Εκθεση της μαθητρίας !

Φεύγω συνήθως απο το γραφείο "λιώμα" κατά την κοινή ρήση και αργά. Κάνω ότι γουστάρω τα απόγευματά μου και τα βράδυα μου, γνωστό τοις πάσι. Εδέησα μια μέρα να φύγω νωρίτερα.
Σκέπτομαι μια μιλφέϊγ, που ζήτησε η μητέρα. Περνάω απο την "Δεσποινα". Γλυφομαι στο δρόμο, παρ' ότι δεν τρώω, το παρόν έδεσμα, ονειρεύομαι να ξαπλώσω στον καναπέ, να ανοίξω την τιβί, να παίζει και να ρίξω έναν ύπνο... Θέλω να πάω μια βολτίτσα το βράδυ.
Αντε να βάλω και στο στόμα μια άκρη μιλφεϊγ, για την γλύκα.
Τηλεφωνώ για κάτι άσχετο και απαντά ο πατέρας, λέγοντάς μου "είναι τα παιδιά εδώ", προετοιμάζοντάς με ψυχολογικά. Ξέρει αυτός.
Φθάνω σε ένα σπίτι έμπλεο πανικού, με μια μητέρα-γιαγιά, που δεν έχει όρεξη τα απογεύματα να κάνει τίποτα και βρίσκεται να ετοιμάζει κάτι γρήγορο για φαγητό για τα παιδάκια και πατέρα-παππού που ασχολείται με μαθηματικές ασκήσεις.
Στον καναπέ ευρίσκεται αραχτή η Μαριάννα, και βλέπει Ντόρα, στην πολυθρόνα ο Νίκος και παρακολουθεί το ίδιο έργο!
Καταλύω στο δωμάτιό μου, quelle decadance, πράγμα αδιανόητο για μένα τέτοια ώρα και πιάνω την κουέντα στο τηλέφωνο, η μάνα ζητάει βοήθεια, η Μαριάννα, με ψάχνει να ρωτήσει για να εξασφαλίσει αν θα φάει και γλυκό του κουταλιού μετά το φαγητό...
Ζητώ του μικρού να βάλει στο ψυγείο τα 2005 μαγνητάκια που έχουν σπαρθεί στο σαλόνι, και για αντάλλαγμα, πτώμα το μωρό, πάω στην κουζίνα και του λέω "μπράβο τ' αγόρι μου, να το πάρω αγκαλιά να το πάω μέσα".
Απάντηση : "σιγά μην μπορείς να με σηκώσεις", ακούγεται απογοητευμένος. Μούρχεται να του δώσω μπουνιά, κρατιέμαι και τον σηκώνω με το ένα χέρι, τον βάζω στη μέση μου και αναφωνώ. "μην είσαι αναιδής, εγώ δεν είμαι ούτε η μάνα σου ούτε η γιαγιά σου. Σηκώνω 50 κιλά με το ένα χέρι"... δεν καταλαβαίνει αλλά απολαμβάνει.... Είμαι η ηρωϊδα του και μου σκάει φιλί στο μάγουλο !

Την ιερή ώρα που τρώνε, παρέα με την γιαγιά τους, στριμώχνομαι στο δωμάτιό μου και στέλνω μηνύματα τύπου "οποιος είδε τον Ηρώδη, να του πει πως ξέχασε δυο εδώ"...... σε φίλους και γνωστούς, αλλά κανένας δεν τον έχει δει φαίνεται.
Φωνάζουν πως έφαγαν, για να έλθει το γλυκό. Αρχίζουν οι απορίες "γιατi το λένε του κουταλιού..." της Μαριάννας, αισθάνομαι λιώμα αλλά απαντώ.
Γλύφουν κουτάλια και πιατάκια, και ξαναστρώνονται για να δούνε την υπόλοιπη Ντόρα, ως την ώρα που τηλεφωνεί η μανα τους να τα παραλάβει. Ο Νίκος έχει απλωθεί απάνω μου, και θέλει χάδια και η άλλη, με στραβοκοιτά γιατί μουγκρίζω να βάλει παππούτσια.
Η δική μου μάνα σέρνεται εμφανώς πλέον, τα παραδίδει, ετοιμάζει ένα πιάτο να φάει κάτι, και αποσύρεται.
Ρε, έτσι περνάτε τα απογεύματά σας.
Γιατι τα περνώ σαφώς καλύτερα ... Αραχτή, με βόλτες, ζήλεια σας !

Το να βγώ το βράδυ, αποτελεί παρελθόν διότι δεν έχω προλάβει να βάψω να νυχοπόδαρά μου !!! αφ' ενός και αφ' ετέρου, δεν βγαίνω αν δεν έχω ξαπλώσει έστω και μισή ώρα....

Να μαγειρέψω βαριέμαι, κοιτώ το βάζο με το λικέρ πεπόνι που έπρεπε απο επροχθές να του ετοιμάσω σιρόπι. "θα κάνω το πεπόνι" αναφωνώ. Που την βρίσκω την όρεξη... δεν ξέρω. Ανοίγω και την τι βι, στην κουζίνα και το κοιτώ... Η τιβι σπίτι μας, παίζει για να παίζει, ποτε, δεν βλέπω τίποτα.

Χτυπά το τηλέφωνο και μια φίλη, ψάχνει απεγνωσμένα βοήθεια, ακούει ένα θόρυβο και δεν ανοίγει το pc. Της μαθαίνω πως αυτό το λέμε facking technology, της υπόσχομαι να βρω τον αρμόδιο να την εξυπηρετήσει και ξαναπιάνω την κουβέντα για τα νέα σήριαλ....

Κοιτώ το ρολόι και ψάχνω τούλι για να στραγγίξω το πεπόνι. Ερχεται η μητέρα να μου βρει απο τα κρυμμένα της και την ακούω να λέει "μια τιβι μου λείπει να βάλω δίπλα στο κρεβάτι". Πράγμα που δεν έχει ξαναπεί ποτέ και σημαίνει πως "αρκετά μέχρις εδώ, πονάω πάω να ξαπλώσω αλλά είναι και ο ΟΟ7 που πρωταγωνιστεί στο γυαλί". Δεν παραπονιέται ποτέ. Για να το πει αυτό....
Βάζω να κάνω το σιρόπι, ρωτώ τον μαθηματικό νου πατέρα.... "στο ένα φλυτζάνι πεπόνι, θέλει 1/3 σιρόπι, στα δύο πόσο θέλει" και μου απαντά ο φωστήρας. "ανάλογα το φλυτζάνι",
δεν είναι η ώρα του.... "Μέτρα τις δόσεις μία μία" καταλήγει μετά...
Στο ένα αυτί ακούει το "φίλα το βάτραχό σου" και στο άλλο ακούει την μεγάλη τιβι, εγώ περισσεύω.....Αποφασίζω να βάλω όσο γουστάρω και τελειώνει εκει το θέμα.
Το τηλέφωνο στην ανοικτή ακρόαση, συνεχίζει να μου κάνει παρέα. Εμ, δεν θα βγώ, να μην τα πω τηλεφωνικά?
Σουρώνω το πεπόνι, το στραγγίζω με τα χέρια ευτυχώς είναι μαλακό και υπολογίζω σε πόσες ημέρες θα είναι έτοιμο. Οπως το κοιτώ για να κολλήσω το χαρτάκι, μουρμουρίζω. "Κρίμα ο κόπος, δεν θα το δοκιμάσω ποτέ. Σαν ανάλυση ούρων του παππού είναι ένα πράμα".
Μουρχεται να το πετάξω στον νεροχύτη.... αλλά λυπάμαι και γελώ "κάποιος θα το πιεί και θα του το πούμε μετά με τι μοιάζει....". Είναι θέμα promotion όλα.....
Η ώρα είναι περασμένες 11, κοιμάμαι όρθια, είμαι κουρασμένη ως εκεί που δεν πάει άλλο και μουρμουράω τον Ηρώδη. Η μάνα, έχει βάλει τα βρωμιζόλ για τα αρθρητικά της και έχει ξαπλώσει...
Εγώ φαί δεν έχω για αύριο και δεν θα φτιάξω, αποφασίζω να κατεβάσω απο το παλιό κινητό όλα τα μηνύματα στο πισι, αλλά δεν υπακούει, η παλαια τεχνολογία, ως που τα παρατώ...

"Τι αμαρτίες πληρώνω ρε που ... μου ! εγώ με παντρεμένο δεν έχω πάει... "η συνήθης ρήση και το μόνο που θεωρώ αμαρτία!

Κι ύστερα μου λες εμένα οικογένεια και παιδιά και δουλειά... Οποια ξαναπεί πως τα καταφέρνει θα την ξεμαλλιάσω, μα την Παναγία. Τουλάχιστον να τα λέτε μεταξύ σας, πίσω απο την πλάτη μου.