Γιορτάζει η ΟΛΓΑ !

Απο το πρωί τριγυρνά στο μυαλό μου η σκέψη και όλο χάνεται. Τρία ποστ σε μια μέρα. Και τέσσερα, άμα γουστάρω.

Σήμερα γιορτάζει μια ΟΛΓΑ, που περνά και διαβαίνει και χάνεται.
 Δεν ξέρω που είσαι, αν ακούς, αν βλέπεις, έλα όμως γιατί γιορτάζεις να σ' ευχηθούμε. Τουλάχιστον γιορτάζει το όνομα που υπογράφεις.

Χρόνια πολλά λοιπόν, "ανώνυμη" ΟΛΓΑ και καλά και πάντα χαρές.!

Μόνο χαρές!

και οι "πάτοι"... δεν είναι για μας !

* και το ποιά είσαι μην μας το πείς. Εμείς σ' αγαπάμε κι έτσι!

Γραμματάκια με το πράσινο της ελπίδας !



τι θα φάμε σήμερα?

Μουσακά, όχι δεν έφτιαξα με τα 62 κιλά μελιντζάνες, που μας προέκυψαν απε την Σύρο. Ρώτησα αλλά.. με λυπήθηκε η μάνα. Ρώτησα για να απαντήσω όχι και με πρόλαβε... χι χι χι !!!  να μην βρίζω δεν ήθελε, όχι τίποτα άλλο.

Εκανε,  ένα ταψί ΝΑ, με το συμπάθιο, μελιντζάνες με κρεμμύδι, τυρί και ντομάτα (σαν ντάκος ένα πράμα). Ξέχασε πως είμαστε οι τρείς μας, και μερίδα του Μιμη γιόκ και ουτε τάπερ....

Τις κοιτώ και αναρωτιέμαι δυνατά. "Αυτές δεν τις ψένουμε στο γκρίλ λίγο?"
"οχι" απαντά, κοφτά η Αννούλα. "μα τις ψήναμε" αντέδρασα... "δουλειά σου"... ανταπάντησε.
Μάλιστα. Τις ετοιμάζει και τις βάζει στο φούρνο μόνες τους, με ζουμί να βράσουν..... όχι που δεν θέλανε γκρίλ... μη χ@@ ξεχνάμε, δεν το παραδεχόμαστε.
και βλέπω το ζουμί ντομάτας... (απε τις ίδιες ντομάτες που βλαστήμησα). "να το στραγγίξω, έχει σπόρια", μουρμουράω... "να το αφήσεις" με φωνή στεντόρια να ακούσει όλη η Κυψέλη "στη θέση του, θα χάσω το ζουμί"...
Αααα, που μου φωνάζεις εσύ εμένα, ξεχνάς δεν θυμάσαι και θα μου βγείς απο πάνω...
"δεν τρώωωωω, να το στραγγίξεις".
"δεν το στραγγίζω θα το χάσωωωωωωωωωω. Ετσι μαγειρεύω εγώ, όταν μας ταίζεις ότι θέλειςεεεεεεεεε?", συνεχίζει απτοήτου.

"θα με πεθάνεις με τα σποράκαιαααααααααααααααααα". ορίωμαι πιά, και παίρνει το τρυπητό να το σουρώσει. Οχι που θα μου πει εμένα.... Με λυπάται γιατί κλαίγομαι, μην θαρείς τίποτα άλλο.
Αμα ξαναμαγειρέψω να μου τρυπήσεις την μύτη. Κι άμα την ξαναρωτήσω.
Αποτέλεσμα. Οι μελιντζάνες, αβραστες ως ωμές και άνοστες, δεν το συζητώ, και το κρεμμύδι το ίδιο.  Μπλιάχ !!!
Μαγείρεψα εγώ νάχω καβάντζα και έφαγα μία αφου ξεσπόριασα το σύμπαν.
Ας φάνε τις υπόλοιπες... ολη την εβδομάδα!

Αφού δεν ακούνε! και άσε που βαριούνται.
Και δεν τρώνε ότι μαγειρεύω? (μονίμως με μια δικαιολογία είναι, ότι "έχω φαί εγώ" και δεν τα τρώει, τι τρώει, δεν ξέρω...). Το ξύλο θα το φάει, όταν δεν θα έχει δυναμεις, γιατί δεν τρώει σωστά και τίποτα...
Τώρα θα δεις εσύ.
Μόνο για μένα, που κάθομαι και σκάω τα βράδυα να τους ευχαριστήσω. Και άμα αρρωστήσουν στην κόρη τους. Εγώ θα πάω διακοπές.

ας την να μαγειρεύει μες την ζέστη !
* τα κολοκυθάκια ευτυχώς τα τηγάνισε το σάββατο και της πέτυχαν. Ηθελε να τηγανίσει μες την ζέστη... με την μέση ζμπαράλια και πηγαιν' έλα ξαπλωτή...
 

πράσινα? ε.. μπορεί!