Τα δώρα μου !

Ακόμη δεν άρχισε η εορτή και δώρα μαζευτήκαν.

Ο Αlexis B. μου έστειλε το παρακάτω βιντεάκι
http://www.youtube.com/watch?v=r0VUXLsBSjo&feature=related
"Blue Danube waltz" απο την Πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Βιέννης το 2005 με τον Lorin Maazel , Διευθυντή της Φιλαρμονικής της Βιέννης.
Πάω να βάλω το αρμοδιο φόρεμα για την περίσταση και περάστε να με πάρετε για το χορό αγαπητέ μου. ή μήπως προτιμάτε να πάμε αύριο στην συναυλία. Ευχαριστώ απο την καρδιά μου

Απο ημερών πολλών, λόγω απουσίας ο Riv (Riva Athens) μου έστειλε το δώρο του, μετά ποιήματος .

ΤΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΝΑΣ
ειδικη παραγγελία
στη montblanc τη ξακουστή
έγινε διά την ζουζουνα
την γνωστή Βασιλική

νύχτα μέρα το σκαλίζαν
χέρια εργάτη μαγικά
και στο τέλος βγήκε πράμα
που μόν΄ ο άρχοντας γροικά

έτσι απ΄ αύριο θα γράφει
πράματα ονειρικά
και το μπλόγκ της Βάσως πρώτο
θα 'ναι πάλι στη καρδιά
=================
Πως να μην του απαντήσω λοιπόν σε ένα τέτοιο δώρο. Ελαβε την απάντησή μου και σας την παραθέτω.
H πέννα, εστολίστηκε
στο desktop πρώτη μούρη
μιλιούνια εμαζεύτηκαν
ζηλιάρηδες, σπιούνοι

Κρυφοκοιτάνε και γελούν
που θέλει η αρχοντιά μου
πέννα με μέλι και κερί
να γράψω στα προικιά μου

Ο Riva λέω τόφτιαξε
μ' αγάπη, όλο δικό μου
και σκάνε απο την ζήλια τους
που ζω το όνειρό μου

Βασιλόπιττα

Μέρα που είναι σήμερα, μου ήρθε στο μυαλό (τι περίεργο!) με τι ασχολήθηκα πέρισυ στον Καναδά. Το αφιερώνω το σημερινό στην Δέσποινα (με το ροζ) και στην Πάτρα, που μαζί τους
έφτιαξα βασιλόπιττα. Οχι μια, ούτε δύο, ούτε τρείς. 8 βασιλόπιττες φτιάξαμε για όλα τα σπίτια.
Της Πάτρας και της κόρης της, της Εφης (αδελφής της Πάτρας) όπου κάναμε παραμονή, του γιού της Εφης, της Δεσποινας, του γιού της Κρίς και δεν θυμάμαι για ποιόν άλλον ήταν οι δύο που περισσεύουν. Μάλλον για τον γιό της Πάτρας και τον γιο της Εφης, που όμως δεν είχαν οικογένειες αλλά ήθελαν μία ολόκληρη.....
Μια μέρα ολόκληρη μας πήρε. Ζύμωσε, να φουσκώσουν, να φάμε για μεσημέρι, να ξαναζυμώσουμε, να πιούμε καφέ, να πάμε για ψώνια, να ξαναζημώσουμε να ξαναφουσκώσουν και ως τις 11 το βράδυ, πήραμε τις δικές μας και φύγαμε.
Στόλισα το 2007, σε όλες δίνοντας 2007 ευχές για την κάθε βασιλόπιττα.
Μακάρι να ήμουν εκεί, είχα χρόνια να καταλάβω εορτές με την φούρια που μας 'τρέχει" εδώ και την δουλειά. οταν είσαι σε διακοπές είναι αλλιώς!

Εύχομαι σε όλους, να βρείτε το φλουρί και είστε τυχεροί όλη τη χρονιά !

Και ακόμη να περάσετε την καλύτερη παραμονή με τις οικογένειες και τους αγαπημένους σας!

7 + 1

Ανοικτή πρόσκληση απο την Μαριλένα με έκανε να "σπάσω" το κεφάλι μου ποιά είναι τα 7+1 γεγονότα μέσα στο 2007, που το καθ' ένα ξεχωριστά άφησε το αποτύπωμα του.

Ενα βράδυ ολόκληρο το σκεπτόμουν. Απο τον Ιανουάριο έως το καλοκαίρι, το απόλυτο κενό. Το ότι άνοιξα blog μου ήρθε (αναζητώντας μια σπανακόπιτα και έτσι γνώρισα την Ραλλού, που με ξεσήκωσε να κάνω το blog), ....... και βέβαια δεν ξεχνώ πως γνώρισα όλους εσάς.

Αναρωτήθηκα αρκετές φορές, που ήμουν εγώ 7 μήνες? Κοιμήθηκα για να καθαρίσει το μυαλό και το πρωί, αποφάσισα πως δεν θα έγραφα. Ημουν πολύ στεναχωρημένη. Δεν θυμόμουν τίποτα.
Εχθές το απόγευμα, έστειλε πρόσκληση η Ηλιαχτίδα. Εκεί στριμώχτηκα άσχημα. "Πρέπει να θυμηθείς Παλιο Χαρίκλεια" μου είπα, πήγα μια βόλτα και πιο αργά άρχισα να το σκέπτομαι σοβαρά.
Βρήκα στο google στην λέξη Τορόντο τις φωτό μου απο ανάρτηση παλαιότερη, καταχάρηκα (παρ' ότι δεν είναι για χαρά...) αλλά για τον Φεβρουάριο, Μάρτιο, Απρίλιο, Μάϊο, Ιούνιο και Ιούλιο, δεν ξέρω να σας πω που ήμουν.
Καρπούζια μεγάλωνα στην βεράντα και πεπόνια, κάτι κολοκύθια και κάτι ψωρομελιντζάνες που δεν έδεσαν ποτέ.
Να σκεφτείτε μόνο πως το ταξίδι στον Καναδά, 15 ημέρες πέρισι την περίοδο των εορτών, καταστάλαξε τον Οκτώβριο που το έκανα post.
Δεν θα σας βάλω φωτογραφίες, ξανά τα ίδια, είμαι πολύ στεναχωρημένη, που δεν θυμάμαι.

Τον Φεβρουάριο, κοντά στα γεννέθλιά μου, θυμάμαι ότι κάλεσα τις φίλες μου. Μην ήταν και την ίδια ημέρα...... Φωτογραφίες, έχω, αλλά που είναι.... (η αταξία μου, δεν έχει όρια καμμιά φορά). Τι έκανα τις Απόκριες, το Πάσχα, δεν μπορώ να σας πω.

Μόνο ότι πέρασα ένα υπέροχο καλοκαίρι, με τους φίλους μου, ξέρω.
Πως η βεράντα, είχε φούριες με τα μποστάνια μου και καρπούζι φάγαμε τον Οκτώβριο-Νοέμβριο.
Πως σας ζάλισα με τα blogo-παίγνιδα μου, κάθε τόσο αλλά ανταποκριθήκατε και με ανεχτήκατε με χαρά.
Μετρήστε δεν ξέρω αν είναι επτά.
Εμένα μου "πάνε' οι ζυγές χρονιές ανεξάρτητα αν είναι δίσεκτες.

Το ένα που έμεινε, ακούσει στο όνομα "σχέση στοργής'.

Επειδή η ανοχή που δείχνω σε πολλά πράγματα και ανθρώπους είναι πολύ μεγάλη και τα όριά μου φτάνουν μακριά, ήρθε ή ώρα να πω το "ως εδώ".
Φιλία την έλεγε εκείνος που δεν μπορούσε και δεν ήθελε να διαχειριστεί άλλη λέξη, "σχέση στοργής" πείτε το εσείς, να είστε μέσα.
Ξεκίνησε το καλοκαίρι, απο την Ελλάδα ως την Βενετιά και άλλους τόπου μακρινούς και ονειρεμένους και μετά άρχισαν τα "εγώ" του και οι καυγάδες. Μία κρύο και μία ζέστη.
Η Ζουζούνα είναι καλομαθημένη και κακομαθημένη σε ίσες δόσεις.

Δεν καυγαδίζει, ποτέ μα ποτέ, ακούει τις "κατηγορίες" και τις "φωνές" και δίνει απλώς περιθώρια.
Αυτά μου έμειναν απο το 2007.

Ενα χαμόγελο θέλω να σας στείλω να σας φωτίσει για τη νέα χρονιά και να σας ευχηθώ να εχετε υγεία, να βλέπετε τα παιδιά σας να μεγαλώνουν με χαρά και όλα σας τα όνειρα να εκπληρωθούν ! Βασιλικούλα σας !

υ.γ. Εύχομαι ακόμη να είναι καλά όλοι οι δικοί μου, οι φίλοι μου και ο ένας, μοναδικός που με αγαπά, με φροντίζει και .... με ανέχεται......!

Αγγελο έχω στο πλευρό μου

Πέφτω κάνω στο σταυρό μου,
άγγελο έχω στο πλευρό μου

Αυτη η ... μισή προσευχή και αυτή η εικόνα με ακολουθούν απο παιδί. Την έχω στη μνήμη απο τα μικράτα μου. Στο κάγκελο του παιδικού κρεβατιού, κρεμασμένη μαζί με τις εικονίτσες μου, μετά σαν εξώφυλλο σε τετράδιο, αργότερα ξανάπεσε στα χέρια μου και την έκανα κάδρο. Αυτή την εικόνα, έφερνα στο μυαλό, όταν μου έλεγε η μαμά το βράδυ "κάνε την προσευχή σου". Επίκληση στον άγγελο έκανα για όλα, αργότερα και μεγαλύτερη. Σ΄αυτόν τον άγγελο. Τον άγγελό μου. Είναι η αγαπημένη μου εικόνα.
Είναι ο πιο όμορφος άγγελος που έχω δει ποτέ. Φάνταζε υπέροχος στα παιδικά ματάκια μου μέσα στο άσπρο σύννεφο των ρούχων του. Τα τεράστια φτερά του, έφταναν ως εμένα και μ' αγκάλιαζαν και με έπερνε ο ύπνος.
Η εικόνα των ξυπόλιτων παιδιών (τι περίεργο για μένα) και το μπλέ φιογκάκι της μικρούλας, το καλαθάκι της και ο προστατευτικός τρόπος στον αδελφό της. Δεν είχα αδελφάκι τότε (η Λένα ήρθε στην ζωή μου στα 6.5 μου) και φανταζόμουν τον εαυτό μου κάποτε έτσι.
Την θυμήθηκα προ καιρού, διαβάζοντας στα blog σας για αγγέλους. Την έψαχνα να σας την δείξω. Επεσε σήμερα μπροστά μου, που ξαφνικά και συγκινήθηκα. Είμαι χαρούμενη, πολύ χαρούμενη και αργά πριν κοιμηθώ θα του πω ένα μυστικό.

Να φυλάει τα παιδιά σας
κι όλους μες τα σπιτικά σας
να κρατάει συντροφιά
σε νέους, γέρους και παιδιά
να φωτίζει τις καρδιές σας
τους δρόμους σας και τις ζωές σας

Να προσέχει όλους εσάς ,
που μ' αγαπάτε αληθινά
που με μάθατε πολλά,
που μπήκα μές το σπίτι σας,
που είστε στην καρδιά μου
που είστε συντροφιά μου.

Αννούλα μας γλυκειά !

Διαβάζοντας σήμερα το κείμενο για την εορτή του μπαμπά μου, ξαφνικά κόλλησα τα μάτια στην οθόνη και στον τίτλο. Και η εορτή της μαμάς μου? Δεν ευχήθηκα για την εορτή της μαμάς μου.
Με τούτα και μ' εκείνα της μέσης της που την είχε καθηλώσει και μέχρι να σηκωθεί και να οργανώσουμε ξανά το τραπέζι, ξέχασα να ποστάρω. Το είχα στο μυαλό αλλά..... οι μαμάδες, πάντα συγχωρούν.....

Οργάνωνε το τραπέζι για όλο το σόι απο εβδομάδος. Σχέδια επι χάρτου, επι Σκλαβενίτη, επι δεν φαντάζεστε που. Μαμάδες έχετε και ξέρετε απο πρώτο χέρι.

Γυρίζω μία Τετάρτη και την βλέπω τάβλα στο κρεββάτι. Τι έχει η μαμά κλινήρης που δεν το συνηθίζει? Η μέση της ! Ωραία....... Μόνο αυτό μας έλειπε...... Ανοίγω το ψυγείο, βλέπω το πτηνό, ε' συγνώμη το κοκορι της επαρχίας απλωμένο στο χαρτί του στα κάτω διαμερίσματα. "τι κάνει αυτό εδώ μητέρα"? ορύωμαι.

"Το κατέβασα απο την κατάψυξη για το τραπέζι της Κυριακής".....

"Μόνο αυτό σου έλειπε. Και ποιός θα το μαγειρέψει?" μουρμούρισα αλλά βλέπεις έχει ακουστικό και συλλαμβάνει κάθε ήχο

"Ε, να αναβάλλω το τραπέζι ε?" είπε σιγά απο το κρεββάτι.

Βουτάω το κοκόρι και το ξαναβάζω μέσα χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αναβάλλει το τραπέζι της Κυριακής προς μεγάλη μου χαρά ! Εσκαγε αλλά πόναγε και το ξέχναγε .....

Πέμπτη βράδυ, γυρνάω όχι πως η κατάσταση της επέτρεπε να χορέψει τσάμικο, αλλά τέλος πάντων κάτι είχε γινει προς το καλύτερο. Παρασκευή πρωί την βοηθώ να βάλει τις κάλτσες της και μου μουρμουρίζει "τα παιδιά είπαν να έρθουν εκείνα, την Κυριακή το μεσημέρι".

Αμίλητη, κατευθύνομαι προς το ψυγείο και βγάζω τα πίσω - μπρός, το κοκόρι απο την κατάψυξη στην συνήθη ψύξη. Ρωτάω τι άλλο να ψωνίσω, μου δίνει ένα κατεβατό να φέρω απο το σούπερ Μάρκετ. Αντε να της πεις όχι. Ξεσκονίζω και τις συνταγές μου, να φτιάξω ένα γλυκό.....της μαμάς, που πονάει, να την ευχαριστήσω. Εδώ ήταν που ψώνισα γάλα έχοντας στο μυαλό την κρεμ ντε πατισερί και άνοιξα και ξεκίνησα να κάνω την συνταγή της ζύμης για σου (Οταν λέω για τις Χαρίκλειες... μου την πέφτετε!! ομαδικώς).

Παρασκευή βράδυ, ανακαλύπτουμε ότι το αλανιάρικο πουλί είναι και κομμένο κομμάτια.. "όπως τα κόβουν οι χασάπηδες, δεν μου αρέσει εμένα...." ξεκινά μια μουρμούρα

"να σου πω " την κόβω "μια χαρά ειναι, μην μιλάς. Που να μιλήσει !
Σάββατο πρωί, το κοκόρι ακόμη ξεπαγώνει. Μα τι διάβολο τα αλανιάρικα παγώνουν περισσότερο?

Μεχρι να πιώ καφέ, χτυπούν τα παιδιά "Οχι δεν θα ερθουμε, ο Γιώργος πετάει στις 4 δεν προλαβαίνουμε ! "

Μένω να κοιτώ μια τον αλανιάρη αλέκτορα, μια την μητέρα. Σκάω στα γέλια και της λέω, "μην μου πεις να τον ξαναβάλω κατάψυξη, θα λαλίσω κι εγώ κι αυτός"! "Θα καλέσουμε τις θείες", βρίσκει την λύση, λες και δεν μπορούσαμε να καταφέρουμε το κοκόρι μόνοι μας !

Ο απο μηχανής θεός δεν είναι οι θείες εν προκειμένω. Είναι το ότι δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της, επειδή είναι η εορτή της όμως και το παιδί της της μαγείρεψε, και της έφτιαξε και γλυκό, το περιφέρει και κερνά. Η Αννούλα !

Η Αννούλα μας, που έκλεισε 50 χρόνια παντρεμένη με τον καπετανιο, πέρισυ, που υπομονετικά τον περίμενε απο το 58 ως το 81 να ξεμπερδέψει με την θάλασσα και να πάρει σύνταξη για να ζήσουν μαζί επιτέλους !

Η Αννούλα μας που μας μεγάλωσε μόνη της τόσα χρόνια, δίνοντας την ψυχή της να μας κάνει σωστούς ανθρώπους.

Η Αννούλα που υπερβάλλει των δυνάμεών της προκειμένου να μας ευχαριστήσει όλους και προ πάντων τα εγγόνια της.

Η Αννούλα που σας τρατάρει γλυκό που έφτιαξε το παιδί της ! και καμαρώνει !

Να σε χαιρόμαστε Αννούλα μας γλυκειά !

Τα (τουβλο) μελομακάρονά μου !

Καμαρώστε τα. Τα μελομακάρονά μου !
Σπουδαία τα λάχανα θα μου πείτε, όλες οι νοικοκυρές και μη (διότι εκεί ανήκω στις μη), φτιάχνουν μελομακάρονα τέτοια εποχή. Και αρχίζουν οι συγκρίσεις, οι συνταγές να πηγαινοέρχονται, οι δοκιμές, οι ανταλλαγές......
Ετούτα έχουν την δική τους ιστορία. Είναι τα μελομακάρονα της Ζουζούνας, όχι όποια κι όποια. Και συγκρίσεις δεν θέλω. Λέω......

Ξεκίνησα λοιπόν προ ημερών να κάνω μελομακάρονα. Ανοιξα τις συνταγές του σπιτιού απο γιαγιά και μαμά, διάβασα για στάχτη, είπα "ωωωωχ, τώρα τόση διαδικασία" άνοιξα τις δικές μου συνταγές βρήκα την πιο εύκολη, έβαλα και στο google την λέξη και βρήκα μία συνταγή απο site με συνταγές και συμφώνησα, την αντέγραψα σ' ενα κομμάτι χαρτί και την πήρα στην κουζίνα.

Ξεκίνησα την διαδικασία για να αλλάξω παραστάσεις γιατί ήμουν και πιεσμένη, έκανα ότι έκανα, αφού είχα ρωτήσει την μαμά 250 φορές διάφορα, τα οποία δεν απαντήθηκαν, διότι δεν είχε φτιάξει ποτέ, έγιναν κάποια στιγμή, τα άφησα να κρυώσουν, δοκιμάσαμε όοοολοι και μας άρεσαν και πήγα για έναν ύπνο πριν τα μελώσω.

Σκληρά μου φάνηκαν, είχα πολλά χρόνια να φτιάξω, δεν θυμώμουν, είπα θα τα βάλω στο ζουμί (λέγε με σιρόπι) να συνέλθουν. Τα τελείωσα, τα στόλισα, τα φωτογράφισα για να έχω μία ωραία εικόνα και αργότερα δοκίμασα. "Μωρέ, σαν σκληρά φαίνονται..." μονολόγησα, "τα έψησα πολύ" είπα της μητέρας και κοιμήθηκα.
Το πρωί κατά τις 10 με το μάτι ανοικτό πιά, ξανακοίταξα την συνταγή και είπα στον εαυτό μου "άμα κοριτσάκι μου, λέει ενα και μισό λάδι και βάλεις ένα πως θα γίνει σωστό" τηλεφωνώ της μητέρα, "φουντάρισέ τα, δεν θα μαλακώσουν ποτέ".

Εκανα αναδρομή και θυμήθηκα. Εβαλα ένα ποτήρι λάδι, έβγαλα και την φυτίνη να συμπληρώσω το μισό (ναι ναι, εμείς τρώμε και φυτίνη δεν έχουμε χολιστερίνες και άλλα, δόξα τω Θεώ) που έλεγε η συνταγή της γιαγιάς (είπα να κάνω ένα πάντρεμα γιατί μου αρέσει η γεύση). Βαρέθηκα στην συνέχεια να λιώσω την φυτίνη, και είπα "σιγά, και με το λάδι μια χαρά θα γίνουν" και την ξανάβαλα στο ψυγείο. Αν είχα συμπληρώσει και το λάδι, τι καλά που θα ήταν....... χα, χα, χα ! Η μητέρα λέει "αν κάναν και οι μπαμπούροι μέλι, θάμαστε καλά", συνήθως και δεν σχολιάζει τίποτα άλλο. Με αφήνει στην κουζίνα να απολαμβάνω........


Συνέχισα να φακελωνω κάρτες απο αυτές τις 1300 που έπρεπε να φύγουν και είχαν αργήσει και είχα νεύρα και πίεση,απαντούσα στα τηλεφωνήματα, συντόνιζα διάφορα άλλα, μονολογώντας. "τι τα θες τα μελομακάρονα, αφού δεν τα τρως στο κάτω κάτω.....".


Πήγα στην Ματίνα προχθές. Μέλωνε κάτι καρουμπαλάκια. "Τα κάνω χωριάτικα όπως η συχωρεμένη η μάνα μου στο Γύθειο" είπε. Κοιταξα αδιάφορα. "εχουν καρύδι" συνέχισε απτόητη, "είναι γεμιστά", "σκασίλα μου" της απάντησα και επιδώθηκα στο κουτσομπολιό που μόλις είχα αρχίσει, πίνοντας το καφεδάκι μου.
Αλλά τα φωτογράφισα και της υποσχέθηκα να τα κάνω πρώτη μούρη στο blog μου μαζί με τα δικά μου τα άχρηστα.

Χαρήτε τα και δοκιμάστε να πούμε της Ματινούς τι ωραία που είναι γιατι εγώ δεν τρώω έτσι κι αλλιώς. Τα έχει κάνει με στάχτη. Με την παλιά συνταγή......

υ.γ. : Οταν είπα περί Χαρίκλειας μου την .... "πέσατε".

.....καλάάάάάά!!!!

Χρόνια πολλά Μπαμπά

Χρόνια πολλά στον μπαμπά μου, τον Καπετάν Μανώλη,

στον παιδικό μου φίλο Χρήστο,

στην αγαπημένη μου φίλη Χαρά,

στην αγαπημένη φίλη Χρυσούλα,

στον Νet Nονό μου, τον Μάνο,

στον αγαπητό blogger Xρίστο Βαρδακα

την... πολυαγαπημένη μου Χριστίνα,

και σε όλους τους Χρίστους, Χρήστους, Χρύσες, Χριστίνες, Χρυσούλες, Μανώληδες, που εορτάζουν !!

και αν εορτάζει κάποιος/α που ξεχνώ να χαίρεται!

Στην υγειά σας να είστε καλά, γεροί και δυνατοί πάντα και η χαρά της γέννησης του Χριστού να μπαίνει πάντα στο σπιτικό σας!

Να τα πω?

Καλήν ημέραν άρχοντες

κι αααν ει- κι αν είν' ο ορισμόοος σας

Χριστού τη θείιια Γέεεννηση

να πω, να πω στ' αρχοντικό σας

Χριστός γεννάται σήμερον

εεεν Βη-εν Βηθλεέμ τη πόλη

οι ουρανοί αγαάλλονται
χαιρε-χαιρετ' η φύσις οοολη

Εν τω σπηλαίω τίκτεται

εεεν φά-εν φάτνη των αλόοογων

ο βασιλεύς των ουρανών

καιαιαι ποιητής των όόόλων

Πληθός αγγέέλων ψάλλουσι

τοοο δό-το δόξα εν υψίστοις

και τούτον άξιον εστί

η των - η των ποιμένων πίστη.......

και του χρόνου, και του χρόνου !

Δεν έχω πιά (απο πολλών ετών) παππούδες και γιαγιάδες να πω τα κάλαντα.

Ετσι προτίμησα να ακούσουμε τα καλαντα απο την χορωδία κατηχητικού Καλαμάτας στην εστία γερόντων Καλαμάτας, απο τα περσινά Χριστούγεννα

Graphics for Chistmas Comments

Τ' άστρο της Βηθλεέμ !

Το ίδιο αστέρι που φώτισε το δρόμο για την Βηθλεέμ,

εύχομαι να φωτίζει τους δικούς σας δρόμους και να σας οδηγεί σε μονοπάτια όπου ο κάθ ένας θα βρίσκει ότι περισσότερο επιθυμεί.

Υγεία, Χαρά και Ευτυχία για όλους !


Και μην ξεχνιόμαστε, ο Αη Βασίλης, έχει ξεκινήσει για το μακρύ ταξίδι του, φορτωμένος δώρα !

Μπουμπού !

Mε κάλεσε η Anamella, σε blogo-παιγνίδι, τι συμβολίζει η φωτό στο blog μου και απο εκείνη την ώρα, παιδιά, την έχασα την μεγαλομπουμπού μου απο τη φάτσα του blog μου.

Δεν ξέρω αν την βλέπετε, εγώ όχι. Την βλέπω στο προσχέδιο, αλλά δεν εμφανίζεται στην αρχή. Γι αυτό κι εγώ όσο δεν την βλέπω αποφάσισα να την βάζω στην αρχή κάθε ποστ. θα την χορτάσετε λοιπόν. Υποψιάζομαι πως το πνεύμα των Χριστουγέννων την έστειλε σπίτι της για λίγες ημέρες. Θα δούμε. Παρακολουθείτε και να μου λέτε τι βλέπετε.

Η ιστορία της. Την βρήκα πριν μερικά χρόνια να περιπλανάται στο net και μου άρεσε γιατί δεν σας κρύβω, μου θύμισε την γιαγιά μου, έτσι κοκέτα που την είδα..... Η γιαγιά Βασιλικούλα, μια αρχοντογυναίκα, κοκέτα, φορούσε τα καλοκαίρια που έσκαγε ο τζίτζικας, μέσα στο σπίτι ένα γυαλιστερό ροζ κομπινεζόν τα μεσημέρια. Ετσι μόλις την είδα, μου θύμισε την γιαγιά μου.

Και δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί αποφάσισα να την βάλω πρώτη μόστρα στο blog, όμως της έχω αδυναμία..... Δεν έχει όνομα. Μπορείτε να την λέτε όπως θέλετε. Μπορείτε να μου την βαπτίσετε, ακόμη. Πείτε και θα επικρατήσει το καλύτερο (κατ' εμέ ε?)Εχει και σόι, δεν είναι μόνη της. Εχει εξαδέλφες. Ναι, ναι. θα σας τις συτήσω σε άλλο post γιατί σε αυτό πρωταγωνιστεί !

Visit www.hostdrjack.com
href="http://www.photobucket.com/register.php?pbaffsite=294" target="_blank">
CLICK HERE!

Les patineurs

Πάρτε τα πατίνια σας σήμερα και ελάτε να κάνουμε πατινάζ ! Οοοιχι, εμείς δεν είμαστε του καλλιτεχνικού. Εμεις θα κάνουμε πατινάζ, όπως οι αρχάριοι, "ένα -δύο, πάρτην κάτω", "στηρίξου στην πλάτη της καρέκλας" και τέτοια. Πρώτα απο όλα θα "γιαλίσουμε" την παγωμένη λίμνη, για να μπορέσουμε να πατινάρουμε.

"Ελα εσύ, πάρε το τρυπάνι, πήγαινε παραπέρα, άνοιξε τρύπα στον πάγο, κατέβασε τον κουβά, φέρε νερό" "εσύ εκεί που κοιτάς, πάρε το νερό και άπλωσέ το, τρίψε καλά με την σκούπα να γιαλίσει" "έλα-έλα, τεμπέλα, βοήθησε κι εσύ πως θα πατινάρεις μετά". Κουράζονται όλοι για να το φτιάξουν. Ολη η γειτονιά της λίμνης, βοηθά για να γίνει πίστα η λίμνη και να την απολαύσουν. Απο εκει και πέρα, μικροί -μεγάλοι, αφήνονται την "παγοδρομία". Αυτά όπως καταλαβαίνετε γίνονται στις επαρχίες της βόρειας Ευρώπης και οι τυχεροί είναι αυτοί που ζούν στις λίμνες κοντά. Στις λίμνες που παγώνουν και έχουν φυσικά παγοδρόμια.

Τυχεροί και οι άλλοι, που ζούν στο κρύο και έχουν παγοδρόμια στις πόλεις . Εδώ η Νέα Υόρκη με τα περίφημα παγοδρόμια στο κέντρο. Δεν ξέρω αν στον βορρά της Ελλάδας, στις λίμνες που παγώνουν, μικροί μεγάλοι, απολαμβάνουν το πατινάζ. Το σίγουρο είναι πως πολλοί απο εσάς, απολαμβάνετε το καλλιτεχνικό πατινάζ που αναμεταδίδει η τηλεόραση, όταν πρόκειται για τουρνουά.
Στην Αθήνα δεν έχουμε τέτοιες ευκαιρίες, εκτος απο το holiday on ice που το παρακολουθώ απο παιδί. Νομίζω ότι υπάρχει και μία πίστα (στο Μαρούσι?), αλλά δεν είναι το ίδιο η ελευθερία που σου δίνει το πατινάζ, σε μία πίστα παγοδρόμιου απο αυτή της λίμνης ή της πίστας έξω. Ναι ξέρω, είμαι γεννημένη για το κρύο. Πήγα, είδα και μου άρεσε πάρα πολύ. Κι ας είχα την καρέκλα βοηθό, κι ας μην έβαλα τα μαχαίρια γιατί φοβόμουν κι ας είχα βάλει μαξιλαράκι στον ποπούλη, μην σκάσω απότομα και κάνω τρύπα στον πάγο.......
Επίσης αγαπημένη μου μουσική είναι "το βαλς των Παγοδρόμων" του Emil Waldteufel, που όσοι δεν το ξέρετε, νομίζω θα το αγαπήσετε. Η εκτέλεση είναι ότι καλύτερο βρήκα, άλλωστε μία ορχηστρα μικρών παιδιών, πάντα ακούγεται με χαρά.

Κλείστε τα μάτια και αφεθείτε στην μουσική, φανταζόμενοι τους εαυτούς σας σε φιγούρες στον πάγο. Μακάρι να ήμουν εκεί.

Μια ζεστή καλημέρα, ετούτη την παγωμένη ημέρα !

Χριστουγεννιάτικα κοσμήματα

Σήμερα, θα σας δείξω τα χριστουγεννιάτικα "κοσμήματά' μου. Τις καρφίτσες μου (μέρος της συλλογής, διότι είμαι και ολίγον τσαπατσούλα και δεν ξέρω που είναι 3-4 ακόμη........).
Και σας συστήνω ευθύς. "Christmas fun" γράφει ο μικρούλης που κρατά πακέτα. Πάνω ακριβώς είναι ο Χιονανθρωπάκος μου, δίπλα το "Merry Christmas", μετά ο μικρούλης ασημένιος χιονανθρωπος. Απο κάτω ο αη βασίλης που αναβοσβύνει η μυτούλούλα του και δίπλα ένας άλλος με κουδουνάκι στην άκρη του σκούφου. Τέλος μία μπότα χριστουγεννιάτικη ασημένια κι αυτή, που έρχεται να κλείσει την συλλογή.
Λείπουν το δένδρο που αναβοσβύνει στολισμένο - ναι, θα το βρώ - το έλατο καρφιτσούλα με τα ασορτί σκουλαρίκια και τα σκουλαρίκια αη βασίληδες. Μα που πήγαν όλα αυτά?
Η παρακάτω φωτογραφία είναι ένα χειροποίητο (σαν να το έκανε το παιδάκι στην πρώτη του προνήπιου), που το έφτιαξα με τα χεράκια μου πολλά χρόνια πρίν με αυτή την πλαστελίνη που την ψήνεις - Cernit.


To καμαρώνω και αυτό και το φορώ μέρες που είναι για να το τιμώ, γιατί το αγαπώ. Είναι φτιαγμένο απο τα χεράκια μου και όσο νάναι .... το σκουφάκι είναι μαυρο, έχει και στόλισμα γκυ. τα κουμπάκια είναι πράσινα και όπως βλέπετε, φοράει και κασκολάκι και γαντάκια να μην μου κρυώσει (διότι αυτά τα έφτιαξα στο βορρά).
Λοιπόν τι λέτε τώρα? Θα ξεκινήσουμε μπλογκοπαίγνιο με τα κοσμήματα των χριστουγέννων ή... θα μείνετε να καμαρώνετε τα δικά μου?

υ.γ. για τις φωτό, σχόλιο δεν θέλω, διότι θα βάλω τα κλάμματα....... πως κατήντησα έτσι με την τεχνολογία. φωτογραφίζω με το τηλέφωνο. Ποιά εγώ. Που είσαι Τάσο να μου ρίξεις σφαλιάρα.......

Trolls, Μανιτάρια και ελάφια στα βόρεια

Εποχή για παραμύθια με ξωτικά και διάφορα τέτοια. Δεν έχω ζήσει σε επαρχία, πηγαίνοντας όμως στην Μαργαρίτα, 200 χλμ, βόρεια της Στοκχολμης μέσα στο δάσος, δίπλα στην λίμνη, έμαθα πολλά. Εμαθα ότι τα trolls, ζουν κάτω απο την γη, είναι οι αφέντες του δάσους, προστατεύουν τα δέντρα, τα φυτά..... δεν ξερω τι να πω. Αυτοί πιστεύουν λες και θα σηκωθεί η πέτρα και θα βγεί το τερατάκι και θα τους πει καλήμερα. Δεν κόβουν τα δένδρα απο συγκεκριμένες περιοχές γιατί το αλυσοπρίονο, έσπασε τρεις φορές σε συγκεκριμένο δένδρο. Αν το δένδρο ήταν απο ξύλο......"τιτιρομ"....... δεν τους περναγε απο το μυαλό....

Αυτά τα άκουσα στην δεκαετία του 90, όσο ζούσε ο Gunar. Ακουγα και δεν σχολίασα ποτέ. Τι να πω? Πίστευε και μη ερεύνα έλεγε η Μαργάρω... δεν ερεύνα η Βασίλω. Τούτο παραπάνω είναι το μανιταροξωτικό. Παρακάτω, σας παραθέτω μανιταράκια που ζήλεψα στο δάσος. Οι φωτός, δεν είναι δικές μου, όμως φαντάζομαι πως θα σας εντυπωσιάσουν όσο κι εμένα. Μην μου ζητάτε ονόματα ε? στην ηλικία μου αρκούμαι στις εικόνες. Το μυαλο ΔΕΝ συγκρατεί παρά τα απολύτως απαραίτητα.... κι αυτά αν έχουν τόσο δα, ενδιαφέρον

Και μην μου πείτε πως δεν είναι αξιοθαύμαστος το τρόπος που "φυτρώνει' αυτό!

Α, η συμπάθειά μου. Το δηλητηριώδες. Εμένα όπως και πολλούς απο εσας με συνοδεύει ως εικόνα απο τα παιδικά μου ! Αφού το μάθαμε απο τις εικονογραφήσεις, πείτε μου, δεν θα ήταν το πιο εύκολο να το κόβαμε όπου το βρίσκαμε ? ευτυχώς γωνία Σταδίου και Πεσμαζόγλου, δεν φύονται, οπότε δεν είχαμε και κίνδυνο! Ελεος.

Ετούτη η απο πάνω συστάδα μου κίνησε το ενδιαφέρον γιατί δεν είχα ξαναδεί τόσα πολλά έτσι. Πάρτε μαχαιράκι και τρέξτε. Εθνικής οδού γωνία και Στοκχόλμης φύονται!
Αυτά λέγονται chanterelles. κοιτάξτε πως είναι τα χρυσούλια μου. Είναι και τα μόνα που δοκίμασα και ε.... κάτι λέγανε.
Η σνόμπ Ζουζούνα, δεν τα μανιτάρια. Με καμμία κυβέρνηση. Το δε κλού ήταν που τα μάζευαν, απο το δάσος, ναι, ναι, εκεί βόρεια, τα καθάριζαν με ένα ειδικό βουρτσάκι και μπλούμ στο τηγάνι. Με λίπος χοίρου...... μπλιάχ !

Οσο για τον φίλο εδώ, τι να σας πω. Ξεκίναγες για να πας στην κοντινή κωμόπολη και στο δρόμο ο κύριος. ΔΕΝ είναι τάρανδος. Ελάφης είναι. Αμέριμνος έκοβε κίνηση. Που? στον κεντρικό δρόμο καλέ. "βρε καλέ μου, πάνε πιο πέρα..... " "βρε χρυσέ μου τράβα τα πισινά σου απο την μέση του δρόμου, να πάμε στη δουλειά μας". "χαρά μου, φύγε λίίίίγο πιο πέρα.... να προχωρήσουμε".
Οοοοοχι, εκεί μπαστακωμένος να κοιτά με αυτό το σπινθιροβόλο βλέμμα τα περίεργα μηχανήματα με τους "ηλίθιους" μέσα που "ποτέ δεν θα πειράξω τα ζώα τα καυμένα"........ Περιμέναμε κι εμείς λοιπόν ως να φύγει. Αλλά είναι γλυκούλης ο "κερατάς" δεν είναι? Είναι παναθεμά τον

Γράμμα στον Αγιο Βασίλη

Νουνέ, παρακάτω θα βρεις την φωτογραφία του, όπως την ζήτησες απο την συνάντησή μας το 1990, στην Σουηδία.....

Αγαπημένε μου Αγιε Βασίλη,

Πρώτα έρχομαι να ρωτήσω για την υγεία σου. Δεν πιστεύω να άρπαξες καμμιά πούντα και να βήχεις? Να πάρεις σιροπάκι. Να φοράς τον ζεστό σου σκούφο και τα γαντάκια σου, να μην κάθεσαι στα ρεύματα και να σκεπάζεσαι με την κουβερτίτσα όταν αναπτύσσυν ταχύτητα οι τάρανδοι ! Τα γλυκά μου ζωάκια. Ελπίζω ότι δεν θα κουραστούν εφέτος πολύ κι αυτά.

Πρόσεχε γλυκέ μου, για να μπορέσεις να μοιράσεις σε όλα τα παιδιά τα δώρα τους. Σε περιμένουν.

Θυμάσαι τοτε που πήγα στην Μαργαρίτα, στην Σουηδία και συναντηθήκαμε. Θυμάσαι αλήθεια? Θυμάσαι που χτύπησες την πόρτα και μου είπαν να πάω να ανοίξω και σε είδα μπροστά μου και κόντεψα να πάθω συγκοπή? Θυμάσαι πόσο φοβισμένη ήμουν ! Δεν με είχε προειδοποιήσει κανείς για την επίσκεψή σου. Αχ, αυτή η παλιοφιλενάδα μου. Μιλούσαν διαρκώς Σουηδικά για να μην καταλαβαίνω ! Ελεγαν "τα δώρα, τα δώρα θα έρθουν" αλλά δεν μου εξηγούσε. Ακουσα τα κουδουνάκια απο το έλκηθρο, αλλά το είχες παρκάρει πίσω απο την αποθήκη και δεν έβλεπα.

Μόλις σε είδα, αλλαξα όλα τα χρώματα της ίριδας και πήγα πίσω πίσω στον καναπέ και κάθισα αμίλητη..... Σε έβγαζα φωτογραφίες.
Θυμάσαι που μου έφερες ένα κουτί σοκολατάκια ? Τοοοοοοσο μεγάλο ! Και ένα κασκόλ, και σκουλαρίκια και ωχ, έχει περάσει τόσος καιρός, δεν θυμάμαι τι άλλο. Α, και ένα γουδάκι.... και ένα αγγελάκι.....

Δεν κάθισες πολύ, γιατί βιαζόσουν! Είχες τόσες αποστολές να τελειώσεις.
Ηταν η πρώτη φορά που σέ έβλεπα. Δεν σε είχα ξαναδεί. Περιμένω πάλι πότε θα ξανασυναντηθούμε. Αυτή τη φορά εκτός απο τα καρύδια και τα γλυκά θα σου έχω

κι ένα πουλόβερ έτοιμο να ζεσταίνεσαι. Και γάντια!

Αγιε μου Βασίλη, αυτή τη χρονιά, θα ήθελα να μπορέσεις να πας νερό στην Αφρική, να βοηθήσεις τα καραβάνια να περάσουν την έρημο, να δώσεις ειρήνη πιο κάτω που γίνεται πόλεμος, να πας φαγητό στα ορφανά στις Ινδίες και ρύζι στα κινεζάκια. Να περάσεις απο τα νησιά που γινονται σεισμοί, εκεί στην Ανατολή και να δεις τι χρειάζονται τα παιδάκια.

Μετά να σταματήσεις στην Αυστραλία που κάνει ζέστη να κάνεις ένα μπανάκι. Να ξεκουραστείς έστω για μια ώρα. Ο Καναδάς, η Αμερική θα σε περιμένουν. Να βοηθήσεις όποιον φτωχό κοιμάται στο δρόμο και να του βρεις στέγη.

Προέχουν αυτά.

Μετά, θα ήθελα να πας τα δώρα στα μικρά παιδιά. Σε όλα τα μικρά παιδιά, ότι σου ζήτησε το καθ' ένα. Πως τα περιμένουν να ήξερες !
και μετά.... μετά σε παρακαλώ, να φορτώσεις στο έλκηθρο υγεία για όσους ξέρω, για όσους αγαπώ, χαρά και χαμόγελα και ζαχαρωτά και να φέρεις μωρά. Πολλά μωρά στους γύρω που τα θέλουν.

Και το ταίρι του, σε όποιον του λείπει.

Κι αγάπη, πολλή αγάπη. Για όλους.

Εμένα? Τι να μου φέρεις εμένα? Υγεία και δύναμη να μου φέρεις και υπομονή για να μπορώ να .... αντέχω τις βλακείες που συναντώ.

Μόνο αυτά? Ε, όχι βέβαια, θα ήθελα και ένα ταξίδι μακριά, στην άκρη του κόσμου και ένα αυτοκίνητο όπως αυτό που είδα πέρισυ στον Καναδά που δεν κυκλοφορεί εδώ, και μια σακούλα ζαχαρωτά, που να μην τελειώνει ποτέ, ξέρεις απο αυτές που δεν έχουν πάτο και έναν νέο αρκούδο γιατί ο παλιός μου έχει χαλάσει και νέες water globe για την συλλογή μου και μια νέα φωτογραφική μηχανή, ξέρεις εσύ.... και .... ΟΧΙ, δεν θα μου φέρεις βιβλία. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να διαβάσω. ΟΥΤΕ μωρά, στην ηλικία μου, κοίτα μην κάνεις λάθος! τι, άλλο, τι άλλο, ξεχνώ τίποτα? Μπά! απο όλα έχω.

Να μου φιλήσεις την κυρά Βασίλαινα και τους βοηθούς σου και σου εύχομαι καλό ταξίδι. Α, να σου πω, επειδή δεν έχουμε τζάκι, θα σου βάλω γλυκά και κουλούρια έξω στην βεράντα, μην ξεχάσεις να τα πάρεις! Και καινούργια κουδουνάκια για τα ελάφια .....

Να προσέχεις στο δρόμο και να γυρίσεις να ξεκουραστείς.....
Σε φιλώ η πιστή σου Βασιλικούλα.

Μουσική πριν τα Χριστούγεννα

Sapin de Noel

Τι είναι τούτο θ' αναρωτιέστε. Το δενδράκι μου, που τραγουδά. Ναι, ναι! Μου το χάρισε ο John την περασμενη Πρωτοχρονιά και το έφερα, μετά φόβου Θεού στην βαλίτσα, απο το Τορόντο.

Εμεινε όλη την χρονιά καθισμένο στην καπελιέρα, να τραγουδά και να κοιμάται στο σελοφάν προστατευμένο μην σκονιστεί και φόρεσε τα καλά του πάλι και άρχισε τον ίδιο σκοπό. Να μου συγχωρέσετε την προχειρότητα του βίντεο, τραβήχτηκε με νέο κινητό (άτιμη τεχνολογία !), παιδεύτηκα και τρεις ημέρες να το ανεβάσω (το τράβαγα στο πλάι η ασχετίδου !).Παρακαλώ, κάντε ησυχία η παράσταση αρχίζει !

Μon beau sapin, Roi de foret, Que j' aime ta verdure...

Καλημέρα σε όλους και καλό Σαββατοκύριακο !

Wish list for Christmas presents

Οπως σας το λέω. Ξεκίνησε εχθές για το γύρω του κόσμου, με το έλκηθρο φορτωμένος για να μοιράσει δώρα. Τι ποιά δώρα. Τα δώρα μας. Γιατί μην μου πείτε ότι δεν περιμένετε δώρα. Εεεεεε, ψέμματα. Ολοι κάτι περιμένετε. Υγεία, χαρά στο σπιτικό πρώτα απο όλα, αγάπη στην οικογένεια και στους γύρω, πρόοδο για τα παιδιά, έναν κόσμο καλύτερο, ενα καινούργιο έρωτα, εκείνο το πουλόβερ που είδατε στην βιτρίνα, μια γραβάτα που φόραγε ο συνάδελφος και σας άρεσε, ένα καινούργιο σπίτι.... ο καθ' ένας έχει τις προσδοκίες του.
Γράμμα του έχετε γράψει αλήθεια? Εγώ ίσα που πρόλαβα, γιατί με τις δουλειές είχα ξεχαστεί και κόντεψα να μείνω χωρίς δώρα. Γιατί είναι διπλά τα δώρα μου, ξέρετε. Η εορτή της πρωτοχρονιάς, είναι και για το όνομά μου, έτσι περιμένω δύο δώρα. Οπότε έπρεπε να τον ειδοποιήσω εξάπαντος, για να ξέρει τι θα φορτώσει. Ασε που οι βοηθοί του με έχουν παρακαλέσει να κάνω λίστα νωρίς, λόγω του όγκου δώρων που λαμβάνω. Κοψομεσιάζονται.
Γνωρίζετε τους βοηθούς του? Αυτά τα χαριτωμένα και κουρασμένα ταυτόχρονα ανθρωπάκια με τα πράσινα ρουχαλάκια που δουλεύουν ακατάπαυστα και καταγίνονται με την κατασκευή παιγνιδιών, διεκπεραιώνουν την αλληλογραφία, ψάχνουν νέες μεθόδους επικοινωνίας με τα παιδιά, πεταλώνουν τα ελάφια στα έλκηθρα, επιμελούνται με την κυρία Βασίλαινα, τα γλυκά, μαγειρεύουν λιχουδιές....
Για περάστε απο το εργαστήρι και το σπίτι να δείτε τι γίνεται. Ενα απο τα εργαστήρια, αλλά μπορείτε κάλλιστα εκεί να του δώσετε το γράμμα σας με τα δώρα, να παίξετε παιγνίδια και να μάθετε πως κάνουν τα καλύτερα χριστουγεννιάτικα μπισκότα.
Αφήστε τις γκρίνιες τύπου "μεγάλωσα για τέτοια". Ολοι μικρά παιδιά είμαστε αυτές τις ημέρες.
Σας αφήνω λοιπόν και περιμένω να δω στα blog σας το γράμμα στον αη βασίλη. Καλά, καλά, θα σας δημοσιεύσω και το δικό μου, σε λίγες ημέρες!
Σύντομα, προλαβαίνετε. Γι αυτό τον αγαπάμε όλοι. Γιατί προλαβαίνει τις επιθυμίες μας !

Αγιος Νικόλαος

Μεγάλη εορτή σήμερα για τα σπίτια των ναυτικών και όχι μόνο. Το Πολεμικό Ναυτικο, τα λιμεναρχεία και ότι έχει σχέση με την θάλασσα, εορτάζουν στην μνήμη του. Παρ΄ότι η ημέρα αναφέρεται στην κοίμηση του, τόσο η Ορθόδοξη όσο και η Καθολική εκκλησία έορτάζουν.

Να γνωρίσουμε ή να θυμηθούμε λίγα πράγματα για το ποιός ήταν. Γεννήθηκε τον τρίτο αιώνα στην Λυκία και σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός με μεγάλη περιουσία. Εγινε επίσκοπος Μύρων και έκανε μεγάλους αγώνες για την προστασία των πτωχών και των άπορων, ιδρύοντας Νοσοκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Στην περίοδο των διωγμών του Διοκλιτιανού υπέστη βασανιστήρια. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας και έσωσε πολλούς ανθρώπους.
Πήρε μέρος στην Α' Οικουμενική σύνοδο που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας και καταπολέμησε τις διδασκαλίες του Αρείου.
Μετα την κοίμησή του, ονομάστηκε "μυροβλύτης" καθώς τα λείψανά του, άρχισαν να αναβλύζουν άγιο μύρο, όπως και άλλων αγίων. Τα λείψανά του μετέφεραν απο την Λυκία στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου ευρίσκονται ακόμη. Λεπτομέρειες γι αυτό θα βρείτε στην γνωστή wikipedia, απο όπου άντλησα και κάποιες λεπτομέρειες που δεν θυμόμουν

Στην Καθολική εκκλησία εορτάζεται ως ο Αγιος, προπομπός των Χριστουγέννων. Η παράδοση λέει πως ο Αγιος Νικόλαος βγαίνει με τους βοηθούς του σήμερα και κοιτά ποιά παιδιά είναι καλά για να τους φέρει τα δώρα τα Χριστούγεννα.

Η αναφορά στο παρόν οφείλεται στ΄ότι σπίτι μας, τα παλιά χρόνια είχαμε διπλή εορτή. Εορτάζαμε τον προστάτη των ναυτικών, γιατί ο πατέρας ταξίδευε και το όνομα του παππού Νίκου. Λαμποκοπούσε το σπίτι, μύριζε το ανθόνερο και το βούτυρο απο τους κουραμπιέδες, άστραφταν τα χαμόγελα και οι επισκέψεις πηγαινοέρχοντας απο το πρωί. Πάνω απο το καντήλι στεκόταν η εικόνα του Αγίου Νικολάου, ασημένια με μια μορφή γλυκειά. Ακόμη και στο σκοτάδι, η εικόνα έλαμπε απο το φως του καντηλιού. Με συντροφεύει η ανάμνηση της εικόνας ακόμη. Το ονομα ξαναγύρισε στην οικογένεια απο σύμπτωση. Ο μικρός μας εορτάζει σήμερα. Αγαπημένοι άνθρωποι επίσης.
Κι επειδή εδώ στα blogs, οι περισσότεροι, δεν χρησιμοποιείτε τα ονόματά σας, Χρόνια πολλά σε όποιον/α εορτάζει και καλείται να το πει και να κεράσει γλυκό βεβαίως !
Η φωτό που χρησιμοποίησα παραπάνω είναι απο την Καθολική παράδοση που θέλει τον Αγιο να μοιράζει δώρα. Η εικόνα του Αγίου στην ορθόδοξη εκκλησία, παρουσιάζει κάτι ξένο προς εμένα.

Τα παιγνίδια μου

Τριγυρνώ εδώ κι εκεί και βλέπω αναφορές στα δώρα και στα στολίδια των παιδικών μας χρόνων. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν θυμάμαι να ζήτησα κάτι απο τον Αγιο Βασίλη, μιας και ο δικός μου ερχόταν σε άσχετες στιγμές και μου έφερνε πολλά δώρα...... Μιλώ για τον πατέρα που ταξιδεύοντας, γέμιζε τις βαλίτσες με κούκλες, τραίνα, και ότι βάλει ανθρώπου νους.
Αφορμή για το παρόν, μου έδωσε το αρκουδάκι της παραπάνω φωτογραφίας. Το πρώτο μου παιγνίδι που ήρθε απο την Αμερική, πριν γεννηθώ, ως δώρο με μωρουδιακά. Αποφάσισα προ 20 ημερών που το ανέσυρα απο κούτα, να το αποχωριστώ. Πλυμένο καθαρό, αλλά με την φθορά του χρόνου, το φιλησα, του χαμογέλασα και του είπα πως έπρεπε να φύγει απο την ζωή μου. Είχαμε κάτι συγκινήσεις όμως βρήκα παρηγοριά στα μάτια της μπουμπούς. Αυτής που ποζάρει κατόπιν και η οποία ανασύρθηκε το καλοκαίρι για να παίζει η Μαριαννούλα. "Βαριά είναι" είπε όμως μόλις την σήκωσε και μια σταλιά η Μαριάννα, γελάσαμε, την έχει στον καναπέ, κάθεται δίπλα της και παίζει καθιστή μαζί της. Και τι παιγνίδι δεν είχα κάνει εγώ μ' αυτή που ποτέ δεν απέκτησε όνομα. 42 ετών η μπουμπού, ποιός να της το έλεγε, πως θα περιέλθει εις χείρας Μαριάννας, μιας και δεν άφησα ποτέ την μαμά της και αδελφή μου, να παίξει μαζί της. Α, τα δικά μου, δικά μου και τα δικά της δικά της.

Αλλες κούκλες στην παιδική μου ζωή, η Νίνα με τα κοκκινωπά μαλλιά, η Λιλίκα που τα ματάκια της ανοιγόκλειναν και τα κινεζάκια. Τα 4 κινεζάκια με πίτουρο σώμα, άκρα πορσελάνης και ενδύματα μεταξωτά. Στην φωτό, ποζάρει ο ένας απο τους δύο αρσενικούς, οι άλλες δύο ήταν κυρίες. Τα ονόματά τους, δεν τα θυμάμαι, λυπάμαι και δεν πιστεύω να παρεξηγηθούν. Ομως ανοίγω συχνά τις κούτες και καλημεριζόμαστε. Α, κάποτε εμφανίστηκε και μία Σοφίκα, η οποία όμως μάλλον ήταν εγχώριο προϊόν, διότι χάλασε γρήγορα και πήγε στο καλό... Μετά ήρθαν και άλλες, όπως π.χ. ο Αλέξανδρος, ιταλικό αντίγραφο του περίφημου μωρού, αλλά ήμουν αρκετά μεγάλη πιά, είχα χορτάσει παιγνίδι και απλά παρευρίσκονταν.

Αλλά παιγνίδια που πρωταγωνίστησαν στα πρώτα χρόνια της ζωής μου, ήταν το ποδήλατο με την κόκκινη σέλα και τις τρείς ρόδες, που αποφάσισα να το αποχωριστώ στα 18 που μετακομισαμε απο το παλιό σπίτι, το μπλέ καρότσι για τις κούκλες μου που κι αυτό την ίδια εποχή πήγε στο καλό και πόσα άλλα άραγε ξεχνω? για να μην μιλήσω για στόλους κατσαρολικά και κουταλομαχαιροπίρουνα, κύβους, που δεν μου πολυάρεσαν και σειρές ολόκληρες απο παραμύθια.

Δεν μιλώ φυσικά για αυτά που έρχονταν απο Κίνα μεριά και με τα οποία έπαιζα και πρόσεχα σαν τα μάτια μου. Αυτά θα περιέλθουν εις χείρας Νικου, γιατί δεν θέλω να με φανταστώ, να στήνω τρένο στα 60 μου.... Το τρένο με τις μεγάλες μπλές γραμμές που ο Νίκος, κοίταζε εκστατικός όταν το συναρμολόγησα και "βοήθησε" αλλά είναι μικρός στα 4,5 του για να καταλάβει ακόμη και να παίξει. Το τρόλευ, το ελικόπτερο, το κόκκινο ξεσκέπαστο κουρσάκι με τους νιόπαντρους, η ατμάκατος, τι να πρωτοθυμηθώ. Η ατμομηχανή, το τάνκς, ο μάγειρας με το αυγό, η κυρία που σερβίρει, οι αστροναύτες, ο κινέζος μάγος..... Ολα σιδερένια και φυλαγμένα ευλαβικά. Τι τα φυλάω θα μου πείτε. Περιμένουν τα παιδιά να μεγαλώσουν να τα χαρούν. Η αλήθεια είναι πως κάποτε-κάποτε με έπιανε όλα τα χρόνια μια νοσταλγία και τα άνοιγα, τα κοίταγα και τα ξανάκλεινα.

Η Μαριάννα, δεν μπορεί να καταλάβει ακόμη καλά, πως ο λαγός ήταν της μαμάς της, ωστόσο τον φορτώθηκε να τον πάει σπίτι της. Ενας κίτρινος λαγός μάλλινος με κόκκινη γλωσσίτσα. Αναζητώ τον πορτοκαλί γάτο μου "αδελφό" του λαγού, και την τσάντα σκυλάκι για την Μαριάννα. Κάπου είναι, φωνάζουν μα δεν τα ακούω.....Κι άλλα κι άλλα κι άλλα, που δεν μου έρχονται στο μυαλό πιά, είναι όμως ευχάριστες εκπλήξεις όταν βρίσκονται μπροστά μου. Αφησα τελευταία τα στολίδια του δένδρου μου. Σε μια κούτα απο 25ετίας, περιμένουν τι? Στολίδια απο το 1960, μήπως να τα πάρει η αδελφή μου εφέτος να τελειώνουμε, δεν στολίζω δένδρο απο ετών. Ποιός το μαζεύει μετά..... εγώ βαριέμαι πάντως. Ωραία πέρασα με την αναδρομή στα παιχνίδια μου, ημέρες που είναι......

υ.γ. η πονηριά μου δεν έχει όρια. Ζήτησε ο Νίκος ένα πιάνο, ίσως του είχε πει η μαμά του, πως είχαμε, έψαξα, βρήκα το ακορντεόν της και τους το πάσαρα. Το μικρό γαλάζιο πιανάκι μου με την ουρά..... Σιγά. κάπου το έχω καλά καταχωνιάσει. Του υποσχέθηκα απο ημερών να του πάρουμε ένα καινούργιο στην εορτή του, όπερ και εγένετο και είμαι χαρούμενη... . . . Το κουτσο μου πιανάκι, θα κοιμάται ήσυχο !!!! Γιώργο και Λένα, μην γελάτε όταν διαβάζετε !!!

Happy Holidays

Τα μελομακάρονα και οι (σρλπ ! ) κουραμπιέδες, προσφορά του καταστήματος γιατί δεν σας βλέπω χαρούμενους με τη χριστουγεννιάτικη μουσικούλα.....

κι επειδή ο Νονός, μου κάνει διαφήμιση..... τι να κάνω κι εγώ, έβαλα ένα μανιτάρι τεράστιο να μην του χαλάσω το χατήρι. Μόνο που είναι δηλητηριώδες το παρόν, προσοχή, μην αγγίξει κανείς !

Επειδή όσο πλησιάζουν οι εορτές πρέπει να σκεπτόμαστε μόνο χαρούμενα πράγματα, ζαχαρωτά και καραμέλες και μελομακάρονα και κουραμπιέδες για να φτιάχνει το κέφι μας, απο δω και πέρα μόνο τραγούδια, βιντεάκια και χαρούμενες εικόνες.

Για σένα μόνο !

Οταν το πρωτακούσαμε παλιά, τόοοοτε, το αγαπήσαμε, το κάναμε ύμνο. Αφιερωμένο εξαιρετικά στον άγγελό μου, που με φυλά κι ακούει απο εκεί ψηλά. Θυμάσαι?

Καλημέρααααααα !

Καλημέρα, καλή εβδομάδα σε όλους. Αργησα αλλά πήρα μπρός!

A toi

Merci

Les feuilles mortes - Yves Montand, Et maintenant - Gilbert Becaud

Η Κλασική Compact Δισκοθήκη του 9,84

Το καλοκαιράκι του 1990, στις Θέρμες του Καρακάλα στην Ρώμη, έγινε μία συναυλία, που όμοιά της, δεν είχε, έχει και ούτε θα ξαναγίνει. Οι τρείς διάσημοι τενόροι του περασμένου αιώνα, Πλάσιντο Ντομίνγκο, Λουτσιάνο Παβαρότι και Χοσέ Καρέρας (με τυχαία σειρά), ένωσαν τις φωνές τους και το αποτέλεσμα ήταν γοητευτικότατο. Την διεύθυνση απο το πόντιουμ είχε ο Ζούμπιν Μέτα. Εφερα το cd απο την Ιταλία μόλις λίγες ημέρες απο την κυκλοφορία του και κοντεύει να .... "λειώσει" απο το παίξιμο. Βρήκα ένα βιντεάκι με το encore "Ο sole mio" και φαντάζομαι θα το απολαύσετε.

Για την συνέχεια, "Χαμπανέρα" απο την Κάρμεν του Τζ. Μπιζέ. Κάρμεν η Χούλια Μιγκένες. Απο την ομώνυμη ταινία.

Και μην ξεχάσετε να συντονιστείτε στον 9.84 το Σάββατο και την Κυριακή 9.00-10.00 για να απολαύσετε την Κλασική Compact Δισκοθήκη του Νίκου Κανελλόπουλου.

Η Κλασική Compact Δισκοθήκη του 9,84

Βαδίζει στον εικοστό πρώτο χρόνο στη συχνότητα του 9,84, η Κλασική Compact Δισκοθήκη, του Νίκου Κανελλόπουλου, τα πρωϊνά του Σαββατοκύριακου 9.00-10.00. Μια εκπομπή με «Κλασική μουσική για όλους», όπως εκείνος λέει.
Μια εκπομπή που έφερε νέο αέρα στην μέχρι τότε σοβαρή κλασική μουσική. Χωρίς εξειδικευμένη ορολογία, με απλά λόγια η εκπομπή, κατάφερε να έχει ένα κοινό που την ακολουθεί τόσα χρόνια και στο οποίο διαρκώς προστίθενται νέοι ακροατές, που αναζητούν νέες ιδέες και γνώσεις στην Κλασική Μουσική. Ακροατές όλων των ηλικιών.
Η πρώτη εκπομπή στο ραδιόφωνο που παρουσίαζε μουσική μόνο από CD. Και μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια περιέλαβε συνεντεύξεις ελλήνων μουσικών, διευθυντών ορχήστρας, συνθετών και τόσων άλλων, αναλύσεις έργων όπερας, μεταδόσεις συναυλιών και τέλος μια σειρά από «μουσικές εκδρομές» σε πόλεις της Ευρώπης, παρακολουθώντας σε μεγάλα θέατρα, έργα ξένων μουσουργών.
Κομμάτια μουσουργών που σπάνια ακούγονται, «περίεργα» της κλασσικής μουσικής και τέλος το κέφι και το μεράκι του Νίκου Κανελλόπουλου. Ο οποίος τόσα χρόνια αδιάκοπα με συνέπεια, προσφέρει απλόχερα στους ακροατές του, γνώσεις και μουσική.
Συντονιστείτε στον Αθήνα 9,84 το Σάββατο και την Κυριακή στις 9.00 και για μία ώρα, απολαύστε ήρεμη και ξεκούραστη μουσική.

Κι επειδή τον ρώτησα με τι μουσική να συνοδέψω ετούτο το κομμάτι, πρότεινε κάτι απο μία Πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιέννης. Ετσι διάλεξα την Tritsch-Tratch Polka του J. Strauss, υιού απο το 1992, με Διευθυντή Ορχήστρας τον Carlos Kleimber.

Αύριο οι επιλογές συνεχίζονται.... μείνετε συντονισμένοι.

Μείνετε συντονισμένοι

Μουσική, μουσική, μουσική. Μείνετε συντονισμένοι στην .... Ζουζούνα!

και φροντίστε να έχετε κοντά σας τα ραδιόφωνά σας, τα πρωϊνά του Σαββάτου και της Κυριακής.

Μην ξεχάσετε να διαβάσετε Ζουζούνα Πέμπτη και Παρασκευή πρωί !

Ολλανδία

Εθχές το βράδυ, κάτι έψαχνα στο χάος των μπαούλων μου και έπεσα πάνω σε φωτογραφίες απο την Ολλανδία. 'Εμεινα να τις κοιτώ για ώρα. Δυστυχώς δεν είναι σε ηλεκτρονική μορφή και έτσι αποφάσισα σήμερα να κάνω το ταξίδι με "δανεικές" ως συνήθως. Ετσι μια βόλτα στους μύλους, στα γεφύρια, στα πανέμορφα κανάλια που δεν είναι σαν αυτά της Βενετίας, όμως έχουν την δική τους μοναδικότητα, καθώς συναντάς οικογένειες ολόκληρες να μένουν σε πλωτά σπίτια.

δεν θα μου την αρνηθείτε! Πεζοί ή με το ποδήλατό σας, είναι ο ιδεοδέστερος τόπος για βόλτα.

Μια ματιά στα απέραντα χωράφια με τουλιπίτσες παντός είδους..... Αχ, πως με ξετρελαίνουν αυτές με τα κατσαρά φυλλαράκια! Και όχι μόνο. Στο Χρηματιστήριο των λουλουδιών, που μόνο στην Ολλανδία θα συναντήσει κανείς και θα μάθει τόσα πολλά !

Ποιός θυμάται την ταινία .... καλά, συγνώμη, η ηλικία, πολλών μάλλον δεν επιτρέπει να θυμάστε... Ξανά.

Ποιός έχει δει την ταινία "η μαύρη τουλίπα" με τον Αλαίν Ντελόν? Μου ήρθε στο μυαλό σαν τίτλος αλλά δεν θυμάμαι τίποτα άλλο. Ας βοηθήσει κάποιος με περισσότερες λεπτομέρειες.

Είναι τα αγαπημένα μου χρώματα σε τουλίπες. Το μαύρο και το μώβ. Και είναι πανέμορφες πράγματι. Κάθε χρόνο την άνοιξη, γεμίζει η βεράντα μας. Κλείστε τα μάτια λοιπόν και ταξιδέψτε. Το αξίζετε! κάθε στιγμή.