Το δικό μας το παιδί !

Το καμάρι μας, το παιδί μας, το να το τσιμπήσω μια, γιατι αγκαλιά, δεν μπορώ πια να το πάρω... Η αγάπη μας, το φως του κόσμου, γιορτάζει.

Είναι που μεγαλώνει και γίνεται 10, το μωρό μου. Σαν να είναι πριν μια ώρα, που μου τηλεφώνησε η μαμα μου, "ηρθε".... και έτρεξα να τον δώ.

Ημουν η πρώτη που τον έπιασε στο δωμάτιο, όταν τον έφεραν της μαμάς του, που διασωληνωμένη, κοίταξε τον πατέρα "ελα Γιώργο, πάρτο και δώστο μου"... Με απόγνωση με κοιταξε ο πρωτάρης πατέρας και μου ειπε "Ελα εσύ που ξέρεις" > Είχα να πιάσω λεχούδι πολλά χρόνια. Αλλά δεν ξεχνιέται.

Γελάσαμε όλοι με το κοκορόφτερο που ειχε στο κεφάλι και τον παρέδωσα στην νέα μαμά.
Ορίστε ειναι νομίζω και τα πρώτα γεννέθλια εδώ στην Αθηνα. Πάντα στην εξοχή τα γιόρταζαν. Μόνο σακούλες έπερνε και τις άνοιγε ακριβώς την ημέρα.

Ο υπομονετικός μου, ο γλυκός μου. ο Νίκος, που μου μοιάζει λες και ειναι παιδί μου.

Να ζησεις μωρό μου, κι όλο χαρές ! Και μόνο χαρές.

* α, ρε Μίμη, που πήγες, μονη μου πήγα Jumbo και γέμισα σακκούλες !