O κόσμος μου όλος !

Ο,τι λογίζεται γειτονιά μας, που μας παρέδωσαν ο πατέρας μου,  και άλλοι συμμαθητάδες του και γειτόνοι.
Αυτό που έζησα τα παιδικά μου χρόνια. Η Αχαρνών ήταν το όριο προς τα κάτω (τι μπανάλ γειτονιές, π΄ έλεγε η γιαγιά) και η Πατησίων επάνω. Πλάι η Δερυγνί και απο την άλλη η Ηπείρου. Ετσι το κλείσαμε το τετράγωνο!

Η Πλατεία μας η πλατεία Κυριακού, γεμιζε κάθε απόγευμα φωνές και παιγνίδια. Για το παραπάνω άγαλμα, θα σας πω άλλη ώρα.
Ενα σκάμα κάτω και ένα επάνω, μας βοηθούσαν να χτίζουμε στην άμμο τα όνειρά μας.
 Μετά επι δημάρχου... Πλυτά? ναι ίσως, κανανε συντριβάνι και πολύ αργότερα κούνιες κάτω. Πάει το σκάμα. Ευτυχώς είχα μεγαλώσει και το μπρίκι που είχα για κουβαδακι δεν το χρειαζόμουν πιά.

Δεν πατούσαμε το χορτάρι. Δεν κατεβαιναμε στο πεζοδρόμιο. Στην κάτω έξοδο προς την Αριστοτέλους και αριστερά, ήταν οι αεραγωγοί του τρένου. Πόσες φορές, δεν καθόμαστε πάνω και φούσκωναν τα φουστανάκια μας. Αλλους αεραγωγούς έχει Γ' Σεπτεμβρίου και Δερυγνί.  
Ολη η γειτονιά πήγαινε στο 32ο Δημοτικό. Απο τον καιρό προ 1940 που πήγε ο πατέρας. Και μετά ο Μιμιόγκος. Αριστοτέλους και Φιλιππίδου. Δεν λεγόταν απο τότε 32. Αλλα μου διαφεύγει ....
Ενα απο τα καλυτερα σχολεια των Αθηνών. Μετά τ' αγόρια ακολουθούσαν την πορεία στο 2ο. Το καλυτερο σχολείο την Αθηνών, στις καλές εποχές.

Και η οδός Χεϋδεν στα μεγαλεία της. Απέναντι στου ... ε, καλά θα το θυμηθώ, Βραϊλα στην γωνία, επι της Χεϋδεν ο βιβλιοδέτης. Αχ, πως φεύγουν οι μνήμες. Είχε ένα περίεργο όνομα. Χριστόφορος, είπε ο πατέρας, δεν άντεξα, ρώτησα

Στην γωνία το φαρμακείο του ... Καπασούρη? μμμ!. Οχι του Καρατζά,. Ο Καπασούρης ήταν Φερρών και Γ Σεπτεμβρίου ! ΧΑ τελείως μόνη μου . Ασωτε εκεί που είναι το παιχνιδερί τώρα.

Πιο πέρα επι της Γ Σεπτεμβρίου ο κυρ Ηλιας, με το εμπορικό κατάστημα, και η κυρία που μαντάριζε κάλτες, παραδίπλα θυμάμαι ενα ψαράδικο. Γκυιλφόρδου.
ύστερα στην άλλη γωνία το Perfect ζαχαροπλαστείο περιοπής και απέναντι η αίθουσα για τον χειμωνιάτικο καφέ.
Δεξιά και αριστερά της πλατείας, Ναπολι, και δεν θυμάμαι τι άλλο διότι περνάνε τα χρόνια είπαμαν.
Ενα κουρειο, ενα μαγαζί με πλαστικά είδη... εεε, και πολλά είπα. Αριστοτελους και Χευδεν ο Καραχάλιος με το γαλακτοπωλείο και απέναντι ο Ντουβέλης. Μεγαλομπακάλικο.

Τι γύρα είναι αυτή, ξεποδαριάστηκα. Κάθομαι να πιώ ενα καφέ στο Φλόκα και συνεχίζω αύριο!

Επι της Αχαρνών, στου Βραίλα το σπίτι απο κάτω, απέναντι απο το 2ο,  ο Κρυσταλίδης ο μπακάλης, μετά ο Τσαπάρας με τα γαλακτοκομικά... κι έφτιαχνε κάτι γλυκά... αχ!  Η γυναίκα του και κα Γιωργία, έφτιαχνε τις καλύτερες κρέμες του λεκανοπεδίου. Ξανάφτιαξε στο σπίτι μετά απο πολλά χρόνια, είπε η κόρη της.

Υστερα ένα σπίτι στην γωνία με την Φωκαίας.  Εκεί στο δρόμο αυτό, έμεναν Κούρκουλος (ναι ο συγχωρεμένος) και Σεβαστός, φίλοι κολλητοί (επι Μίμη) και παραπάνω ο Παπαδόπουλος. Nαι ο Λευτέρης.

Απο την πίσω πλευρά της Χεϋδεν ήταν η Φερρών. Οι αυλές Χεϋδεν, Φυλής, Αχαρνών και Φερρών, συναντιόντουσαν. επι της Αχαρνών το σπίτι του Ράλλη και δίπλα οι περιουσίες των ... χα χα χα τα οικόπεδα των.... θα μούρθε.. ελα παναγία μου!

Ο Κατριβάνος που έγινε και δρόμος και η Φερρών. Γεωργακόπουλος στην γωνία με την Κατριβάνου. Ιατρός Ακτινολόγος. Ενας γιός, και δυο εγγόνια. Ο Νίκος κι ο Αντρέας οπως το γράφω με ντ. Και το σπίτι πάνω με ροζ μάρμαρο στον τοίχο και το τζάκι και πράσινο σκούρο στο διαμέρισμα του ισογείου. Το κάτω το πήρε κληρονομιά η Ορσα, η νοσοκόμα του γιατρού. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν αρρώστησε ο γιατρός, ζήτησε τον παππού να πάει να τον χαιρετήσει... Την γιατρίνα δεν την πρόλαβα.
Το σπίτι επάνω, περιήλθε σ' έναν... που σκουντουφληθηκαμε μέσω κοινού γνωστού και το κάτω, έμεινε στον ανηψιό της Ορσας.

Δίπλα η γιαγιά και δίπλα του Κυριαζή, ανεβαίνουμε την Φερρών. στην γωνία της Φυλής. Απέναντι ο Σπεράντζας, με νοικιασμένα τα υπόγεια... Αμ, ένας όροφος ήταν. Η ταράτσα είχε κολώνες στρογγυλές και σαν πέργκολα με τσιμέντο.. σε χρώμα...κιτρινωπό.

Δίπλα ο Μπαρμπα Τάσος και η Κυρά Μαρία. Μαγείρισα εκείνη, αυτό θυμάμαι. Σε ενα σπίτι που το ένα του μπροστά δωμάτιο, μύριζε λιβάνι και ήταν κλειστό. Ζούσαν στα πίσω. Ποιανού ήταν το οίκημα, καλά ευχαριστώ.
Δίπλα οι Αλεκτορίδηδες. Κοκόρογλου τους έλεγαν όταν ήρθαν απέ την Σμύρνη. Πως να το κυκλοφορήσουν? η κα Αγγελική, με μισή καταγωγή απο την Σουηδία και μισή απο την Υδρα. Η Βαντούλα με το πιάνο της, τα γαλλικά και το Αρσάκειό της. Ε, μη θέτε να θυμάμαι και τι δουλειά έκανε ο Αλεκτορίδης.
Στα μπροστινά δωμάτια ο Κίμων και η αδέλφές του. Πρόλαβα την Δεσποινίδα ... τόγραψα πριν μη ΄μου τα θέτε όλα.

Διπλανό σπίτι "η λαδομπογιά"... Ετσι το λέγανε, δίπατο, δεν θυμάμαι ποιοί μενανε διόλου. Μάλλον δεν ήξερα.

Απο διπλα στο Τ της Κατριβάνου, το τρίπατο, πρόσφατα έγινε πολυκατοικία. Πάνω πάνω μια μητέρα με 3 κόρες. και κάτι ενοικιαστές. Στο ισόγειο το φροντιστήριο του... δεν είμαι καλά. Δεν θυμάμαι, τα απλά... θα το βρώ για το γμτ. Η μια του κόρη, πυρινικός φυσικός στην Αγγλία? Στην Αμερική? ναι στην ΝΑΣΑ, η άλλη σπούδασε αρχιτεκτονική, την είχα πετύχει καθηγήτρια... κενό. τι΄κενό ειναι αυτό!
Καλουνιώτης, Καπουλιώτης, όχι όχι... θα το βρώ... Κανελότης... εεεεεεε
Κουμελιώτης,  Λουκουμιώτης
καλε δεν είμαστε καλά, όχι....μα έχω την εικόνα του...
ε πληκτρολόγησα στο google το όνομα Χρύσα (της μιας κόρης) και βρήκα το επίθετο Κουβελιώτης. !αμάν αδελφέ μου!

Μιμηηηηηηηηηηηηη, βόηθα... άμα ξέχασα κι αυτό γμσ τα !!!

Στην γωνία το βρήκα πολυκατοικία. Δεν είχα μπει ποτε΄μέσα. Εμενε η σπουργιτίνα. Είχε πόσες κόρες και έτσι την έλεγαν η γιαγιά!

Απέναντι απο την Αχαρνών το σπίτι ... μεγαλοεφοπλιστού, που θέλετε και να σας πω ποιανού... Τώρα έγινε κέντρο τέχνης, μη χ@@@@. Ετσι συγχίζομαι.

Φερρών και Κατριβάνου, η πολυκατοικία του Κατριβάνου και μετά ένα οίκημα μονοκατοικία "κλινική του ....Δράκου" αυτό το βρήκα.

Τοίχο τοίχο απο το σπίτι μας, πήγαινα μέσω κατριβάνου στο περίπτερο της Αχαρνών μπροστά στο σπίτι του Ράλλη για τσιχλόφουσκα φράουλα... Ηταν τα σπίτια των Παπαχελάδων. Πάω καλά, μούρθαν μερικά μαζεμένα ονόματα.

Πίσω απο το σπίτι μας, έβλεπες σε αυλές όλο το τετράγωνο! μέχρι Χεϋδεν.

Καλέεεεε, ξέχασα τους Γαλάνηδες με περίφημο κοσμηματοπωλείο στην Αχαρνών πριν την Δερυγνί, που την κόρη τους πήρε ωρολογοποιός και τον γιο τους τον είχα συμμαθητή και είμαστε φίλοι.

Και ο Κοκκαλέοι. Απέναντι στην Αχαρνών και Φιλιππίδου, είχαν ζαχαροπλαστείο. Ο Κωστάκης στην ρεσεψιόν και πότε πότε η Κοκάλλω, η αδελφή, έτσι την έλεγε ο Μίμης και ο Μάκης, στο εργαστήριο. Τα καλύτερα γλυκά της περιοχής. Η καλύτερη τρουφα !

Κουράστηκα τρείς μέρες γράφω... για Σεν Παντελεημόν, μια άλλη δόση. Είναι και τα παιδικά παιγνίδια, μια άλλη ανάρητηση και πάω για καφέ !