Ζαμπετά !

H Zάμπω μας, η Ζαμπακία, και δεν ξέρω τι άλλο. Α, ναι Ελισάβετ!!! η μεγαλοπρεπής. 
ασταδιάλα μην σου πω
 Η Ζαμπέτα η δική μας. Ολό και κατά δική μας. Η Ζαμπέτα της παιδικής μας ηλικίας. Η Ζαμπέτα των νεανικών μας χρόνων. Η Ζαμπέτα της ενηλικιωσής μας. Η Ζαμπέτα μας.

Οχι καλέ, δεν έπαθε τίποτα. Στο χωριό πήγε. Εκεί θα μείνει. Με ότι έχει απομεινει απο την οικογένειά της. Μικρανήψια δηλαδή.

Αλλά απο 8 ετών, ξενοδούλευε. Μεγάλωσε τον Ταξίαρχο, που έφυγε πριν απο εκείνη απο την ζωή, αν και νεότερος και μετά τον Χρίστο μας.

Δεν έκανε άλλες δουλειές. Μόνο συντροφιά στα παιδάκια. Και μας έπερνε όλους η μπάλα αφού είχε τον Μπούλη, και την Μπέμπα, υπο την προστασία της.

Α, ρε Ζάμπω, πόσα δεν έχουμε περάσει μαζί. Απο τότε που καθόσουν με τις άλλες μαμάδες, στο παγκάκι στην πλατεία (ναι ναι την δική μας πλατεία Κυριακού), ως την ημέρα που σε είδα τον Ιούνιο πριν φύγεις, που μου είπες "σκληρά μιλάς, αλλά λες αλήθειες".
Μ' αγάπαγες και με ξεχώριζες πάντα.
Μούγκα εγώ. Το κουσκουσαριό σου τόξερα. Σιγά μην μίλαγα...χι χι χι !!

Τι Πολυτεχνεία, τι χαρές, τι λύπες, τι παιγνίδια, τι κουσκούσια, τι  τι τι και τι δεν μας έμαθες. και τι δεν!!!
Θυμάσαι που πηγαινες στον Αμάραντο για το μαλλί? Και όλο κομοδινί τόβγαζε! Μια ζωή, μουρμούραγες τον Σάκη.

Θυμάσαι που μας πήγαινες - μπάστακας - βόλτα στην πλατεία?

Θυμάσαι που έβαφες το νύχι απαραιτήτως .

Θυμάσαι μωρή, τι φόραγες στο γάμο του Μπούλη μας, αχ και να βρώ τις φωτογραφίες. Ενα κόκκινο συνολάκι.. αμάν !

Πάντοτε με το μάτι ακοίμητο, και το αυτί να σέρνεται. Πάντοτε αναμεσά μας.

Πάντοτε παρέα μας. Ακόμη και τότε που μεγάλοι πιά, σε ψιλοαποφεύγαμε, εύρισκες τρόπους να είσαι μαζί μας.

Περίεργη. Μοναχική, ζούσες απο τις ζωές μας.

Ζούσες για μας! Δεν έλεγες ποτέ τίποτα για σένα.

Δεν ήρθες ποτέ στην Κυψέλη, αφ ότου μετακομίσαμε. Δεν ήθελες? δεν ξέρω.
Δεν πήγες ποτέ στην Ντία στο Χαλάνδρι.
Δεν πήγες ποτέ στον Χρήστο στο Γαλάτσι.

Εμενες πεισματικά εκεί στο σπίτι με τις αναμνήσεις σου.
Φωτογραφία? Κάτι ασπρόμαυρες. Κάπου θα βρίσκονται.

"είμαι κόρη" να φωνάζεις στα 87, στο νοσοκομείο. Ε, μα πως θα το καταλάβαιναν αλλιώς. Εμείς γελούσαμε, εσύ... υπέφερες.

Εκεί στον καθαρό αέρα στο Ρεπανίδι σου, φαντάζομαι, θάναι αλλιώς. Τώρα εχει κρύο. Μετά θα χαμογελάσει πάλι ο ήλιος.

Τα φιλιά μου ρε και να προσέχεις τους νάπτας. Μακριά !

ααα, έχεις φιλιά απο την Μάρη. Την είδα τελευταία. Θα δω και την μπεμπούλα. Περπάτησε, θάρθει με τα πόδια, ως να πάω.

Θυμάσαι κάτι αποκριες που πηγαίναμε στην Πλάκα? απο εκεί εχω φωτογραφίες.

Θυμάσαι που πήγαινες, μωρή τρελλή στο Φάληρο με τα πόδια?

Αει, θα σου γράψω κανα γράμμα, ναχεις να διαβάζεις. Θυμάσαι? Πάντα σούγραφα!!! Κάθε Οκτώβριο, ξεχεριαζόμουνα.
Τι λιμάνια και τι αεροδρόμια δεν περάσαμε μαζί σου... 'απαπα, και θάχει φουρτούνα" και δώς του γέλια.

Oρίστε και πληροφορίες...
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B9_%CE%9B%CE%AE%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%85

περί του Ρεπανιδίου.


Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε την εκκλησία του αγίου Γεωργίου, λέει το χαρτί.
Και την Ζαμπέτα μας, λέω εγώ!

Οσο ήσουν εδώ, ήμουν ήσυχη. Τώρα μου λείπεις ασταδιάλα μωρή, σκάσε, σκάσε!  οπως θάλεγες!

Οτι και να μου είπες, εγώ σ' ευχαριστώ, που σε συνάντησα ! ασταδιάλα, σκάσε και δάκρυσα !!

* Κυιρία, για την ταυτότητα που έκρυβες, δεν τους είπα τίποτα...

* Για το ότι χτυπιόσουν όλα τα χρόνια, πως είσαι δεσποινίς, πάλι δεν είπα τίποτα. Το καταλάβανε απο τα παραπάνω. Κανείς μαρή, δεν σε πίστευε... Ποτέ.

* Ναι ναι όλοι καλά είμαστε, μηδενός εξαιρουμένου !Μας μεγάλωσες στην κυριολεξία.