Ο GTI !!!

Ο ψηλός, ευπαρουσίαστος, τότε που τον επεσήμανα, ήταν αεροπόρος και πάρκαρε την μηχανή του στο ίδιο πάρκινγκ που βάζαμε το αυτοκίνητο και το μηχανάκι μου. Εμενε απέναντι μας πιο κάτω... Ηταν απο τα καινουργια φυντάνια της γειτονιάς, μιάς και οι πολυκατοικίες είχαν "φυτρώσει" στην κυριολεξία....

Μετά απο λίγο καιρό, πήρε έναν ασπρο σίφουνα αυτοκίνητο. Μήπως θυμάμαι τι? Ενα GTI, μονίμως διπλοπαρκαρισμένο κάτω απο το σπίτι. Ετσι ονομάστηκε, Γιάννης ο GTI. καρκίνος το ζώδιο για να μην ρωτήσετε...
Τον χαζεύαμε, γενικώς, αλλά ... σιγά τώρα ποιοί ήταν όλοι αυτοί που μου κουβαλήθηκαν.... ως που η Ζωρζέτ, μου  χτύπησε το κουδουνάκι. Μάλλον το δικό της χτύπησε.
"ερχεται ν' αγοράσει δίσκους και πιάνουμε κουβέντα" Μια σκοτούρα που την είχα...! Αυτή χαλβάδιαζε... εγώ με αγνώστους.. ούτε στον ύπνο μου!

Τα χρόνια περνάνε, ο γάμος της κρίση και στη Φωκίωνος τα μόνιμα στέκια μας.

Αυτή η Ζωρζέτ, χώθηκε στην παρέα με το έτσι θέλω. Σημεία και τέρατα πίσω απο την πλάτη μου. Το κακό είναι πως τα μάθαινα απο τα χαζά τα δικά μου...

 Χαλβάδιαζε κι ένα ρρρσενικό,  καλό δεν αντιλέγω, πριν περάσει κρίση...
Για μένα αυτά ήταν άγνωστα.. Μόνο παρέα με τους παιδικούς φίλους και τους οικογενειακούς. Και η σχέση μου, μακριά, δική μου μόνο!

Ανοίγει, ένα νέο στέκι στην Φώκα, όπου μαζευόμαστε και γνωστοί και άγνωστοι, γινόμαστε μια παρέα (μην μου κολλάς, εγώ μόνο με τον Χρήστο). Μεσημέρι ΣΚ, ο Χρήστος κι εγώ, μονίμως για καφέ... όλη μας την ζωή...
 Κολλητά η Ζωρζέτ με όλους τους γνωστούς της.
Πεθαίνει για τον Γιάννη τον GTI και το δείχνει παντού. Αυτός, σιγά μην γυρίσει να κοιτάξει την πανέμορφη Ζωρζέτ... που βγάζει γλώσσα και φέρεται .... "ανάρμοστα" !

Βράδυ, χωρίς τον φύλακα άγγελό μου Χρήστο, Οποιος δεν ξέρει, ο Χρήστος, είναι ο απο 2 ετών φίλος κι αδελφός .... στο καφέ-μπαράκι και η Ζωρζετ, εχει αρχίσει να την πίπτει στον Γιάννη χοντρά..... Εκείνος έχει φέρει έναν φίλο του. Συμπαθητικό παιδί και μαζεμένο.

Εγώ και βράδυ... πως τόχα πάθει.. Φλερτάρει ο Γιάννης αλλά λάθος πρόσωπο. Φτού του.. χιιχιχι. Την νευριάζει....
 Εγώ χαμπάρι δεν παίρνω, συνεχίζω αυτό που έχει αρχίσει... τσ τσ τσ δεν ντρέπομαι η του παρθεναγωγείου !
και η διασκέδασή τους, θέλουν να συνεχιστεί στο πιο μακρινό μπάρ. Σιγά μην τρέχω... αρνούμαι και η κόντρα απο δω και πέρα είναι η άρνηση μου.
Πως... οτι φτύνεις κολλάει? τούτο ένα πράμα.

Η Ζωρζέτ παίζει με διάφορους, εγώ κάνω κολλητή παρέα με τον Γιάννη και το φίλου του.. τον Νίκο. Δεν τους αρέσουν τα ξέλολλα, τι να κάνουμε και έτσι μένει στην απέξω αυτή..

Με καλεί σπίτι της και με "κατσαδιάζει" γιατί εγώ κι ο Γιάννης, είμαστε κάθε όποτε μπορούμε  και πίνουμε καφέ, ενώ εκείνη την φτύνει και αφού δεν μας αρέσουν οι ίδιοι άνδρες, δεν θα τσακωθούμε ποτέ, καταλήγει.

Δεν είχα να διεκδικήσω τίποτα. Παρέα κάναμε και καλά περνάγαμε. Αυτοί όοοοολοι δεν είχαν σχέσεις. Εγώ είχα..

Αφού την φτύνει ο ένας, ρίχνει δίχτια στον άλλον. Ο Νίκος, πιο μαζεμένος απο κορίτσι, έρχεται να μιλήσει μαζί μου γιατί δεν μπορεί να τα βγάλει πέραμαζί της. Μας τσακώνει η Ζωρζέτ και γίνεται τούρμπο.

Πάσχα του 94. Εχω ξεσαλώσει. Παίρνω το αίμα μου πίσω γιατί χώθηκε στην δική μας, παρέα και δολοπλοκούσε πίσω απο την πλάτη μου. Εχει κάνει τα όργια εν τω μεταξύ, την πίπτει σε ότι αρσενικό περνάει απο έξω απο το μαγαζί.

αλλά η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Μου πήρε χρόνια αλλάααα, την εκδικήθηκα !

Eχω αρχίσει και της σκάβω το λάκο, χωρίς να το θέλουν με βοηθούν τ' αρσενικά. Ο Γιάννης τρελλαίνεται με μια φίλη και φέρνει το αυτοκίνητό του, ένα βράδυ, στον πεζόδρομο και της λέει "μπες μέσα"... Είναι μαζί για λίγο καιρό και η Ζωρζέτ, ετοιμη να βγάλει μαχαίρια. Κυκλοφορεί δε, εκείνο τον καιρό τον Κώστα τον virago, όπως τον λέμε! Ενα δίμετρο μούρλια !!! χιχιχι !

Περνάει η Μ. εβδομάδα, και είμαστε 5 κολλητοί. Τάκης, Γιάννης, Νίκος, Χρήστος, Εγώ. Η γειτονιά άδεια και απολαμβάνουμε όλη μέρα μαζί, βγαίνουμε το βράδυ έξω, περνάμε μια χαρά.
Τότε δεν είχε αλλοδαπά η Φώκα !

Δευτέρα του Πάσχα πρωί, του αγίου της γιορτής της, πηγαίνω να της κάνω επίσκεψη. Χε χε χε  Είναι στο Λαγονήσι στην μαμά της.
Και της πετάω στα μούτρα, πως και με ποιόν ήμουν όλη την εβδομάδα, που είχαμε κάνει ανάσταση και δώσαμε το φιλί της αγάπης, χιχιιχιχιχιιχι που διασκεδάζαμε αργότερα και την κανω τούρμπο. Εγώ μ' αυτούς κι αυτή μόνη με το παιδί της στη μάνα της... χιχιιχιχιχι!

Ααααααααααααααχ, πόσο το ευχαριστήθηκα! Αισθανόμουν μια αγαλλλλλλίαση.Παρά τα 18 χρόνια που έχουν περάσει, δεν ξεχνάω την ματιά της, το τραύλισμα και εμένα να φουσκώνω σαν χήνα απο την ευχαριστηση.

Μετά δεν ξαναπάτησε στην Φώκα.

Την ξαπόστειλα, της είπα "μακριά απο όλους μας, γιατί θα έχεις να κάνεις μαζί μου" και με φοβήθηκε. Εξαφανίστηκε....
Ησυχάσαμε...
 εε, πως να το κάνουμε. Είμαι κορίτσι με αρχές !!!!