Μπλιάααααααααχ!

H αλήθεια είναι πως τόσους πολλούς γατόφιλους και γατόφιλες, μόνο εδώ μέσα έχω δεί. Και ξεφυτρώνουν ως ραπανάκια κάθε τόσο.. Δεν θα αναλύσω ξανά το ότι είμαι αλλεργική στις γάτες αλλά και να μην ήμουν, πάλι δεν τις ήθελα μέσα στα πόδια μου, βαριέμαι.

Σας αφιερώνω αυτές τις απαίσιες ωστόσο πανάκριβες ράτσες που απο μικρές ως μεγάλες, δεν είναι όμορφες καμμία στιγμή!

...οι σιχαμένες! Θα μου πείτε, οταν αγαπάς, το αγαπάς όπως είναι. Ε, όχι! έχω μια άλλη αίσθηση. Να με σκουζάτε !

ε, ναι εντάξει και το φαί μου το έφαγα, δεν είναι ανάγκη να βλέπω ετούτες για να τρώω.

" το τέρας αμάν", θα μπορούσε να έχει λεζάντα, η φωτογραφία... αλλά θα μου την πέσουν τα φιλοζωϊκά σωματεία...
Δεν πείραξα και δεν θα πειράξω ποτέ ζωντανό, αλλά όχι και έτσι ρε παιδιά, όχι κι έτσι ! ενα τέρας σπίτι μας, να την βλέπεις το πρωι που ξυπνάς να "φτιάχνεις διάθεση". Ελεος.