Στους ντυφλοί ο μονόφθαλμος βασιλεύει!

Τι? δεν ξέρεις τους ντυφλοί?
έλαααα... προσπάθησε. τους ξέρεις.
τους έχεις δει, τόσο στο βιβλίο της ιστορίας, όσο και στη ζωή σου. Παντου υπηρχαν μάζες που ήθελαν τον αρχηγό τους. Πάντοτε.

Κοίτα γύρω.. δεν φτάνει όσους βλέπεις, που άγονται και φέρονται απο έναν?

δεν γλιέπ'ς πως στροβιλίζονται απο έναν? ε, αφού βλιέπ'ς.

οχι δεν μιλώ πολιτικά.
γενικά μιλώ.
Και αν το ψάξεις, θα το καταλάβεις και θα το "ξαναδεις" το έργο πάλι. Καθαρά.

πρέπει να μου πει κάποιος τι θα κάνω? εεεε... έμαθα ότι έμαθα και στα βασικά, δεν χρειάζεται το "γηράσκω αει"... τέρμα.. και δεν δέχομαι και κανέναν να παρεμβάλεται στην ζωή μου.
σε νέες τεχνολογίες, εντάξει ας με βοηθήσει κάποιος. Νάναι ένας ψηλός με θεληματικό πηγούνι και τετράγωνους ώμοι...να βοηθήσει... ο κατιμάς αλλού.

αλλά μην μου λες τι να κάνω.. δεν το θέλω και δεν θα το κάνω ποτέ.
Δεν εντάσσομαι σε μάζα! Γεννήθηκα ελεύθερη κι ανεξάρτητη (αυτό πιά κι αν). Και στέκομαι στα πόδια μου.... χωρίς το ξύλινο πόδι. Ο πούς, του ποδός...  Οποιος το αντιλαμβάνεται, έχει καλώς. Οι λοιποί, πτωχοί.. τω πνεύματι, παιδί μου... πτωχοί είμαστε όλοι ένα πράμα, γενικώς.

τι έλεγα? ααα, για τον μονόφθαλμο. Αυτόν που έχει όλα τα χαρίσματα... να τα κρατήσει για τον εαυτό του, γιατί είναι και μ' ένα μάτι (λες κι εγώ εχω δύο... χιιχι).
Να καθοδηγεί, αγράμματους, γραμματικά και κοινωνικά.
Να μπαίνει μπροστά και να διεκδικεί το δίκιο.
Και τα ζά, 'πο πίσ' να ακλουθάνε.
(χωριάτικα τα γράφω, δεν είμαι αυτιστικό)

Λόγια, λόγια, λόγια.
Εγώ είμαι Εγώ και δεν αφήνω κανέναν να με βάλει στην αγέλη. Χα χα χα, εκάγχασα τρίς... ελα να δεις τι θα πάθεις...  (καλά, δεν θάρθει ποτέ, αλλά λέμε).


Α,μου δε θαρθεί η ώρα ο βασιλεύων να πάει καλιά του? θανάρθ' και θέλω νάμαι κοντά. Πεθαίνω..


** οι ειδικές ομάδες, που θέλουν κάποιον να τους καθοδηγει, είναι άλλη ιστορία. Αλλα λέω εγώ...


* ατάκτως ερριμένες για σένα σκέψεις δικές μου, αλλά βγάζω 'τ άχτι μ' εγώ...

Ο Καπετάαανιοςςςς!

Bάλε την μουσική να παίζει και διάβαζε.
Κανονικά θα έπρεπε να σου εχω βάλει την "μουσική των νερών" να παίζει, αλλά θα μου κατουρηθείς.




 Ο καπετάαανιος.. ώπα...

Οχι παιδί μου, ο δικός μας. Αυτός όργωσε και θαλασσοπνίγηκε. Είπε "δεν μπορώ να κουβαλώ τόσες ψυχές..."   και δεν ξαναμπάρκαρε...

Εδώ, το παιδί του.. που δεν πηγε μαρκόνης με όποιο καπετάνιο,  και που εχθές πάλεψε με τα στοιχειά της φύσης !!!

Βροχή, σ' όλο το λεκανοπέδιο. Εμείς απτόητες στο  Mall για καφέ. Να στάζει η άνω τζαμαρία..και οι αστραπές να βροντάνε το σύμπαν. Γουλιά καφέ και πλίτσς δίπλα σου. Οι κουλουμάδες ζεστοί να κάνουν βόλτα στο τραπέζι, μην στάξει μέσα στο μέλι το νερό.

Πήραμε το δρόμο του γυρισμού αφού κάναμε τα σχετικά θέραπι.

Βγαίνω απο την πίσω πόρτα και παίρνω το δρόμο πάνω απο την Αττική να πάω στην Σπ. Λούη.
Γιααα, έλα εσύ να φυσάει και να μου παίρνει το τζιπ..
 Εμμμ. τσιπ (έτσι) μούθελες.... ψηλό και καμαρωτό.
Κουμάνταρέ το τώρα... Βροχηηηηηη, κατακλεισμός.
Ακριβώς στο μάτι του κυκλωνα. Ανοίγει το φανάρι να παω αριστερά. Ελα να πάμε στο νησί, έλα να πάμε στο νησί,..... η μάνα μου δεν ήταν μαζί ευτυχώς.
Είχα την μουρλοαλέκα, που δεν ήξερα σε ποιό σημείο ακριβώς του δρόμου θα μου παθει το εγκεφαλικό μετά λυποθυμίας... Αχ μανα μου.

Δεύτε.. όχι μην λάβετε, διότι το χαλάζι και οι Δελτάδες, πάνε μαζί?
Σ' εκείνο το κομμάτι του δρόμου, πηγαιναν. μετά σου λέει έπεσε το καθήκον. Που πας ρε μαλάκα.. 2 σε μηχανή με τοσο αέρα .....να σε πληρώνω...
σιχτίρ...

Αέρας να λυσσομανάει, βροχή καταιγίδα, χαλάζι, θα μ' ανοίξει καμμιά τρούπα νερό ως τις ρόδες, πάνω, οδηγοί σε κατάσταση αμόκ.... και οι Δελτάδες. Που πάτε παλλικάρια... που πάτε ωρέ παιδιά.....

Ναι μανα μου, ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται αλλά με τον μαλάκα ελληνα οδηγό που τρέχει δίπλα "αφού δεν βλέπεις ρε όρνιο, που πας", τι να σου κάνει ο καπιτέν...

Η Μουροαλέκα δίπλα μου, να παίρνει το παιδί της τηλέφωνο, σε κατάσταση υστερίας, να την μπουφλίσω μόρχεται. Αφού είχαν συννενοηθεί προ 10λέπτου... Το 13άχρονο ήταν στο σχολείο και θα έπερνε ο πατέρας της. Σιγάαα...

μόνη με τον μονόλογο του "άντε και τα καταφέραμε, δεν είμαστε στον Ινδικό", και παραινέσεις άλλου τύπου, στον εαυτό μου, δεν καλάραμε νερά, περάσαμε το ποτάμι Βείκου, και "ηλίθιε, που πας μεσα απο το νερό..." να ουρλιάζω του καθε μαλάκα έλληνα οδηγο που στο χωριό είχε γαίδαρο και δεν ξερει οδική συμπεριφορά.. γμτ το αυτό του και το τέτοιο του....

Πόδια να τρέμουν απο το κρύο, χέρια παγωμένα απο τον παγωμένο αέρα στα τζάμια.
Το αριστερό ματάκι να παίζει σκράτσ σε ντο ελάσσονα, απο τον υαλώδη... κάτσε καλά και τραγούδα τον καπετάνιοοοοοοο... όχι το "κι αρμενίιιιιζαμε τα πέλαγα.. αγάπη μου γλυκειάααα.."
ανοιγμένο παράθυρο, βροχή σταματημένη πιά να παίρνω ανάσες.

"αει στο διάλο... πήρα το πτυχίο" ! αναφώνησα μπαίνοντας σπίτι. Ενα ζαναξάκι νωρίτερα απο την ώρα του, για την ηρεμία της ψυχής και μπόλικα τζίπς (όπως τόγραψα).

σιγά μην πνιγόμουν, δεν σας είχα σταυροφιλήσει. Ετσι εύκολα θα ξεμπερδεύατε απο εμένα νομίζατε?

τραγούδα και σκάσε... το τραγούδι σε κάνει να περνάς τις φουρτούνες !!!