Ρατσίστρια? ποιά εγώ? μπα!

Πέρασε και το ΣουΚου με την Ζουζούνα, να φιλά Θερμοπύλες εεεε, γραφείο και την μαστοράντζα να κάνει θόρυβο και σκόνη.

Πως γινόμαστε έτσι σκεπτόμουν, όσο μεγαλώνουμε - εγώ η κρινοδάχτυλη -
Μέχρι να σηκωθώ στις 5.30 το πρωί, τρία ξυπνητήρια. Μέχρι να φτάσω α λα κιουζίν, 150 βήματα. Οχι καλέ, δεν ζουμε στα βασιλικά διαμερίσματα. Απο την νύστα, είναι.
Οσο να πάρω μπρός θέλω κανα μισάωρο. Υστερα το έργο, ντουζζζζζζάκι. Ναι πρωί πρωι να συνεφέρω.

Και μετά... μετά αρχίζει το έργο, βγές έξω στο δρόμο, στις 6.30, θεοσκότεινα με ... με ποιός κυκλοφορεί?
 Εμείς Κυψελικώς, καταλαβαίνετε, έχουμε το αφάν γκατέ του τουρισμού. Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλλοι και τα εθνικά Πέρσης και Ξέρξης. Και όλη την Αραπιά. Ενας απο δαναύτους, κατουρούσε μες τη μέση στο πεζοδρόμιο, γιατί στο χωριό του έτσι κάνει... αλίμονο.
Τούβγαζα ευχαρίστως και τα δύο μάτια με τα κλειδιά (όπλο ακαταμάχητο), που κρατούσα στα χέρια μου αλλά βιαζόμουν. Τι? να με πείτε ρατσίστρια? μπρρρ..!

Αφού επισκέφθηκα τον φούρνο, για τα δέονται, πήρα την ανηφόρα για το παρκινγκ. Ναιιιι, τον φυλάμε καλά τον τζίπι. Ο οποίος παρεμπιπτόντως, φοβάται να βγεί χαράματα έξω. Ετσι μούπε. Κελ ντεκαντάνς, σου λέει....
Αντε και βγήκαμε, και πήραμε την ανηφόρα για τη δουλειά. Ουδείς, να διασταυρωθεί στο δρόμο. Αυτοκίνητο τίποτα. Ε, βλέπεις η μαστοράντζα και οι δούλες, δεν έχουν αυτοκίνητα... στη στάση.

Χάραξε ως να φθάσω, ευτυχώς. Ειναι η μόνη ώρα - το πριν τα χαράματα - που δεν θέλω, να ειμαι έξω. Το βράδυ, δεν με νοιάζει. Το πρωί... αρνουμαι.