ή άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένααααα, αστα ν' ανεμίζουνε...
Ξανθιά βαμμένη, δυο φορές βλαμμένη. Μη προς παρεξήγηση καμμιανής γιατί θα ουρλιάξω. Ετσι λένε, έτσι λέω και το καταδιασκεδάζω...
Το μισό σόϊ κάπου ξανθό και κάπου γαλανά μάτια, το άλλο μισό καταξανθο και καταγαλανό. Αει στο διάλο δηλαδή, εγώ με τα ρούσσα! (όπως η παπαδιά!!). Οχι απο που έχω πάρει, στο παζάρι με πήραν?
Παιδί θυμάμαι κάτι κόκκινες τρίχες να πετάνε ηλεκτρισμένες στο κεφάλι μου, πολλά μαλλιά, πολλές κι αυτές, μια ανταύγια κοκκινη πάνω στην κεφαλή μου. Αει... η ίδια μου η αδελφή κατάξανθη! απο γεννησιμιού της.
Προϊόντος του χρόνου, ασπρίζω και αποφασίζω, χρωματισμούς. Το άσπρο της μούρης μου, επιτρέπει πειραματισμούς απο κόκκινο στο φυσικό μου, ως ανταύγες και κάποτε, σε μεγάλο παροξυσμό, γιατί αυτή κι όχι κι εγώ... κατάξανθο σκανδιναυϊκό. Γιατί οι άλλες κι όχι εγώ. Αυτό ήρθε κι έμεινε τα τελευταία 15 χρόνια θαρρώ, με τις απαραίτητες καλοκαιρινές και χειμωνιάτικες παραλλαγές! Συμφέρω κιόλας. Λόγω της άσπρης βάσης, βαφω και βγαίνουν ανταύγες (δύσκολο το άσπρο στο ξανθό, λένει οι ειδικοί). Μια χαρά μούρχεται.....
Αει, σας ζάλισα!
Παραμιλώ.. πρωί ξεκινώντας για ταξίδι. Επιτέλους όμως θα μιλήσω ελληνικά και θα συνεννοηθώ με τον εθνικό αερομεταφορέα. Φτάνω στο γκισέ και με καλημερίζει η Ολυμπιακιά, εις άπταιστον αγγλική "Good morning, your passport please"! Δεν πείραμε ελληνικό προσωπικό, αρπάζομαι.... Αει στο διάλο στις 7.00 που θα μου ζητήσεις και passport, έχω βγάλει καινούργια ταυτότητα. Τόχω πληρωμένο, κι αυτό και μαζί, της το δίνω να την ξεφορτωθώ. Η υπόλοιπη συζήτηση στα ελληνικά ευτυχώς.
Το παιδεύω τόσες ημέρες γιατί εγώ ταξίδεψα με το διαβατήριο (γιατί δεν είχες την ταυτότητα στα χέρια ζώοοοοον μου, ούτε το passport είχα) και δεν απάντησα, "δεν κάνει η ταυτότητα?". Τόπαιξα πολίτης της Ευρώπης κι εγώ. Σιγά τώρα να μην ασχολιόμουν early!!! tooooooo early for me!
Eχθές το βράδυ, όπως έβαζα το διαβατήριο στη θέση του, θυμήθηκα την ιστορία. "Ρε γμτ, σε πέρασε για ξένη. Και όχι ότι ξένη νάναι. Πολωνο-Τσεχο.. κάτι.. τίποτα σοβαρό δηλαδής". Για μένα τα σοβαρά, είναι οι ΙταλοΓαλλοΣκανδιναυοχώρες! Αντε και η Γερμανία!!!
"Φτούουουουουουου"...... και πάλι φτουουουουου, όχι του ξεματιάσματος.... το άλλο που μόλις το εκστομίσεις, χτυπάς και το κουτελό σου!!!
Πάλι τα ίδια. Τι το θέλω το ξανθό, με πέρασαν για ξένη. Εμ, έτσι που γίναμε δω πέρα, χάνει η τρίχα το ξανθό και το ξανθό την τρίχα!!! Αφού τόχω ξαναδεί το έργο, να μην τόχα....
Προ ετών, με σταματά με το αυτοκίνητο, ο καραμπινοκρατης, με την καραμπίνα στο χέρι και τα αλεξίσφαιρα γιλέκα. Πήγαινα στην αδελφή μου, είχα φτειάξει τυροπιτάκια και ήταν ζεστά και μυρωδάτα μαζί μου. Με το γερο-Tipo, άπλυτο (κι αστόλιστο και δεν σε αποσύρω).
Σταματώ, έρχεται κραδαίνοντας την καραμπίνα ανάμεσά μας, χώνει την μουσούδα του (και παίρνει βαθιές εισπνοές) στο παράθυρο (digital καντράν εγώ, όλοι χάζευαν), πριν προλάβω ρωτά. "δικό σας είναι το αυτοκίνητο?" Απαντώ, "καλησπέρα δικό μου είναι" και ζητά τα δεοντα. Προσπαθώ να ανοίξω την πόρτα να βγώ έξω, μέσα στο κρύο εδώ που τα λέμε.... και είναι ανένδοτος! "δεν πειράζει". "Ακου να σου πω" του λέω, "εγώ έχω μάθει, να στέκομαι προσοχή, στα όργανα και κάνε μου την χάρη, θα βγώ". Οχι ας μην την έκανε το 25άχρονο. Απλές τυπικές διακικασίες και συνεχίζω τον δρόμο μου.
Αν δεν διάβαζα σε περιοδικό, μια δημοσιογράφο, πως την είχαν περάσει για ξένη με το παλιό αμάξι του πατέρα της που το κινούσαν για να κινείται και με το κατάξανθο μαλλί δεν θα είχα υποψιασθεί....
Καταλάβατε ? Ντα!!!!
