Οπως η μουγγο-Θανάσω και η μουγγο-Ζαμπέτα... λέω εγώ τώρα... τι λέω? τίποτα δεν λέω σήμερα. Μούγγα. Ούτε κιχ, έχω γίνει ψυθιρίστρια κανονική. Πόσο θάθελα να πάω βόλτα, αφού εδώ μέσα, άχρηστη είμαι, άμα θέλω να πω τίποτα σε κάποιον ή στέλνω μεηλ, ή τον κυνηγώ απο πίσω, ως να τον πιάσω να του το πω.
Κι αρχίζουν οι ηλίθιες ερωτήσεις "απο τι τόπαθες", "παίρνεις κάτι να το αντιμετωπίσεις?". Τόπαθα απο... λέγαμε κάτι παλιά, και ... όχι ρε δεν παίρνω πίπες να το αντιμετωπίσω... Της νιότης! Μεγαλώσαμε, μας ακούνε τα παιδιά (των άλλων) δεν γίνεται να εκφραζόμαστε όπως στα 25 και στα 30 μας!! ναι ναι. Γίναμε σοβαροί. εγώ δεν έχω παιδιά, δεν τάλεγα τότε, θα τα πω τώρα... στον επόμενο που θα ρωτήσει, να μου σπάσει τα νεύρα, μα την παναγία.
Τι καλά που είναι, όμως. Είχα πολλά χρόνια να "αποφοιτήσω του τεκέως" και να μουγγαθώ. Ε, το ήθελα το κασκορσεδάκι μου, καλά να πάθω. Μια χαρά ήμουν εγώ με το μακώ μου. Βρήκα φανελάκια με δαντελίτσα και τα μόστραρα μέσα απο τα αέρινα ρουχαλάκια μου. Μόνα τους μια χαρά τα φόραγα και δεν πάθαινα τίποτα.
Ηθελα ομοίως να το παίξω "αγρότισσα" και να διαλέγω δένδρο μέσα στην ψύχρα του πάρκου, με το ζακετάκι. Αφού είσαι του σαλονιού, τι τα δες τα δένδρα? Αλλο σοου... θα σας το περιγράψω στο εξοχικό νάχουμε χώρο.
Προς το παρόν, μούγγα και παραλαγή και μια χαρά. Και μην ακούσω "περαστικά" και βλακείες! Μια χαρά είμαι έτσι, δεν μ' ενοχλεί κανείς! Α!
Είναι όμως μια χαρά που δεν μ' ενοχλεί κανείς. Και στο κινητό μου χτυπάνε και δεν απαντώ, μηνύματα στέλνω...
υ.γ. και τι νομίζατε, πως επειδή διέκοψα την χριστουγεννιάτικη ροή, δεν θα βάλω γκλιτεράτο? χα , σας εμειδίασαν. δεν γλυτώνετε απο εμένα...
