Μαμμούλες... αγαπημένες

Είναι μία "φυλή" οι μαμάδες που δεν ξέρω πότε ανακαλύφθηκε, όμως φαίνεται ότι υπάρχει πολλά χρόνια τώρα για να μας «παιδεύει».
Από τα παλιά χρόνια άν θυμάμαι καλά, αυτό λεγόταν «Μητριαρχικό καθεστώς», άνθισε στην αρχαία Ελλάδα και φαίνεται πως οι κλώνοι του εξαπλώνονται ακόμη και σήμερα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφ’ ενός, με καταπληκτική ομοιότητα αφ’ ετέρου.

Ας λένε οι άνδρες πως είναι το ισχυρό φύλο. Μάλλον πλανώνται πλάνη πλανεμένη.
Αν το καλοεξετάσεις, οι "φοβερές" γυναίκες, κρατάνε όλη την οικογένεια, εκείνες αποφασίζουν για όλα, εκείνες έχουν τον τελευταίο λόγο.

Ολοι μα όλοι ανεξαιρέτως παίζουμε στο ίδιο έργο. Με άλλους πρωταγωνιστές, ανάλογα την οικία. Τα έργα επαναλαμβάνονται με τέτοια εκπληκτική ομοιότητα που νομίζεις ότι αυτός που σου μιλά, απέναντί σου και λέει για την δική του μάνα, εχει στήσει τσαντίρι σπίτι σου και μιλά για την δική σου.

«Εξαφανίστηκε το κλειδί για την αποθήκη της ταράτσας», αποτολμάς δήλωση. "Εσείς που το χάσατε να πάτε να το βρείτε" έρχεται η απάντηση, με την ίδια ταχύτητα που θα επέστρεφε η μπάλα του τέννις. Τώρα γιατί εμείς οι υπόλοιποι, νομίζουμε ότι το έδωσε σε κάποια συγκάτοικο που δεν της το επέστρεψε και που δεν το θυμάται και αν το θυμηθεί δεν θα το πει ποτέ! – μην ρωτάς.

«Γιατί έβαλες αποφρακτικό, στο μπάνιο, πρωί – πρωί, εγώ πάω εκκλησία». Λες και την Κυριακή το πρωί, δεν αποφράσουμε μπανιέρες, περιμένουμε την Δευτέρα. Μέχρι τότε, δεν πλενόμαστε παράλληλα. Αγριεύουν λες και τους είπες να αφήσου το «κύριε Ελέησον» να κοιτάξουν το tou-bo-flo. Ooooooχι, πρέπει να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για όλα.
Κοφτερά μυαλά, όσο δεν παίρνει. Ανεξαρτήτως ηλικίας και τρόπου εκπαίδευσης. Αλλωστε κατά ένα μαγικό τρόπο, ολες, έχουν τελειώσει το ίδιο «κολλέγιο».

Μπαίνεις στην κουζίνα να μαγειρέψεις. Αφού σου έχουν δωθεί όλες οι κατευθυντήριες γραμμές πως θα κάνεις τι, αρχίζουν να κόβουν βόλτες και να μετρούν με το μάτι ποσότητες. «πολλή φυτίνη έβαλες». Που το είδε, αφού το εν λόγω βούτυρο έχει λειώσει μέσα σε μία κατσαρόλα που δεν φαίνεται. Εχει μετρήσει με μια ματιά, το υπόλοιπο στο κεσεδάκι, που έχει μείνει δίπλα.
«Στραγγίζουμε το κρεμμύδι, δεν το βάζουμε έτσι με τα νερά, μέσα στην ζεστή κατσαρόλα, δεν το αφήνουμε να κάψει, το γυαλίζουμε μόνο», φωνάζει απο το σαλόνι, ενώ υποτίθεται ότι παρακολουθεί το τελευταίο ντοκυμαντέρ του ΣΚΑΙ.
2 ώρες είσαι στην κουζίνα? 2 ώρες τυχαίως θα περάσουν 100 φορές να δουν τάχα μου, τι γίνεται. Άλλες τόσες παρατηρήσεις θα σου κάνουν.
Η κουζίνα απαιτεί γνώσεις που δεν έχει κανείς παρά μόνο αυτές. Δεν δέχονται άλλες παραινέσεις από εκείνο που ακολουθούν. Δεν ξέρει να το κάνει κανείς όπως αυτές και αν τολμήσει κάποιος να προτείνει κάτι διαφορετικό, ξωπετάγεται αμέσως μ’ ένα «σιγά να μην μου πεις εμένα τώρα».
Υστερα μου λένε "φταίει η νύφη". Βρε η νύφη δεν φταίει, έχει μάνα και ξέρει. Δεν της έφτανε η μάνα, φορτώνεται και την πεθερά. Πόσα ν' αντέξει η έρμη.......
Δεν είμαι νύφη και καμμιά φορά, αναρωτιέμαι πώς θα άντεχα και τις δύο μαζί. φτού φτου φτού !!!
Αυτοί οι «έρμοι» σύντροφοι, πως τις ανέχονται είναι «αξιο θαυμασμού». Ισως βέβαια πρόκειται περί μίας συνομοταξίας που "αντέχει" τα "χτυπήματα" της μοίρας. Δεν εξηγείται αλλιώς.........

Μέσα στο «βασίλειο», έχει ότι ζητήσεις. Αρκεί να μην ανακατευτείς και του αλλάξεις θέση. Τότε το έχασαν. Και αρχίζει άλλος αγώνας δρόμου «τι θες κι ανακατεύεσαι, γιατί δεν με ρωτάς να μάθεις». Μάλιστα.
Μαζεύουν χιλιάδες άχρηστα πράγματα από κουταλάκια παγωτών σε εκατοντάδες, κάνοντας προίκα για τα επόμενα 30 έτη – μην μας λείψουν σε καιρό πολέμου – μέχρι κουτάκια χιλιάδες κουτάκια που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Συγνώμη, χρησιμεύουν σε κάτι που μόνο αυτές ξέρουν.
Στα συρτάρια της κουζίνας, δεν ξέρουν τι έχουν, αν ανασηκώσεις όμως ένα και μόνο ένα και τολμήσεις να ρωτήσεις «τι είναι τούτο», έχεις κατακεραυνωθεί. «ας το κάτω, δεν σ’ ενδιαφέρει». Απαξιωτικά.
Καπάκια από κεσεδάκια, σε συστάδες και τα ίδια τα κεσεδάκια αλλού. Ταιριάζουν απόλυτα το πάνω με το κάτω, μόλις το ζητήσεις, διότι αν το πάρεις μόνος, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να σπάσουν τα νεύρα σου, ψάχνοντας.
Κορδέλες από όλα τα κουτιά που μας έχουν φέρει με γλυκά από το 1972 κι εντεύθεν. Σε ότι χρωματισμό ζητηθεί, αρκεί να ταιριάζει με την σακούλα σκουπιδιών.
Σακούλες, μιας και τις ανέφερα, έχουμε από όλα τα σούπες μάρκετ που έχουμε επισκεφθεί
τα τελευταία 14 χρόνια. Διότι επισκεπτόμαστε όλα τα περιφερειακά, και της γειτονιάς, προκειμένου να ελέγξουμε τιμές και προϊόντα και να έχουμε μία σφαιρική εικόνα ως καταναλωτές.
Γνωρίζουμε ποια λαϊκή αγορά έχει πότε και σε ποιο δρόμο για τους τουλάχιστον 3 δήμους γειτνίασης. Για τον δε δικό μας δήμο, ξέρουμε και τις 5 (7 ή 9) που υπάρχουν, ποιος μανάβης πουλάει τι και υπάρχει και η προσωπική επαφή με την οποία μένεις με ανοικτό στόμα αν βρεθείς κοντά. Εχει πάει κανείς μία βόλτα στην λαϊκή και αν δεν δεις την όποια μάνα με το καλύτερο PR να έχει φιλίες με τους μισούς μεσογειάτες, μενιδιάτες και μαραθωνίτικους «παραγωγούς», να μείνεις με ανοικτό στόμα, εγώ να σκίσω το πτυχίο.
===============================
... η συνέχεια στο επόμενο, γιατί ο Γιώργος μας, δήλωσε πως δεν τα θέλει μακροσκελή τα ποστάκια. καλά θα δεις εσύ !
Επίσης όλο αυτό είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον Βαγγέλη ο οποίος νόμισε πως συμβαίνουν μόνο στο σπίτι του "παράξενα".
Τασάκο μου, ότι και να πεις δίκιο έχεις! ένας πατέρας σε "μαμαδένια" συσκευασία, είναι overdose. Υπομονήήήήήή !!