και με τα παιδοπουλα, παιδόπουλα.....
- Καλημέρα βασιλιά, με τα κόκκινα σπαθιά. τι δουλειά?
- τεμπελιά, απαντούσε ο ρεμπεσκές βασιλιάς !
- και τα ρέστα παγωτά, συνηθίζαμε να λέμε και γελούσαμε
- Αναψε μου το κεράκι...
δεν θυμάμαι τίποτ' άλλο, ου γάρ...
Αλάτι ψιλό, αλάτι χοντρό,
έχασα τη μάνα μου και πάω να την βρώ
παππούτσια δεν μου πήρε να πάω στο χορό
- Μέλισσα μέλισσα, μέλι γλυκύτατο
- σε ποιόν παραγγελετε?
και το υπεραγαπημένο
Ενα λεπτό κρεμμύδι γκέο βαγγέο,
ένα λεπτό κρεμμύδι, φράσε βαγγέο ( ή σκάσε βαγγέο, ποιός θυμάται πιά).
και δώστ του παντριές με τον πρίγκηπα....
Στη διαπασών οι φωνές, στην πλατεία Κυριακού. Και δώσ του τρεχαλητά και δώς του λαχάνιασμα και γέλια.
Ποιός δεν έχει παίξει με τα τσιγκάκια απο τα μπουκάλια, ποιός δεν έχει παίξει "στρατιωτάκια αμίλητα", "σπασμένο τηλέφωνο", "μήλα", "γερμανικό", "αγαλματάκια", "πούντο, πούντο το δαχτυλίδι", και πόσα άλλα που μου διαφεύγουν πιά, γιατί.. είπαμε.
Περιμενω να μεγαλώσουν τα σκασμένα να αρχίσουμε τίποτα "εκπαιδευτικά", έρχονται που έρχονται, κυριακάτικο και χάνω τον ύπνο μου και έχω βαρεθεί να κάνω παζλ που δεν μ' αρέσουν κιόλας, να μάθουμε κάτι πιο επικοδομητικό.
Τελευταίο αγαπημένο, παιγνίδι είναι το δένδρο. Εγώ δένδρο κι αυτά πιθικάκια και τα δυο πανω μου.... αντέχω ακόμη, ευτυχώς.
Αμ' εκείνο το "τα βγάζουμε". "Μπούφ.... άκατα μάκατα σούκουτου μπέ...". Χα, χα, ακαταλαβίστηκα.
Το άλλο "έχω ένα αυτοκίνητο που όλο όλο τρέχει και που θα σταματήσει?" το κλασικό "άμπεμπα μπλόμ", το .. έλα βοηθάτε κάποιος, κόλλησα.
Αφιερωμένο εξαιρετικά στα παιδιά, που δεν παίζουν πιά. Η τεχνολογία προχωρά, αλλά χάνουν ασφαλώς άλλα πολλά.
