Τροχαία !!!

Μου κάνει σήμα να σταματήσω ένας παίδαρος, Υπαστυνόμος καλέ, στο Ψυχικό. Σικ περιοχή ! Σταματώ, ανοίγω την πόρτα και γονατίζει στο ύψος του καθίσματος και με καλημερίζει.

-“Καλημέρα, καλέ, σηκωθείτε, θα βγώ έξω” του λέω

-“κάνει κρύο, θα πουντιάσετε” απαντά και ζητάει τα δέοντα.

Βγαίνω έξω γιατί έτσι είμαι μαθημένη, "κλαρίνο στο όργανο” (πιτσιρικάς ο παίδαρος, αλλά βαθμοφόρος !)

-“δεν έχετε περάσει ΚΤΕΟ”, μου λέει.

-“εεεε, δεν το κυκλοφορούμε συχνά, το ξεχάσαμε, δίκιο έχετε"

Του δίνω τα δέοντα και το σήμα στο χέρι “δεν ξέρω να το κολλήσω, κάποιος θα το κάνει, ως τότε το έχω μαζί”. Χαμογελά, και το κοιτά καλά. Το κολλάει γρήγορα, χωρίς σχόλια.

"θα σας δώσουμε μία κλησούλα και θα σας παρακαλέσω να το περάσετε ΚΤΕΟ. Μετά θα πάτε αμέσως την κλήση και το χαρτί του ΚΤΕΟ στην Τροχαία Κηφισιάς και είναι στην διακριτική ευχέρεια του Διοικητή να σας το σβήσει."
Γράφει ο συνάδελφός του την κλήση και τουρτουρίζει. “γιατί δεν φοράτε γαντάκια όπως ο συνάδελφός σας, θα κρυώσετε”.
“Σας ευχαριστώ πολύ που μας σκέπτεστε, δεν το κάνει κανείς πιά”, λέει ο μικρός κοκκινίζοντας.

“Είστε πολυ γλυκειά, να περάσετε ΚΤΕΟ σας παρακαλώ και σας ευχαριστώ καλημέρα σας”. μου ξαναλέει ο παίδαρος, ναι, ναι ο Υπαστυνόμος. Εγώ πόσες ευχαριστίες να πω? Τρόπο θέλει !!!

Πηγαίνω σήμερα πρωί πρωί στην Τροχαία Κηφισιάς (αχ, τι ωραία βόλτα) και αντικρύζω έναν φρουρό μέσα στο χαμόγελο, ακουει τι θέλω και μου λέει που να πάω να ρωτήσω.

Αντικρύζω μία γλυκύτατη κυρία στην είσοδο που με εξυπηρετεί μια χαρά.
Ανεβαίνω στον 1ο όροφο και στο γραφείο που μπαίνω, βλέπω τρείς κυρίες και έναν κύριο, βαθμοφόρους. Καλημερίζω, με καλημερίζουν σαν χορωδία και απευθύνομαι την πρώτη μπροστά μου. "μπλά, μπλά, μπλά" και εκείνη μου δείχνει μία κοπέλα και λέει "Η κυρία Διοικητής, θα σας πει". Βγάζει μία φωτοτυπία, γράφει και κάτι στην κλήση η κυρία Διοικητής και την δίνει στην άλλη. Γυρίζει προς το μέρος μου, με κοιτά κατάματα και χαμογελά.

"Είστε εντάξει, αφού πληρώσατε το ΚΤΕΟ, καλημέρα σας, ευχαριστούμε πολύ".

Ρε, γιατί μ' ευχαριστούν, αναρωτιέμαι! Ανταποδίδω το χαμόγελο και την καλημέρα, στροφή και φεύγω. Δεν είναι και για να μένεις πολύ στο Αστυνομικό τμήμα.......

Κατεβαίνω τις σκάλες και σκέπτομαι. "Μου έσβησαν την κλήση, έ τσι εύκολα και γρήγορα. Νέες κοπέλες (αναμφίβολα πολύ μικρότερες απο εμένα), χαριτωμένες, περιποιημένες, με ευγένεια. Η κυρία Διοικητής με κατακάθαρο βλέμμα και χαμόγελο πλατύ.
Βγαίνοντας με στέλνει στο καλό ο φρουρός..... ανταποδίδω και φεύγω.

Εχω ένα χαμόγελο ηλιθίου, όχι γιατί μου έσβησαν την κλήση, αλλά γιατί τόση ευγένεια μαζεμένη δεν μου έχει ξανατύχει.

Μπράβο σας ! γιατί τα καλά, πρέπει να λέγονται! και να αναφέρονται στους ανωτέρους σας (πράγμα το οποίο ήδη έκανα!).