ο Μάριος

Nα σημειώνω, γιατί ξεχνώ. Ασε που η κυρά Νάσια, ρώτησε...

Εναν καυγά, που εκανα τον Ιούλιο και ξωπέταξα την κυρία που ενδιαφερόταν για την μαμά μου, πιο πολύ απο εμενα? αυτο.
Βλέπω γνωστή γειτόνισα προ ημερών και της λέω "θα σου τηλεφωνήσω". Είχαμε κάποτε προβλέψει να εχουμε τα τηλέφωνα η μια της άλλης. "Θα βγείς για καφέ με αυτή"? μου είχε πει η κυρία στριμένη. Γιατί να μην έβγαινα. Γειτόνισσες, τα λέγαμε στο πόδι, ας τα λέγαμε και καθιστές.  Αρπαξα την κοροϊδία μου και .... εκατσα στα αυγά μου. μην ρωτάς γιατί.

Της τηλεφωνώ  και λέμε διάφορα του καιρού. Στο τέλος, ρωτάει τι κανει η γειτονιά και απαντώ "αρπάχτηκα με την φίλη μας", για τους λόγους που ξέρουν όλοι.
Βέβαια, της επεσήμανα, "εσύ ακούς την μια πλευρά". Εμενα. και ανοίγει το στόμα Ασπασία και την περιλουζει, κι αυτή και την άλλη χειρότερα.
Και μένω κάγκελο. Μόνο εγώ δεν τα έβλεπα? ρε τι παιδί βιολί !
Βλεπόμαστε και τις ξαναλούζει. Αρα δεν ήταν δική μου ιδέα. Η δε μοδίστρα που μου φωνάζει καιρό.... οταν της τα είπα, σηκωσε μεγαλόπρεπα τας παλάμας, εις ένδειξη χαιρετισμού !!! να το καταλάβω, πραγματικά. Εισέπραξα και ενα "βλέπεις? οταν μιλάω εγώ να με ακούς".....

αει και τις άκουσα και το κατάλαβα επιτέλους.

ημέρα Τρίτη, πάω οπτικό και περνάω απο τον Μάριο. "φτιάξε καφέ κι έρχομαι να σου πω κουτσομπολιά"..... μένει κάγκελο κι εξαφανίζομαι.
Εχω όρεξη όμως.
Με τον Μαριο, τα λέμε στο πόδι στη γειτονιά, οπως και με πολλούς άλλους. Η κακιά κυρία πρωην φίλη, ολο έλεγε "πάλι με τον Μάριο μίλαγες? αυτό πέφτει κάτω για σένα" ή "τι τρέχει μαζί σας πάλι"...... εγώ γιατί δε είχα καμμία ένδειξη? για να λέει η κυρία, μπούρδες. Επέμενε όμως η κακιά κυρία. και το συζητούσε και παραπέρα... (μάθαμε... χιιιιχιιι0.

Και που λες Ασπασία μου, αρχίζω να του λέω του Μάριου, τα καθέκαστα. Κούναγε το κεφάλι κι έλεγε "ζήλια".... ο πρώτος ήταν ή ο τελευταίος? χεχεχε!
Και εκεί που είπαμε πολλα και διάφορα... νάσου και η κυρία να περνά να παέι σούπερ μάρκετ.  "τώρα περίμενε' του λέω, θα μας δει και θα σκεφθεί "πίνει με τον Μάριο καφέ η κυρία, τώρα που τσακώθηκε μαζί μου'.... και τι άλλο, δεν περιγράφεται...και θα το πει και σ'΄ολη την γειτονιά 'μωρέ με ποιόν κάνει παρέα στη γειτονιά" μ' απαντά ο Μάριος και μένω εγώ κάγκελο.

Με την υπάλληλο του, όμως η κακιά κυρία, είχε κάνει σχόλιο, κι αυτή με την σειρά της, τους το είχε πει "η βάσω τσακώθηκε με την κακιά κυρία".
κι εκείνος της απάντησε "κάτι θα ξέρει, δεν σου πίπτει λόγος"...

Και συνεχίζουμε την κουβέντα στο πόδι, με τον Μάριο, οταν η κυρία, περνάει κοιτάει μέσα στο μαγαζί και χαμογελάει ειρωνικά. βρε δεν κοιτάει την τύφλα της.....η αγράμματη.

Γελάσαμε και σήμερα με τα χάλια της. Εχουν όλοι άποψη στη γειτονιά για πάρτη της.... μόνο εγώ δεν είχα...
καλά μην φωνάζεις. είναι που είμαι ανεκτική. και το άλλο. πες Γοργόνα.

εεεε εδώ κυρία, συγκάτοικος, όταν της είπα "μας άνοιξαν το υπόγειο και πηραν μόνο την ραπτομηχανή", μου απάντησε "αυτό ήταν στημένο"... δεν θέλω να πιστέψω πως ήταν στημένο απο εκέι γιατί τότε θα αρχίσω τις μεγάλες κακίες για πάρτη της κακιάς κυρίας.

 

Μικροχαρές !

Eίναι αυτές οι μικροχαρές της ζωής, που μας κάνουν να χαμογελάμε.
Δεν με πτοούν οι άλλοι, με τα λόγια, δεν θα με πτοήσει τίποτα απο τα γύρω.
ναι μιλώ για τον γενικό χαμό.  θα μου πεις, δεν σε αγγίζει η κρίση?

χμ... ναι όπως όλους, όμως στάσου (οχι δεν έχει μυγδαλα.. περίμενε όμως).

ζω με δύο μεγαλύτερους, παρά πέντε 80. άλλοι δύο παράπλευρα περί τα 85, οι οδηγίες δεν είναι σαφείς. οτι θένε λένε.

Με όλα αυτά που βομβαρδίζονται, φοβούνται, μουρμουράνε, δυσανασχετούν. Αν δεν τους δώσεις μικροχαρές, να ξεχαστούν, τόχασαν το παιχνίδι.

Ενα πακέτο κεϊκ, απο το σούπερ μάρκετ, για τον καφέ και μια μερίδα πατάτες τηγανητές "βρώμικες" το Σάββατο, ξέρεις πόση χαρά φέρνουν?
ε, ρε και νάξερες. δεν θα συζητήσω, για το έξτρα χαρτζιλίκι την ημέρα που θα πληρωθείς. εκεί εχουμε πάρτυ, μετά πυροτεχνημάτων. διότι θα αγοράσουν μια βλακεία. Είναι σίγουρο. αλλά θα το ευχαριστηθούν τόσο που δεν το συζητάμε άλλο.
Το δε "βρώμικο" μερίδα κοντοσούβλι.... τους κάνει να απογειώνονται. σου το υπογράφω. Σαν μικρά παιδιά. Η χαρά τους, χαρά μου και όταν βγάλουν να κεράσουν δεν σηκώνουν μία.

Τι κι αν ο λογαριασμός των φωτώνε, μας άλλαξε τα φώτα? η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και δεν θα την αφήσουμε να πεθάνει.
Οχι όσο περνάει απο το χέρι μου. Οι πάστες της Κυριακής, οταν έρθουν, δεν προλαβαίνουν να μπούνε στο ψυγείο... στην διαδρομή εχουν φαγωθεί. για τα παγωτίνια, δεν το συζητώ...ευτυχώς τελείωσαν του φούρναρη.

δεν μπορώ να τους στερήσω αυτά τα μικρά. Δεν γίνεται. οσο ζουν και μπορούν ας το απολαύσουν.
ζήτησα προ καιρού, ενα ρολόι για το δωμάτιο μου με ήχο. αργουσε να έρθει στο μαγαζί και ολη τους η έννοια το καλοκαίρι ήμουν εγώ. και τώρα που ήρθε, ήθελε να τον πάω προχθές το βράδυ να μου το πάρει. απο τον δικό τους λογαριασμό.

Ασε οι θείοι, που αν δεν πάω σάββατο, το επόμενο, χρεώνουν έξτρα ώρα !
Το ίδιο γινόταν και με τους παππούδες. ο της μαμάς μου πατέρας, ζούσε μέχρι το 96. οσο πήγαινα, ήταν η χαρά του. και πάντα είχε φυλαγμένο κάτι να με φιλέψει. λες και ήταν σίγουρος πως θα πάω.

οχι δεν κάνω την έξυπνη. ούτε κομπάζομαι.
είναι σαν μικρά παιδιά. τους δίνεις και σου επιστρέφουν τα διπλά. οχι υλικά.... αντίληψες.
πως μούρθε? μμμ! μούρθε γιατί έτσι... θα φύγω τριήμερο και εκανα λίστα μικροχαρών προς αγορά.
ασε που μου δίπλωσε το τσουρέκι να το πάρω "για το δρόμο" λες και θα πάω στην έρημο........ τι να της πεις?

Και που λες Ασπασία...

Το σίστριγκλο θα γίνει και πάλι σήμερα στο κέντρο.
Κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτα. Με τις απεργίες... θα φτιάξει κάτι?
εντάξει την εκδήλωσες την δυσαρέσκιά σου μία φορά.
Εγώ που δουλεύω, λοιπόν, περιμένω απο εσένα να μου δώσεις λύση.
Για το δακρυγόνο που θα φας, εμενα δεν με νοιάζει. Σκοτίστηκα. Να το καταλάβεις.

Και που λες Ασπασία, κουτσοί στραβοί στον Αη Παντελή, το ξέραμε, αλλα δεν πίστευα ποτέ ότι θα μου προκύψουν εδώ !

Τι ναι τούτο. Διάβαζα στην Αχτίδα, ότι επικοινωνουσε μαζί της στο μεηλ, μια κοπέλα _ και όχι μόνο βέβαια - αρρωστη και τελικά μας άφησε. και η Αχτίδα, που ανοίγει αγκαλιά για όλο τον κόσμο, στεναχωρήθηκε βεβαίως, θυμήθηκε άλλα και γενικά "έπεσε".

Κι έρχομαι Ασπασούλα μου, να σε ρωτήσω. Γιατί να μας φορτώνονται προβληματικοί ανθρωποι? Γιατί να κάνουμε τους ψυχολόγους, αμισθί κιόλας? Προβληματικοί όχι. Με προβλήματα που δεν ξέρεις τελικά αν ειναι και προβληματικός ό άλλος.
Γιατί θα πρέπει ο καθένας να με φορτώνει με τα προβλήματά του? Ο άγνωστος, που δεν τον ξέρω, που δεν με ξέρει. Που ανακάλυψε την πυρίτιδα μαζί με το πισί.... φακινγκ τεκνόλοτζι, το λεμε εμείς.
Επειδή ειμαι επιηκής? δεν βρίσκω άλλη λεξη. Η επόμενη που μου έρχεται ειναι "μαλάκας".

Ερχόταν κάποια στο μπλόγκ, και άφηνε ένα σχόλιο κατά καιρούς. Ο κομήτης του Χάλεϋ, ενα πράμα. Υστερα που εβαλα μόνο χρήστες γούγλη.. δεν μπορούσε να μπεί, διότι δεν ήξερε.. είπα στείλε μεηλ με σχόλιο να το βάζω εγώ.
Μου έστειλε ενα μεηλ με τα οικογενειακά της προβλήματα. Μα πριν πολύ καιρό.
Αυτό κατάλαβε. Εγραψα κάτι, που δεν θυμαμαι και το άφησα έτσι.
Ηρθε προχθές το πρωί στις 5.20, αν έχεις το Θεό σου στη θέση του, γιατί εγώ εχω το κινητό ανοικτό και ακούω τα μυνήματα και άφησε σχόλιο. Οχι πως δεν μπορεί να μπει, αλλά μπράβο στην μαμά μου (κείμενο πριν κλειδώσει) και πως είναι δυστυχισμένη.

Πήρα την ανάποδη, στο διάλο πιά και της απάντησα πως δεν θέλω κανεναν άγνωστο, γι αυτό κλείδωσα και το μπλόγκ... και ζήτησε και συγνώμη.
Και ξανάρθε σήμερις το πρωί αχάραγα πάλι να μου πει, "αφού μου είχες πει να σου στέλνω μεηλ, αλλά εντάξει δεν θα ξαναενοχλήσω". Πόση αγαμία, κυκλοφορεί ρε παιδί μου.
Πόσοι ηλίθιοι ανάμεσά μας? Αμάν πιά.

Ασε με να πιώ εναν καφέ σε νέα κούπα πιά! Μην μου ζαλίζεις τον ατμοσφαιρικό μου αγέρα!

* το να σου πω ότι υποψιάζομαι πως είναι βλαμένοι με πολλα΄προφίλ, να μην στο πω, έξυπνο παιδί εισαι... με καφέ ή χωρίς, για πρωί