Ελάτε να γιορτάσουμε

Ελάτε να γιορτάσουμε
Σαφώς... φορέσαμε και τιάρα !

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2007

Εκδρομή το 1936


Ορίστε και άλλη μία φωτογραφία απο την 10ετία του 1930. Η μητέρα σε εκδρομή (το που μου διαφεύγει προς το παρόν). Ειναι το κοριτσάκι που γυρνάει την πλάτη του και η γιαγιά μου είναι πρώτη και καλύτερη με το φακιόλι στο κεφάλι και το σκούρο φόρεμα, έγκυος σε κάποιο επόμενο παιδάκι. Αρα η φωτό είναι γύρω στο 35 με 37. Ο παππούς κάθεται στην άλλη άκρη του φορτηγου μπρός-μπρός, καταχαρούμενος. Και οι διάφοροι συγγενείς τριγύρω. Ο θείος Βαρδής, και οι άλλοι μην τα ρωτάτε, δεν θυμάμαι. Update το κείμενο, μόλις ρωτήσω την μητέρα. Οπως βλέπετε, η εκδρομή γινόταν με αυτό το καταπληκτικό μοντέλο φορτηγού, τελευταίας τεχνολογίας ! Κι όμως πήγαιναν εκδρομές, παρακαλώ πολύ. Πήγαιναν να ξεδώσουν απο την καθημερινότητα. Που το εύρισκαν το κουράγιο να ταλαιπωρούνται με την λιμουζίνα, απορίας άξιον !

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2007

1940-1944

Ηρθε και πέρασε η 28η, της Εθνικής Επετείου. Ακούσαμε ότι "βλακεία" πάλι, νομίζει ο καθ' ένας, για τι εορτάζουμε την επέτειο του ΟΧΙ και ποιός το είπε και γιατί, είδαμε και τις ελληνικές μας ταινίες και περιμένουμε του χρόνου πάλι.
Υπάρχει λοιπόν στο σπίτι μία φωτογραφία του παππού Μιχάλη, που αφού είχε υπηρετήσει την θητεία του στο στρατό, εκλήθη κατά την διάρκεια του πολέμου να υπηρετήσει στην Πυροσβεστική. Απο το 1940 έως το 1944. Εδώ στην Αθήνα, βέβαια. Ηταν μηχανικός αυτοκινήτων στην Πυροσβεστική, αλλά έτρεχαν και για τις φωτιές. "Που μαμά?" ρώτησα η παιδίσκη και εκείνη απάντησε "Θυμάμαι πως πήγαν τότε με τον βομβαρδισμό στον Πειραιά". Παιδί κι εκείνη, τότε, πόσα να θυμάται. Επειδή όμως τρελλαίνομαι για ιστορίες απο εκείνα τα χρόνια, όλο ρωτάω και ψαχουλεύω. Ετσι σας παραθέτω μέρος της "ιστορίας" της οικογενείας μας, απο την πλευρά της μαμάς μου. Ο παππούς Μιχάλης είναι ο πρώτος στην τρίτη σειρά απο δεξιά, όρθιος. Ανάμεσα στους "συμπολεμιστές" μπορεί να ανακαλύψει κάποιος τον παππού, τον θείο ή κάποιον μακρινό συγγενή του.
Να το κάνουμε blogo-παιγνίδι? στην μνήμη τους? Τι λέτε? Εχετε οικογενειακές φωτογραφίες απο εκείνα τα χρόνια?

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2007

Της.... τρελλής

Αφιερωμένο εξαιρετικά στις "δούλες" και τις "υστερικές" με την καθαριότητα φιλενάδες μου !

... του χάους μου! Γιατί εμένα έτσι μ' αρέσει. ολα μες τη μέση (αρκεί που ξέρω με μιά ματιά που είναι τι !) Και μερικά βιβλία και μερικά cds και ότι άλλο αγαπημένο μέσα στη μέση. Ολα στην παράταξη. Φωτογραφίες, κάρτες, αγαπημένα αντικειμενάκια, όλα σε.... απόσταση ματιού.
Kαι εδώ, το άλλο κομμάτι της.... τρελλής. Αλλα αγαπημένα κι αυτά μέσα στη μέση να τα βλέπω και να ζω μαζί τους. Σ' όποιον αρέσω, το λέω παντού. Που καθόμαστε? Εχει και καναπέ και πούφ και καρέκλες. Δεν υπάρχουν "επιθυμητοί πελάτες" για το δικό μου χώρο. Οποιος θέλει να καθίσει, στο σαλόνι ή την βεράντα, ανάλογα την εποχή (που το φροντίζουν και το καθαρίζουν άλλοι, βεβαίως). Τι? πότε το καθαρίζουμε? Να σας λείπουν οι πληθυντικοί. Το "φυσάει" κάθε δεύτερη εβδομάδα η τακτική κυρία και το καθαρίζει μία άλλη ταλαίπωρη κυρία μία φορά το χρόνο. Εγώ? εγώ, δεν έχω απλώσει ποτέ το χέρι να ξεσκονίσω. Το σιχαίνομαι άσε που η σκόνη, ενοχλεί και τα ολόλευκα, παχουλά μου χεράκια. Ολο ερωτήσεις έχετε και απορίες. Ουτε τακτοποιώ. Μία φορά το χρόνο, όταν η καλή κυρία, ξεσκονίζει και επιβλέπω.
Τέρμα η ξενάγηση ! Αρκετό ήταν το σόκ που "πάθατε"
(φίλες μου νοικοκυράδες) για σήμερα, αρχή της εβδομάδας ! Καθίστε σπίτι σας και φάτε τις ώρες σας καθαρίζοντας και μουρμουρίζοντας "η καλή νοικοκυρά, είναι δούλα και κυρά". Κυράδες γεννηθήκατε, δουλάρες θα πεθάνετε...............
α, ψιτ, να σας πω, δεν μ' ενδιαφέρουν τα σχόλια κανενός! για νάμαστε εξηγημένοι!!!

Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2007

Τ' αγαπημένα μου


Η φάβα και η θεία Λένα, μου ζήτησαν να "βγάλω στη φόρα τα αγαπημένα μου αντικείμενα". Μάααααλιστα. Ποιά απο όλα? Α, θα μας πάρει πολλές αναρτήσεις και μου έδωσαν και ιδέες για μελλοντική εργασία.... Ορίστε μας, λοιπόν μερικά απο τα αγαπημένα μου, στην τσάντα μέσα.

Αρχίζω την ξενάγηση, με την φορά του ρολογιού απο το κινητό μου. Οχι ότι το αγαπώ, αλλά παίζω παιγνίδια και ξεχνιέμαι.

Το μικρό πορτοφολάκι για τα ψηλά, Luis παρακαλώ, το πήρα απο τα "ηνωμένα καταστήματα" το καλοκαίρι και με βόλεψε πάρα πολύ. Εννοώ, απο την παραλία απο τον μαύρο κύριο με την κελεμπία..... περιέχει όλα τα ψιλά μου και σημειώσεις.

Επάνω ακουμπά το consiler, γιατί χωρίς αυτό πιά... δεν.

Δίπλα ξαπλωμένο το "γλύψ gloss" λαμπερό λαμπερό για ώρα ανάγκης και αυτό. Το άλλο γλύψ για το κρύο και την ζέστη μην σκάσει το χειλάκι μου και δίπλα τα ζούδια μου, στα κλειδιά. Ενας πασχαλίτσος, η πολική με το γαλάζιο κασκολάκι και ο τιγράκος ο Φεφούλης.

Στα πόδια του, ο σουγιάς, απαραίτητος πολυσουγιάς και μη εξαιρετέος. Απο 18 ετών δεν κυκλοφορώ χωρίς αυτούς.

Μπρός απιθωμένη μία καρτούλα με πιάνο και μερικές "γλυκές" λεξούλες, απο εκείνες που όταν σου τις λένε "λιώνεις".

Η καραμελίτσα, απαραίτητη με τις διάφορες αδελφούλες της μέσα στην τσάντα μου για ώρες ανάγκης. Δίπλα το πιο παλιό απο όλα. Κουτάκι απο σπίρτα πλακέ. Μου το έδωσε το 1982 ο Γιάννης και κόλλησε εκεί μαζί μου κι εγώ μαζί του.

Δίπλα ένα ροζουλί χαρτάκι απο ζάχαρη, απο καφέ με ...... Ο πρώτος καφές, η πρώτη ζάχαρη.... ξέρετε.

Η ριγέ μου λιμίτσα για τις ατυχίες στο δρόμο.
Το ροζ στυλουδάκι μου, τελευταίο απόκτημα που μυρίζει φραουλίτσα.

Ορίστε. Μάθατε μερικά απο τα αγαπημένα κουβαλήματα της τσαντός μου! Χα! Τώρα σας επιτρέπω όποιος δεν έχει πάρει πρόσκληση να .... εκτεθεί για την συνέχεια. Ναι, ναι, τι με κοιτάτε. Blogo-παιγνίδι ειναι.
Μπροόοοος αδειάστε τις τσέπες σας, ανοίξτε τα συρτάρια σας, δείξτε μας τα αγαπημένα σας αντικείμενα.

Μωρό πεπονάκι


Νάτο και το πεπονάκι. Ζουμερό και γλυκύτατο και αυτό. Χαρήτε το! α, και μπείτε στη σειρά για φαί και σπόρους!

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2007

Το μωρό απο το μποστάνι ήρθε !

Μια καλημέρα, ζουμερή, λαμπερή και κατακόκκινη, για να αρχίσει καλά η εβδομάδα σας!
Το πρώτο καρπούζι απο το μποστάνι της Ζουζούνας. Στην βεράντας. Επιτέλους αποφάσισα να το κόψω. Πως να ξέρω, αν ήταν έτοιμο? Δεν ήξερα. "Ή του ύψους ή του βάθους", σκέφτηκα. 'Ή θα το φάμε ή θα κρατήσουμε τους σπόρους για του χρόνου". Το έκοψα και το κοιτούσα και με κοιτούσε και αυτό. Του δίνω μιά με τα δύο δάχτυλα και ακούω έναν καμπανιστό ήχο. Αρπάζω την μάχαιρα και το κόβω στα δυό.
Μέλι και ζάχαρη σε κόκκινο χρώμα. Ξεφωνητά χαράς και δοκιμές ! Ολοι το ευχαριστήθηκαν ! Μικροί και μεγάλοι! Και οι σπόροι. Ανάρπαστοι γίνανε. "καλή ποικιλία, να βάλω στον Θεολόγο" ο ένας, "να βάλω κι εγώ, στο χώμα" ο άλλος. Κι ας κοροίδευαν όσο καιρό τα μεγάλωνα. Τώρα όλοι τρέξανε να φάνε και να ζητήσουν σπόρο.... Χαλάλι.

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2007

Καλό Σαββατοκύριακο !

object width="425" height="355">

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2007

Ταξίδια

Πρέσπες. Ονειρεμένη περιοχή. Ονειρεμένη διαδρομή και βέβαια ονειρεμένη παραμονή. Μου είπε πως θέλει να παμε εκεί. Η λαχτάρα στη φωνή, έκρυβε μια υπόσχεση. Ημουν χαρούμενη. Θα περνούσαμε καλά. Ημουν σίγουρη γι αυτό.

Και μόνο με την ιδέα, ταξιδεύεις, όχι να βρίσκεσαι εκεί. Μακριά απο όλα. Μακριά απο όλους. Μόνο με την χαρά του ταξιδιού. Και τον σωστό συνταξιδιώτη.
Ηθελα να πάω στο Μέτσοβο. Πήρα και τον συνταξιδιώτη μου, μπήκα στο αυτοκίνητο, του είπα πόσους βαθμούς Κελσίου είχε εκεί (0) και ξεκινήσαμε. Με πήγε και που δεν με πήγε. Χανόμουν μαζί του σε διαδρομές, σε γιοφύρια και δάση. Με πήγε σε ξενώνα που είχε τζάκι, ήπιαμε καφέ και ζεσταθήκαμε.......

Κάναμε μία εκδρομή, εκπληκτική. Η καλή παρέα, η διάθεση, δεν ξέρω τι. Ημουν πολύ χαρούμενη και εκείνος το ίδιο. Περνάμε πολύ καλά μαζί!
Μια άλλη ημέρα, επιθύμησα να πάω στην Αμφιλοχία. Στο λιμάνι να πιώ καφέ, με λιακάδα, να περπατήσω, να φωτογραφίσω τα πέριξ. Παραμυθένιος τόπος. Μου αρέσει πολύ. Εχω εικόνες που θέλω να τις ζήσω. Χατήρι δεν μου χαλάει ποτέ. Συνταξιδιώτης οπουδηποτε.

Κάθε πρωί και μια εκδρομή. Του νου και της καρδιάς. Τι σκεφτήκατε. Μια φανταστική διαδρομή όση ώρα διαρκεί το σπίτι -γραφείο. Ετσι περνάει η δύσκολη πρωϊνή ώρα που προσπαθείς να πείσεις εαυτόν να πάει να δουλέψει. Με ταξίδια. Γεμίζεις περιγραφές, γεμίζεις εικόνες και συνεχίζεις......
Σ' ευχαριστώ συνταξιδιώτη μου.

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2007

Τα προικιά !

Καλημέρα σας παιδιά, τραλαλά, τραλαλά,
σηκωθείτε με χαρά, τραλαλά, λαλά !
Η χρυσή ανατολή,
στην δουλειά μας προσκαλεί....
Πως μας προσκαλούσε τότε και σήμερα..... Σήμερα, παρακαλάμε το ξυπνητήρι να σταματήσει, αυτό ανελέητο συνεχίζει να χτυπά και κάποτε καταφέρνουμε να σηκωθούμε!!!
Φλυτζανάκι "σέρβις κομοδίνου". "Βάλε μου μια δαχτυλίθρα ελληνικό" παραπονιέται φωνάζοντας απο την κουζίνα το Λουμιδο-φλυτζανάκι. Πρωι ή βράδυ αργά, τον ίδιο σκοπό πιάνει. "Μια δαχτυλίθρα αρκεί" και δύο γουλιές το πρωί, δύο γουλιές το βράδυ ! Ο υπόλοιπός στο νεροχύτη. Μικρό κουταλάκι, ειδικό για την δόση. Δύο ζάχαρη, ενα και μισό κοφτό καφέ.
Μάρκα "Ιορδάνη" το έλεγε η γιαγιά Βασιλικούλα και μου έβαζε "καφέ", όταν ήμουν μικρή. Αφού ήθελα να πίνω καφέ κι εγώ! Μια κουταλιά καφέ απο τον δικό της και μετά όλο το υπόλοιπο νερό. Επινα μόνο σπίτι, γιατί τα άλλα σπίτια δεν είχαν "Ιορδάνη". Και όχι κάθε μέρα. Κυριακάς, εορτάς και επετείους.
Είδα κι έπαθα να φτάσω 16 να μου πούνε ότι Ιορδάνης δεν υπήρχε μάρκα καφέ. Τον λέγανε έτσι, γιατί ήταν με τόσο νερό, όσο ο Ιορδάνης ποταμός!
Η "Είμαι ένα χαρωπό φλυτζάνι με ήλιο για τα πρωϊνά του Σαββατοκύριακου" μας συστήνεται η εν λόγω φλυντζανούλα. Τρεις κουταλιές ζάχαρη, δύο κοφτές καφέ. Ελληνικό, που τον λέμε τώρα. Α, να σας πω, τούρκικο τον λέγαμε παλαιόθεν. Τι άλλαξε? η ώρα του πρωίνού του ΣΚ και η ώρα που στεγνώνω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι, αποτελεί απόλαυση. Χωρίς πιάτο. Πάντα.
Α, ξέχασα! εδώ τρώω και γλυκό του κουταλιού τα βράδια και παγωτό. Να μην την αδικησω την καυμένη. Εχει πολλαπλές χρήσεις !!!



"Ηρθα απο την Σουηδία" λέει η μαμά αρκούδα και καμαρώνει με τα παιδιά της. Ηταν το πρώτο δώρο που μου έστειλε ο Per. Την χρησιμοποιώ συνήθως για σούπα για να μου θυμίζει το κρυο εκεί πάνω.


Η "μονίμως στο γραφείο" κούπα της Γραμματέως. Μου την έφερε ο Στέφανος κάποτε που δεν με έβλεπε διόλου και "όλο στο γραφείο" ήμουν. Την φυλάω ως κόρη οφθαλμού βεβαίως ενίοτε δε, πίνω σουπίτσα κι εδώ!




Το "απογευματινή πολυτέλεια χειμώνα" φλυντζανάκι. Αφίχθη απο την Κίνα, δεν θυμάμαι πότε (αναφέρομαι στην προϊστορία βέβαια) με σερβίτσιο καφέ, γλυκού και φαγητού. Είναι το μόνο είδος που αγάπησα γιατί μέσα είναι άσπρο. Τα πιάτα τα σιχαίνομαι ! γιατί άμα βάλεις σάλτσα, δεν σας περιγράφω τι γίνεται ως χρώμα......

Η "Γριά, σπασμένη κι όμως φυλαγμένη". Πίναμε κάποτε γάλα εδώ. Μετά τον σεισμό του 81 με κάτι τράκαρε και τσάκισε το χεράκι και το καπελάκι της. Την έκρυψε όμως η μανούλα. Την βρήκα προ ημερών που άνοιξα το ντουλάπι στο σαλόνι και μόλις με είδε, έτρεξε καταπάνω μου και κόντεψα να την αποτελειώσω! Εδω κι αυτή λοιπόν! Με μία ακόμη αδελφή της , εξαδέλφη της δεν ξέρω, αρτιμελή εκείνη η οποία όμως αρνήθηκε να ποζάρει !
Η "dady" κούπα. Εσπασε, την κολλήσαμε, κοντεύει να "τα φτύσει", απο μέσα δεν θέλετε να δείτε τι χρώμα έχει. Μας χάρισαν άλλη, αγοράσαμε άλλη, οοοοοοοχι, αυτή θέλει. Ε, πίνε στο ερείπιο να
δούμε τι θα καταλάβεις....... Στον captain δεν λέμε όχι.......
Η "Αννούλα" κούπα για γάλα ή διάφορα αφεψήματα, που ποτέ δεν ξέρεις τι είναι. Περίεργα χόρτα που αρέσκεται να πίνει η μανουλίτσα. Την έχει καπακωμένη μην περάσει τίποτα απο μέσα και εγκατασταθεί, λες και δεν μπορεί να την γυρίσει ανάποδα. Απο
πάνω δε απο το καπάκι, έχει το δικό της κουταλάκι. Μεγάλη, να χωρέσει κι εμένα μέσα. Τριανταφυλλένια και στην άκρη της !
Λείπουν κι άλλες. Φυλαγμένες ευλαβικά στην αποθήκη. Οπως αυτή απο το ροζ παιδικό μου σερβίτσιο που έχω φυλάξει για την Μαριάννα μας. Μου ήρθε στο μυαλό εχθές το βράδι. Οταν η αδελφή μου γέννησε το Νίκο μας, έστειλα ένα σερβίτσιο άσπρο για να έχει το παιδί μας προίκα. Το ροζ το φύλαξα με την ελπίδα να κάνει και ένα κοριτσάκι. Το είχα ξεχάσει. Πρέπει να πάω στο υπόγειο να το ανασύρω να της το στείλω της σουσουράδας!
Λείπουν οι κούπες που έκαναν δώρο αγαπημένοι και είναι φυλαγμένες ευλαβικά ! Ο πιγκουίνος, το σκυλάκι, τα καράβια.... Η πουά. Ολες μαζί σε κιβώτιο. Γιατί τις φυλάω, μην ρωτάτε. Ετσι μας αρέσει, να φυλάμε πράγματα, και τι τα κάνουμε στο τέλος? Θέλω ένα σπίτι ακόμη για να απλώσω "τις συλλογές μου". Ας τα κρυμένα. Καμμιά φορά, ανοίγοντας κάτι, πέφτεις κάπου επάνω και ταξιδεύεις. Χρειάζονται αυτά τα ταξίδια. Οπως τα άλλα, τα ζωντανά!
Ευχαριστώ όσους πήραν μέρος. Να περάσουν λίγες ημέρες να γράψουν όλοι και σας ετοιμάζω το επόμενο. Συλλογές......

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2007

Φλυντζάνι ή κούπα ?



















Blogo - παιγνίδι.
Η Ρενάτα, έκανε την αρχή και μου έδωσε την ιδέα ! Θα φωτογραφίσετε (σκιτσάρετε) την αγαπημένη σας κούπα (φλυντζάνι) που πίνετε, καφέ (γάλα, τσάι, σοκολάτα, κακάο)?

Πολύ θα ήθελα να γνωρίσω τις κούπες σας, τις συλλογές σας αν υπάρχουν και την ιστορία της κάθε μιας ξεχωριστά. Για να δούμε ποιός θα προλάβει πρώτος. Thalasini, τι λες, έχει κούπες ο βυθός?

Αντώνη-Κυδώνη, φωτογραφίες βγάζεις?

Dodouli, είμαι σίγουρη ότι το πενάκι σου θα δώσει ρέστα !

Φαβούλα μου, τις έσπασες όλες?

Natassaki, τι σχέδιο έχει η αγαπημένη σου κούπα?

Ο νονός έχει χρόνο να φωτογραφίσει και να γράψει?

Βασίλη, προλαβαίνεις να γράψεις κάτι?

Ελενίτσα μου, τώρα με το νέο όνομα, έχεις νέα κούπα?

O Arammo(i)s, έχει δική του κούπα ή πίνει μαζί με τον Πόρθο και τον Ντ' Αρτανιάν ! Κάτι μου λέει πως έχεις κούπα με τον E.T.

Ασκαρδαμυκτί, θα μου κάνεις την τιμή ?

Σπύρο, θέλεις κι εσύ?

Μαριλενάκι μου, πόσες κούπες έχετε σ' αυτο το σπίτι?

Ηλιογράφε, δεν θέλω να πιστέψω ότι δεν έχεις φωτογραφίσει την κούπα σου !

Τρελλοτουρίστες, δεν μπορώ να βρω την διεύθυνση του blog σας. Την έστειλε το Νατασάκι ! Σας βρήκαμε......
A, πα, πα, τι κους κους είναι αυτό που μ' έπιασε ! Οσοι πιστοί προσέλθετε, περιμένω

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2007

Τα γεννέθλια της αδελφής μου !

Ηταν Κυριακή απόγευμα, όπως τώρα, που εφυγε η μαμά και με πήγαν στην Αλέκα απέναντι διαγώνια, στην γειτόνισσα, ως ναρθει να με παραλάβει η θεία Δέσποινα. Κάτι γινόταν, δεν πολυκαταλάβαινα. Περίμενα, έπαιζα, ήρθε η Δέσποινα, μου είπε ότι έχω μία αδελφούλα, θα την έβλεπα αύριο. Η γιαγιά, ο παππούς και ο Μίμης, ήρθαν αργότερα στο σπίτι. Ελεγαν για το μωρό. Δεν είχα εικόνα.
Την άλλη ημέρα το απόγευμα με πήρε η γιαγιά και πήγαμε. Μήπως ηταν πρωϊ, δεν θυμάμαι πιά. Είδα την μαμά μου και δίπλα σε μια κούνια ένα μωράκι. Φασκιομενο, έβαζε το μεσαιο δάχτυλο στο στόμα και η μαμά μου είπε ότι ήταν η αδελφούλα μου, ότι μου ειχε φέρει δώρο. Ενα φορεμα και κάτι άλλο. Σπάω απο ημερών το κεφάλι μου να θυμηθω το άλλο τι ήταν. Αδύνατον. Ξαναπήγα, στεκόμουν και κοιτούσα το μωράκι. Κάποια ημέρα γυρίζοντας απο το σχολείο το μεσημέρι, άκουσα ενα παράξενο θόρυβο. Στην κορυφη της σκάλας, στεκόταν η γιαγιά "ήρθε η αδελφούλα σου στο σπίτι" μου είπε. Πήγα να δω. Γκρίνιαζε και στριφογύριζε. Θα έμενε μαζί μας. Περνούσε ο καιρός με διαβάσματα και την μικρή να γκρινιάζει. Προσπαθούσα να συνηθίσω. Τα απογεύματα, δεν βγαίναμε έξω, βόλτα, δεν θυμάμαι αν και πότε πήγαμε στην γιαγιά Ελένη, αφ' ότου γεννηθηκε. Η Σοφία και η Δέσποινα με έβγαζαν καμμιά βόλτα και ο Μίμης. Ερχόταν και η Ελενίτσα η συμμαθήτριά μου να παίξουμε κανένα απόγευμα. Απο το σχολείο δεν ερχοταν η μαμά να με πάρει, όλο τον χειμώνα. Ερχόταν ο παππούς Νίκος, φορώντας το καπέλλο του. Θα την βγάζαμε Ελενίτσα την μικρή, έλεγε η μαμά. Μετά ήρθε ένα γράμμα του μπαμπά, που έλεγε, ότι θα δώσω το κρεβάτι μου, στην κατρουλού κι εγώ θα κοιμόμουν στην σάλα για λίγο καιρό. Δεν θυμάμαι τι σκεπτόμουν. Στην εκδρομή του σχολείου, πήγα με την γιαγιά πάλι (όπως και πέρισυ που η μαμά ήταν έγκυος) και περάσαμε καλά. Ημουν στην Β' δημοτικού.Το καλοκαίρι του 68, την βαπτίσαμε. Λίγο το θυμάμαι. Μετά φάγαμε παγωτό στο σπίτι. Η γιαγιά Ελένη έφευγε για την Αμερική γιατί θα παντρευόταν ο Γιάννη μας, ο γιός της και προσπαθούσε να τα προλάβει όλα. Ο ονομά της θα ακουγόταν, δεν γινόταν να λείπει!
Η επιλεκτική μου μνήμη, έχει σβήσει το πόσα χρόνια κοιμόμουν στην σάλα. Προφανώς δεν μου άρεσε πολύ. Ισως ήταν και λίγο το διάστημα. Το 69 κατεβήκαμε μόνοι μας στο κάτω σπίτι. Εκεί ο παππούς μου πήρε κρεβάτι δικό μου μέγάλο (είδα κι έπαθα να το αποχωριστώ στα 32). Είχα και δικό μου δωμάτιο, ήταν και η μικρή μαζί. Ηρθε ο μπαμπάς, με την στολή και τα γαλόνια να στραφταλίζουν, να την γνωρίσει. Ηταν 17 μηνών. Ανοιξε την αγκαλιά του, και εκείνη κρύφτηκε πίσω απο το μπατζάκι του παππού Νίκου και τον κοίταγε φοβισμένη. Μετά την κράταγε αγκαλιά συνεχώς. Μετά απο 38 χρόνια τον είδα να ξανακρατά μωρό στην αγκαλιά του. Την εγγονή του πιά.
Δεν θυμάμαι πολλά, πήγε Νηπιαγωγείο και μου έκανε εντύπωση γιατί εγώ δεν είχα πάει, αλλά εν τω μεταξύ, είχα μεγαλώσει πολύ. Ημουν στο Γυμνάσιο και ήταν μικρούλα. Πήγαινε ταξίδια με την μαμά και τον μπαμπά, κι εγώ είχα σχολείο μονίμως. Το 81 ταξιδέψαμε μαζί. Είχε προνοήσει ο μπαμπάς, και είχαμε διαφορετικά "δωμάτια" στα καράβι. Εκείνη ζωγράφιζε συνεχώς. Εγώ έβγαζα φωτογραφίες.
Τελείωσε το Γυμνάσιο, εγώ δούλευα πιά. Επαναστάτησε και πήγε στο Τεχνικό Λύκειο, πέρασε στα Τουριστικά, πήγε φοιτήτρια στην Πάτρα, γύρισε.
Επιασε δουλειά η μικρή. Η ζωή κυλούσε μέσα σε ευτυχισμένο κουκούλι. Ηρθε ο Γιώργος στην ζωή της, παντρεύτηκαν. Εκαναν οικογένεια. Χρόνια αργότερα, ήρθαν ο Νίκος και η Μαριάννα, στην ζωή τους, στην ζωή όλων μας. Την ημέρα που γέννησε τον Νίκο, κάθισα μαζί της, όταν έφυγαν όλοι να ξεκουραστούν. Την κοίταγα να κοιμάται και σκεπτόμουν πως ήταν την πρώτη ημέρα που γεννήθηκε. Η μικρή μεγάλωσε. Της τον έδωσα στην αγκαλιά γιατί ήταν καλωδιωμένη. "Αντε τώρα να σε μάθω εγώ πως είμαι η μαμά σου" του είπε. Η μικρή Λένα, ήταν μαμά πιά.

Κλείνει τα 40
Καλέ κοίτα το μικρό, πόσο έγινε. Μαμά με δύο παιδιά. Να τα εκατοστήσεις μικρή και να γίνεις και γιαγιά. Να σε χαιρόμαστε που σ' αγαπάμε.




Τις φωτογραφίες απο τα παιδικά μας, στις χρωστώ σε άλλη ανάρτηση, δεν πρόλαβα να τις σκανάρω.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2007

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2007

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2007

Εκθεση της μαθητρίας..."πως πέρασα εκεί μακριά"


Σεπτέμβριος 2006.
«πρέπει να φύγω», μουρμούριζα αρκετές ημέρες. Επρεπε να φύγω. Να αλλάξω εικόνες, να αλλάξουν όλα. Ετσι πίστευα. Ρωτώ και ξαναρωτώ την Δέσποινα στο Τορόντο «είσαι σίγουρη πως με θέλεις»?
Την επόμενη φορά, μου απαντά, η προσφορά θα κλείσει. Υστερα, δήλωση στον boss. Τι να μου πει… όχι θα μου έλεγε? Κλείσιμο εισιτηρίου. Εγώ δεν πίστευα ότι θα φύγω. Διαδικασίες για ταυτότητα, να μην έχουμε την παιδική, μεγαλώσαμε. Ας τα να πάνε. Διαδικασία για διαβατήριο. Κάτι πιο εύκολο έγινε εδώ και 8 Νοεμβρίου είχα και από τα δύο.
23 Δεκεμβρίου.Αναχώρηση πρωί κατά τις 6 από τον Βενιζέλο. Ξύπνημα στις 2.00 (κοιμήθηκα καθόλου?)Κοιμήθηκα από τις 22.00 ως τις 2.00 και περιμένω το ταξί. Εγώ και οι δύο βαλίτσες και η μαμά που ξεπροβόδιζε το παιδί της, να πάει στο καλό. Τους λοιπούς τους είχα φιλήσει από δύο ημέρες πριν. Το πριγκηπάκι που γεννήθηκε στις 22, δεν πρόλαβα να το δω. Μου ήρθε με φωτό στον Καναδά.

Καθισμένη – νυσταγμένη στις αναχωρήσεις μετά από εκείνο το «βάλτε στο σακκουλάκι σας….» περίμενα υπομονετικά την πτήση. Επιβίβαση. Περνάω στον διάδρομο και αναστενάζω, χωρίς να το καταλάβω. Το κατάλαβα όταν οι κυρίες μπροστά μου, γυρίζουν και με κοιτάζουν με απορία «γιατί αναστενάζεις κοριτσάκι μου?» λένε . Εκείνη την ώρα γέλασα όμως ήμουν για κλάματα μάλλον. Τέτοια ανακούφιση που έφευγα? Και για ό,τι άφηνα πίσω? Σιγά να μην σκέπτομαι τι άφηνα πίσω. Θέση στο διάδρομο, και δίπλα ένα Γερμαναρούδι που κοιμόταν από την ώρα που απογειωθήκαμε, ως την ώρα που φθάσαμε σπίτι του. Όχι ότι εγώ πήγα πίσω. Κάτω από το βλέφαρο τον είχα τον ύπνο. Μετά, άντε να βρεις την επόμενη πτήση για Τορόντο, σε εκείνο το απέραντο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης. Μιας όμως και το παίζουμε στα δάκτυλα, μετά τα απαραίτητα και φτηνά Clinique βρήκα το δρόμο μια χαρά. Υπερατλαντική. Πόσα χρόνια είχα να κάνω τέτοια πτήση. Ας το καλύτερα. Στην επόμενη πολύωρη πτήση, τι καλά που ήταν. Διότι αν η κοινωνική ζουζουνα, δεν πιάσει την κουβέντα στα πέριξ, πως θα περάσει τέτοιο ταξίδι. Σε πολλές γλώσσες κιόλας. Και ο ηλιος να ρίχνει αχτίδες στο πρόσωπό μου και να κοιμάμαι και κάποτε φθάσαμε. Αεροδρόμιο? Κάναμε αεροδρόμιο εμείς όπως οι Γερμανοί? Με το αυτοκίνητο ένα τέταρτο για να βρούμε τις βαλίτσες και να τελειώνουμε. Κάποτε φθάσαμε. Ρώτησαν αν είχα "σπόρους" μαζί μου, απάντησα όχι και τελείωσε η "ανάκριση".
Και που πήγαινα εγώ στο άγνωστο, με οδηγο την μνήμη να βρω την Δέσποινα? Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Κι όμως. Την είδα να με κοιτά, μόλις άνοιξε η πόρτα και βγήκα έξω. Κόσμος και κοσμάκης, περίμενε τα σόγια του. Εγώ πως την εντόπισα με μια ματιά? Το αίμα (?).
Κουρασμένη από το πολύωρο ταξίδι, που ήμουν? Στο Τορόντο. Απιστεύταμπλ. Ακόμη και εκείνη την ώρα δεν το πίστευα ότι ημουν εκεί. Η Δέσποινα, Ο Κρις, η Σούζυ, όλοι στην παράταξη να με μαζέψουν. Ελληνο-Καναδο-πορτογαλλικά και γαλλικούλια σκέτα, σε όλο τους το μεγαλείο, έπαιξαν τις υπόλοιπες ημέρες. Ο John, έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μην μιλά γρήγορα να καταλαβαίνω…. Δύο σκύλοι, τρείς γάτες και 5 love birds, συν όλους εμάς μαζί…….. μια χαρά.

Σε προάστιο, σικ, με μονοκατοικίες, χάλια, χάλια σας λέω. Αμερικανιές, ξέρετε. Το σπίτι τους, ένα σπίτι μικρό, χάλια, χάλια σας λέω. Δύο πατώματα, με άπειρα μεγάλα δωμάτια. Ολίγον από βίπερ Νόρα για τις παλιές που ξέρουν από τέτοια. Ασε το basement. Οτι υπάρχει στην επιφάνεια, υπήρχε και στο υπόγειο. Τέλεια σπίτια στημένα με χρήση σαλονιού ή υπνοδωματίων ή δεν ξέρω τι άλλο. Πως ζούνε ανήλιαγα στα "υπόγεια" ήταν η απορία μου. Δεν την έλυσα. Μήπως έχουν ήλιο για να ξέρουν πως είναι ? Με το ζόρι. Πίσω αυλή, όση το σπίτι περίπου, που το χειμώνα είναι μέσα στην «ξεραϊλα», διότι τι να φυτρώσει ντάλα στο -10? Όταν πάω καλοκαίρι θα σας πω. Χιόνι? Ποιο χιόνι? Τι είναι χιόνι? Στο Τορόντο δεν είδα χιόνι. Για 3 ώρες κάποιο πρωί και μετά… το έλιωσε. Ισα να το βγάλω μία φωτό πρόλαβα.Και βροχή κάποιο βράδι που ψιλόριξε. Είχα τον ήλιο μαζί και τον έβγαλα από την βαλίτσα μου έλεγαν. Το κρύο, κρύο, αλλά κατά τα άλλα, μια χαρά.
Όπως πήγα στις 23, έπεσα για ύπνο γιατί κάτι το ταξιδι, κάτι η αλλαγή της ώρας….. σιγά μη δεν ξύπναγα εγώ στις 3. Το πρωί, σκοτώθηκαν να με φροντίσουν σαν μωρό παιδί. Και τις υπόλοιπες ημέρες ήμουν το μωρό τους. Να με νταντέψουν, να με κανακέψουν, λες και ήμουν σπίτι μου.
Εγώ για πρωί, ήθελα μόνο εναν ελληνικό καφέ να συνέλθω. Οπως κάθε μέρα.
Στις 25 το πρωί, σηκωθήκαμε και στις 8.00 είμαστε στο σαλόνι για να πάρουμε τα δώρα μας. Ο Αγιος Βασίλης περνάει χαράματα απο εκεί..... κουτιά και πακέτα και σακούλες και κορδέλες και ζαχαρωτά και τον Αγιο δεν τον είδα, ψέμματα δεν θα σας πω. Ενώ στην Σουηδία , τον είδα, δεν μπορώ να πω! (άλλη ώρα αυτή την ταραχή).
Που πήγαμε? Μα κάθε μέρα, πηγαίναμε κάπου. Κάθέ μέρα, έβλεπα και κάτι καινούργιο. Τίποτα δεν ζήλεψα, τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση. Ούτε τα Μalls, ούτε τα μεγάλα parking, που ήταν δωρεάν, ούτε ψώνισα ιδιαίτερα. Μηδέ οι δρόμοι, γεμάτοι λακούβες, ούτε η εξοχή (δεν μ' αρέσει έτσι κι αλλιώς).
Οι περίεργες πάπιες τους, που σηκώνονταν σύννεφο μου έκαναν εντύπωση και πετούσαν σε συνδιασμούς. Οι μεγάλοι δρόμοι τους προς πάσα κατεύθυνση. Οι Εθνικές οδοι. 4 λωρίδες να τρέχουν προς μία κατεύθυνση και 4 να επιστρέφουν. Συν 2 λωρίδες δεξιά και 2 αριστερά, παράλληλα. Τα φανάρια στους δρόμους για τα αυτοκίνητα, που ευρίσκονται απέναντί σου και όχι στο πεζοδρόμιο δίπλα και μπροστά σου. Ακατανόητο? και για μένα. Αν δεν προσέξεις και οδηγείς, βρίσκεται στο κέντρο της διασταύρωσης.


Τα φαγητά? Ξέρω γω. Δεν διαμαρτύρομαι. Ξεκαθάρισα ότι δεν τρώω μπάμιες και τελείωσε εκεί το θέμα. Μαρμελάδες και χοιρινό και μοσχάρι, δεν έτρωγα πρώτη φορά. Το μόνο που ήθελα γιατί αυτό μου λείπει, ήταν να πίνω καφέ απλωμένη στα Tim Hortons. Κάτι σαν Goody's αλλά χωρίς φαγητό. Γλυκά και καφέ. Ούτε τα μαγαζιά τους που ήταν ανοικτά τις Κυριακές μου έκαναν εντύπωση. Ούτε που ήταν ως αργά το βράδυ ανοικτά. Ποιός έχει όρεξη στις 23.00 να ψωνίζει λάχανα. Και τα εστιατόρια.... χμ..... μάλιστα. Επισκευθήκαμε ότι τυπικό υπήρχε. Ωραίο φαγητό, δεν λέω. Λίγο λαδάκι δεν έχει κανείς για λαδομπούκι. Δεν μπορώ τα στεγνά. Το στομαχάκι μου, διαμαρτύρεται εντόνως.
Χριστούγεννα παραμονή (ή ανήμερα? - δεν είναι δυνατόν, δεν θυμάμαι), περάσαμε καλεσμένοι σε Κύπριους φίλους τους. Κλασσικό ελληνικό τραπέζι. Ψητά έξω στο γκαράζ , και φαγητό και τραγούδι και χορός.
Βασιλόπιττες, φτιάχναμε μία ολόκληρη ημέρα 8 ήταν? έχω χάσει τον λογαριασμό. Εβαλα όσα 2007 δεν είχα βάλει ποτέ στην ζωή μου. Στο σπίτι της κας Πάτρας. Εμενε σε μία συνοικία με πιο παλιά σπίτια. Πως αυτοί εννοούν το παλιό και το νέο, δεν κατάλαβα! Παραμονή Πρωτοχρονιάς, είμαστε καλεσμενοι σε άλλους φίλους ΕλληνοΑιγύπτιους με επιρροές απο Αρμενία και Καναδά κια ολίγη Ιταλία. Το πρώτο τηλεφώνημα για την εορτή μου, ήταν αναπάντεχο και στις 7 η ώρα, το απόγευμα. Ομως με άφησε με τέτοια γλύκα που χαλάλι η πρωτιά.
Γύρισε ο χρόνος και μας βρήκε να μετράμε όοοοοολοι μαζί ανάποδα. Φαγητό πάλι κλασσικό ελληνικό, κόψαμε και την πίττα (μία απο όλες), φάγαμε και τα γλυκά μας.
Α, εδώ πρέπει να σας πω για την άλλη αμερικανιά. Το jello. Σπεσιαλιτέ της Δέσποινας που έφτιαχνε 2 ημέρες πριν και κουβαλούσαμε απαραιτήτως σε κάθε κάλεσμα. Πάνε σετ. Η Δέσποινα και το Jello. Μπορεί να ξεχάσει να πάρει τον John, αλλά το jello, δεν το ξεχνά. Μην φανταστείτε, τίποτα φοβερό. Ζελέ με παγωτό, σε χρώματα διάφορά, στη φόρμα και αυτό είναι όλο. Συγνώμη Δέσποινα.....
Μέχρι να ξημερώσει, στην Ελλάδα, ήταν μεσημέρι. Κανείς μα κανείς, δεν μέτραγε ανάποδα την διαφορά της ώρας. Θεώρησαν ότι εκεί κατά τις 11 το μεσημέρι αφού είχαν ξυπνήσει όλοι, έπρεπε να στείλουν μηνύματα. Απο τις 3 ως το πρωί έμεινα άγρυπνη να στέλνω μηνύματα ευχαριστήρια. Σιγά να μην το έκλεινα...... Ηταν η μόνη μου επικοινωνία με τον "κόσμο πίσω".
Οι ημέρες "μάζευαν" τα πόδια τους. Οι καταρράκτες με περίμεναν και εγώ δεν σας κρύβω, ήθελα να γυρίσω σπίτι. Οχι σπίτι ακριβώς. Πίσω ακριβώς. Είχα αρχίσει να έχω ελλείψεις.
Το ταξίδι ήταν νύχτα και το είχα διαλέξει έτσι για να κοιμηθώ. Καλά. Ολη τη νύχτα ξύπνια με την Μαλτέζα απο πίσω και 2 αεροσυνοδούς να μιλάμε για κοσμήματα. Δεν αφήσαμε κανέναν να κοιμηθεί.
Το μόνο που θυμάμαι είναι πως όταν έφθασα, πήρα ταξί, άνοιξα το παράθυρο, να μπει ήλιος και πήρα και ένα τηλέφωνο. Αυτά μου έφθαναν. Ημουν πίσω. Με τις εικόνες μου ανανεωμένες, τις μπαταρίες γεμάτες και την ψυχή ξεκούραστη. Γιατί αυτό χρειαζόμουν.

Καναδάς - Τορόντο

Οι καταρράκτες......

Η σκιά του υψηλότερου κτιρίου στον Κόσμο. Δίπλα ο ίδιος ο πύργος, 554 μ. ύψος. Το υψηλότερο κτίριο με κεραία. Το υψηλότερο με πατώματα βρίσκεται στην Κουάλα Λουμπούρ.

Η θέα της λίμνης Οντάριο απο ψηλά. Απο τον πύργο με τηλεφακό.
Καταλαβαίνω, πως δεν αρέσει σε κανέναν ! Χάλια, χάλια! Κανείς δεν θέλει να πάει εκεί. Οι 15 ημέρες που ήμουν εκεί τον χειμώνα, μου έδειχναν μόνο ήλιο. Τίποτα άλλο. Ετσι μπόρεσα να φωτογραφίσω, να τριγυρίσω και να ευχαριστηθώ.
Ενα ταξίδι, που σας το εύχομαι ολόψυχα. Να πάτε, να πάτε. Με πρώτη ευκαιρία. Ισως σας "αγαπά" κι εσάς ο καιρός και σας στείλει έναν ήλιο να χαμογελά όσο θα είστε εκεί. Ασε, που μπορείτε να τον πάρετε στις βαλίτσες σας, απο εδώ, όπως μου έλεγαν αστειευόμενοι.

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2007

Niagara Falls


Maid of the Mist Boat near American Falls, Niagara Falls Στην πλευρά του Καναδά. Την "καλή" πλευρά. Τό καλό "μπαλκόνι".
Ημουν εγώ εκεί? Ημουν εγώ, που πήγα στους καταρράκτες του Νιαγάρα? Σαν ψέμματα μου φαίνεται. Ηταν στην αρχή του χρόνου και αιώνας μοιάζει. Ταξιδεψα στα πέρατα του κόσμου. Πρώτη φορά στην νέα ήπειρο. (Μεταξύ μας, τι μου μένει? Αυστραλία και Ανταρκτική, με το καλό. )
Σαν ψέμματα μου φαίνεται. Τους είδα σούρουπο με τα φώτα. Ηθελα να μείνω εκεί να τους κοιτώ. Πολλή ώρα. Ολη την ημέρα (καλά, μην το παρετε και σοβαρά, θα πάγωνα).
Νομίζω πως ήταν στ' όνειρό μου. Κι όμως. Εγώ ήμουν. 'Ημουν εκεί για περισσότερες απο 3 ώρες. Είδα όλο το σοου με τα φώτα και τα νερά. Τριγύρισα τόσο που πάγωσε η μυτούλα μου. Αλλά γέμισαν τα μάτια μου εικόνες. Εικόνες που της πήρα μαζί και απλώνομαι πάνω τους, όταν κουράζομαι. Εικόνες δικές μου. Καλα, μην γκρινιάζετε, θα σας ποστάρω κι άλλες. Να θαυμάσετε ! Ως τότε, κλείστε τα μάτια και ταξιδέψτε.

Kαλημέρα !!!


Visit www.hostdrjack.com



Host Your Images & Videos FREE
CLICK HERE!

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2007

Μουσακαδάκι της τεμπέλας

Μ' αρέσει, πως μ' αρέσει η μαγειρική. Πάντα ήθελα ν' ανακατεύομαι με τις κατσαρόλες, τις σάλτσες, τι μυρωδιές, τις συνταγές. Μεγάλωσα και μου έμεινε "κουσούρι". Εμαθα μεγάλη να κάνω τα βασικά, φακές, φασολάδα, ταραμοσαλάτα, αλλά και μουσακά και παστίτσιο. Με μια μαμά που μάζευε ότι συνταγή απο όπου εύρισκε και γέμιζε συρτάρια ολόκληρα της κουζίνας. Τι θα έκανα εγώ? Γέμιζα αντίστοιχα κούτες ολόκληρες απο περιοδικά με συνταγές.
Ακόμη και τώρα με όση κούραση κι αν έχω, 9 με 11 το βράδυ ξεπετάω ένα μουσακαδάκι, ένα παστιτσάκι, ένα κάτι για να τρώμε 3 μέρες και να γκρινιάζει η μητέρα που με βλέπει βράδι στην κουζίνα (εκείνη και την ημέρα δεν τρελλαίνεται) και της σηκώνεται η τρίχα κάγκελο.


Και μιας και αναφέρθηκα στο μουσακαδάκι, να σας πω μια γρήγορη συνταγή. Μια συνταγή της τεμπέλας. Ο μουσακάς της τεμπέλας, της κουρασμένης, της βαριεστημένης, αλλά νοστιμότατος.
Υλικά
Μελιντζανούλες (απο αυτές που αρνούνται να δέσουν στην βεράντα μου)
Πατατούλες

Κιμαδάκι
Κρεμμυδι ξερό
Ντοματούλα ζουμί
Γαλατάκι
Αλευράκι
Φυτινούλα
αυγουλάκια
αλατάκι, πιπεράκι, μοσχοκαρυδάκι τρίμμα

Eκτέλεση
(δώς τε του να καταλάβει)

Στην μία κατσαρόλα, βάζουμε τις πατατούλες με τα φλούδια, αφού τις πλύνουμε να πάρουν μία βράση. Μία είπα!

Κόβουμε ροδελίτσες τις μελιντζανούλες και τις απλώνουμε σε ταψί με λαδόκολλα στο φούρνο και τις αλείφουμε με λαδάκι (ολιγον, όχι υπερβολάς) !

Στην άλλη κατσαρόλα, βάζουμε τον κιμά, να του φύγει το αιματάκι. Σκέτο μόνο κι ορφανό. Μετά έχουμε τρίψει το κρεμμύδι και το ρίχνουμε μέσα και μπλουμ και η ντοματούλα (χυμουλης έτοιμος απο το κουτάκι). Τό αφήνουμε να πάρει βράση κατά τα γνωστά.


Στην τρίτη κατσαρολίτσα βάζουμε το γαλα με το αλεύρι και παίρνουμε τον αυγοδάρτη (κορίτσια δεν ξέρω πως αλλιώς το λένε) και ανακατεύουμε κάνοντας οκτάρια, να μην σβωλιάσει. Μόλις αρχίσει να πήζει, ρίχνουμε αλατάκι, πιπεράκι και το κατεβάζουμε απο την φωτιά.

Εν τω μεταξύ, ρίχνουμε μια ματιά στα κατσαρολικά και στα ψητά, να μην αρπάξουν. Ισως οι μελιντζανούλες να χρειάζονται γύρισμα τα πάνω κάτω.

Στην μπεσαμέλ. Βάζουμε μία κουταλίτσα φυτίνη μέσα και ανακατεύουμε και 2-3 αυγουλάκια χτυπημένα. Τρίβουμε και το μοσχοκαρυδάκι και σκεπάζουμε με μεμβράνη να μην κάνει κρούστα. Εν τω μεταξύ, θα έχουν γίνει οι πατατούλες, ολίγον απο βραστές και τις ξεφλουδίζουμε. Τις κόβουμε στρογγυλές. Γίνανε και οι μελιντζανούλες ολίγον ψητούλες. Τώρα την διαδικασία την ξέρετε. Στρώσεις πατατούλα μελιντζανουλα και κιμαδάκι κοκκινιστούλι και την μπεσαμελίτσα και φούρνισμα.

Να σας ξεκαθαρίσω πως δεν το κάνω light και τέτοια μοντέρνα. Απο τεμπελιά και βιασύνη το κάνω, διότι ποιός τηγανίζει. "Μουσακάς είναι αυτός?" θα ακούσω τις κακές πεθερές. Ναι, νοστιμότατος και μια χαρά, θα απαντήσω εγώ που θα ήθελα να είχα τις ατελείωτες ώρες για να βρίσκομαι με την ποδίτσα μου στην κουζίνα μου. Καλή επιτυχία και καλοφάγωτος! Κι αφήστε τις κακές γλώσσες να σας πούνε τεμπέλες ! Θέλει μαστοριά και η τεμπελιά.

Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2007

Γιορτάζω !!!

Καλημέρα, καλό μήνα !

Για μένα είναι γιορτή !

Οκτώβριο έπιασα δουλειά για πρώτη φορά ! Σήμερα, κλείνω 20 χρόνια στην ίδια δουλειά ! Είμαι χαρούμενη, γιορτάζω, δέχομαι ευχές, δώρα και έχω γλυκά για όλους !!!!






Visit www.hostdrjack.com



Host Your Images & Videos FREE
CLICK HERE!