Μπίτσες και Μπιτσάρες !

Διαλιέχτε παραλία και φύγαμε. Πάμε, πάμε, παραλία, παιδιά, οργανωθείτε, συσκευασθείτε και δρόμο!
Tι καλό το χαζολόγημα, πότε πότενες!!! Ολα χρειάζονται! αλλά βρίσκομαι εδώ, κι εκεί και γελω πολύ με τις "βλακείες" που διαβάζω. Δεν μπορώ, θα κατουρηθώ στο τέλος !!!

Κυριούλα, με βλόγιον, ανακάλυψε λέει, πως ο άνδρας της που απο οτι κατάλαβα τον ζηλεύει, τσατάρει στο νετ. Δεν μπορώ, θα πεθάνω... Τώρα... θα μου πεις, είναι για ψυχοθεραπεία. Και απο αυτό κάνει και χάπια παίρνει. Ε, μ' αυτή που τούλαχε πως να μην τσατάρει ο χριστιανός!!!

Γέλασα, μέχρι δακρύων με τις αδαείς, χαζοσυζύγους. Μα που ζούνε? σε τι ομίχλη τυλιγμένες? τον ζηλεύει, λέει που κοιτάει τις μικρές που τώρα το καλοκαίρι φοράνε μπλουζάκια και σορτσάκια!! α, χα χα χα χα , φέρτε μου το μαντολίνο !!! θα τραγουδήσω και θα παιξω ταυτόχρονα!! Μωρέ είμαστε καλά, ή να βάλω τις φωνές? Τι θα πει ζηλεύω?

Ε, να πως χαλάει η πιάτσα και μερικαί, τιτλοφορούνται "τσούλαι". Δεν φτάνει που ανοίγουν τα μάτια του, πως είναι η ζωή, έξω απο τα λεξοτανίλ της κυράτσας, έχει και παράπονο!!! (η κυράτσα)! Αντί να λεει κι ευχαριστώ. Να τον κλείσει στον κώδωνα, μην της τον πειράξουν αι τσούλαι! Και αι τσουλάραι ενίοτε! α, χα, χα, χα !!! όπως λέμε μπίτσες και μπιτσάρες! χα χα χα, ! Που να την πάρει ο θαλάσσιος στρόβυλος, στο στενό της Μεσσήνης! να ησυχάσουμε!

Για γέλια, δεν είναι , θλιβερά είναι... αλλά... Αλλά, πως γίναμε έτσι ως κενωνία! Και δώσ της λεξοτανίλ (ρε και κάτι άλλα, που μου διαφεύγουν...) . Είναι υγιής κατάσταση αυτή? ξέρω γω ! Δεν μου μοιάζει να είναι.. ε?

Για το άλλο, που αυτές τσατάρουν και δεν το ξέρει ο άλλος και αυτός κάνει το ίδιο, ως να τσατάρουν μεταξύ τους με ψευδώνυμα, θα σας πω άλλη ώρα...! Οπως και για άλλα "δολοπλόκα" κόλπα!!!

μια αμμουδιά !

Ζουζούνα Ντελιβεροπούλου !

Ποιά είμαι?

Εγώ είμαι η νέα γυναίκα

που θα στολίζω και θα γυρίζω

στη σύνταξη όλα αυτά!!!!
γιατί εγώ θα πάρω σύνταξη, για σας, δεν ορκίζομαι. Εδώ βλέπω συνομίλικες, που θέλουν 150 χρόνια ακόμη γιατί, μα-μου-ξου-φου, και δεν έχουν ένσημα... καλά να πάθεις, εγώ δεν πταίω
Για σας όμως, που νέοι όντες, δεν ξέρετε τι σας ξημερώνει, έχω ένα σχέδιο. Στα χρόνια που θα δουλεύετε και θα μουρμουράτε, εγω θα σας φροντίζω... Πως με φροντίζετε και με ανέχεστε εσείς ? ένα τέτοιο πράμα! Ανταποδοτικό.

Πως? προ 4 ετών, είχα μιαν ιδέα, που αν ήταν για λίρες, θάχα 5 τσουβάλια. Είπα σε ανύποπτο χρόνο σε νέους συναδέλφους, "θα βγώ στην σύνταξη και θα φτιάχνω μηλόπιττες να σας τις φέρνω". Συμφώνησαν και τόχουν δέσει κόμπο. Και περιμένουν!
Το λοιπόν, θα κάνετε λίστα, πόσοι είστε και σε ποιές γειτονιές, θα εργάζεστε, ούτως ώστε να μπορώ να σας προλαβαίνω ανα περιοχή και ημέρα.
Υστερα λίστα με το τι ΔΕΝ τρωει ο καθ' ένας! Διότι μεγάλοι θάστε, όλο και κάτι θα σας έχει κόψει ο ντοκτέρ! Ναι ναι, απο τα 40-45-50, αρχίζει η φιθορά!...
συνεχάω !
Η επόμενη λίστα είναι τι γλυκά τρώτε και τι σας έχει κόψει ο γιατρός.
Οι μαμάδες που θέλουν φαί για τα παιδάκια τους, θα πρέπει να μπούνε σε ειδική λίστα για να μοιράζεται στα σπίτια τους στις 12. Με προτεραιότητα.
Και μετά, αφού χωριστείτε ανά ομάδες, και γκρίνιες τύπου "εμένα δεν μ' αρέσει ο πίτσος, θέλω να είμαι στην ομάδα της πιπής", δεν θα ακούσω, θα αρχίσει το μενού να κάνει βόλτες.
13.00 με 15.00, διότι είναι και κάποιοι που τρώνε αργάμιση.
Το οποίο μενού, θα μοιράζεται ανά διήμερο. Που να σας προλάβω παιδί μου απο την μια άκρη του LA, στην άλλη? Ελεος, θαχω και μια ηλικία, στην σύνταξη είπαμε θα τα κάνω αυτά.
Επίσης, όποιος θέλει ταπεράκι εξτρα για το βράδυ, θα πρέπει να μας το λέει μια εβδομάδα πριν να μοιράζω και διαφορετικό βραδυνό!
Οσπρια, λαδερά και άλλα απλά φαγητά και φρούτα για την καλή λειτουργία του οργανισμού, ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ, εκτός και αν φέρετε χαρτί απο γιατρό, ότι σας τα απαγορεύει.
Γλυκά επίσης θα μοιράζονται κάθε μέρα. Οποιος θέλει για την κουμπάρα του, θα πρέπει να μας το λέει τρεις ημέρες τουλάχιστον πριν.
Κινέζικα, "βρώμικα", Λιβανέζικα, Μαλαισιανά και λοιπές εθνικ κουζίνες, αποκλείονται. Στης Ζουζούνας το ντελίβερι θα τρώτε ΕΛΛΗΝΙΚΑ και ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΑ!
Αν είστε καλά παιδιά και οι δουλειές ευδοκιμήσουν, θα έχετε και διαφορετικό μενού κάθε μέρα. Απο σας εξαρτάται! Αν πάμε καλά, ως μπίζνα, θα ανοιχτούμε και στην επαρχία, με δίκτιο αντιπροσώπων ! Ετσι θ άφηνα εγώ τα παιδιά μου?
Η παρούσα ιδέα θα πληρώνεται ΠΑΜΦΘΗΝΑ, γιατί τα προϊόντα θα βγαίνουν απο την γλάστρα (για κρέας, κάποιο προμηθευτή αγρότη θα βρούμε, θα του βρούμε και νύφη και θα μας δίνει κάτι φθηνότερο). Ορκίζομαι. Διότι χρήματα δεν θα έχετε έτσι κι αλλιώς. Ενα φαί, φθηνό απο την Ζουζούνα, δεν θα κακοπεφτε....
Γάτες, σκύλοι και άλλα ζωάκια οικόσιτα , αποκλείονται. Αν αφήνετε κανα κόκκαλο..
Σας άρεσε ε?
γιατί δεν το κάνω απο τώρα? Γιατί τώρα δουλεύω ως αργάμιση και δεν προλαβαίνω να κάνω για μένα, όχι να ταϊζω ένα λόχο, έστω και με αντίτιμο.
Πάντως το σκέπτομαι σοβαρά! Σοβαρότατα !
Ολες αυτές που σκορπούν συνταγές μαγειρικής και σας βάζουν και παιδεύεστε, καλύτερες είναι? Οχι, στης Ζουζούνας, φθηνά και πραγματικά!
Πόσα χρόνια θέλω? 10. Υπομονη, κι εσείς θα δουλεύετε ως αργότερα!!
Και να εύχεστε να ζω ως τα 90 να σας προλαβαίνω...

η Mamouli, σκορπά βραβεία !

Απονομή μου έκανε

το μαμα-Μamoulaki,

και πρέπει τώρα εγώ εδώ

ν' απλώσω βραβειάκι

Η Mamouli , ή Mamoula, ή ωχ, μάνα μ' τί έπαθα

σκορπά βραβεία. Και να σας πω την αμαρτία μου, δεν μου έδωσε το παραπάνω.

Το βραβείο ΦΙΛΙΑΣ, μου έδωσε και με τίμησε!!!!

Διότι λέει, δεν με ήξερε και με έκραξε κι εγώ το χάρηκα... άρα είμαι φίλη της!!!
Οχι σιγά που θα θύμωνα...
Ανοίγει παρένθεση......
Ρε δεν θυμώνω άμα δεν με πειράξει κανείς! Αμα με πειράξεις, "κρατάτε Τούρκοι τ΄ άρματα και την Βασίλω πίσω" όμως. Το έχω αποδείξει περιτράνως! Και τόχω φιχαριστηθεί να κατινιάζω και να κατεβάζω το επίπεδο. Και ξανά δεν πάτησαν ούτε η δασκαλίτσα, ούτε η βλαχάρα!!!
κλείνει η παρένθεση...

Ελα όμως που δεν μπορώ να πάρω το βραβείο γιατί πατώ πάνω του, και δεν....
δεν δεν δεν, όχι θα σκάσω εγώ νομίζετε. Μμμμμμμμ. Πήρα ότι clopy μπορούσα να κάνω και τελέιωσε το πάρτυ... το θέμα ήθελα να πω.
Πάρτυ, ήταν βέβαια, γιατί η μουρλή, ήθελε black tie..... μη χ@@@ μες την ζέστη καλοκαιριάτικα....Τόβαλα όμως για πάρτη σου, μαρή και ήρθα.... και ότι βρηκα πήρα... Αυτή νέα στα blog, εγω ξανθιά, μην ψάχνετε και μην γυρεύετε.

και μην περιμενει κανείς να του δώσω βραβεία ! Τα εκανα παλιά εγω αυτά!

εδώ, ανεβάζω και αφιερώνω και ξεφωνίζω, όποιον και όποια γουστάρω.... ως βραβείο.

Πάτε και στο εξοχικό τώρα !

Watermelon party της Νουνάς Ραλλούς !

Τα γεννέθλια της νουνάς μου σήμερα. Της μπλογγονουνάς μου, της Ραλλουκας, που με μύησε στο παρόν, που με ανέχτηκε με την άγνοιά μου και που σήμερα δεν έχει και μεγάλα κέφια, γιατί ο πατερούλης της είναι στο νοσοκομείο.
Ομως της αξίζει το καλύτερο party ever!!! Για να χαμογελάσει, γιατί όσο κι αν πλησιάζει τα 100 ο πατέρας, είναι πάντα γονιός, που ταλαιπωρείται.

Ο πατέρας, πρόσταξε, καρπούζι, όπως κάθε χρόνο, και ...

Καρπούζι πάρτυ της Ραλλούς

και στρωθείτε και γευτείτε ! Α, να πάτε να ευχηθείτε !!!

εεεπ, σε βλέπω, ένα ένα τα κομμάτια, όχι να ορμάς με το κουτάλι....

για ολους έχει και γλυκό και γλυκύτερο

Σηκώστε τα ποτήρια να πιούμε στην υγειά της !

Χρόνια σου πολλά κούκλα μου !

Να ζήσεις Τακούλη !

Γιατί δαγκώνεσαι βρε? Γιατί κατσουφιάζεις? Φωτογραφία θα βγείς! δεν σε βάλανε σε καταναγκαστικά! Χαμογέλα βρε! Α, πα πα, στάρ πως θα γίνεις?
" Στάρ? τι είναι στάρ?, εγώ δεν θέλω να γίνω στάρ, ο Τάκης είμαι και μ' ενοχλεί ο ήλιος!"
Στάρ, είναι το αστέρι που λάμπει! αλλά πουουου... τότε. Μικρός ών, μόνο έσπρωχνες, τράβαγε και η Τζίνα, σε φοβόταν. Ακου σε φοβόταν.... Επιβαλλόσουν δια του όγκου σου....
Ε, βέβαια, τρέχατε στην αυλή, και πάρε κάτω τα κοριτσάκια. Ενίοτε, τα τραβούσατε και απο τις ποδιές, σπόρ που δεν κατανόησα ποτέ. "Τι τραβάς, βρε? Τι σπρώχνεις? ", μπάαααα, ποιός έπερνε χαμπάρι τότε! και να μην είχατε πλατεία να "ξελυσάξετε", διακοπές να ξεσαλώσετε... εκείίίίί... με τα κοριτσάκια. Ε, βέβαια αυτό ήταν το θέμα και ΤΟ σπόρ!!! πολύ σωστά.
Τώρα στον μισό αιώνα... άκου ρε τι γράφω, για τους φίλους μου! !! ξανά
Τώρα στην πιο καλή ηλικία (το διόρθωσα λίγο ε?), τραβάς κοριτσάκια ήθελα να ήξερα? απο πιά ποδιά. καταργήθηκαν!
Εύχομαι να μην αφήνεις "κοριτσάκι" ήσυχο όμως, ομοίως εύχομαι και στα 100 (και όχι ζαβολιές μεταξύ μας) να κάνεις το ίδιο και άλλα, ακατανόμαστα

Πολυχρονος κι Ευτυχισμένος

και τσίμπα και μια τούρτα για τα γεννέθλιά σου!!! (τα οποία θα εορτασθουν σε κοινή "προβολή" μετ' άλλων ομοιοπαθούντων - υπομονή) !!!

* δεν πα, να μεγάλωσες... για μας είσαι ο Τακούλης! κι άμα σ' αρέσει ! Οταν είμαστε μαζί απο 6... (μην πω απο το καρότσι....) όπως θέμε σε λέμε!

Νικάκης και ΚίτσοΜήτσος, σήμερα....

Το πρωτάκι μας, μωρέ, το παιδί μας, ο Νικάκης μας, πήρε ενδεικτικό και το μόστραρε στη φωτό να το στείλουν του μπαμπά (που αυτή την εβδομάδα, λείπε σε επαγγελματικό), του παππού και της γιαγιάς και της Βάσως, απαραίτητα!


Εστειλα τα συχαρίκια της μάνας που μεγάλωσε το παιδί της και είναι Δευτεράκι τώρα και σήμερα μου τηλεφώνησε η γιαγιά κατουρημένη και μέσα στο κλάμα. "Πάρε τον ανηψιό σου, να σου διαβάσει το χαρτί".
Πήρα η χαζοθεία και με μεγάλη ευφράδεια, τον άκουσα να διαβάζει όλο το κείμενο ... ο Νικόλαος, του Γεωργίου και της Ελένης το γένος....
Α, ρε πρωτάκι, πήρες ενδεικτικό - καλέ πως το λένε τώρα;
"Και του Πανεπιστημίου", μουρμούρισα -κι όχι ότι δεν με πηραν τα ζουμιά - γιατί δεν το αντιλαμβάνεται ακόμη ο νεαρός, μόνο να πάει για μπάνια, σκέπτεται και για παιγνίδι. Και καλά κάνει. Που θα ξαναβρεί τέτοια ανέμελα χρόνια? Ας κάνει και μπάνια και τρέλλες και φούρλες και διακοπές. Τώρα είναι η ώρα.
Ναι ναι και η μικρή Μαριαννίτσα, πάει νήπιο του χρόνου, πιά. Στο κτίριο του Δημοτικού. Μεγάλωσε κι αυτή η σουρτούκω. Αίντααααα, πως μεγαλώνουν τα μωρά.
Να τα χαίρεστε όλα, νάναι γερά να μεγαλώνουν με χαρές και εσείς γονείς να απολαμβάνετε πάντα τις χαρές τους!

αει, σούρωσα πάλι... τόχει η μέρα σήμερα. Είναι κάτι παιδιά που τους έχω αδυναμία και με συγκινούν... τι να κάνω η θείτσα !

Να πάτε και μια βόλτα να διαβάσετε ΚίτσοΜήτσο σήμερα. Επιβάλλεται.

το σολομό μου μέσα, η Γραμματέας !

Kι εκεί που απλώθηκα, εχθές το απόγευμα, να ξεκουράσω τα βλέφαρά μου, ανοιξα το χαζοκούτι να έρθει ο Μορφεύς ! να χαζολογήσει μαζί μου. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ένα love τέτοιο, έπαιζε. Ωωωωωωωωω, θεοί του Ολύμπου, δεν με λυπηθήκατε! Ωωωωωωωωω, δύσμοιρο γένος των Ατρειδών, τι σου μελλε να παθεις. Ωωωωωωωωωωωω, τι κάνει το "δυο λεπτά δημοσιότητα". Λέω εγώ τώρα, να μην κατεβάσω δυο χορικά! Μια τσαχπινομπουμπού, είχε ετοιμάσει δείπνο για έναν ντροπαλούτσικο (στο γυαλί), νεαρό. Αρχίσανε οι αμήχανες ερωτήσεις και οι αμήχανες απαντήσεις !!! Και τΑΑΑΑΑ μαργαριτάρια! Ανακάθισα και άρχισα την αλιεία. Επικερδέστατο επάγγελμα, κι ας τους να λένε!

"Εγώ δεν τρώω ψάρι" δήλωσε ο νέος. Και η νέα του απάντησε "αυτό είναι σολομός, ούτε εγώ τα τρώω τα ψάρια"!!
μμμμμμμμ! ο σολομός, ανήκει στην κατηγορία κολεοπτέρων? βρε, λες και τόσα χρόνια τζάμπα να βούταγε ο Κουστός? βρε μπας και έγινε διασταύρωση σολομού με βόϊδι και αποκτήσαμε νέα ποικιλία? Μήπως ο σολομός, είναι οστρακοφόρο? Α, πα, πα!
Τόσο πίσω έμεινα η γυναίκα? Τόσο γέρασα. Ναααα, που φωνάζει η μητέρα να βλέπω ντοκιμαντέρ στη ΝΕΤ. Τζάμπα το Ντισκάβερι...
Βοϊδι γεννήθηκα, βόϊδι θα μείνω... απεφάνθην! Με πήρε λίγο απο κάτω να σας πω, την μαύρη μου αλήθεια, διότι ήρθαν τα νησιωτόπουλα να με μάθουν, πως ο σολομός δεν είναι ψάρι, αλλά ήμουν ήδη πολύ νυσταγμένη για να θυμώσω. Φαίνεται πως στην Υδρα, απ όπου ευρίσκοντο, οι σολομοί φύονται στα δένδρα, τι να σας πω, θα σας μειδιάσω και δεν θέλω.
Δεν μ' άφηναν όμως να ηρεμήσω... Η μια πίσω απο την άλλη αι ατάκαι και αι μορφώσεις.
Στο τι σπούδασε, η νησιώτισσα, ήρθε το εγκεφαλικό να με τσακίσει. "Εχω σπουδάσει, γραμματέας διευθύνσεως", δήλωσε περήφανη. Η άλλη που σχολίαζε, σφήναρε "κι εγώ, το ίδιο επάγγελμα έχω σπουδάσει"..... Αμμμμμαν! πέτρες πέφτουνε βροχηδόν και την χρειαζόμαστε απογευματιάτικο μια βρόχα αλλά όχι πετρούσα!
Α, γι αυτό δεν στρώνουν τον κώλο τους στην καρέκλα να μάθουν και να ακούσουν καμμιά μεγαλύτερη... Ερχονται έτοιμες απο τις Σχολές!!!!
που το σπουδάζουν αυτό, είμαι περιέργη. Μαζί με τον σολομό και τα άλλα εσπεριδοειδή? Οι ντομάτες που ήθελα να τους πετάξω, ανήκουν σε άλλη λαϊκή?

Ελα όλες μαζί assume the position, λέμε !!!!!

σσσσσσσσσσσστ!

Εχω μια νύσταααααα!!!!! Αλλά χαλάλι το ξενύχτι !!!

Χρόοοοοοονια εχω να νυστάζω τόσο πολύ!!!

Ηλίθιε Ποδηλάτη, κάνε στην άκρη

Πόσες φορές θα πω, ότι η Αθήνα, δεν είναι ποδηλατοδρόμιο? Πόσες φορές, θα πούμε ότι δεν είμαστε Ευρώπη γμτ, ουτε επαρχιακή πόλη -που φτιάξανε ποδηλατοδρόμιο, οι βλάχοι, να εκσυγχρωνιστούνε?
Δεν μας φτάνουνε οι αλλοδαποί, που ζουσαν σε χωριο, δεν ξέραν τι θα πει δρόμος και πεζοδρόμιο, και περπατάνε μες τη μέση, άσε όταν οδηγούν που στρίβουν ανάποδα σε κεντρικους δρόμους που? στην Κυψέλη.... και σου φωνάζουν κιόλας, παρά έχουμε και τα γμν τα ποδήλατα! Με κάτι ηλίθιους που το παίζουν αθλητές!
Σκηνικό.
Κυριακή απόγευμα, Λ. Μαραθώνος κατά τις 18.00-18.15, πριν το Πικέρμι, όπου οι άάάάάλοι ηλίθιοι τροχονόμοι, αφού δεν ξέρουν που πάνε τα 4 προσπαθούν να ρυθμίσουν την κίνηση. Και κίνηση δεν έχει, απλά, σε κάποια σημεία τρέχουμε με 50 ο ένας πίσω απο τον άλλον, σε δύο σειρές. Στη μέση χώρος για τους μηχανόβιους, ως συνήθως. Αμα την κάνεις την διαδρομή την ξέρεις καλά.
Ηλίθιος ποδηλάτης, με κράνος, αυτό τον μάρανε, στην άκρη δεξιά. Κορνάρω μία να τον προσπεράσω, να με δει. Παρεξηγιέται. Εχω ανάψει φλάς, έχω τσεκάρει για μηχανόβιους, έχω ταράξει την κίνηση. Παρακάτω, νάτος πάλι μπροστά μου... ξανακορνάρω, ανάβω φλάς, ελέγχω για μηχανόβιους, ανοίγομαι όσο μπορώ αριστερά στο κέντρο του δρόμου... ξαναπαρεξηγίεται. Τον κλείνω απο δεξιά "ρε μαλάκα που πας, να σε σκοτώσω, αει στο διάλο" μονολογώ και βγαίνει στο κέντρο... με τους μηχανόβιους που τον βρίζουν, ξαναμπαίνει δεξιά παραπάνω, και ξανά πάλι τα ίδια....
Συχτιρίζω γιατί φοβάμαι μην το σκοτώσω. Συχτιρίζω, γιατί ρε ηλίθιε ποδηλάτη, απαγορεύεται αυτό που κάνεις. Τώρα θα δεις. Φρενάρω και τον κλείνω δεξιά στα φανάρια του Πικερμίου, τον κοψοχολιάζω και φωνάζω του μπάτσου που καμαρώνει την κίνηση. "Ελα μάζεψέ τον και γράψτον". Ουρλιάζοντας. "Τον ηλίθιο, που νομίζει πως είναι στο ποδηλατοδρόμιο".
ΔΕΝ εχουμε δρόμου ρε ηλίθιε και απαγορεύεται να είσαι σε τέτοιο δρόμο... παει και τελείωσε...
Κουνάει ο κακομοίρης ο μπατσουλης, το κεφάλι και του λέει "πρέπει να σε γράψω...., για παράνομη κυκλοφορία, έχει δίκιο η κυρία, θα σκοτωθείς, θα σκοτώσεις κι άλλους. Δεν σου φταίει κανείς. Απαγορεύεται στον δρόμο αυτόν η κίνηση με ποδήλατο".


Αποχαιρετώ και φεύγω ευχαριστημένη.


ΝΑΙ ΡΕ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ γιατί θα μας κλείσει τα σπίτια. Στο πάρκο ποδήλατο!


Πόσο να σεβαστώ και τι πιά ! ΟΧΙ ! θα περάσω απο πάνω σου, με το τζίπ να σου πω εγώ ! αυτό σου χρειάζεται. Πάρε την κλήση σου τώρα ηλήθιε!

Μιλιά μην ακούσω, δεν σηκώνω κουβέντα.
δεν είμαστε Ευρώπη, πάει και τελείωσε ! Οταν κάποτε, κάνουμε ποδηλατοδρομους.... παίξτε άφοβα...
Ωρέ, γκρίνια για Δευτέρα πρωί! !!! αλλά το ευχαριστήθηκα με τον παλιομαλάκα εχθές! Να μην σας το πω !

Ν΄αλλάξω θρησκεία? πρίτς!

**

Περιδιαβαίνοντας, διάβασα για έναν ευτυχισμένο γάμο με αλλοθρησκο που έγινε Χριστιανός και λοιπά και ζήσαν αυτοί καλα κι εμείς σαφώς καλύτερα.
Γιατί να γίνει Χριστιανός, θα έλεγα εγώ, όπως γιατί να γίνει Εβραία, Προτεστάντης, Κόπτης, ή ότιδήποτε άλλο. Και άντε και έγινε οτιδήποτε για έναν γάμο, απο έρωτα τρελλό, κλπ κλπ. Και κατάλαβε την θρησκεία μέσα σε μια κατήχηση και την εμπέδωσε και έχει και άποψη... Δίνεις κι εξετάσεις? χμμμμ... δεν με πείθει.
Και έχω άποψη. Να κάτσει στ' αυγά του ο καθείς. ΔΕΝ θα ζητουσα ποτέ απο κανέναν, να γίνει Χριστιανός, γιατί έτυχε εγω να είμαι. Δεν θα τα μάθει, σε μια νύχτα!! ούτε με σκονάκι ποτέ.
ΔΕΝ θα γινόμουν τίποτα για χατήρι κανενός. Θα μου πεις, δεν είσαι μέτρο σύγκρισης. Οχι δεν είμαι γιατί δεν μ' ενδιαφέρει ο γάμος. Αλλά ΔΕΝ, πως το λένε.
Και βέβαια, ΔΕΝ θαυμάζω κι όλους αυτούς που έγιναν κάτι άλλο. Δεν με πείθουν εμένα.
Ούτε ότι θα μάθουν την θρησκεία του άλλου, ούτε ότι πεθαίνουν απο έρωτα για το ταίρι. Λόγοι συμφέροντος σαφώς τους κάνουν να τα κάνουν όλα αυτά. Οπως και για λόγους συμφέροντος είναι και οι γάμοι προκειμένου να αγοραστεί ένα σπίτι. Μωρέ τι λές!!!
Στο θέμα, γιατί ξεφυγα, οπως πάντα. Ομοίως, θα επαναστατώ κάθε φορά που η Καθολική μας φίλη, λέει "μα Χριστιανοί είμαστε κι εμείς, γιατί μας λες Καθολικούς", και απαντώ "για να σας ξεχωρίζω, γιατί έτσι επικράτησε απο εμάς τους Ορθόδοξους! Εσείς, μπορεί να το λέτε όπως θέλετε". Παλαιότερα νεότερη ουσα, πήγαινα κάθε Χριστούγεννα και έβλεπα στον Αγιο Διονυσιο τον Καθολικό, στην Πανεπιστημίου, την φάτνη που έφτιαχναν. Παρακολουθούσα και λειτουργία, χωρίς απαραίτητα να καταλαβαίνω τα λατινικά. Οταν πήγα στην Βιέννη, εφετος στον Αγιο Στέφανο, δεν με άφησαν να πλησιάσω, γιατί "είχε λειτουργία". Πολύ το χάρηκα απο την μία, διότι συμφωνούν μαζί μου, απο την άλλη ήθελα να τραβήξω βίντεο απο κοντά...
Δεν είμαι φανατική, αλλά δεν θα με πείσουν για τίποτα. Και δεν μ' αρέσει να συζητώ, πολιτικοθρησκευτικά, πόσο μάλλον με αγνώστους, αλλά όχι πως δεν έχω άποψη. Και πως εκνευρίζομαι με τόσο μέλι και σιρόπι, στους γάμους αλλοθρήσκων, που εμένα μου μοιάζει ψεύτικο. Σιγά μην ανοίξω βιβλίο να διαβάσω στην θρησκεία του άλλου. και σιγά μην μάθει ο άλλος, όσα πρέπει. Οταν μιλάμε για οικογένειες που θα κάνουν παιδιά!
Γιατί την δική μας Αμερικάνα, που διαβατήριο δεν άλλαξε, αλλά την φωνάζουμε Αλέξια, ξέρουμε γιατί το έκανε! Και δεν θα μάθει στα 60 της, τον Χριστιανισμό κι αυτή ! Χάσκει κάθε φορά που αναφέρουμε κάτι.... άσε που πρέπει να της το εξηγούμε αγγλιστί! αλλά βαπτίστηκε. Ναι καλά.
Οσο και η άλλη που έγινε Εβραία και την έχουν περί πολλού. Σιγά και να μην, την έχω περι πολλού. Ε, όχι φίλε μου ! Για τα λεπτά σου σε πήρε!
Μια άλλη παλαιότερα που είχε γίνει Εβραία, για να παντρευτει (άλλες εποχές άλλα ήθη), έβγαλε τις εικόνες που είχε απο τον παππού της που ήταν παπάς (χριστιανός), και τις έδωσε όταν γέρασε αρκετά, σε κόρη φίλης της να της φυλάξει. Εκεί που ανήκαν. Μην πέσουν στα χέρια Εβραίων μιας και δεν είχε κανέναν απο σόϊ της, και δεν ξέρουν τι να τις κάνουν!

** τσιμπάτε και το όργανο του αγίου Σουλπικίου τώρα και μιλιά! εμένα η γκλαμουριά μ' αρέσ!

οι φίλοι !

*

A very good life, γράφει απο πάνω κι έτσι είναι. Παράπονο δεν έχω. Θα πέσει φωτιά να με κάψει. Τα συστατικά? Ζάχαρη και καραμέλα και παλιοί καλοί φίλοι. Αυτοί οι που με το καρότσι στην πλατεία, συναντιόμαστε κάθε απόγευμα, όταν άνοιγε ο καιρός. Αυτοί οι ίδιοι και άλλοι που πήγαμε στην πρώτη δημοτικού αργότερα. Αυτοί που περάσαμε με γέλια και χαρές, τις καλύτερες ημέρες. Και μετά χαθήκαμε. Πήραμε άλλους δρόμους, άλλες συνοικίες και κάποτε, ξαναβρεθήκαμε. Και οι άλλοι, που μείναμε μαζί απο τότε.
Οποιον και να γνωρίσεις, όποιον και να κάνεις φίλο, τα μετέπειτα χρόνια, εκείνες οι πρώτες σχέσεις δεν ξαναγίνονται. Είναι χτισμένες, στην άμμο απο το σκάμμα, αλλά κρατούν γερά θεμέλια. "Μου τράβαγε την ποδιά και τον φοβόμουν", ακούσαμε πρόσφατα απο συμμαθήτρια και ξεσπάσαμε σε γέλια. Το κράταγε τόσα χρόνια να του το πει. Και του το είπε. Κι εκείνος, γέλασε τρανταχτά.
Δεν ξέρω αν ξαναγίνεσαι παρέα, ή όχι. Εγώ αποφασισα να σας μιλήσω για τους δικούς μου φίλους. Αυτούς τους απο τότε που μπουσούλαγα. Για την Ελενίτσα με τα ροδαλά μαγουλάκια. Την Μάρη, που δεν είχε μαμά (τρομερό ακουγόταν....), την Νέλλη, που ήταν μεγαλύτερη ίσαμε κανα χρόνο, την Λίλα, που μάζευε μιρμιγκάκια και τα πήγαινε σπίτι και της έφευγαν και μάζευε άλλα, πάλι, την άλλη ημέρα. Οι φίλοι της πλατείας, που περάσαμε μαζί... ίσαμε 12 χρόνια. Τον Τάκη, τον μικρό αδελφό της Λίλας, που έκανε σκανταλιές, τον Δημητράκη, τον μικρό αδελφό της Νέλλης μα και την Ντία, την μεγάλη αδελφή του Χρήστου. Τι, δεν έγραψα για τον Χρήστο; Τον Χρήστο, σύντροφο αχώριστο στα παιγνίδια, που μου κουβάλαγε βραχιολάκια απο το Λουτράκι, που παραθέριζε, γιατί ήμουν μόνη. Η μικρή μου αδελφή, ήρθε μετά, να κλέψει την παράσταση, ένα καλοκαίρι του 68, έκανε τα πρώτα βήματα στην πλατεία και όλοι την έπερναν αγκαλιά.
Και ύστερα ήρθε και το σχολείο. Οχι, το σχολείο ήρθε πριν έρθει η αδελφή μου, αλλά τα παιδιά δεν τα θυμάμαι, παρά αργότερα. Μόνο θυμάμαι τον Μπάμπη, που δεν ήθελε να μπεί μέσα στην τάξη (αριστούχος τελείωσε την Βαρβάκειο και μπήκε στο Πολυτεχνείο), την Κατερίνα που είχε μια μακριά κοτσίδα, την Ελενίτσα, που είμαστε μαζί στην πλατεία...
Υστερα θυμάμαι, τον Φώτη, με τον μεγάλο αδελφό, τον Τάκη, που ήταν στρουμπουλός και τον Νίκο, επίσης, τους πανύψηλους Γιώργηδες, τον Δημητράκη, την Μαρία, και την άλλη Ελενίτσα με την σγουρή κοτσίδα, και τον Κώστα και την άλλη Μαρία, που ήταν κοντούλα, και την Σταματία, που έμενε απέναντι απο την πλατεία, τον άλλο Δημήτρη, και τον Σταύρο, που πήγαινε με την Αννούλα απο το χέρι στο σχολείο και τον Γιώργο με το πορτοκαλοκκόκκινο μαλλί καρφάκι και η Τζίνα, που ήταν πανύψηλη και η Σοφία, που ήταν η μαμά της απο τον Καναδά και την ψάχνουμε, ρε παιδιά την Πολυχρονοπούλου, που είναι η Πολυχρονοπούλου.... Τον Στέφανο με τα γυαλιά όπως εγώ και τον Γιάννη, που έμενε στην πολυκατοικία που έβλεπε στην αυλή μας, σύντροφος αχώριστος παιγνιδιών στην αυλή μας. Ο Γεράσιμος, μέσα στην διαολιά, ο Βαγγελάκης, που ήταν ξανθός, ο Σταύρος, άλλο διαόλι, η Κική, που έμεναν στην ίδια πολυκατοικία, ο Ακης, που ήταν ψηλός και παχουλός, και αγαρμπος, ο Παναγιώτης, που τον χάσαμε νωρίς, ο Μανώλης, που δεν έχουμε βρεί ακόμη και ο Γιώργος, που θα γινόταν φωτογράφος. Ο άλλος Νίκος, ο άλλος Νίκος, που δεν χαμογελούσε ποτέ, ο Γιώργος, που δεν ήταν καλός μαθητής αλλά δεν τον ένοιαζε.
Αλλοι ήρθαν μετά στην ζωή μας, στο σχολείο και γίναμε πολλοί και χωριστήκαμε σε τμήματα.
Και ξαναβρεθήκαμε το 97. Και φίλοι κολλητοί δεν γίναμε, αλλά όσο νάναι, κάτι μένει να σε συνδέει.

πως μου ήρθαν όλοι αυτοί? Μα ετοιμάζουμε γιορτή για πάρτη τους. Η Μαίρη κι εγώ. Για όλους μας. Γιατί αυτοί οι μεγάλοι του 60, κλείνουν 50 εφέτος όλη τη χρονιά με πρώτη την Δήμητρα και τελευταίους την Μαίρη, τον Λεωνίδα, την Αννα κάπου ανάμεσα, εμένα, τις δίδυμες και την Μαρία την κοντούλα, που είμαστε του 61 αλλά, χαλάλι τους των μεγάλων!!!! Και θα κάνουμε γιορτή. Γιατί είναι η χρονιά σημαντική για μας όλους. Οπως τότε που ξεκινούσαμε το σχολείο και ποιός να μας το έλεγε ότι θα ξαναβρισκόμαστε μετά απο τόσα χρόνια.

* γι αυτή τη φωτογραφία, ο γιός του Γιάννη, είπε "τόσο παλιός, όσο η Ακρόπολη είσαι?".... ουδεν σχόλιο να μην ακούσω...

Μπρίκι μου !

Aει ρε χαμένο, αρχίσαμε να κάνουμε επισκέψεις ο ένας στον άλλον, τύπου "πες την ουρία, να σου πω το ζάχαρό μου".
αει πιά, που καταντάει ο άνθρωπος.
Πότε ήταν που μετρούσαμε τα ξυλάκια παγωτό, που τρώγαμε στην πλατεία, πότε ήταν που μετρούσαμε τα μπάνια και πάντα είχες κάνει περισσότερα, γιατί τον Αύγουστο, ήσουν στο Λουτράκι και μετραγες δύο την ημέρα. Αει, παλιο-μπιπ..μπίπ ! Πότε ηταν που μου έφερνες βραχιολάκια δώρο για παρηγοριά που έλειπες τα καλοκαίρια. Αει μην στα φέρω να τα δεις.
Αει, πιά. Αρχίσαμε τις επισκέψεις στα νοσοκομεία, τα "δεν τρώω αλάτι", τα "μην με συγχίζεις ανεβαίνει η νευρική μου πίεση".Αει πιά, που καταντάει ο άνθρωπος.
Πότε ήταν που τραγουδούσαμε στο πάρτυ των γεννεθλίων σου, πρώτα τα κοριτσάκια και μετά τα αγοράκια, υπο την διεύθυνση του παππού Πέτρου.
Πότε ήταν που πηγαίναμε με το πουλμαν για μπάνιο, που σουλατσάραμε στην πλατεία κάθε απόγευμα, που ντυνόμαστε τις Απόκριες μασκαράδες εκ του προχείρου, που πήραμε δίπλωμα αυτοκινήτου και αρχίσαμε τις βόλτες! ...
Πότε μεγαλώσαμε ρε? Κι αρχίσαμε τα τσεκ απ και τις βόλτες στους γιατρούς και τα νοσοκομεία. Ακούς εκεί, που πήγες να δεις αν έχεις "πέραση" στις νοσο-κόμες! Νοσο-τελεία ρε και στα μούτρα σου, ψηλό κι άμυαλο! Βλακισμένο. Διότι γωνία "βλα και κις" μένεις, το ξέραμε απο παλιά. Απο τότε που η Φωκίωνος, ήταν παιδί φώκιας και όνου !
Εγώ θα σου φέρω Μίκυ Μάους σπέσιαλ edition, και Αστερίξ και Λούκυ Λουκ, κι άμα σ' αρέσει.
Ωχούουου!
Ναι, ρε, θα φέρω και το κουτσό μου μπρίκι, γιατί κουβαδάκι δεν είχα ποτέ, να πιώ καφέ. Εκεί! Κι άμα σου "κοτάει" φέρε την σακούλα με τα τσιγάκια να τα μετρήσουμε !

αει πιά !

Τι μαγιώ?

Σκηνή πρώτη. "Tι μαγιώ θα βάλεις εφέτος Μαριαννίτσα? "

"Σουτιέν", με αποστόμωσε....η απάντηση, ενώ συνέχισε να ξεφυλλίζει ένα περιοδικό μόδας! Διοτι η κοπέλα (πέντε, με ανοικτά τα δαχτυλάκια προς την έξω μεριά), μόλις είδε το μαγιώ που της πήρε η μαμά της, αναφώνησε. "Αχ, επιτέλους, θα βάλω και σουτιέν". Το πέντε, θα βάλει σουτιέν. Αμα στα 16 έρθει και μου πει, πως έκανε top less, μπάνιο, θα την στείλω να διαβάσει τούτη την ανάρτηση.

Πανάθεμά τα, τα μωρά, με κάνουν και γελώ, μέχρι δακρύων. Κι άντε να είσαι σοβαρός. Αντε να είσα γονιός να μην ξέρεις όλη μέρα, απο που σου "έρχονται" οι πετριές, που έλεγε ο πατέρας μου.

Σκηνή δεύτερη. Πλέναμε τα χέρια μας, απο τις κιμωλίες, να φάμε το λαδομπούκι μας, και την ακούω να σιγοτραγουδά (ναι ναι, έτσι πιάνει ξαφνικά, το τραγούδι όπως η γιαγιά της, η μάνα της κι εγώ). "... και με πιάνει μια μελαγχολίαααααα... " Σκύβω, μήπως δεν άκουσα καλά, και την ακούω ολόσωστα σε φωνή και ρυθμό να εκτελεί "το κλείσε κοριτσάκι τα βιβλία..." Αυτό βρε δεν είναι που πίσω απο τις λέξεις, έρχεται κοτζαμάν Αλέξης? Μου φαίνεται πως αυτό είναι. Κατουρήθηκα στο γέλιο, συνέχισα να τραγουδώ μαζί της και δεν πίστευα στ' αυτιά μου !
Ορίστε 40 χρόνια μετά, ήρθε η Μαριαννίτσα να μας πει, πως την πιάνει μια μελαγχολία...

αχ, δεν μπορώ! θα πεθάνω ΤΩΡΑΑΑΑΑΑΑ!!! φέρτε μου μωρά, να ζουλίξω, να τσιμπήσω να κάνω κι ένα νταχτιρντί, να μας βρίσκεται!

Η προξενήτρα!

Eχω πεθάνει στο γέλιο με τα παντρολογήματα στο Μαμούλι. Σουπιάαααααα η μαμουλα! μεγάάάάάλη. τριγυρνά εδώ κι εκει, διαβάζει, μελετάει, και μονολογεί. Υστερα μεταξύ μιας πάνας κι ενός μπιμπερού, ξωπετάει μερικά προξενιά. Ναι καλέ, μπλογγοπροξενιά! τι θαρρείτε. Μια βόλτα θα σας πείσει και θα σας κάνει να γελάσετε πολύ. Εξυπνη ιδέα, πολύ πρωτότυπη και έδωσε μια άλλη "πνοή" στην γειτονιά μας! Τουλάστιχον εγώ το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Ασε που κουμπαριάσαμε ! Βεεεεβαια, κατάφερε να παντρολογεί την μεγαλοκοπέλα Ζουζουνίδου με τον νεαρό Ασκαρδαμυκτί. Αλλέος πέος, πως "μαντρώνεται" ένας χαρεμιτζής !!! ** καθόλου δεν τον λυπάσαι τον έρμο! με τι τον προξενεύεις νάξερες!***

Λοιπον, κυρά-Μαμούλα, εσύ θα κάνεις τα προξενιά κι αφού σου πετυχαίνουν και το παινεύεσαι, εγώ θ' αναλαμβάνω τις δεξιώσεις των γάμων, γιατί καθείς στο είδος του.

* κουμπάρα, σούχω ένα παράπονο όμως. Ειδοποιάει ο κόσμος, όταν κάνει τέτοια! Που να σε ξέρω εγώ, που με προξενεύεις καλά καλά, και πρώτη πρώτη !!!

Ολα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη!

Παροιμίες δεν ήξερα, στην πορεία έμαθα. Επίσης έμαθα πως "αγαμήτου, απάρτου και ανοργάσμου γωνία", ευρίσκεται ένα πολυόροφο κτίριο που κατοικούν κάτι ζώα περίεργα, τα οποία δεν έχουν τι να κάνουν και βγάζουν τ' αποθημένα τους, σ' όποιον!!!


Αυτά τα έμαθα στην πορεία του βίου μου και αρκετά μεγάλη. Δεεεεν λέγαμε τέτοια σπίτι μας. Ομοίως και οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμεθα... Ασε επι γιαγιάς Βασιλικούλας, μπορεί να ξέρανε το βρακί φόραγε η συγχωρεμένη η Αγγελική, απέναντι γιατί το άπλωνε στην αυλή και η γιαγιά ήταν ψηλά και έβλεπε, αλλά δεν συζητήθηκε ποτέ τίποτα. Ούτε η μάνα είναι έτσι. Ούτε οι θειάδες μου.
Εδώ, τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Ο καθ' ένας εκφράζεται και εκτονώνεται όπου...
Συμπεριφορές τριγύρω, φανερώνουν τόσα και τόσα. Ανθρωποι αγενείς παντού. Ανθρωποι - μωρέ, λέγονται άνθρωποι αυτά τα είδη?- που καβαλάνε καλάμια και τρέχουν, χαρακτήρες κατωτάτης υποστάθμης... θα μου πείς, τώρα το είδες? Οχι, αλλά συνήθως γυρνάω την πλάτη. Οταν σου επιτίθενται όμως.... ε, εκεί κρατιέμαι ακόμη. Τι ώρα θα χειροδικήσω, δεν ξέρω. Να τρέχει ο πατέρας, αρχι-"χαστούκης" (μπάτσος βρε, που να το πω!) της διεθνούς αστυνομίας να με βγάλει. Μεγάλος άνθρωπος, να τον λαχταρίσω κιόλας. Αλλά δεν θα γλυτώσει.

Τσόλι (εννοώ, την χοντρή μικρή νέα συνάδελφο), μου κοπάνησε το τηλέφωνο την προηγούμενη εβδομάδα, επειδή ρώτησα τι κάνει αυτός ο κακογραμμένος φάκελος, εκεί, χωρίς φίρμα εταιρίας. Δεν έφθασα μέχρι το γραφείο της, ξαναπήρα. "Μην κλείνεις το τηλέφωνο, άκου. αυτό δεν είναι παρουσίαση εταιρίας, έλα να το ξαναφτιάξεις". "δεν θα μας πεις εσύ, εγώ ένα χρόνο εδώ μέσα έτσι το κάνω...., άσε με γιατί έχω δουλειά", ενώ εγώ της μιλούσα για το τελευταίο μοντελάκι του Versace στο οποίο δεν θα μπει, ΠΟΤΕ, το βαρέλι, παρεμπιμπτόντως. Ξανά με σιγανό ύφος, τα ίδια, "δεν το κάνουμε έτσι, έλα να το φτιάξεις να μοιάζει όπως πρέπει, κι αυτή η ετικέτα που κολλάς, δεν ξέρεις καν που κολιέται για να φαίνεται ο παραλήπτης". "Δεν θα μας πεις πως να κάνουμε την δουλειά μας! και ότι θες δεν θα γίνεται, άσε με κι έχω δουλειά". η επωδός.
Μάλιστα. Ξανάπα, στον βρόντο.... εγώ είπα, εγώ άκουσα "ποιά νομίζεις πως είσαι εδώ μέσα ...' συνέχισε απτόητη! Να της έλεγα ποιά είμαι, να μην της έλεγα πως 23 χρόνια γραμματέας διευθύνσεως, έχω κάποια θέση? στο βρόντο. Είπα, πως πρέπει να γίνεται και δεν γίνεται έτσι βεβαίως...... γιατί ποιά είμαι εγώ....
Σήμερα το πρωί μπήκα 9.05. Τακτοποίησα τα τηλέφωνα, στο ισόγειο να χτυπάνε όλα σ' εμένα, είπα και δυο κουβέντες με την συνάδελφο εκεί και ανέβηκα στο γραφείο μου. Στην κουζίνα "κομήτης" έφτιαχνε καφέ στο μπρίκι. Απασχολούμενος 1 ημέρα την εβδομάδα...
Το γουρούνι του ορόφου, στεκόταν στην πόρτα μέσα στην 1χ1 κουζινίτσα, έπιανε τον τόπο και μίλαγε. Είχε μπει μαζι μου απο την είσοδο. Δεν είχε γαμήσει όμως, εχθές το βράδυ, "ούτε τα τελευταία 10 χρόνια", όπως συνάδελφος είπε "ευγενικά"...
Γνωρίζουν όλοι (αλλά δεν το ανέχονται!!!) πως σ' αυτή την εταιρία και στον όροφο, η κεφαλή της εταιρίας, προηγείται. μμμμ μάλιστα ! Θα περιμένουν να πιούνε καφέ, θα περιμένουν να φάνε (γιατί τρώνε όρθιοι και όχι με τα τάπερ, απλώμενα στο γραφείο, όπως έκαναν παλιά που ήταν σε άλλο χώρο!). Αυτό το τελευταίο το έχω επιβάλλει καθώς και το ότι προσέχουμε τι τρώμε γιατί ότι μυρίζει, δεν είναι επιτρεπτό. Θυμώνει το γουρούνι γιατί νομίζει πως το γραφείο είναι μαγεριό.
Δεν γίνεται η διεύθυνση να έχει συνάντηση και το γουρούνι να τρώει κρεμμύδια... ούτε μέσα στο λογιστήριο, να έρχονται οι άνθρωποι για πληρωμή και αυτός να έχει απλωμένο τον μουσακά στο γραφείο. Αυτά τάπαμε τα συμφωνήσαμε όταν ήρθαν να συγκατοικήσουν με την διεύθυνση και δεν τους άρεσαν... Βρίζουν εμένα, τον εύκολο στόχο.
"να βάλω μια καφετιέρα, και ..." , είπα κι έμεινε η κουβέντα μετέωρη. Το γουρούνι, μπήκε στη μέση με την κοιλάρα του, "δεν θα βάλεις, θα φτιάξω ΕΓΩ", φώναξε... έδιωξε τον άλλον, που άφησε το μπρίκι στο γκαζάκι πάνω και συνέχισε φωνάζοντας μες την μούρη μου "να περιμένεις". "δεν περιμένει η διεύθυνση, θέλει τον καφέ στην ώρα της". είπα όσο πιο ήσυχα μπορούσα και ανοιγόκλεινα τα ντουλάπια διότι είμαι και γρήγορη.....
"Να ερχόσουν νωρίτερα, άργησες".... μου πέταξε (ενώ αυτός είχε έρθει στην ώρα του....9.05)
κρατάτε τούρκοι τ' άρματα και την Βασίλω πίσω. Η φωνή μου ακούστηκε 3 πατώματα ως το ισόγειο. "ΜΗΝ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΕΜΕΝΑ", στεντώρια ούσα. Με κοίταξε, σάστισε γιατί δεν το περίμενε, δεν είχε τι να πει, και άρχισε το "ποιά είσαι νομίζεις" "σε ξέραμε απο παλιά" και άλλα στολίσματα. Ο καφές μου είχε μπει, στην καφετιέρα, ο καφές στο μπρίκι χυνόταν και το γουρούνι, φώναζε, ασχετοσύνες .
"Να πας να του πεις εσύ πως προηγείσαι και δεν σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι" φώναζα πιά στο γουρούνι που έκανε το νες, που να τον πατήσει τρόλευ, να ησυχάσουμε γιατί το "που να μην του κάτσει γκόμενα...' χαμένο θα πάει εν προκειμένω...
Χαμπάρι. Εβριζε, τα παλιά της συγχωρεμένης, γιατί "ποιά είμαι εγώ".....γιατί "ΟΛΑ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΥΡΗ", αγαπητοί μου, κι αν δεν το ξέρατε, να το μάθετε.
ακούς εκει άργησα. Μου κάνουν και τα γουρούνια την παρατήρηση!
Να καταλάβετε, εγώ γουρούνι ολοζώντανο μπροστά μου είδα το 92, στα 30 μου στην Σουηδία, στην φίλη μου, ροζουλιά ροζουλιά και μέσα στην λάσπη, να κάνουν γούτσου-γούτσου και να τρώνε και να παίζουν. Αυτά δεν μου φταίνε τίποτα. Αξιολάτρευτα είναι. Αλλά αυτός ο... δεν έχει χαρακτηρισμό ή δεν ξέρω χαρακτηρισμό και χρησιμοποιώ αυτό που λένε όλοι.... Γουρούνι! σκόΪννννν! Κάπρος, αγριόχοιρος, πως να το πω...

θα βρέξει, θα φθάσω ποτε?

Καλό μας μήνα, καλό καλοκαίρι, μου λένε απο το πρωί. Αθήνησι, βλέπει κανείς καλοκαίρι? Μια συννεφιά, τα μούτρα ως κάτω και περιμένουμε βροχή, το απογευματάκι. Εγώ δεν βλέπω καλοκαίρι... Μόνο κουφόβραση το πρωί, αεράκι μετά...
Αντε πάρτε το μαγιώ σας, να πάμε για μπάνιο! Λέμε και καμμια βλακεία τώρα να περάσει η ώρα μας, γιατί δεν έχουμε τι να κάνουμε.
Ενα ωραίο καλοκαίρι δεν βλέπω να το περνάμε.... πάντως. Απο τη μια οι βροχές, απο την άλλη οι πορείες!
Φεύγεις απο το γραφείο σου, μετά απο 9-10 ώρες, σέρνεσαι και θες να πας σπίτι σου, έχει φθάσει 7 η ώρα, κάνει ζέστη και προσπαθείς να δροσίσεις το τουτούνι.... παίρνεις το δρόμο το στρατί, κι άμα φτάσεις σφύρα μου, εσύ να σου σφυρώ κι εγώ, μπας, κι ανεβούμε το βουνό.
Γιατί απο την πεδιάδα, δεν με κόβω. Χαλάνδρι-Κυψελη, μέσος όρος ταξιδιού 45 λεπτά... μέσος είπα.
Ξεκινώ η αθώα παιδίσκη, εχθές, άδεια η Εθνικής Αντιστάσεως, φτάνω στην Κηφισίας σε χρόνο dt. Κάτι "μυρίζει" στο φανάρι. Ο πολισμέν-τροχαίος, που άλλοτε "γαμεί και δέρνει", κόβει βόλτες, το απόλυτο ακούνητο στην Κηφισίας... αααααααααααααμάν! δεν θα φθάσω ποτέ ίσως.
Εντάξει, θέλεις να κάνεις πορεία. Να την κάνεις. Θέλεις να εκφράσεις την αγανάκτησή σου.
γιατί γαμώτο μου, θα την εκφράσεις στην πλάτη μου? Γιατί εσύ, είσαι απο ενωρίς σπίτι σου και αποφασίζεις να πας να διαδηλώσεις το απογευματάκι. Εγώ, τι χρωστώ που θέλω να φτάσω στο σπίτι μου? Το πολυβόλο μου!
Ευτυχώς και κόβει το πολύστροφό μου. Στροφή στην Κηφισίας με κατεύθυνση την Κηφισιά. Οχι, καλέ, δεν πάω για καφέ. Αριστερά κάτω απο την γέφυρα της Καποδιστρίου και κατεπάνω στην Κυψέλη, μέσω Γαλατσίου! Ε, ρε και δεν έχω πάρει διαβατήριο, ξενητεύομαι πάλι... Με ρώτησε κανείς, αν θέλω να πάω βόλτα? Διαδηλώνει ο άνθρωπος. Τι τον νοιάζει... δεν πα να καίγεται ο κόσμος πλάι του. Ο πεζός, να μην περάσει απέναντι, η θεία να μην φτάσει σπίτι της, η γιαγιά να μην πάει στο γιατρό, το παιδί να μην πάει φροντιστήριο, βενζίνη να καίγεται για το τίποτα, σε ατελείωτες ουρές, να σπάνε νεύρα..... Δεν είμαστε, δεν είμαστε άνθρωποι.
Αντε και μέσω κολοπετινίτσας, φτάνω σπίτι! Χύνομαι στον καναπέ, χαζολογώ μ' ένα παγωτίνι να πάρω δυνάμεις και ανακαλύπτω ότι βλέπουμε BBC. "χαθήκαν τα ελληνικά κανάλια"? ρωτώ η αθώα....
"δεν πήρες είδηση τι έγινε?, απο που ήρθες? στην Ισραηλινή πρεσβεία έχει πορεία"...
(&(*&^%$$#%# σε ελεύθερη μετάφραση, "κάθεστε σπίτι, βλέπετε, ότι δεν μπορώ να έρθω, δεν χτυπάτε ένα τηλέφωνο να το πειτε, να ξέρω απο που θα πάω...".
"α, καλά, το άκουσα το πρωί, γι αυτό είχε κλείσει το σύμπαν..." μονολογώ και αρχίζει το δελτίο ειδήσεων. Παράλληλα και η μετάφραση απο τον πατέρα.. Τρίβω τ' αυτιά μου. Τα λέει για να τα καταλαβαίνει εκείνος, ή μου μεταφράζει. "εντάξει το κατάλαβα" τον διακόπτω κάποια στιγμή. Απτόητος... συνεχίζει την μετάφραση και παράλληλα το σχόλιό του σε συνέχεια. "ρε, θα μ' αφήσεις ν' ακούσω, μ' έστειλες σχολείο, ξέρω γλώσσα" φωνάζω μήπως και τύχω της ενημέρωσης... "αααα, ήθελα να βοηθήσω, μήπως ειναι γρήγορα για σένα..." συνεχίζει απτόητος.
αποχώρηση... μουρμουρίζοντας "καλά τους κάνανε και λίγα τράβηξαν" αει πιά...
Κι όταν είναι να διαδηλώνουν, ας βοηθάτε τους δυστυχείς που ανιδεοι κυκλοφορούν στους δρόμους. Ενα "σύρμα", ας πέφτει, μια βοήθεια ακόμη και απο την Τροχαία, ας δίνεται στους οδηπόρους και τους εποχούμενους.. Οχι τίποτ' άλλο, μπας και φθάσουμε μια ώρα αρχίτερα σπίτι μας, γιατί στην διαδήλωση δεν θα πάω ποτέ...

14.00- 15.00 η Αναλόγου και ο Μυστήριος bubbl-ίζουν

Συντονιστείτε να καλοσωρίσουμε τον Ιούνιο με μουσική και δώρα.
Η Αναλόγου, και ο Μυστήριος, στο www.radiobubble.gr