H ... "αναμενόμενη", ταλαιπωρία της Αχτίδας μας... διαβάστε, διαβάστε να φρίξετε, με έκανε να αναρωτιέμαι. Ολοι μα όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, έχουμε παρόμοιες εμπειρίες! Μα με καρμπόν τους προσλαμβάνουν? Στο δημόσιο, λέω... καρμπονιζέ είναι οι υπάλληλοι? Με τι κριτήρια τους παίρνουν, ξέρουμε!
Αχ, βρήκα εχθές το πρωί, κάτι δημοτικές υπαλλήλους, μέσα στην ζωή, την εξυπηρέτηση και το κέφι.
Αδύνατον? Δυνατόν!!!
Μακάρι να είχα ώρα να έμενα περισσότερο να τις απολαύσω.
Που? Στο κοιμητήριο Ζωγράφου. Επώνυμα το γράφω, δεν έχω να φοβηθώ τίποτα. Μια χαρά κυρίες, βουϊζαν, εξηγούσαν, έλεγα, μάλλον προς το ... διασκέδαζαν πήγαιναν... Μα τι άλλο να κάνουν. Και σε τέτοιο μέρος που εργάζονται, θέλει μια ισορροπία στο χιούμορ παραπάνω.
"Ποιόν έχετε εδώ?" ρωτούσαν τους ηλικιωμένους, για ν' αρχίσει λεπτομερής εξέταση, ανάλογα με το θέμα. Είναι και τα θέματα δικαιωμάτων βλέπεις, ούτε να πεθάνεις, δεν μπορείς.
Ρώταγαν για παιδιά, για ανήψια, για συγγενείς πρώτου, βαθμού, εξυπηρετούσαν με καταπληκτική ταχύτητα, είχαν ένα γλυκό λόγο για τον καθ' ένα και έναν καθυσηχαστικό "θα τα δούμε, όλα, θα τα βρούμε όλα, θα σας ειδοποιήσουμε εμείς"
Ηταν ιδιαίτερα ευγενικές προκειμένου να σε καθοδηγήσουν, σε οτιδήποτε.
"Την άλλη φορά θα ξέρω" είπα κάποια στιγμή και μου χαμογέλασε "να μην υπάρξει άλλη" και το εννοούσε.
"Δεν πειράζει αν δεν έχετε το ΑΦΜ, θα μας το τηλεφωνήσετε αργότερα".
Παρότριναν να γίνονται έγκαιρα αιτήσεις.
Εξυπηρετούσαν, μ' ένα λόγο! !!!
Μα τι να σας πω, μπορεί να έκαναν την δουλειά τους, αλλά είχαν τις απαραίτητες δόσεις ευγένειας και συμπόνιας και κατανόησης και δεν ξέρω τι άλλο. Ηταν όλες χαμογελαστές, δεν μπορείτε να φανταστείτε.
Σε μια σταλιά γραφείο, δεν ξέρω αν ήταν 10 ή πιο πολλές, το μόνο δύσκολο για όλους είναι πως τα γραφεία, είναι σκαρφαλωμένα σε 10 σκάλες αβολες. Υστερα, απλωνόσουν στις καρέκλες να ξεκουραστείς και μετά μόνο νερό που δεν σου έδιναν και κουλουράκι....
Μπράβο τους, γιατί αξίζουν να λέμε και τα καλά.
Διότι το σύστημα, κάπου χάνει! ας λέμε και τα καλά, γιατί έτσι όπως ζούμε... ούτε το 3000 το δημόσιο δεν θα έχει φτιάξει....
Αχ, βρήκα εχθές το πρωί, κάτι δημοτικές υπαλλήλους, μέσα στην ζωή, την εξυπηρέτηση και το κέφι.
Αδύνατον? Δυνατόν!!!
Μακάρι να είχα ώρα να έμενα περισσότερο να τις απολαύσω.
Που? Στο κοιμητήριο Ζωγράφου. Επώνυμα το γράφω, δεν έχω να φοβηθώ τίποτα. Μια χαρά κυρίες, βουϊζαν, εξηγούσαν, έλεγα, μάλλον προς το ... διασκέδαζαν πήγαιναν... Μα τι άλλο να κάνουν. Και σε τέτοιο μέρος που εργάζονται, θέλει μια ισορροπία στο χιούμορ παραπάνω.
"Ποιόν έχετε εδώ?" ρωτούσαν τους ηλικιωμένους, για ν' αρχίσει λεπτομερής εξέταση, ανάλογα με το θέμα. Είναι και τα θέματα δικαιωμάτων βλέπεις, ούτε να πεθάνεις, δεν μπορείς.
Ρώταγαν για παιδιά, για ανήψια, για συγγενείς πρώτου, βαθμού, εξυπηρετούσαν με καταπληκτική ταχύτητα, είχαν ένα γλυκό λόγο για τον καθ' ένα και έναν καθυσηχαστικό "θα τα δούμε, όλα, θα τα βρούμε όλα, θα σας ειδοποιήσουμε εμείς"
Ηταν ιδιαίτερα ευγενικές προκειμένου να σε καθοδηγήσουν, σε οτιδήποτε.
"Την άλλη φορά θα ξέρω" είπα κάποια στιγμή και μου χαμογέλασε "να μην υπάρξει άλλη" και το εννοούσε.
"Δεν πειράζει αν δεν έχετε το ΑΦΜ, θα μας το τηλεφωνήσετε αργότερα".
Παρότριναν να γίνονται έγκαιρα αιτήσεις.
Εξυπηρετούσαν, μ' ένα λόγο! !!!
Μα τι να σας πω, μπορεί να έκαναν την δουλειά τους, αλλά είχαν τις απαραίτητες δόσεις ευγένειας και συμπόνιας και κατανόησης και δεν ξέρω τι άλλο. Ηταν όλες χαμογελαστές, δεν μπορείτε να φανταστείτε.
Σε μια σταλιά γραφείο, δεν ξέρω αν ήταν 10 ή πιο πολλές, το μόνο δύσκολο για όλους είναι πως τα γραφεία, είναι σκαρφαλωμένα σε 10 σκάλες αβολες. Υστερα, απλωνόσουν στις καρέκλες να ξεκουραστείς και μετά μόνο νερό που δεν σου έδιναν και κουλουράκι....
Μπράβο τους, γιατί αξίζουν να λέμε και τα καλά.
Διότι το σύστημα, κάπου χάνει! ας λέμε και τα καλά, γιατί έτσι όπως ζούμε... ούτε το 3000 το δημόσιο δεν θα έχει φτιάξει....
