Ο νονός μου, ο πεπονο-μπαμπάκοmanos s., κι εγώ δεν σας καλέσαμε στην βάπτιση, γιατί με αυτά και μ' εκείνα την κάναμε γρήγορα. Είχαμε και παρακουμπάρα, την Renata, βέέέέβαια. Κάτι σαν μάρτυρας, μας βοήθησε με τις ιδέες της για το όνομα, δεν μπορώ να πω, α ! η αλήθεια να λέγεται. Αλλά τα πετροκέρασα δεν μου αρέσουν και τα βύσσινα, έχουν παίδεμα στο να γίνουν γλυκό.
Ετσι λοιπόν μείναμε σε αυτό με τα ωραία άνθη. Το νέο μου όνομα είναι "αγριοκερασο-ζουζούνα". Να σας ζήσω, να με χαίρεστε, νάμαστε όλοι καλά. Το γλέντι αργότερα. Σας το υπόσχομαι.
Ετσι μέσα στο βεραντο - μποστάνι μου με τα καρπουζάκια, τα πεπονάκια και τις μελιτζανούλες που περιμένω, φύτρωσε και η αγριοκερασιά. Ωραία. Μια μικρή κηπουρού, έχω γίνει εφέτος. Ντροπή μου, ο κόσμος κάηκε, χωράφι για χωράφι, δεν έμεινε κι εγώ καμαρώνω πέντε ψωρογλάστρες. Σέβομαι τον πόνο όλων. Τα περιμένω, όπως τα μωρά να δέσουν καρπούς, μην με παρεξηγείτε.
Ο υπόλοιπος κόσμος ασχολείται με debate και εκλογές, κι εγώ ένα ξέρω, το μποστάνι μου. Ναι, ναι, σας πληροφορώ, πολύ καλύτερα περνάω. Ξυπνώ το πρωί και αρχίζω την κουβέντα μαζί τους. Ποτισμα, λίπασμα, κανάκεμα. Η χαρά είναι να "σκάσει" μύτη ένα λουλουδάκι, να "δέσει" ένας καρπούλης. Τρέχει η μικρή κηπουρού με την φωτογραφική μηχανή να το απαθανατίσει.....
Αγγουράκι θα φάμε πάλι. Εδεσε. Καρπουζάκι, και που είχε δέσει, το ξεπάτωσε η χαζο-ζουζούνα, παρντόν "αγριοκερασοζουζούνα" διότι η αμάθεια..... Είδα ένα ξερόκλαδο, το αποτελείωσα. Είχε καρπό. Μικρό όσο ένα λεμόνι. δεν πειράζει. Θα δέσει άλλο.
Η πεπονιά έδεσε ένα και το φάγαν κάτι μιρμιγκούλια. Δεν τα πρόλαβα. Δεν είχα ψεκάσει τριγύρω. Χαλάλι τους, δεν βαριέσαι, πρέπει να ζήσουν μιας και βρέθηκαν κατά τα μέρη μας.
Τώρα έδεσε και άλλο ένα. Που θα μου πάει. Θα μάθω.
Του χρόνου καλύτερα.
Αγριοκερασιές "πιάνουν" στην Αθήνα, μέσα στο καυσαέριο, δεν ξέρω. Για να δοκιμάσω και θα σας πω. Οσο για τον Αναξίμη, έφερε και τον εξάδελφό του, για καρπουζότσαρκα. Βέέέέβαια. Πότε-πότε τον ενοχλώ, γιατί στη βιασύνη μου, ποτίζω με την μάνικα και τους ξεβολεύω. Μου είπε να μην κάνω "επιθετικό πότισμα", γιατί πάει η ησυχία και το ραχάτι στις γλάστρες. Καλά θα δω, θα προσέχω. Μήπως είχα μάθει να κάνω παρέα με Αναξίμηδες! Βγαίνουν τσάρκα, χωρίς να ειδοποιήσουν στο μποστάνι και μετά έχουν και παράπονα. Καλοκαίρι είναι στο κάτω-κάτω, κάνε και ένα μπάνιο βρε αδελφέ, που μένεις και με κοιτάς με το καταύμαυρο ματάκι. Τρομάζεις το ξέρω. Εγώ να δεις τρομάρα, όταν σε βλέπω να ξεπετάγεσαι απο τα φυλλώματα. Ούφ.
Ε, εσείς οι καινούργιοι επισκέπτες μου, δεν ξέρετε ποιός είναι ο Αναξίμης? Μάλιστα. Αμέσως. Διαβάστε και αυτό.A good life: Oι διακοπές του Αναξίμη .
Εσείς λοιπόν περιμένετε τα κουφέτα κι εγώ, τα πεπόνια και τις μελιτζανούλες. Μέχρι τότε να περνάτε καλά.
