Coming soon!

Coming soon!

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Φέρε τα παπούτσια !



Τα παλιά χρόνια, υπήρχαν λούστροι. Λουστράρω ! εξελληνισμός ! Aπε τη τουρκιά που μας ήρθε... γαλλίστηκε πρώτα ..

Πέτυχα και πρόλαβα στην πλατεία μας, 5 περίπου κάθημερινούς εκεί.. εδεναν τα κασελάκια στα κάγκελα της σκάλας, οπως ανεβαίνουμε αριστερά, που ως σκάλα για το τρένο ήταν πάντοτε κλειστή. Εκεί στο πλάι κάθονταν και ποτέ δεν κάθονταν απο δουλειά.
Απέναντι απο την άλλη πλερά στην γωνία ο κουλουράς ο κυρ Θανάσης (μου φάινεται). Μήπως δίπλα του ήταν κι άλλοι? που να θυμάμαι, είπαμε...

Μόνο άνδρες γυάλιζαν κατά παράδοση τα παπούτσια τους. Και κάποιες υπηρεσίες, που έφερναν απο το σπίτι και άφηναν σε σακούλες όλα τα παπούτσια. 

Χαρακτηριστικές φιγούρες... έφυγαν ένας ένας....

εεε, μέχρι πότε... Μιλώ για την δεκαετία του 60 και αρχές του 70...


απο το μουσείο τα κασελάκια !!!



Επίσης θυμάμαι πολύ καλά και στην Αχαρνών, μεταξύ Παιωνίου και Μαμάη, ένα απο τα μαγαζιά, είχε εκείνους τους καναπέδες και καθόσουν και σου γυάλιζαν τα παπούτσια.

Αυτό το μαγαζι το είχε ο θείος του... ναι καλά, του Τέλη βρε, το θυμήθηκα....
 και μετά του το έδωσε και το έκανε προπερί και λαχειερί...

Μικρά μαγαζιά, που μετά έγιναν πολυκατοικία. Ο χασάπης, που παρέμεινε εκεί, ο Νέστορας με τον Γιώργο τον γιό...τώρα καμμια 80αριά και αν ζει.. ο φρουτάς ο Αντώνης, που πηγε Παιωνίου κι έμεινε εκεί, τα παπούτσια και ο Εβγατζής, που έφερνε το γάλα στο σπίτι. Αλλη διαδικασία, θα σ' πω άλλη ώρα.

Θυμάμαι πως το λουστράδικο, ήταν σκοτεινό περίπου και είχε ένθεν και ένθεν 2 μπορντώ καναπέδες. Εικόνα εχω που με βάλανε στον καναπέ και ήμουν με τον παππού τον Νίκο. Μην μου ζητάτε άλλες μνήμες. Και πολλές είναι...
Ναι θυμαμαι απο 3 ετών. Εχω φωτογραφική μνημη κι αυτό με βοηθά.

Πάει πέρασε κι αυτό ως επάγγελμα. Αλλά εμένα μου αρέσει το καλογυαλισμένο ανδρικό παπούτσι γιατί ετσι έχω συνηθήσει απο το σπίτι μου με τον παππού και τον Μίμη. Ασε τον πατέρα. Ολη η στολή καλογυαλισμένη... απο καπέλο ως παπούτσια.

Ο Μίμης είχε την διαδικασία με το κάμελ το βερνίκι απόγευμα Σαββάτου και γινόταν με μεγάλη ιεροτελεστία. Κι εγώ, στη μέση να κοιτώ. Απαραιτήτως. Ολες τις δουλειές τις παρατηρούσα... Δεν μ 'αρέσει να τις κάνω...

Για να σε δω, είναι καλογυαλισμένο ή θα σε στείλω στην Πόλη να σε γυαλίσουν?

5 σχόλια:

ασωτος γιος είπε...

αλλο ενα επαγελμα που πεθαινει...

ΠΑΥΛΟΣ είπε...

Πόσο μου άρεσε να μυρίζω το κάμελ, πόσο με γύρισες πίσω.

υγ το κασελάκι Νο 2 θα το ήθελα για βάση μικροφώνου περικαλώ!!!

ΦΟΥΛΗ είπε...

Ρε Παύλο εεελεος μου πήρες το σχόλιο μέσα από το στόμα..θα το πω όπως και να έχει
Ήθελα που λες να πω"Αυτό το κασελάκι έχει τώρα ο λουστράκος μας και ακουμπάει πάνω την κονσόλα;
Εγώ σαν πιο μικρή, γκουχ γκουχ, δεν συνάντησα εδώ τέτοιους..
Καλησπέρα ζουζουνα

christina είπε...

όμορφα τα κασελάκια,ταξίδια σε άλλες εποχές...
πολλά φιλιά

Sweet cherry - Zouzouna είπε...

Ασωτος, μήπως είναι καιρός να αναβιώσει τίποτα.. στις μέρες μας
!!!!!



Παύλος, πάνε βρες το, στο μουσείο!!!

Το κουτί του κάμελ, μ' άρεσε γιατί είχε ένα περίεργο άνοιγμα στο πλάι, θυμάσαι?





Φούλη, γκουχ, γκούχ, να πάρεις σιροπάκι... χιχιχιι




Χριστίνα. σε εποχές που δεν γυρνάνε.....!