Το φλιέρτ!

Πρωινή πρωινή, μιας και είχα ξένους εδώ και η καλή γραμματέας, ίπρεπε να τοιμάσει καφεδιές και λοιπά γλυκαδερά, στρωμένα με τάξη... σταμάτησα στο φούρνο. Η μουσική δυνατά, έκλεισε, το ίδιο και το παραθύρι, τράβηξα τον εσάρπα μου και τυλίχτηκα με μια θεατρική κίνηση και κλείδωσα.

Δίπλα μηχανή, κλείδωνε και προχώρησε πριν απο εμένα το ρσενικό στο μαγαζί.
Μπήκα εξυπηρετήθηκα πρώτη, και μίλησα στο ταμείο με την ιδιοκτήτρια.

Βγαίνοντας, αντίκρυσα τον "νέο" στην μηχανή, με χαμόγελο να με κοιτά.
"τα γάντια σας πολύ ωραία", σχολίασε, ακούνητος ο καβαλάρης.
Τον κοίταξα με αυτή τη ματιά που δεν θέλει δεύτερη και χαμογέλασα. "ευχαριστώ". Ξεκλείδωνα και συνέχισε "εχετε και μηχανή?".." μη χ@@" σκέφτηκα, "συζήτηση θ ανοίξουμε" και του ξαναματαχαμογέλασα "όχι πιά, οδηγώ το αυτοκίνητο με γάντια".
Ανοιξα την πόρτα και απλωσε το χέρι του και την κράτησε. Καβάλα (παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκηνάνε, ένα πράμα) στο όχημα. Τον κοίταξα.

Ηταν ένας ομορφος, στα νιάτα του, 55άρης, καλοδιατηρημένος και το ήξερε.
Και πρωί πρωί, θάλεγα τίποτα... αντε δεν λέω. Να είμαι κόσμια!
Μπήκα, στρώθηκα και η πόρτα δεν έκλεινε... χαμογέλασα αχαρα και κεραυνοβόλησα "Καλημέρα σας"! απλώνοντας το χέρι να κλείσω την πόρτα μου, ενώ ταυτόχρονα εβαζα μπρός την μηχανή.

"θα μου κάνετε παρέα για έναν ζεστό καφέ" τον είδα να χαμογελά με μια σειρά...όμορφα δόντια....
βρε μπελάς, σκέφτηκα "Ευχαριστώ για την ευγενική σας προσφορά, όμως είναι ώρα γραφείου!" απάντησα κι είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι.
Το χαμόγελό του θανατηφόρο, τα μάτια του, καταγάλανα, γερασμένα αλλά λαμπερά... κι εγώ... χα χα χα έρμαιο της ματιάς του.
"΄Να τα πούμε το μεσημέρι λοιπόν" και με γρήγορη κίνηση μου έδωσε την καρτα του¨"... βρε που έμπλεξα...
Ξαναοπλίστηκα με χαμόγελο και απάντησα... "δεν πίνω καφέ με ηλικιωμένους, εχετε απέναντί σας, ένα cougar"....

εκανα όπισθεν και έφυγα.
Ορίστε μας τώρα, που θα μας την πίπτουν (χαριτωμένα το λέω) και τα γερούνδια!