Ενα χορό παρακαλώ?

σήμερα βρίσκομαι αλλού,

απολαύστε!

σε ποιά παραλία?

Απο ξαπλώστρα σε ξαπλώστρα, η Ζουζούνα, η οποία ησυχία δεν έχει. Ονειρεύεται παραλίες που δεν μπορεί να πάει (και όταν θα μπορεί, δεν θα τις πλησιάζει, υπογράφω), ονειρεύεται δίμετρους με καλογυμνασμένα κορμιά, για να περνά η ώρα!

ο πιλότος !

Και που λες, δεν έχει μείνει κανείς εδώ. Μια ησυχία, μια ηρεμία, που δεν μπορώ να σου περιγράψω. Ούτε γάτα δεν περνά. Φύγαν όλοι. Ετσι μπορώ με την ησυχία μου, να κάνω τρελλίτσες. Μα, ναι, δεν σου είπα, ότι είναι καιρός που με φλετάρει διακριτικά, εκείνος ο πιλότος? Ναι ναι, ο ψηλός, ο ηλιοκαμένος, μα αφού σου είπα, δεν μπορούσα να πάω μαζί του ταξίδι. Προτίμησα να περιμένω πότε θα είχε άδεια εκείνος, να έρθει. Οχι, όχι, πήγαμε μαζί το βράδυ, στο ρεστοράν, που μου είπε η Γιώτα, στην παραλία, ναι ναι παρακάτω απο το ξενοδοχείο του. Δεν μπορώ να σου περιγράψω... Υπέροχα περάσαμε. Ολο το βράδυ, χορεύαμε, πίναμε και μου ψυθίριζε τρυφερολογίες στο αυτάκι. Εγω? Τι εγώ, ανάλογα θα φερόμουν, πως σου ήρθε και ρωτάς! Μην θέλεις να σου πω λεπτομέρεις θα γίνω ακατάλληλη, θα ανάψουν οι γραμμές. Ε, βέβαια, που θα καταλήγαμε? Λίγο η ζέστη, λίγο το ποτό, λίγο η βραδυά. Ηταν θαυμάσια. Μα, και βέβαια είναι εξάιρετος εραστής, αυτά είναι προσωπικά δεδομένα. Με απογείωσε στον ουρανό, όχι λόγω επαγγέλματος. Λόγω ... έλα τώρα, δεν μπορώ να σου πω άλλα. Καταλαβαίνεις. ΄Ναι ναι, τώρα είμαι σπίτι, σ' αφήνω θα περάσει να με πάρει για μεσημερινό φαγητό! Βέβαια, θα γίνει κι αυτό. Απόψε φαντάζομαι. Σ αφήνω, πάω να πάρω το ντουσάκι μου... Ναι ναι, πετώ στον ουρανό! Μαζί του φυσικά.

απο δευτέρα αλλού.... προσέλθετε !

Σαγιοναρίτσα, παρεό, μαγιουδάκια και ξάαααααααπλα. Εικονικά μόνο.
Σας ενημερώνω πως πάω στο καφέ "τρείς λαλούν" την επόμενη εβδομάδα, απο 26 έως 30 Ιουλίου.
Σκέφτηκα μάλιστα να μεταφερθούμε όλοι στην παραλία, να αισθανόμαστε πιο χαλάρα.
πρωί πρωί για τους αξημέρωτα, ελληνικός και γαλλικός (ζεστός καφές ν' ανοίξει η φωνούλα).
10.30 - 11.00 πμ. σερβίρεται φρέννντος!

12.00- 14.00 μμ. σερβίρουμε σνάκ και κόλα (όχι UHU βρε!!!)

14.00 - 16.00 μμ το κατάστημα έχει μενού για τους πεινασμένους

18.00 - 20.00 μμ αναψυκτικά

21.00 - ως το πρωί, αλκοολουχα!!!

Εξοπλιστειτε και σας περιμένω. τρία μπλόγγια, δεν μπορώ να κουλαντρίζω!!!

Γράφετε ιστορίες......δυό δυό, πίνανε καφέ !

σήμερα παίζει ποστ μουγκό. γράφτε την ιστορία.....

και σιγά μην θέλατε πολύ !!!!



Ο/Η Νυχτερινός Ποδηλάτης είπε...
-σκέφτομαι να το κόψω το ρημάδι το κάπνισμα.
-πολύ καλά θα κάνεις σβήσε το τώρα.
-ε περίμενε, μετά τον καφέ, ή καλύτερα από Δευτέρας. τι έχουμε σήμερα; Τετάρτη; α ωραία, έχουμε ακόμα...
-...

21 Ιουλίου 2010 12:17 μ.μ.


Ο/Η φουρτουνιασμενη ψυχη ( fortounata) είπε...
χμ,ζέστη ε;
ναι
τι θα μαγειρέψω σήμερα;
ότι θές
καλά
κόψε το τσιγάρο,δεν βλέπεις πως βήχεις;
αυτό μου έμεινε μόνο για παρηγοριά.
μπα!
ΝΑΙ

21 Ιουλίου 2010 1:23 μ.μ.


Ο/Η Coula είπε...
Συνάντηση Ζουζουνίδου και Μυρμηγκίδου στην λαϊκή!

Ζ: Τι κάνεις μαρή; Τι ψώνισες;
Μ: Λίγες τομάτες για γεμιστά!Εσύ;
Ζ: Ένα καρπούζι, αλλά αν βγει μάπα ουέ κι αλίμονο του γύφτου από την Αμαλιάδα
Μ: Βιάζεσαι να επιστρέψεις σπίτι;
Ζ: Εγώ; Ποτέ δε βιάζομαι, πάντα είμαι χαλάρή, αφού με ξέρεις! Δεν ιδρώνει το αυτί μου εύκολα!
Μ: Ε πάμε τότε για κανακαφεδάκι, να μου πεις και τα νέα σου;
Ζ: Πάμε, αλλά νέα δεν έχω να σου πω! να μπεις στο μπλόγκι μου να τα μάθεις άχρηστη ανεπίδεκτη τεχνολογίας!
Μ: Καλά, θα μπω! Άντε πάμε να σου πω τα δικά μου νέα!
Ζ: Πάμε, αλλά να σου πω την αλήθεια χέστηκα για τα νέα σου! Απλά λιγουρεύτηκα το μπισκοτάκι που προσφέρουν με το καφέ! Άντε πάμε!
Μ: Πάμε πάμε!

Κι έτσι οι δυο φίλες απόλαυσαν το καφεδάκι τους, το μπισκοτάκι τους και την παρέα η μια της άλλης! Η Μ δεν πρόκαμε να μαγειρέψει γεμιστά ενώ η Ζ εβαλε το καρπούζι για δέκα λεπτά στη κατάψυξη και το ευχαριστήθηκε μαζί με τα κουκούτσια!

Φιλιά πολλά Ζουζουνίδου

21 Ιουλίου 2010 1:29 μ.μ.


Ο/Η η σιωπηλή κραυγή είπε...
-μωρη!!!αυτος απεναντι δεν ειναι ο αντρας της ξαδελφης σου?
-ναι το φρικιο!!
-κι αυτη η διμετρη τι θελει διπλα του μωρη?
-ε καλα χρονια τωρα εξασκει το επαγγελμα
-μωρη λες κι ο δικος μου να το εξασκει?
-και τι περιμενεις να στο πει μαρη?εεεε για δες εκει!!!!
-που μαρη?
-εκει απεναντι καλε ....εκεινο το μαναρι...καλος καλος???
-μαρη ειμαι εγω για τετοια?
-ε τοτε σκασε και πινε καφε!!!!!!

21 Ιουλίου 2010 11:01 μ.μ.


Ο/Η lena_zip είπε...
Ζουζούνα. Κόρη αγελαδοτρόφου από την Άνω-Κάτω Παναγιά Τριπόλεως. Ζητά τα χριστούγεννα από τον Άγιο Βασίλη να της φέρει μια καινούρια φιλενάδα. Αντί αυτού λαμβάνει ένα απαίσιο μαύρο κουτί που της το είπαν λαπιτόπ σε άπταιστα βλαχικά. Της ρίξαν κι έναν δάσκαλο από δίπλα, να μάθει το παιδί, να γίνει άνθρωπος να την υπολείπτονται στην πλατεία οι χωριανοί.
Γκρίνια και κακό. Η Ζουζούνα ήθελε μόνο μια φιλενάδα, να τη μάθει να πίνει καφέ βαρύ γλυκό με 17 φουσκάλες.
Μετά από δέκα χρόνια εντατικά μαθήματα, καταφέρνει να κάνει φιλενάδα από το τσατ. Η Ζουζούνα επιτέλους θα φύγει από την Άνω-Κάτω Παναγιά. Θα κάνει το μεγάλο ταξίδι της ζωής της για την Τρίπολη, εκεί στην πλατεία, να πιει τον πρώτο της καφέ. Της πήρε 3 ώρες να μάθει να τον προφέρει: cappuccino latte. Η φιλενάδα ύστερα από 3 απελπιστικές ώρες ξαναρχίζει το κάπνισμα και παραγγέλνει μια μπουκάλα ουίσκι.
Άντε στην υγειά μας!!!!!!

22 Ιουλίου 2010 12:23 π.μ.
Καλά μαρή, μα αγελαδοτρόφου???? δεν σε πιστεύω

ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΤΕ !!!

ψωμοτύρι και μουρουνόλαδο !

Μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης, το κατάκεντρο, σε παλιό αρχονικο της γιαγιάς με μιαν αυλή και με το πατρικό της μάνας, με μιαν άλλη αυλή. Το μεγάλο πεύκο, βοήθησε να κάνουμε κούνια σε σκοινί που κουβάλαγε ο πατέρας απο τα καράβια και το έδενε ο παππούς, και με το μαξιλάρι ανάμεσα στα δυο σκοινιά. Κάθε Κυριακή απόγευμα ο ίδιος περίπατος ως την άλλη γιαγιά. Αυλή που έφυγε το 96 μαζί με τον παππού.
Τα καλοκαίρια μας, το μπάνιο ήταν ως την Βουλιαγμένη, με το πούλμαν, εξαιρετέου του καλοκαιριού του 67 που περιμέναμε την αδελφή μου και δεν θυμάμαι πως πήγαινα. Πήγαμε, δεν πήγαμε, δεν παραπονέθηκα ποτέ. Ολη μου η βολτα ήταν ως την πλατεία Κυριακού κάθε απόγευμα μετά τις 7, ραντεβού με τα άλλα παιδάκια και το σκάμμα. Μπρίκι, κουτάλι και πύργοι, εγώ σε μιαν απέραντη σιωπή. Μην ενοχλείτε.
Τον Αύγουστο που η πλατεία ερήμωνε, με πήγαινε η μάνα ως το Πάρκο. Εκεί στις καλοκαιρινές κούνιες μέσα στη σκιά, παιζαμε κάθε απόγευμα. Στις 8, επιστροφή, πλύσιμο χέρια πόδια, φαί και ύπνος. Ως το πρωί. Κι άντε πάλι απο την αρχή!
Οταν γύριζαν οι φίλοι, έφερναν δωράκια απο τις διακοπές. Μούχουν μείνει κάτι βραχιολάκια! Τα φυλάω ευλαβικά. Είναι δώρα παιδικά!
Τις Κυριακές βασιλικός κήπος και ταϊσμα τις πάπιες. Τα χρυσόψαρα στις μπανιέρες τους να λαμποκοπάνε και οι ηλιαχτίδες να παίζουν το κρυφτό με τα λιγερόκορμα κλαδιά των παλιών δένδρων.
Τραγούδαγε η μάνα και περνούσε αισιοδοξία. Ολη μέρα. Κι αν γκρίναζα, ένα ψωμοτύρι με ντομάτα, με καθησύχαζε. Και σταφύλι το απόγευμα. Ναι, ναι, ψωμί τυρί και σταφύλι. Την 10ετία του 60, τι περιμένατε.
Και μια λεκάνη να παίζω και να πλένω τα υπάρχοντα μου, απο το πρωί ως το βράδυ. Μούλιαζα. Φορούσα και ποδιά, νοικοκυρά, μην λερωθώ! Καθαρά πράγματα!
Και ξυπολισιά. Κρυφά, η γιαγιά δεν άφηνε, μπαίναναν κι αγκίθες απο το πάτωμα, σε μερικά δωμάτια, οπότε φοβόμουν. Σαγιοναρίτσα.
Παιδικά χρόνια, ανέμελα. Χαρούμενα, με λίγο μουρουνόλαδο παραπάνω, δεν βαριέσαι, και αυγό χτυπητό τ' απογεύματα. Ιεροτελεστία. Κρόκος, πορτοκαλάδα πηχτή, κακάο στη μύτη του κουταλιού και... τ' ασημένιου κουταλιού. Η γιαγιά Βασιλικούλα, είχε ασημένιο κουταλάκι για τα παιδιά! Και το κληρονομούσαμε ο ένας στον άλλον. Το πήρα απο τον θείο Μίμη και τόδωσα στην αδελφή μου, δεν το πήρε να το δώσει στα παιδιά της!!!! άλλα χρόνια. Και χτύπημα στο ποτήρι. Αααα, και ζάχαρη. Ο θείος Μίμης, εκτελεστικό όργανο, μέχρι τα μεγάλα μας! Μετά χάλασαν τ' αυγά!
Δεν ξέρω τι είναι διακοπές, φεύγω απο το σπίτι μου, δεν ξέρω τι είναι κοιμάμαι αλλου.
Ευτυχισμένη είμαι με όλα όσα έζησα σαν παιδί. ολα αυτά που δυστυχώς, δεν τα βλέπω τριγύρω πιά. Αλλά η ζωή, λένε, προχωρά και τα πράγματα αλλάζουν. Δεν μ' αρέσουν όλα. Εκείνο που μ' αρέσει είναι που χάσκουν τα μικρά μας, και ζορίζουν "πες μια ιστορία". Τουλάχιστον ακούνε και έχουν μνήμες και για τα παλιά. Γιατί τα θυμούνται τα σκασμένα και ζητούν τα ίδια να τα εμπεδώσουν. Οπως κι εγώ. Ετσι έμαθα.

*** αποπάνου η αφεντιά μου ντε! με κατά παράδοση κοντό μαλλί και σφιγμένο χείλι. Ιδιος Νίκος!

Αμεσος επιβίβασης !

H Mamoulomanouli, απο το νησί με προ(σ)κάλεσε >Μήπως μαρή να πάρεις το ριμαδοκάραβο ναρθείς...> και θυμήθηκα ναυτικές ιστορίες!!! Οχι για να καταλάβετε...
Εκανα τον περίπλου της Ευρώπης με τον πατέρα, παλιά, το πέρασμα της Μεσογείου, κάτω το κανάλι και φθάσαμε ως τις Ινδίες απο δω μεριά. Καραβόσκυλο η δικιά σας. Ολοι ζαλίζονταν εγώ... χαμπάρι. Ορθια στη γέφυρα μέρα και νύχτα βάρδιες. Οσο ήταν ο καπετάν Μανώλης, είχα το κεφάλι μου ήσυχο. Αλλά και μια έννοια γενικώς να μαθαίνω.
Η επαφή με το καράβι οικαδε, ήταν ως την Αίγινα, ως την Τήνο, άει κι ως την Σύρα, μέχρι το 79. Υστερις... ο Μάρκο Ζουζούνα, έφθασε στα μακρινά. 3 μήνες πάνω στο παπόρι, δεν είναι κι ότι ευκολότερο, αλλά τα καταφέραμε. Ναυτικές ιστορίες επι του θέματος άλλη ώρα.
Επιστροφή στα πάτρια, με τα μυαλά στα κάγκελα. Πάντα ήθελα να γίνω ασυρματίστρια, τώρα 10 παραπάνω. Αλλά δεν... στο τέλος και καλύτερα διότι έκλεισε το επάγγελμα...\

Παίρνω ρημαδο-παπόρο το 82 να πάω στα μητρώα εδάφη της γιαγιάς Βασιλικούλας να δω το σπίτι τους το "εξοχικό" να δω να δω να δω..... Ως την Ανδρο καλέ, μην φανταστείτε... Αυτοκίνητο, είχα αλλά προτίμησα να μην το πάρω. Επιβίβαση... Πως πήγα δεν θυμάμαι, που κάθισα (έξω θαρρώ, δεν είμαι και του μέσα), ούτε αυτό... Απο την στιγμή που κατέβηκα απο το ΚΤΕΛ και περίμενα να δω, πλατεία, σπίτια και οδόσημα στους δρόμους... αρχισε η περιπέτεια της αμαθης.
Αλλά εκείνο που θυμάμαι καλά, ήταν η επιστροφή. Ενα πλοίο γεμάτο τίγκα, ερχόταν απο Τήνο... Θάταν Ιούλιος, όχι παραπάνω. Καρέκλα? Μμμμ, τι είναι αυτό? Πάω σε κάτι που λεγόταν ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ μες τη μέση και λέω σ' έναν... ίσαμε υποπλοίαρχο. "Ερχεσαι να κάνουμε μαζί μια βόλτα να μου βρεις μια καρέκλα, γιατί δεν βλέπω φως και θα αρχίσω να ουρλιάζω η καλομαθημένη". Με κοιτά την μπουμπού που δεν φαινόμουν παραπάνω απο 18... με παίρνει απο το χέρι με πάει στη γέφυρα... Στρώνομαι μαζί με κάτι μεγαλοκυρίες με καπέλες και μαντήλες σε σαιζ λόγνκ, πλάι στην τιμονιέρα. Ολο το ταξίδι μουρμούραγα.... παραμιλούσα, σχολίαζα τα του ασυρμάτου και τα των πλοιαρχαίων. Κάποια στιγμή, πλησιάζει ένας υποπλοίαρχος και ρωτά ο κουτσομπόλης. "Γνωστή του ΚαπταΣτέφανου, είσαι?" "Ποιός είναι ετούτος"..... αρωτάω. "Αν θες να μάθεις γιατί είμαι εδώ, γιατί δεν εύρισκα καρέκλα και μια κόρη καπετάνιου που έχω οργώσει μαζί τους τους Ωκεανούς, ε, δεν θα καθόμουν στο ντεκ. Πήγα, βρήκα τον υποπλοίαρχο, ρώτησα και νάμαι.....
Με κοιτουσαν χαμογελώντας συγκαταβατικά "το καημένο, το κοριτσάκι", σκασίλα μου. Το πρόστιμο που φάγανε φτάνοντας γιατί τους ζήτησαν καταμέτρηση, επειδή το λιμεναρχείο θεωρούσε πως είχαν επιπλέον.... δεν τόχα καρφώσει εγώ. Δεν υπήρχαν κινητά τότε...
Φτάνω Ραφήνα. Η ουρά για το ΚΤΕΛ, μέχρι τουλάχιστον 500 άνθρωποι. Παίρνω το δρόμο, να πάω που? Δεν ξέρω, ούτε ήξερα, απελπισιά, με είχε πιάσει. Φτάνω στον τροχονόμο. "Δεν βρίσκω πως να πάω σπίτι μου!" του λέω. Με λυπήθηκε, σταμάτησε το ΚΤΕΛ που μόλις είχε ξεκινήσει και με επιβίβασαν. Κάθισα στα σκαλιά, αρκεί που θα γύρναγα...
Εγώ το καραβόσκυλο, να ξαναμπώ σε καράβι πνίχτη του εσωτερικού. Αμ, δε!!! Στη γέφυρα ταξιδεψα όσες φορές, "χρειάσθηκε", ή προσπαθούσα να ξεπεράσω τι? απο τότε, όρθια.. Στόνα πόδι. Με το αυτί και το μάτι τεντωμένο παντού. Σιγά μην τους έχω εμπιστοσύνη.
Εγώ σε καμπίνα? ως την Κρήτη? Γιατί? χαθήκαν τα αεροπλάνα? Το αυτοκίνητο? Νοικιάζεις εκεί ένα και δεν χαλνάς και το δικό σου, στα κακοτράχαλα!!!
Αλλο σούου το ταξίδι με το καράβι ως την Ανκόνα, χρόνια αργότερα.
Ψωφάω για την θάλασσα, παιδί του καπετάνιου πατέρα, ίδιο. Αλλά ως εκεί. Με κανέναν άλλον καπετάνιο, εκτός του πατέρα και μόνο στην γέφυρα να παρακολουθώ τα πάντα....

Φεύγετε, φεύγετε...

Καλές διακοπές σε όλους όσους φεύγουν!

Να περάσετε υπέροχο καλοκαίρι,

να προσέχετε και να γυρίσετε όλοι πάλι πίσω

ανανεωμένοι για τον επόμενο χειμώνα!

Βαράτε με, γιατί δεν προλαβαίνω τις βόλτες, να σας αποχαιρετώ όλους.
Εμένα, εδώ θα με βρείτε πρώτα ο Θεός, πιστή στην πολυθρόνα και το λαπιτόπι μου!


*** Την παραπάνω φωτό μου την αφιέρωσε το Ριτσάκι και δεν πρόλαβα να την φιλήσω για διακοπές. Μόλις γυρίσει θα της κάνω πάρτυ λοιπόν για να εξηλεωθώ. Ρίτσα χρωστώ

Χωματουργικαί εργασίαι

Ανδρική φωνή : "Δημοτικά ακούτε"
Γυναικεία φωνή, γυρίζοντας προς τον ήχο : "Παρακαλώ?"
Α Φ : "Δημοτικά ακούτε να σας κάνω δώρο ένα σι ννντί?"
ΓΦ : "Ευχαριστώ όχι" και ξαναγυρνά μέσα στο πορτ μπαγκάζ"
ΑΦ : "Εσείς τι ακούτε, αν επιτρέπεται κιόλας"
ΓΦ : αφωνη, γυρνά προς το μέρος και χαμογελά
ΑΦ που επιμένει "εδώ κάνετε το μπάνιο σας?"
ΓΦ "όταν μου το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου..."
ΑΦ "απο εδώ είστε, αν επιτρέπετε?"
Γυναικεία σκέψη "όχι ρε μαλάκα δεν επιτρέπεται, ναι ρε μαλάκα δεν με ακούς ότι μιλάω ελληνικά! "
ΓΦ "τι εννοείτε"?
ΑΦ "Απο την γύρω περιοχή"?
Γυναικεία σκέψη. "σιγά ρε μαλάκα μην είμαι Ρουσσσσίδα"
ΓΦ "Αθηναία'
κούνημα του κεφαλιού και ο συνοδηγός, σιγοντάρει κάτι που δεν ακούγεται.
ΑΦ "Θα θέλατε να κάνουμε παρέα"?
μη χέσω... ΌΧΙ ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ
ΓΦ "ευχαριστώ πολύ"
ΑΦ "να σας δώσω το τηλέφωνό μου" δυνατά και μουρμουρίζοντας "μπάαα ε?"
ΓΦ "καλό σας βράδυ"
ΑΦ "γειά σας"
μπαίνει η κυρία στο αυτοκίνητο και ακούγεται πίσω της το φρενάρισμα και ο ήχος απο το χειρόφρενο που σχίζει χασέδαι. Βγαίνει ο κύριος απο το αυτοκίνητο και κατευθύνεται προς την κυρία, που ανοίγειι το παράθυρο, βάζοντας μπρός, ανοίγοντας το αρκουδίσιο και της λέει
"να σας δώσω την κάρτα μου, εχω εταιρία με χωματουργικές εργασίες, ορίστε και το κινητό μου" (γραμμένο επάνω με το χέρι).
Η κάρτα είναι αυτοκόλλητη αφίσα για τις κολόνες της ΔΕΗ.
Το βάζει η κυρία στο παρμπριζ μπροστά και χαμογελά.
"Με λένε Πέτρο", συνεχίζει ο απτόητος.
Γυρίζει η κυρία και στον κοιτά σκεπτόμενη "Πέτρος ο γκαβός" γιατί το ένα μάτι κλείνει λίγο... "Το ονοματάκι σας?" συνεχίζει απτόητος ο γκαβός με περιβολή μαγιού και σαγιοναρίτσας!
"Μαρίνα" απαντά το πρώτο που της έρχεται....χαμογελά η κυρία
"Χάρηκα, γιορτάζετε κιόλας" της απαντά, έτοιμος να τείνει το χέρι για χειραψία,
η κυρία γυρίζει βάζει το γυαλί ηλίου και απαντά "κι εγώ".
Γαμώ την πουτάνα μου μέσα, που μου κάνει καμάκι ο Πέτρος Χωματουργικαί, ο Γκαβός, ηλικίας ακαθορίστου που θέλει παρέα γυναίκα σαν τα κρύα νερά με τζίπ, ο τσινκουετσέντος.
Πηγαίνει μπροστά και σιγά και κλείνει το δρόμο με τον κουβά, ανάβω τα φώτα να προσπεράσω και γκαζώνω να περάσω απο πανω του, βρίζοντας και φεύγοντας με 80 στον βρωμόδρομο. Κάνω την πιο γρήγορη διαδρομή γκαζώνοντας και συνεχίζοντας να βρίζω....
κι έχεις και το Μαράκι να ρωτά "δεν σούχει ξανατύχει", Ε ΌΧΙ ΔΕΝ ΜΟΥΧΕΙ.
Ρε πούστη μου, quelle decandece, μ΄ έχουν κυκλοφορήσει τα καλύτερα πτυχία του Πολυτεχνίου, εχω κάνει παρέα με τα καλύτερα Μaster της Αμερικής, έχω κάνει το μισό Αρσάκειο να σκάσει απο ζήλια και έχω κυκλοφορήσει τη μισή Γερμανική στα νιάτα της.
Εχω κόψει φλέβες για παντρεμένο που έλιωνε, αλλά.... έχω πει όχι σε άλλους απο μία πίκα, αει στο διάλο ρε χωματουργικές εργασίες που τόλμησες και σήκωσες το γκαβό βλέμμα σου πάνω μου!
Εχω καβαλήσει μηχανές και μηχανές, όταν οι άλλες έσκαγαν γιατί τους έτρωγα τους παίδαρους (τόκανα κι επίτηδες), μ' έχουν κι έχω κυκλοφορήσει με καν και καν αυτοκίνητα. Και ήρθε με το τσίνκουε ο Γκαβός με τις χωματουργικές (επιχειρηματίας γαμώ το κέρατό μου μέσα) να κάνει καμάκι. Που ρε μαλάκα? Στο κόκκινο τζίπ !!! Με είδες καλά? Είμαι για τα μούτρα σου? Μη χέσω.! Λεωνίδααααααααααααααααααααα! Ελα να μου βάψεις το μαλλί μαύρο του κοράκου, αει στο διάλο με τις αλλοδαπές και το ξανθό μου μέσα!
Ασταδιαλα, ένα γινήκαμ' ούλοι!!! αφεντικά και δούλοι!!!!
Κι έχεις και το Μαράκι και ρωτά? Ποιός μας γκαντέμιασε μαρή". Ξέρω γω ρε Μαράκι.
Αλλά γελάσαμαν τουλάστιχον.

Au bord de l' eau !

A bord de l' eau το κάναμε
το εξοχικό λιγάκι
με τέτοια ζέστη ποιός μπορεί
να μην κανει μπανάκι!

Ριμάρουμε τρομάρα μας
μας έπιασε και πάλι
την πένα πιάστε τώρα εσείς
να πάρετε κεφάλι !

Για τους μη γνωρίζοντες, au bord de l' eau, σημαίνει στην άκρη του νερού. Σε προφορά, ελληνικών στ' αυτιά μας ακουγετε ο μπορντελό. Συνεννοηθήκαμε φαντάζομαι καλοκαιριάτικο μ' αυτή τη ζέστη.

Μια βόλτα μέχρι το Valparaiso, όνειρο.... αει γειά !

Vivre ensemble, c' est pour toujours...

Ενα τσίμπημα στην καρδιά αισθανόταν κάθε φορά που την συναντούσε. Τα γόνατα έτρεμαν, το στομάχι δενόταν κόμπο. Πόσα χρόνια γνωρίζονταν? Πόσες φορές είχαν ειδωθεί μετά το σχολείο! Πόσες φορές δεν είχαν βρεθεί με την μεγάλη παρέα των συμμαθητών. Κι όμως κάθε φορά αυτό το τσίμπημα, αυτό το γλυκό μουδιασμα.
Δεν του ήταν αδιάφορη, της άρεσε που βρισκόταν τριγύρω. Η χαρά τους ήταν έκδηλη όταν βλέπονταν και το έδειχναν. Αντάλλασε πάντοτε δυο κουβέντες ιδιαιτέρως μαζί της. Επιανε συχνά την ματιά του να την παρακολουθεί, όπως περιφέρετο στο χώρο. Ζήταγε καθε ευκαιρία, να καθίσει δίπλα της. Μα, κι εκείνη το ίδιο.
Μιλούσαν σπάνια στο τηλέφωνο. Ομως είχαν πει τόσα πολλά.
Ηταν μια ήρεμη βραδυά οπως τόσες. Καθόλου διαφορετική απο τα τόσα χρόνια που βλέπονταν. Καθόταν δίπλα της, κατά τύχη και κάποια στιγμή, ενώ συζητούσαν, εκείνος, πέρασε το χέρι του στην πλάτη της καρέκλας. Οσο διαρκούσε η κουβέντα, ένοιωσε το ανεπαίσθητο αγκάλιασμα του χεριού του, στο μπράτσο της. Ηθελε να αφεθεί στην αγκαλιά του, αλλά εκείνος εν τω μεταξύ, είχε πάρει το χέρι του μακριά.
Μετακινούμενη στο χώρο να μιλήσει με όλους, όπως συνήθως, κάθισε κάποια στιγμή απέναντι του. Η κουβέντα, τριγύριζε σε πολλά θέματα, ούτε και προλάβαινε να τελειώσει το ένα και ξεκινούσε άλλο.
"γιατί" θυμόταν αργότερα, να τον ρώτησε κάποια στιγμή, κι εκείνος χωρίς να την κοιτά, της απάντησε "γιατί σ' αγαπώ". Εμεινε με την απάντηση, παρ' ότι είχε ξεχάσει την ερώτηση κιόλας. Οι κουβέντες την παρέσυραν αλλού. Προσπαθούσε ωστόσο να πετύχει το βλέμμα του να την κοιτά. Δεν τα κατάφερε. Την απέφευγε, ή ήταν ιδέα της. Η ώρα προχωρουσε και αποχωρήστηκαν, δίνοντας ραντεβού κάπου στους επομενους μήνες.
Εμεινε με εκείνο το "γιατι σ' αγαπώ" κι αναρωτιόταν. "τι αγάπη είναι ετούτη?" "η αγνή, η παιδική, η συνήθεια", απαντούσε μόνη της, ωστόσο την "βασάνιζε" ... πρώτη φορά τον είχε ακούσει να εκφράζεται έτσι. . Οι ημέρες περνούσαν και κάποτε κάποτε αναλογιζόταν την κουβέντα του. Της άφηνε μια γλύκα στο μυαλό, η εικόνα.
Την σκεπτόταν συχνά, χανόταν στις εικόνες της. Στα λόγια της. Είχε μιαν άκρη του μυαλού δική της. Ενα απο τα τυπικά τηλεφωνήματα, ξεκίνησε με τα συνηθισμένα και έκλεισε με μια πρόσκληση για καφέ απο εκείνον. Την είχε αφήσει άφωνη. Το περίμενε, το ήθελε, αλλά... ήταν ξαφνικό. Πως ήταν ο παιδικός της έρωτας, δεν το αρνήθηκε ποτέ, δεν το παραδέχτηκε δημοσίως ποτέ, ήταν καιρός να το μάθει όμως, τουλάχιστον εκείνος. Τι θα είχε να της πει, άραγε..
Ενα κρύο Κυριακάτικο πρωϊνό, συναντήθηκαν σ' ένα ζεστό καφέ, και κάθισαν πλάι-πλάι. "Ηθελα να ζήσω αυτή τη στιγμή, πολλά χρόνια" ξεκίνησε να της λέει, αφήνοντάς την άφωνη. Αρκέστηκε να του χαμογελάσει και τον κοίταξε στα μάτια. "Κι εγώ, απο παλιά" του απάντησε ήρεμα, ενώ ένοιωσε το χέρι του να ψάχνει το δικό της. Εμειναν ώρα να κρατούν ο ένας τον άλλον με τις ματιές τους, βαθιά η μια στην άλλη. Χωρίς να μιλάνε.
Είναι μερικές σιωπές που τα λένε όλα. Είναι αυτές οι σιωπές που μιλά το κορμί. Είναι αυτές οι εκκοφαντικές σιωπές, που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ.
Ο αχνιστός καφές, είχε γίνει χλιαρός ήδη, όταν θυμήθηκαν πως ήταν εκεί μπροστά τους. "Ενας καφές που κρύωσε", της είπε, χαμογελώντας της. "Δυο καρδιές που είναι ζεστές" του απάντησε χωρίς ν' αφήσει το χέρι της απο το δικό του.
Οι ημέρες κυλούσαν με τηλεφωνήματα και συναντήσεις. Ο ρυθμός ήταν αργός, αλλά, ολη αυτή η προσμονή να βρεθούν, τους έκανε να ανυπομονούν ακόμη περισσότερο.
Νεές κουβέντες, όμορφα λόγια, ματιές γλυκές, αγγίγματα...
Μήπως ήταν όνειρο. Αλλά δεν μπορεί να ήταν όνειρο. Ηταν πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που την ζούσε και ήθελε να ήταν ένα παραμύθι. Ενα αληθινό, το δικό τους παραμύθι. Το χαμόγελό του την ζέσταινε, το χαμόγελό της τον φώτιζε.
Εμειναν έτσι ο ένας στην σκέψη του άλλου ως τα βαθιά γεράματα. Ηταν γεμάτη αυτή η σχέση. Δεν χρειάζονταν τίποτα άλλο. Μια σχέση στοργής.

αν χαράξει...

H λύπη, άπλωσε πέπλο βαρύ, υφασμένο με πολύχρωμες, σε γκρί τόνους, έννοιες πάνω απο την σκέψη του. Ηταν η νύχτα που βοηθούσε τον ιστό να πλεχτεί, ήταν η σιωπή, που βάραινε περισσότερο. Ηταν η μοναξιά, που περπατούσε μονάχη, στους αμμόλοφους. Και η απουσία της. Η απουσία της που ήταν τόσο δυνατή, που η υπόσταση της μοναξιάς του, τον τραβούσε στο σκοτάδι. Δεν έβλεπε ούτε την σκιά της πιά. Κάποτε έξω στο φως του ήλιου, παρακολουθούσε την σκιά της. Υστερα, το βράδυ, στο λιγοστό φως, που παιγνίδιζε με τις σκιές, έβλεπε την γκρίζα σκιά να σεργιανά.
Δεν μπορούσε να θυμηθεί πιά, φωτεινές χαρούμενες εικόνες. Δεν μπορούσε να σκεφθεί, ούτε μια ηλιόλουστη ημέρα. Τον τράβαγε στο βυθό η σκοτεινιά της ψυχής του. Πάλευε για ημέρες με τον εαυτό του. Για τον εαυτό του. Ηξερε πως δεν έπρεπε να γίνει έτσι. Προσπαθούσε να αφήσει απο την χαραμάδα της ψυχής να περάσει η ματιά της, έστω. Ερμητικά κλειστά τα φύλλα της καρδιάς, της ψυχής, δεν άφηναν ίχνος λάμψης να μπεί μέσα. Αρνούνταν πεισματικά να δυναμώσουν οι παλμοί, οι χτύποι, τα βλέφαρα έκλειναν περισσότερο στην θύμησή της.
Κάθε προσπάθεια του νου να γεμίσει εικόνες, έστρεφε πίσω στο σκοτάδι.
Ηθελε, να την δει μπροστά του, ήθελε να την φέρει στο νου, ήθελε να την βλέπει, όμως... αυτή η σκοτεινιά, δεν τον άφηνε.
Ηταν δυνατός, έπρεπε να την νικήσει. Επρεπε να περάσει το σύνορο της, έπρεπε να φέρει στο νου τις ωραίες εικόνες. Ενα μικρό διαβολάκι του τριβέλιζε το νου, απο μακριά όμως. Επρεπε να το φέρει κοντά, να το δυναμώσει να το κάνει σύμμαχο για να βοηθήσει την καρδιά του να ξαναχτυπήσει δυνατά. Επρεπε να ζήσει. Ηθελε να ζήσει... αλλά...
Ο πόλεμος έχει απώλειες, αλλά ετούτος εδώ, ήταν πάνω απο τις δυνάμεις του. Η μάχη κρινόταν άνιση, και πιο άνιση και ...

Στο βάθος άκουσε έναν ήχο περίεργο. Ξαφνιάστηκε γιατί δεν τον είχε ξανακούσει και τεντωσε τα αυτιά. Μα, ναι, ήταν μια γοή. Ενα κλάμα μωρού. Που επέμενε. Και γινόταν επίμονο και δυνατό. Που χανόταν κι ερχόταν.
Κάτι σκίρτησε μέσα του. Το μυαλό έμοιαζε να συνδέθηκε ξαφνικά με τον έξω κόσμο. Μα βέβαια, ήταν αυτό το μικρο. Το είδε δει. Που ήταν? πως δεν το είχε ακούσει τόσες ημέρες? Πόσες ημέρες? Πόσος χρόνος είχε περάσει?
Ξαφνικά η καρδιά χτύπησε εντονότερα. Κάτι χάραξε στα μάτια του. Αχνά, φάνηκε η εικόνα του μωρού. Η πρώτη και τελευταία εικόνα που είχε. Και ο ήχος επέμενε. Σαν να τον καλούσε. Σαν να επέμενε για να του δώσει ένα μήνυμα.
Ανασηκώθηκε και βημάτισε προς την πόρτα. Αυτήν που για ημέρες δεν είχε ανοίξει. Η φωνή ακουγόταν πια καθαρά. Περπάτησε αφηρημένα προς το μέρος που ακουγε τον ήχο. Μπήκε σε ένα δωμάτιο με χαμηλό φωτισμό. Είδε το μωρό με τα χεράκια τεντωμένα να τον κοιτά. Ασυναίσθητα το πήρε αγκαλιά. Δεν ησύχασε, αλλά έμεινε προς στιγμή να τον κοιτά.
Αυτόματα το μυαλό του άρχισε να δουλεύει, να συνδέει τις εικόνες με το νου, αστραπιαία, πέρασαν τόσες εικόνες απο μπροστά του.
"Γειά σου", κατάφερε να ψελλίσει στο βρέφος, κρατώντας το κάπως αδέξια ψηλά. Τι απάντηση θα του έδινε ? Τι περίμενε να του πει. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά ματάκια του τον κοίταγαν μόνο, ανίκανο φυσικά να πει οτιδήποτε.

Ετσι τον βρήκε η νάνα, και του πήρε το μωρό απο τα χέρια. Τον χαϊδεψε στο κεφάλι, τον αγκάλιασε και τον φίλησε στο μέτωπο. "Ελα να το ταίσουμε μαζί", του πρότεινε, κρατώντας το μωρό απο την μια και το χέρι του απο την άλλη.
Βήμα-βήμα, μέρα τη μέρα, το πέπλο έφυγε. Γλυκειές χαραυγές ξημέρωναν. Μωρουδιακά γελάκια, έδιωχναν την συννεφιά. Μυρωδιές απο γάλα και βανίλια ξεχύνονταν περνούσε ο καιρός και άνοιγαν την καρδιά. Χαμόγελα και γαργαλίματα, φώτιζαν τον νου και νέες έννοιες τρύπωναν στις γωνιές του. Εννοιες χαρούμενες όμως. Και η ματιά της, γαλήνεψε μέσα του και ερχόταν στα όνειρά του η σκιά της. Καθονταν και οι τρείς, ηλιόλουστα απογεύματα και τραγουδούσαν. Μα ναι, την άκουγε την φωνή της πεντακάθαρα στ' αυτιά του να λέει παιδικά τραγουδάκια, μαζί του. Και το μωρό που μεγάλωνε, χτυπούσε τα χεράκια του, ενθουσιασμένο και παρασυρμένο απο τους ήχους της μουσικής.
Και μεγάλωσε, το μωρό. Κι έγινε παιδάκι και πήγε σχολείο και μεγάλωσε κι άλλο και έγινε ολόκληρος άνδρας και έγινε ένας θαυμάσιος άνθρωπος. Γιατί ο πατέρας που τον μεγάλωσε, τον περιέβαλε με φως και του μετέδωσε ήχους, γαλήνη, αγάπη και στοργή.

* Αφιερωμένο εξαιρετικά στον μοναδικό Τάσο μου!

Μόλις κυκλοφόρησε !

Πατήστε πάνω στην εικόνα να πάτε στο καφέ!

Μόλις μας έκαναν εξώφυλλο! Τι νομίζατε πως είμαστε! και διαβάστε προσεκτικά το blogroll!

Awards, again!

O Merlin και το Βασίλειο του, μοιράζουν βραβεία !

Οφείλω το λοιπόν να μοιράσω κι εγώ αφού με τίμησαν! Οι παρακάτω, να περάσουν να παραλάβουν ! Aρμοδίως ενδεδυμένοι, όχι μλκς, ντάξ?

Coula - γιατί λύσαξες με τα βραβεία και τα παιχνίδια εδώ μέσα !

Manouli - γιατί πήγες διακοπές και το σπόρ δεν το σταματάς !

και να βάλεις χρυσουλιά σαγιονάρα, όχι δικαιολογίες α!

Coucos, εεεε, marco ήθελα να πω, γιατί εκεί που είσαι, μόνο ξωτικά έχει !

Axtida, παινεμένη, επειδή τέτοιο βραβείο δεν βλέπω να πήρες !

Διαμαντούλα... τρέξον! και για το βαπτιστήρι !

Μαίρη, πάρε κι εσύ, μην δώσεις στην άλλη !

Λαχανόκιτσοι, για τις εξωτικές συνταγές (ιδίως την τελευταία) !

Ασκαράκο μου, για τις ξωτικές περιγραφές σου (ξες, εσύ!!!) !

και μετά μοιράζεις στο χαρέμι σου !

Κόκκινο πθαράκι μου, για τον εξωτικό βυθό σου!

Tzonako, για τις ημέρες που θα ξεκουράζεσαι !

με ή χωρίς μαγιώ, ποιός νοιάζεται, εδώ ναρθείς, ευπρεπώς !

ε, 10 βραβεία θαρρώ είναι αρκετά, διότι με τα ψηλοτάκουνα κουράστηκα η γυναίκα!

Λαλούν και χορεύουν !!!

Η κυρία Νερένια (ειν' αυτή μια, !!!) μου έκανε την μεγάλη τιμή και έχω την χαρά να σας ανακοινώσω πως συνεταιριστήκαμε και ανοίξαμε κατάστημα!

Το παρόν καφενείο με την ονομασία "Τρείς λαλούν" και όπως είπα στο εξοχικό, δεν ξέρω πόσοι θα χορεύουν και πόσοι θα λαλούν τελικώς αλλά, με βρίσκει σε μεγάλα κέφια και χρειαζόμουν μια ανανέωση!

Να έρθετε στο νέο μας πόνημα και να στρωθείτε για καφέ. Κατά τα κέφια μου φτιάχνω εγω, αλλά η μαίστρα, είναι η Νερένια, η οποία έχει ένα σωρό ευθύνες και πολλά στο κεφάλι της.

Η Ζουζουνα απλώς προσεκλήθη. Μουσική δεν ξέρω να βάζω α!

τι περιμενετε? δεχόμεθα και με το μαγιώ! και την σαγιονάρα!

*** όοοοχι, αυτές απο παν' δεν είμεθα εμείς, είναι κάτι μακρινές θειάδες !

love and marriage !

...και έσονται οι δύο εις σάρκαν μία, και καλά κάνουν, όμως ρε παιδιά, τι τον θέλετε τον θρησκευτικό γάμο, αφού δεν τηρείτε το τελετουργικό, που ανάθεμα κι αν το ξέρετε βέβαια!
Eυρισκόμενη, παρ' ότι τα αποφεύγω, αλλά είχα κάτι άλλο το βράδυ, και είπα δεν γ@@@ ας πάω, δίπλα θα είμαι, για μια ώρα... παρευρισκόμενη σε γαμηλια τελετή, λοιπόν, στο προαύλιο γιατί η εκκλησία μικρή η ζέστη μεγάλη, η διπλανή μου κοπελίτσα, βλέποντας τα καλαθάκια με τα ροδοπέταλα να τριγυρίζουν... πλησίασε για να λάβει την απάντηση "η νύφη, δεν θέλει ρύζι, οι φίλες της και μόνο, θα της ρίξουν ροδοπέταλα κατα το χορό του Ησαία. Γύρισε το κοριτσάκι, με μια απογοήτευση και μια ειρωνία (δικαίως) στην άκρη στα χείλη!

Τα καλάμια που τα πουλάνε, αναρωτήθηκα εγώ, διότι Βρε νύφη.. βρέ νύφη. Τι ειναι το ρύζι ξέρεις? Οχι ατζέμ πιλάφι, βεβαίως. Το ρύζι, συμβολίζει το ρίζωμα του ζευγαριού στον έγγαμο βίο, όπως τα κουφέτα, την γλυκύτητα και την πικράδα του ιδίου βίου - διότι στους πολύ σικ, γάμοι, ή μάλλον στους γάμοι, που γνωρίζουν τι τους γίνεται, τα κουφέτα στην μπουμπουνιέρα, περιέχουν και πικραμυγδαλα- (για να μαθαίνετε).

ο χορός του Ησαία, πάλι, συμβολίζει το ξεκίνημα της χαράς, αφού έχει τελειώσει το ιερό μυστήριο... τα στέφανα, οι βέρες, το άσπρο νυφικο, το... ανοίξτε κανα γούγλη, εκεί που πρέπει, διότι εκεί που δεν πρέπει, ξεφτερια μου είστε.

Τον κάνετε που τον κάνετε τον γάμο. Μάθετε και γιατί και τηρείτε το τελετουργικό. Αλλιώς, και ο γραφιάς του Δημαρχίου, μια χαρά σας έρχεται τελικώς. Μετά μην γκρινιάζετε, που θέλετε και βαφτίσια! Και αφού θέλετε να ευχαριστήσετε τους γονιοί και τους θείοι, τηρήστε το σωστά. Και δεν είναι το ρύζι που δεν ήθελε ετούτη. Μάθετε και άλλα, ψάξτε το, ρωτήστε και μετά, πηγαίνετε δόξη και τιμή.

Οχι καβαλημένοι σ' ένα καλάμι, θέλετε Μετόχια και βυζαντινές τυπικές λειτουργίες. Μετά μου λες, για χάσμα γενεών. Στο γόνατο, θα τόσφαζα, αν είχα και μούλεγε τρέλλες! Για να μην μιλήσω για τα έθιμα του κάθε τόπου, που εγώ απο την Αθήνα, μπορεί να μην τα ξέρω, όμως άλλοι θέλουν και άλλοι δεν θέλουν να τα αποφύγουν! Κι αυτοί που δεν θέλουν, ας ρωτήσουν να μάθουν τι είναι έθιμο και ύστερα κρίνουν!

αντε να ζήσετε, να γεράσετε με μυαλό πολύ, γιατί...

Μια αγκαλιά....

λουλούδια, για όλους μαζί και για τον καθ' ένα ξεχωριστά για έναν

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !