
Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2007
Εκδρομή το 1936

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2007
1940-1944
Ηρθε και πέρασε η 28η, της Εθνικής Επετείου. Ακούσαμε ότι "βλακεία" πάλι, νομίζει ο καθ' ένας, για τι εορτάζουμε την επέτειο του ΟΧΙ και ποιός το είπε και γιατί, είδαμε και τις ελληνικές μας ταινίες και περιμένουμε του χρόνου πάλι. Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2007
Της.... τρελλής
Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2007
Τ' αγαπημένα μου

Το ροζ στυλουδάκι μου, τελευταίο απόκτημα που μυρίζει φραουλίτσα.
Μωρό πεπονάκι
Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2007
Το μωρό απο το μποστάνι ήρθε !
Το πρώτο καρπούζι απο το μποστάνι της Ζουζούνας. Στην βεράντας. Επιτέλους αποφάσισα να το κόψω. Πως να ξέρω, αν ήταν έτοιμο? Δεν ήξερα. "Ή του ύψους ή του βάθους", σκέφτηκα. 'Ή θα το φάμε ή θα κρατήσουμε τους σπόρους για του χρόνου". Το έκοψα και το κοιτούσα και με κοιτούσε και αυτό. Του δίνω μιά με τα δύο δάχτυλα και ακούω έναν καμπανιστό ήχο. Αρπάζω την μάχαιρα και το κόβω στα δυό.
Μέλι και ζάχαρη σε κόκκινο χρώμα. Ξεφωνητά χαράς και δοκιμές ! Ολοι το ευχαριστήθηκαν ! Μικροί και μεγάλοι! Και οι σπόροι. Ανάρπαστοι γίνανε. "καλή ποικιλία, να βάλω στον Θεολόγο" ο ένας, "να βάλω κι εγώ, στο χώμα" ο άλλος. Κι ας κοροίδευαν όσο καιρό τα μεγάλωνα. Τώρα όλοι τρέξανε να φάνε και να ζητήσουν σπόρο.... Χαλάλι.
Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2007
Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2007
Ταξίδια
Πρέσπες. Ονειρεμένη περιοχή. Ονειρεμένη διαδρομή και βέβαια ονειρεμένη παραμονή. Μου είπε πως θέλει να παμε εκεί. Η λαχτάρα στη φωνή, έκρυβε μια υπόσχεση. Ημουν χαρούμενη. Θα περνούσαμε καλά. Ημουν σίγουρη γι αυτό.
Και μόνο με την ιδέα, ταξιδεύεις, όχι να βρίσκεσαι εκεί. Μακριά απο όλα. Μακριά απο όλους. Μόνο με την χαρά του ταξιδιού. Και τον σωστό συνταξιδιώτη.
Ηθελα να πάω στο Μέτσοβο. Πήρα και τον συνταξιδιώτη μου, μπήκα στο αυτοκίνητο, του είπα πόσους βαθμούς Κελσίου είχε εκεί (0) και ξεκινήσαμε. Με πήγε και που δεν με πήγε. Χανόμουν μαζί του σε διαδρομές, σε γιοφύρια και δάση. Με πήγε σε ξενώνα που είχε τζάκι, ήπιαμε καφέ και ζεσταθήκαμε.......
Κάναμε μία εκδρομή, εκπληκτική. Η καλή παρέα, η διάθεση, δεν ξέρω τι. Ημουν πολύ χαρούμενη και εκείνος το ίδιο. Περνάμε πολύ καλά μαζί!
Μια άλλη ημέρα, επιθύμησα να πάω στην Αμφιλοχία. Στο λιμάνι να πιώ καφέ, με λιακάδα, να περπατήσω, να φωτογραφίσω τα πέριξ. Παραμυθένιος τόπος. Μου αρέσει πολύ. Εχω εικόνες που θέλω να τις ζήσω. Χατήρι δεν μου χαλάει ποτέ. Συνταξιδιώτης οπουδηποτε. Σ' ευχαριστώ συνταξιδιώτη μου.
Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2007
Τα προικιά !
σηκωθείτε με χαρά, τραλαλά, λαλά !
Η χρυσή ανατολή,
στην δουλειά μας προσκαλεί....
Πως μας προσκαλούσε τότε και σήμερα..... Σήμερα, παρακαλάμε το ξυπνητήρι να σταματήσει, αυτό ανελέητο συνεχίζει να χτυπά και κάποτε καταφέρνουμε να σηκωθούμε!!!
Είδα κι έπαθα να φτάσω 16 να μου πούνε ότι Ιορδάνης δεν υπήρχε μάρκα καφέ. Τον λέγανε έτσι, γιατί ήταν με τόσο νερό, όσο ο Ιορδάνης ποταμός!
Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2007
Φλυντζάνι ή κούπα ?
Blogo - παιγνίδι.
Η Ρενάτα, έκανε την αρχή και μου έδωσε την ιδέα ! Θα φωτογραφίσετε (σκιτσάρετε) την αγαπημένη σας κούπα (φλυντζάνι) που πίνετε, καφέ (γάλα, τσάι, σοκολάτα, κακάο)?
Πολύ θα ήθελα να γνωρίσω τις κούπες σας, τις συλλογές σας αν υπάρχουν και την ιστορία της κάθε μιας ξεχωριστά. Για να δούμε ποιός θα προλάβει πρώτος. Thalasini, τι λες, έχει κούπες ο βυθός?
Αντώνη-Κυδώνη, φωτογραφίες βγάζεις?
Dodouli, είμαι σίγουρη ότι το πενάκι σου θα δώσει ρέστα !
Φαβούλα μου, τις έσπασες όλες?
Natassaki, τι σχέδιο έχει η αγαπημένη σου κούπα?
Ο νονός έχει χρόνο να φωτογραφίσει και να γράψει?
Βασίλη, προλαβαίνεις να γράψεις κάτι?
Ελενίτσα μου, τώρα με το νέο όνομα, έχεις νέα κούπα?
O Arammo(i)s, έχει δική του κούπα ή πίνει μαζί με τον Πόρθο και τον Ντ' Αρτανιάν ! Κάτι μου λέει πως έχεις κούπα με τον E.T.
Ασκαρδαμυκτί, θα μου κάνεις την τιμή ?
Σπύρο, θέλεις κι εσύ?
Μαριλενάκι μου, πόσες κούπες έχετε σ' αυτο το σπίτι?
Ηλιογράφε, δεν θέλω να πιστέψω ότι δεν έχεις φωτογραφίσει την κούπα σου !
Τρελλοτουρίστες, δεν μπορώ να βρω την διεύθυνση του blog σας. Την έστειλε το Νατασάκι ! Σας βρήκαμε......
A, πα, πα, τι κους κους είναι αυτό που μ' έπιασε ! Οσοι πιστοί προσέλθετε, περιμένω
Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2007
Τα γεννέθλια της αδελφής μου !
Την άλλη ημέρα το απόγευμα με πήρε η γιαγιά και πήγαμε. Μήπως ηταν πρωϊ, δεν θυμάμαι πιά. Είδα την μαμά μου και δίπλα σε μια κούνια ένα μωράκι. Φασκιομενο, έβαζε το μεσαιο δάχτυλο στο στόμα και η μαμά μου είπε ότι ήταν η αδελφούλα μου, ότι μου ειχε φέρει δώρο. Ενα φορεμα και κάτι άλλο. Σπάω απο ημερών το κεφάλι μου να θυμηθω το άλλο τι ήταν. Αδύνατον. Ξαναπήγα, στεκόμουν και κοιτούσα το μωράκι. Κάποια ημέρα γυρίζοντας απο το σχολείο το μεσημέρι, άκουσα ενα παράξενο θόρυβο. Στην κορυφη της σκάλας, στεκόταν η γιαγιά "ήρθε η αδελφούλα σου στο σπίτι" μου είπε. Πήγα να δω. Γκρίνιαζε και στριφογύριζε. Θα έμενε μαζί μας. Περνούσε ο καιρός με διαβάσματα και την μικρή να γκρινιάζει. Προσπαθούσα να συνηθίσω. Τα απογεύματα, δεν βγαίναμε έξω, βόλτα, δεν θυμάμαι αν και πότε πήγαμε στην γιαγιά Ελένη, αφ' ότου γεννηθηκε. Η Σοφία και η Δέσποινα με έβγαζαν καμμιά βόλτα και ο Μίμης. Ερχόταν και η Ελενίτσα η συμμαθήτριά μου να παίξουμε κανένα απόγευμα. Απο το σχολείο δεν ερχοταν η μαμά να με πάρει, όλο τον χειμώνα. Ερχόταν ο παππούς Νίκος, φορώντας το καπέλλο του. Θα την βγάζαμε Ελενίτσα την μικρή, έλεγε η μαμά. Μετά ήρθε ένα γράμμα του μπαμπά, που έλεγε, ότι θα δώσω το κρεβάτι μου, στην κατρουλού κι εγώ θα κοιμόμουν στην σάλα για λίγο καιρό. Δεν θυμάμαι τι σκεπτόμουν. Στην εκδρομή του σχολείου, πήγα με την γιαγιά πάλι (όπως και πέρισυ που η μαμά ήταν έγκυος) και περάσαμε καλά. Ημουν στην Β' δημοτικού.Το καλοκαίρι του 68, την βαπτίσαμε. Λίγο το θυμάμαι. Μετά φάγαμε παγωτό στο σπίτι. Η γιαγιά Ελένη έφευγε για την Αμερική γιατί θα παντρευόταν ο Γιάννη μας, ο γιός της και προσπαθούσε να τα προλάβει όλα. Ο ονομά της θα ακουγόταν, δεν γινόταν να λείπει!
Η επιλεκτική μου μνήμη, έχει σβήσει το πόσα χρόνια κοιμόμουν στην σάλα. Προφανώς δεν μου άρεσε πολύ. Ισως ήταν και λίγο το διάστημα. Το 69 κατεβήκαμε μόνοι μας στο κάτω σπίτι. Εκεί ο παππούς μου πήρε κρεβάτι δικό μου μέγάλο (είδα κι έπαθα να το αποχωριστώ στα 32). Είχα και δικό μου δωμάτιο, ήταν και η μικρή μαζί. Ηρθε ο μπαμπάς, με την στολή και τα γαλόνια να στραφταλίζουν, να την γνωρίσει. Ηταν 17 μηνών. Ανοιξε την αγκαλιά του, και εκείνη κρύφτηκε πίσω απο το μπατζάκι του παππού Νίκου και τον κοίταγε φοβισμένη. Μετά την κράταγε αγκαλιά συνεχώς. Μετά απο 38 χρόνια τον είδα να ξανακρατά μωρό στην αγκαλιά του. Την εγγονή του πιά.
Δεν θυμάμαι πολλά, πήγε Νηπιαγωγείο και μου έκανε εντύπωση γιατί εγώ δεν είχα πάει, αλλά εν τω μεταξύ, είχα μεγαλώσει πολύ. Ημουν στο Γυμνάσιο και ήταν μικρούλα. Πήγαινε ταξίδια με την μαμά και τον μπαμπά, κι εγώ είχα σχολείο μονίμως. Το 81 ταξιδέψαμε μαζί. Είχε προνοήσει ο μπαμπάς, και είχαμε διαφορετικά "δωμάτια" στα καράβι. Εκείνη ζωγράφιζε συνεχώς. Εγώ έβγαζα φωτογραφίες.
Τελείωσε το Γυμνάσιο, εγώ δούλευα πιά. Επαναστάτησε και πήγε στο Τεχνικό Λύκειο, πέρασε στα Τουριστικά, πήγε φοιτήτρια στην Πάτρα, γύρισε.
Επιασε δουλειά η μικρή. Η ζωή κυλούσε μέσα σε ευτυχισμένο κουκούλι. Ηρθε ο Γιώργος στην ζωή της, παντρεύτηκαν. Εκαναν οικογένεια. Χρόνια αργότερα, ήρθαν ο Νίκος και η Μαριάννα, στην ζωή τους, στην ζωή όλων μας. Την ημέρα που γέννησε τον Νίκο, κάθισα μαζί της, όταν έφυγαν όλοι να ξεκουραστούν. Την κοίταγα να κοιμάται και σκεπτόμουν πως ήταν την πρώτη ημέρα που γεννήθηκε. Η μικρή μεγάλωσε. Της τον έδωσα στην αγκαλιά γιατί ήταν καλωδιωμένη. "Αντε τώρα να σε μάθω εγώ πως είμαι η μαμά σου" του είπε. Η μικρή Λένα, ήταν μαμά πιά.

Τις φωτογραφίες απο τα παιδικά μας, στις χρωστώ σε άλλη ανάρτηση, δεν πρόλαβα να τις σκανάρω.
Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2007
Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2007
Εκθεση της μαθητρίας..."πως πέρασα εκεί μακριά"
Σεπτέμβριος 2006.
«πρέπει να φύγω», μουρμούριζα αρκετές ημέρες. Επρεπε να φύγω. Να αλλάξω εικόνες, να αλλάξουν όλα. Ετσι πίστευα. Ρωτώ και ξαναρωτώ την Δέσποινα στο Τορόντο «είσαι σίγουρη πως με θέλεις»?
Την επόμενη φορά, μου απαντά, η προσφορά θα κλείσει. Υστερα, δήλωση στον boss. Τι να μου πει… όχι θα μου έλεγε? Κλείσιμο εισιτηρίου. Εγώ δεν πίστευα ότι θα φύγω. Διαδικασίες για ταυτότητα, να μην έχουμε την παιδική, μεγαλώσαμε. Ας τα να πάνε. Διαδικασία για διαβατήριο. Κάτι πιο εύκολο έγινε εδώ και 8 Νοεμβρίου είχα και από τα δύο.
23 Δεκεμβρίου.Αναχώρηση πρωί κατά τις 6 από τον Βενιζέλο. Ξύπνημα στις 2.00 (κοιμήθηκα καθόλου?)Κοιμήθηκα από τις 22.00 ως τις 2.00 και περιμένω το ταξί. Εγώ και οι δύο βαλίτσες και η μαμά που ξεπροβόδιζε το παιδί της, να πάει στο καλό. Τους λοιπούς τους είχα φιλήσει από δύο ημέρες πριν. Το πριγκηπάκι που γεννήθηκε στις 22, δεν πρόλαβα να το δω. Μου ήρθε με φωτό στον Καναδά.
Καθισμένη – νυσταγμένη στις αναχωρήσεις μετά από εκείνο το «βάλτε στο σακκουλάκι σας….» περίμενα υπομονετικά την πτήση. Επιβίβαση. Περνάω στον διάδρομο και αναστενάζω, χωρίς να το καταλάβω. Το κατάλαβα όταν οι κυρίες μπροστά μου, γυρίζουν και με κοιτάζουν με απορία «γιατί αναστενάζεις κοριτσάκι μου?» λένε . Εκείνη την ώρα γέλασα όμως ήμουν για κλάματα μάλλον. Τέτοια ανακούφιση που έφευγα? Και για ό,τι άφηνα πίσω? Σιγά να μην σκέπτομαι τι άφηνα πίσω. Θέση στο διάδρομο, και δίπλα ένα Γερμαναρούδι που κοιμόταν από την ώρα που απογειωθήκαμε, ως την ώρα που φθάσαμε σπίτι του. Όχι ότι εγώ πήγα πίσω. Κάτω από το βλέφαρο τον είχα τον ύπνο. Μετά, άντε να βρεις την επόμενη πτήση για Τορόντο, σε εκείνο το απέραντο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης. Μιας όμως και το παίζουμε στα δάκτυλα, μετά τα απαραίτητα και φτηνά Clinique βρήκα το δρόμο μια χαρά. Υπερατλαντική. Πόσα χρόνια είχα να κάνω τέτοια πτήση. Ας το καλύτερα. Στην επόμενη πολύωρη πτήση, τι καλά που ήταν. Διότι αν η κοινωνική ζουζουνα, δεν πιάσει την κουβέντα στα πέριξ, πως θα περάσει τέτοιο ταξίδι. Σε πολλές γλώσσες κιόλας. Και ο ηλιος να ρίχνει αχτίδες στο πρόσωπό μου και να κοιμάμαι και κάποτε φθάσαμε. Αεροδρόμιο? Κάναμε αεροδρόμιο εμείς όπως οι Γερμανοί? Με το αυτοκίνητο ένα τέταρτο για να βρούμε τις βαλίτσες και να τελειώνουμε. Κάποτε φθάσαμε. Ρώτησαν αν είχα "σπόρους" μαζί μου, απάντησα όχι και τελείωσε η "ανάκριση". Και που πήγαινα εγώ στο άγνωστο, με οδηγο την μνήμη να βρω την Δέσποινα? Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Κι όμως. Την είδα να με κοιτά, μόλις άνοιξε η πόρτα και βγήκα έξω. Κόσμος και κοσμάκης, περίμενε τα σόγια του. Εγώ πως την εντόπισα με μια ματιά? Το αίμα (?).
Κουρασμένη από το πολύωρο ταξίδι, που ήμουν? Στο Τορόντο. Απιστεύταμπλ. Ακόμη και εκείνη την ώρα δεν το πίστευα ότι ημουν εκεί. Η Δέσποινα, Ο Κρις, η Σούζυ, όλοι στην παράταξη να με μαζέψουν. Ελληνο-Καναδο-πορτογαλλικά και γαλλικούλια σκέτα, σε όλο τους το μεγαλείο, έπαιξαν τις υπόλοιπες ημέρες. Ο John, έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μην μιλά γρήγορα να καταλαβαίνω…. Δύο σκύλοι, τρείς γάτες και 5 love birds, συν όλους εμάς μαζί…….. μια χαρά.
Όπως πήγα στις 23, έπεσα για ύπνο γιατί κάτι το ταξιδι, κάτι η αλλαγή της ώρας….. σιγά μη δεν ξύπναγα εγώ στις 3. Το πρωί, σκοτώθηκαν να με φροντίσουν σαν μωρό παιδί. Και τις υπόλοιπες ημέρες ήμουν το μωρό τους. Να με νταντέψουν, να με κανακέψουν, λες και ήμουν σπίτι μου.
Βασιλόπιττες, φτιάχναμε μία ολόκληρη ημέρα 8 ήταν? έχω χάσει τον λογαριασμό. Εβαλα όσα 2007 δεν είχα βάλει ποτέ στην ζωή μου. Στο σπίτι της κας Πάτρας. Εμενε σε μία συνοικία με πιο παλιά σπίτια. Πως αυτοί εννοούν το παλιό και το νέο, δεν κατάλαβα! Παραμονή Πρωτοχρονιάς, είμαστε καλεσμενοι σε άλλους φίλους ΕλληνοΑιγύπτιους με επιρροές απο Αρμενία και Καναδά κια ολίγη Ιταλία. Το πρώτο τηλεφώνημα για την εορτή μου, ήταν αναπάντεχο και στις 7 η ώρα, το απόγευμα. Ομως με άφησε με τέτοια γλύκα που χαλάλι η πρωτιά.
Α, εδώ πρέπει να σας πω για την άλλη αμερικανιά. Το jello. Σπεσιαλιτέ της Δέσποινας που έφτιαχνε 2 ημέρες πριν
Καναδάς - Τορόντο
Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2007
Niagara Falls
Ημουν εγώ εκεί? Ημουν εγώ, που πήγα στους καταρράκτες του Νιαγάρα? Σαν ψέμματα μου φαίνεται. Ηταν στην αρχή του χρόνου και αιώνας μοιάζει. Ταξιδεψα στα πέρατα του κόσμου. Πρώτη φορά στην νέα ήπειρο. (Μεταξύ μας, τι μου μένει? Αυστραλία και Ανταρκτική, με το καλό. )
Σαν ψέμματα μου φαίνεται. Τους είδα σούρουπο με τα φώτα. Ηθελα να μείνω εκεί να τους κοιτώ. Πολλή ώρα. Ολη την ημέρα (καλά, μην το παρετε και σοβαρά, θα πάγωνα).
Νομίζω πως ήταν στ' όνειρό μου. Κι όμως. Εγώ ήμουν. 'Ημουν εκεί για περισσότερες απο 3 ώρες. Είδα όλο το σοου με τα φώτα και τα νερά. Τριγύρισα τόσο που πάγωσε η μυτούλα μου. Αλλά γέμισαν τα μάτια μου εικόνες. Εικόνες που της πήρα μαζί και απλώνομαι πάνω τους, όταν κουράζομαι. Εικόνες δικές μου. Καλα, μην γκρινιάζετε, θα σας ποστάρω κι άλλες. Να θαυμάσετε ! Ως τότε, κλείστε τα μάτια και ταξιδέψτε.
Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2007
Μουσακαδάκι της τεμπέλας
Μ' αρέσει, πως μ' αρέσει η μαγειρική. Πάντα ήθελα ν' ανακατεύομαι με τις κατσαρόλες, τις σάλτσες, τι μυρωδιές, τις συνταγές. Μεγάλωσα και μου έμεινε "κουσούρι". Εμαθα μεγάλη να κάνω τα βασικά, φακές, φασολάδα, ταραμοσαλάτα, αλλά και μουσακά και παστίτσιο. Με μια μαμά που μάζευε ότι συνταγή απο όπου εύρισκε και γέμιζε συρτάρια ολόκληρα της κουζίνας. Τι θα έκανα εγώ? Γέμιζα αντίστοιχα κούτες ολόκληρες απο περιοδικά με συνταγές.Ακόμη και τώρα με όση κούραση κι αν έχω, 9 με 11 το βράδυ ξεπετάω ένα μουσακαδάκι, ένα παστιτσάκι, ένα κάτι για να τρώμε 3 μέρες και να γκρινιάζει η μητέρα που με βλέπει βράδι στην κουζίνα (εκείνη και την ημέρα δεν τρελλαίνεται) και της σηκώνεται η τρίχα κάγκελο.
Και μιας και αναφέρθηκα στο μουσακαδάκι, να σας πω μια γρήγορη συνταγή. Μια συνταγή της τεμπέλας. Ο μουσακάς της τεμπέλας, της κουρασμένης, της βαριεστημένης, αλλά νοστιμότατος.
Υλικά
Μελιντζανούλες (απο αυτές που αρνούνται να δέσουν στην βεράντα μου)
Πατατούλες
Κιμαδάκι
Κρεμμυδι ξερό
Ντοματούλα ζουμί
Γαλατάκι
Αλευράκι
Φυτινούλα
αυγουλάκια
αλατάκι, πιπεράκι, μοσχοκαρυδάκι τρίμμα
Eκτέλεση
(δώς τε του να καταλάβει)
Στην μία κατσαρόλα, βάζουμε τις πατατούλες με τα φλούδια, αφού τις πλύνουμε να πάρουν μία βράση. Μία είπα!
Κόβουμε ροδελίτσες τις μελιντζανούλες και τις απλώνουμε σε ταψί με λαδόκολλα στο φούρνο και τις αλείφουμε με λαδάκι (ολιγον, όχι υπερβολάς) !
Στην άλλη κατσαρόλα, βάζουμε τον κιμά, να του φύγει το αιματάκι. Σκέτο μόνο κι ορφανό. Μετά έχουμε τρίψει το κρεμμύδι και το ρίχνουμε μέσα και μπλουμ και η ντοματούλα (χυμουλης έτοιμος απο το κουτάκι). Τό αφήνουμε να πάρει βράση κατά τα γνωστά.
Στην τρίτη κατσαρολίτσα βάζουμε το γαλα με το αλεύρι και παίρνουμε τον αυγοδάρτη (κορίτσια δεν ξέρω πως αλλιώς το λένε) και ανακατεύουμε κάνοντας οκτάρια, να μην σβωλιάσει. Μόλις αρχίσει να πήζει, ρίχνουμε αλατάκι, πιπεράκι και το κατεβάζουμε απο την φωτιά.
Εν τω μεταξύ, ρίχνουμε μια ματιά στα κατσαρολικά και στα ψητά, να μην αρπάξουν. Ισως οι μελιντζανούλες να χρειάζονται γύρισμα τα πάνω κάτω.
Στην μπεσαμέλ. Βάζουμε μία κουταλίτσα φυτίνη μέσα και ανακατεύουμε και 2-3 αυγουλάκια χτυπημένα. Τρίβουμε και το μοσχοκαρυδάκι και σκεπάζουμε με μεμβράνη να μην κάνει κρούστα. Εν τω μεταξύ, θα έχουν γίνει οι πατατούλες, ολίγον απο βραστές και τις ξεφλουδίζουμε. Τις κόβουμε στρογγυλές. Γίνανε και οι μελιντζανούλες ολίγον ψητούλες. Τώρα την διαδικασία την ξέρετε. Στρώσεις πατατούλα μελιντζανουλα και κιμαδάκι κοκκινιστούλι και την μπεσαμελίτσα και φούρνισμα.
Να σας ξεκαθαρίσω πως δεν το κάνω light και τέτοια μοντέρνα. Απο τεμπελιά και βιασύνη το κάνω, διότι ποιός τηγανίζει. "Μουσακάς είναι αυτός?" θα ακούσω τις κακές πεθερές. Ναι, νοστιμότατος και μια χαρά, θα απαντήσω εγώ που θα ήθελα να είχα τις ατελείωτες ώρες για να βρίσκομαι με την ποδίτσα μου στην κουζίνα μου. Καλή επιτυχία και καλοφάγωτος! Κι αφήστε τις κακές γλώσσες να σας πούνε τεμπέλες ! Θέλει μαστοριά και η τεμπελιά.
Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2007
Γιορτάζω !!!

Visit www.hostdrjack.com

Host Your Images & Videos FREE
CLICK HERE!






