Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές !

Αυτό το "πες μας" είναι που μ' αρέσει απο τη μία, με τσακίζει απο την άλλη.
Να ξηγηθώ, μη και παρεξηγηθώ. Μ' αρέσει να λέω, αλλά μεγάλωσα ρε παιδί μου.. οι γέροι λένε.. φτού τι έπαθα.

Ακούγαμε εχθές το βράδυ, στον Παύλο, το τραγούδι "οδός Αριστοτέλους" του κ. Λ. Παπαδόπουλου και σχολίασα ότι εγώ θυμάμαι τις φωτιές που αναφέρει...

Δεν έζησα σε χωριό αλλά Φερρών και Φυλής γωνία και Αριστοτέλους, όσο έβλεπα, εχω εικόνες απο τις φωτιές.

Αυτή η γειτονιά που όρια δεν είχε, μεγάλωσε γενιές και γενιές. Ολοι ήξεραν όλους. κι εγώ πάμπολλους. Χαιρετιόμαστε όλοι με όλους, όταν βγαίναμε έξω.

Πόσο μικρή να ήμουν? 6? 7? όχι παραπάνω και δεν είχαμε και το μωρό.
Στεκόμουν στα κάγκελα του μπαλκονιού της Φερρών και έβλεπα προς Πατησίων μεριά.

Η φωτιά, ήταν αναμένη στην γωνία. Γιατί? τι ρωτάς γιατί . Τ' Αγιαννιού, το καλοκαίρι, πηδάγανε τις φωτιές.
 Και η Βάσω η Μπαρού, πρωτοστατούσε - Νάσαι καλά στην Ανδρο... - Ηταν απο τις  κοπελίτσες της γειτονιάς. Ο Γιάννης ο Βερνίκος, απο δίπλα με τον Μίμη, η Σοφία η Μπαρού, η Γιωργίτσα με την μαμά της την Φιλιώ απο απέναντι. Η Αλέκα απο πιο κάτω με τις αδελφές της. Ο ανηψιός της καςΣωτηρίας Κυριαζή απο δίπλα...ο Θόδωρος, το θυμήθηκα και απο το άλλο σόι η ανηψιά της η Ελευθερία, νέα κοπέλα τότε...
 η κα Παναγιώτου με την κόρη της απο την Ν. Αφρική..απο το ισόγειο.. Κόσμος και κοσμάκης. Κι η κα Ελένη... που ο πατέρας δεν θυμάται το επίθετο, απο την άλλη γωνία Φυλής...Στο κουφωτό παράθυρο κι αυτή.

 Και δώστου πήδους, σταυρωτά΄και δως του απορίες το Βασιλικάκι. "γιατίιιιιι">>>

Γείτονες απο τις γύρω πόρτες και παράθυρα... η αδελφή των.. αδελφών Καψιμάλη, με την ταβέρνα, στην άλλη γωνία Φυλής και Φερρών... ανοιγε το παράθυρο να δει...
Απο την Φυλής οι Ζωγράφοι και ο Στέλιος, παιδικός φιλος του Μίμη,
 ολοι έξω και οι υπόλοιποι, βλέπε γιαγιά Βασιλικούλα και γιατρός Γεωργακόπουλος, η Ορσα η νοσοκόμα του. Η Ντίνα η νοσοκόμα της Πολενάκη....απο Κατριβάνου, ο Μπάρμπα Τάσος και Κυρά Μαρία, Αλεκτορίδης και κα Αγγελική.. απο τις πόρτες, τα μπαλκόνια και τα παράθυρα.  Η μικρή Βαντούλα, δεν νομίζω πως πήγαινε κοντά. Να θυμάται άραγε? ή ήταν πίσω απο το παραβάν της μαμάς της κρυμμένη.
Η Δεσποινίς Ρίτσα (ετών τρέχα γύρευε, καλή φίλη της γιαγιάς)  κι αυτή απο το παράθυρο, παρακολουθούσε επισταμένως τα τεκταινόμενα.
Και δώς του πήδους και δως του γέλεια και φωνές και φασαρία τόση.

Στην γωνία στο σταυροδρόμι το σπίτι του Σβόλου, στέκει εκεί ακίνητο ακόμη. Εκεί γίνονταν οι φωτιές..... Πιο πάνω το σπίτι του.. δεν θυμάται κανείς, μετά η γωνία του Πολογιώργη. Εκεί με την Αριστοτέλους ήταν η ασφάλεια παλιά, που την έκαψαν κλπ. Ολες αυτές στη σειρά της πολυκατοικίες της οδού Αριστοτέλους, δεν τις γνώρισα μονοκατοικίες, όπως ο κος Παπαδόπουλος, και ο πατέρας. Πόρτα πόρτα και κάποιος συμμαθητής. κάποιος φίλος.

Την Φυλής θυμαμαι καλά γιατί πήγαινα σχολείο. Απο Φερρών, προς πέρα... πόσοι και πόσοιι δεν έμεναν. Και μετά την Χεϋδεν, οι αδελφές, στη γωνία με την Φωκαίας και απέναντι ο Μπανέλας ο φούρνος. Και μετά υπάρχουν κάτι χαμόσπιτα ακόμη.

Απο την άλλη πλευρά προς Ομόνοια στην οδό Φυλής, ήταν πολλές μονοκατοικίες, δεν θυμάμαι πιά ποιός έμενε. Στην οδό Διδύμου, ενδιάμεσα με την Ιουλιανού, ήταν η οδοντίατρος.... Αλίκη με τον πατέρα της. Κοντός, με μουστάκι και σαν τον θαλάσιο ελέφαντα μια φάτσα...

Υστερα γωνία Φυλής και Ιουλιανού ο φούρνος του Λουκίδη... μια εδώ μια στον Μπανέλα το φαί... απο την άλλη μεριά. Και ένα μεγαλομπακάλικο, δεν θυμαμαι αν Ιουλιανού ή Ηπείρου...
Πάμε... δεξιά η Φυλής μετά την Ιουλιανού έχει είχε και θα έχει μια μάντρα... και έφτιαχναν αυτοκίνητα. Απέναντι ακριβώς, μια μονοκατοικία με κήπο απο την διπλανή πόρτα. ενα μικρό σπίτι. Εκεί έμενε ως να πεθάνει η κα Περσάκη, καθηγήτρια πιάνου της Βάντας.
Και προ ημερών στον Παύλο, είπε ο Γιάννης, πως εκεί ήταν ο μπάρ του Πέρση.
Ε, ρε και τι μου θύμησε. τρέξανε τα μάτια μου απο την συγκίνηση.
Μετά που πέθανε η κα Περσάκη, κοίτα την σύμπτωση.
Με πυρσούς απέξω... Το είχε ένα Πέρσης... δεν ξέρω ποιός το είχε, έτσι το λέγανε και ο Μίμης αποχώρησε να μου πει. Ωστόσο εγώ γιατί θυμάμαι ένα "άγαλμα"?  ντυμένο χαλίφης...? σα να το βλέπω στην είσοδο..

Δεν ξέρω, πολλά πράγματα φεύγουν απο την μνήμη και άλλα είναι θολα, αλλά η γειτονιά π αγαπώ και γεννήθηκα και έζησε η γιαγιά μου... δεν φεύγει απο την καρδιά...

Αχ γειτονιά μου, πώς έγινες έτσι.

Αφιερωμένο εξαιρετικά, στον Παύλο, που μου το ζήτησε, στον Γιάννη, που με συγκίνησε και σ' όλους όσους διαβάσουν!