Τεπελένι και Χειμάρρα ! και τραγούδια ηρωϊκά

Μου ήρθε στο στόμα ένα τραγούδι..."Πάνω κει στις Πίνδου μας τις κορφές.... που θαρρείς τ' αστέρια φιλούσαν...." μέχρις εκεί. Θυμάται κανείς να μου το συνεχίσει... εχω να το πω απο το Δημοτικό... πως φεύγουν οι μνήμες.....


Ημέρες μνήμης... διάβαζα τον Αθεόφοβο, αξίζει, να πάτε, (πάντα αξίζει, αλλά σήμερα δυο παραπάνω...) και μου ήρθε στο μυαλό μια ανάρτηση με παλιές φωτογραφίες.
Την ξαναβάζω για να μαθαίνουν οι μικρότεροι.
=============================================
Οι παρακάτω φωτογραφίες, έχουν δωθεί, στον πατέρα της μητέρας μου απο τον αδελφό του Κώστα Ι. Καντεράκη, που πολέμησε στο ΕλληνοΑλβανικό μέτωπο το 1940. Επίσης πολέμησε και ο αδελφός τους Νίκος Ι. Καντεράκης, ο οποίος πέθανε απο φυματίωση το 1944.
Μην με ρωτάτε λεπτομέρειες. Δεν γνωρίζουμε περί των φωτογραφιών. Προφανώς τις έβγαζαν και τις "πουλούσαν" για να κυκλοφορήσουν, διότι δεν φαντάζομαι εκείνα τα χρόνια οι ελληνες φαντάροι, να είχαν μαζί τους φωτογραφικές μηχανές.
Πίσω απο κάθε φωτο ο θείος Κώστας, ειχε περιγράψει περι τίνος πρόκειται.

Η καθαρεύουσα, καθαρεύουσα και η ορθογραφία.... κι όμως εξήλθαν νικητές!

Ουλαμός, παρακαλώ, όχι αστεία..... τους έπιασαν στο φαί.... τους Μακαρονάδες !!!

Κυριε Μαρκόνι μου, σου το είχα υποσχεθεί κάποτε, πως θα βρω τις παρούσες φωτογραφίες. Αργώ αλλά δεν ξεχνώ.

Κληρονομιά λοιπόν στα παιδιά σου και όλων σας, γιατί εγώ δεν, ώς γνωστόν!
==========================================================

Ενα τσάι ταξιδεύει

Ναι ναι και τα τσάγια ταξιδεύουν. Ηρθε επίσκεψη απο μακριά και η χαρά μου δεν περιγράφεται. Αληθεια. Ηρθε να κάνουμε παρέα ένα απογευματόβραδο και με ξάφνιασε χαρούμενα.

Τι καλύτερο απο μια κουβεντούλα και α, παπα, τι πολυλογία είναι τούτη?
Μιλάει το τσάι? Ε και το τσάι μιλάει και παραμιλάει κιόλας ! Οταν έχει κάνει τέτοιο ταξίδι, λέει και παραλέει ένα σωρό πράγματα. Απο το πόσο "καλά" περνάει εκεί που ζει, ως... πολύ περισσότερα.

Απο εξομολογήσεις ως κουσκούσια.

Ηταν ένα γελαστό απόγευμα που το απόλαυσα !
Ευχαριστώ απο καρδιάς κοκόνα μου. Καλή συνέχεια σ' όλα!
κι ευχαριστώ. Πολύ. Απ' την καρδιά μου !

χρόνια πολλά Νίκο!

Οχι, δεν πρόκειται για γεννέθλια...
οχι !!!
για ονομαστική γιορτή πρόκειται...
ναι ναι, εγώ την έκανα την γκάφα. Μωραίνει ων βούλεται απωλέσει λέει.
Βρε λες να με χάσετε, στο άνθος των γερατιών μου?
Αργησα να πάω γραφείο σήμερα, γιατί είχα δουλειές. Ετσι και μπεις κατά τις 11, παρ' ότι όλα τα είχα τακτοποιημένα... αρχίζουν όλοι να λένε το μακρύ το κοντό και το τρίγωνό τους. Αφού έβαλα φωνή, να σκάσουν όλοι, να πάρω μια ανάσα να δω το γραφείο μου, άρχισα και να σκέπτομαι πως είναι γιορτή σήμερα.
Την προηγουμενη ανάρτηση την είχα προγραμματισμένη και δεν μ ' ένοιαζε... αλλά έπρεπε να συμμαζέψω εαυτόν που αρμένιζε (ναι, ρε σεις, είχα περάσει καλά... ωχουουου) και να τον συντάξω στις γιορτές... Κάθε τόσο μου ερχόταν κι ένας. Ελεγα "αργότερα" ... μετά άλλη μία... ξανά τα ίδια. Ωσπου... πήρα το κινητό, να στείλω μηνύματα. Δεν μ' αρέσει ως τρόπος επικοινωνίας, αλλά δεν είχα κι άλλη οδό.. να μην φωνάζω να μ' ακούνε όλοι! Και καλά, ένας που δεν απάντησε ο αγενής, το τσιγγούναρος... Αλλά να πω χρόνια πολλά στους Νίκους.... δεν τόχα ξαναπάθει, η γραία!
Για μένα ένα όνομα υπάρχει.. πάει και τελείωσε. Ολα περιστρέφονται γύρω απο το Νικόλαος. τα λοιπά απλώς ευρίσκονται.
Αφού δεν με παίρνουν εμένα στην γιορτή μου, γιατί να θυμηθώ την δική τους? Αυτό, ακριβώς. Ετσι όπως το λέω.

Οπότε, Χρόνια πολλά Νίκο μου, και του χρόνου με υγεία!

Γιορτές και απορίες !

T' αη Μήτσου του καβαλάρη, του πολυούχου της νύμφης του Βορρά, του μυροβλήτη, του..... του με τ' καφεκόκκινο άλογο κλοκ κλακ κλοκ κλάκ!! Του που ουδεμία σχέση έχει με τον άλλο καβαλάρη με το άσπρο άλογο! Που σκότωνε δράκους ! Τον Αη Γιώργη ντέ ! ποιόν?
Που μάθαμε να τους ξεχωρίζουμε απο τ' αλόγατα. Διότι την ιστορία, πόσοι την θυμούνται? Ναι καλά! Καβαλάρης κι άταχτος, πήρε μάθημα ο Μήτσος κι έγινε Αγιος ύστερα! Υστερα ή πριν. Επαναστάτης εύπορος όμως κι όχι ποπολάρος! Και Ρωμαίος. Με πατέρα στρατηλάτη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Μακεδονία.
Για να ξαναδιαβάσω γιατι έχω απορίες. Στρατηλάτης ο πατέρας, χιλίαρχος ο γιός, Ρωμαίοι όμως? ή μισθοφόροι του Ρωμαϊκού στρατού? Ποιά Μακεδονία? Αγιος πότε έγινε !? Και καλά, ότι έγινε χριστιανός και προσηλύτιζε νέους, εντάξει το θυμάμαι! Αχταρμάς !
Τρέξον κυρ- Ασκάρ μου, τα φώτα σου ! Δεν γηράσκω αει - μην τρέχει και πολυ,μεγάλος άνθρωπος!
Η ιστορία με τα θρησκευτικά, μια ζωή κονταροχτυπιούνται !
Πέρα απο όλα...
Τ' αη Μήτσου σήμερα το λοιπόν και γιορτάζουν οι Μήτσηδες και οι Μητσούλες, απανταχού.
Πρώτα το σπίτι μας, να ευλοήσουμε τα γένια μας κι ένα φιλί του θείτσου Μίμη μας και μετά Χρόνια Καλά, σε όλους τους Μητσαίους. Κρυμμένους και φανερούς εδώ στα βλόγια ! Για να μην λησμονήσω κανέναν! Μετά όφις που με έφαγε !!!
Αργία, σήμερα, η Σαλόνικα κάθεται και μεις εργαζομεθα. Του Αγίου και πολυούχου των Αθηνών, έχουν ψυχή μόνο οι δασκάλοι! μη χ@@. Οχι πιανού? τ' Αη Νιόνιου των Αθηνών ! α!
Γι αυτό κι εμείς, κάναμε γιοφύρι και θα σας δούμε on Monday!!! Οχι θα κάτσω να σκάσω!
Θυμηθείτε την παρέλαση, αν και δεν νομίζω νάναι περίλαμπρη. Σιγά μην βγάλει άρματα όξω! Καίνε πολύ και δεν είναι εποχές για τέτοια! !
Εμένα, δεν μ' αρέσει χωρίς άρματα βέβαια! Είμαι της άλλη σχολής, ή να κάνουμε παρέλαση, ή να μην κάνουμε!


Αει, χρόνια πολλά και καλά, να σας χαιρόμαστε! Ολους και όλες!

πσσσσσσστ ! έχουμε και Λουμπαρδιάρη, μην ξεχνιόμαστε. Γιορτάζει η νύμφη και γιορτάζει η νύμφη. Χαμουτζία ξε-χαμουτζία, τον τιμάμε!



*κι ένα κερί, γι αυτούς που φύγαν... να κλεινει το γόνυ!

πάμε?

Πάλι ταξίδια ονειρεύουμαι, πάλι θάλασσες βλέπω μπροστά μου, πάλι φευγάτη είμαι... ναι ναι όπως οι γάτοι!!!

Λίμνη Οντάριο, Αυγ. 2010

Relax!!!

το αυτό επιθυμείτε και δι εμέ!!! το ξέρω κι ευχαριστώ πολύ !!!

Αφιερωμένο.....

Ο Πρίγκιπας Λεμόνης και η όμορφη Κρεμμύδω

Φτούνο το παρακάτ', εξαιρετικά αφιερωμένο σε ένα απο τα καλύτερα παιδιά των blogs, που μου έκανε την μεγάλη τιμή να με κάνει παρέα!

Ευχαριστώ ΦρεσκοΛεμονή μου!!!

Ο πρίγκιπας Λεμόνης

αρρώστησε βαριά

με ίχτερο τον βρήκαν

και πόνο στην καρδιά

Τρέχουν οι γεωπόνοι

με φάρμακα πολλά,

τον πρίγκιπα Λεμόνη

να κάνουνε καλά.

"Καρότα, υπασπιστές μου,

ελάτε να σας πω,

δεν έχω άλλο πόνο

μονάχα αγαπώ.

Την όμορφη Κρεμμύδω

αν δεν την παντρευτώ,

μεσ' τον λεμονοστύφτη

θα πέσω να στυφτώ".

Εγώ είμαι η Κρεμμύδω

κόρη αρωματοπώλη

παίζω πιάνο και μυρίζω

όπως η γενιά μου όλη

Στο παλάτι με καλέσαν

την σαλάτα να στολίσω

και τον πρίγκιπα Λεμόνη

έτυχε να τον γνωρίσω.

Η όμορφη Κρεμμύδω,

μια νύφη όλο χάρη,

τον πρίκγιπα Λεμόνη

για άνδρα της θα πάρει

Μες' το περιβόλι

γάμος γίνεται τρανός

και κουμπάρος είναι

ο κυρ - Μαϊντανός

Οι συμπεθέροι έρχονται,

κρεμμύδια και λεμόνια

Να ζήσουνε οι νιόπαντροι

πολλά να δούνε εγγόνια.

Τα λάχανα κι οι πατάτες,

ντομάτες κι αγγινάρες,

τραγούδια λένε όμορφα

για του γαμπρού τις χάρες.

Τα σκόρδα και τα σέλινα

κρατούν βιολιά, κλαρίνα,

για την Κρεμμύδω παίζουμε

και τραγουδούν κι εκείνα.

Μονάχα μια πιπεριά

φωνάζει απο κει χάμω'

"πολλά λεφτά ξοδεύτηκαν

γι αυτόν εδώ το γάμο".

Μες στο περιβόλι

...κλπ........

Μην μου πείτε πως δεν το διασκεδάσατε!
Οι νέες μητέρες το ξέρουν ίσως απο το σχολείο που το μαθαίνουν τα παιδιά. Το άκουσα να το τραγουδά η αδελφή μου, στον μικρό και αγόρασα το βιβλίο, απο ετών και το αγαπώ ιδιαίτερα.
Τα παλιά χρόνια, η Αντιγόνη Μεταξά, μας μάθαινε την φάβα και την φακή... "μα περνάει κι η φακή και τα βάζει φυλακή, μα η φάβα της φωνάζει "φακήηηηη, βγάλτα, δεν πειράζει".
Ορίστε που η ζωή συνεχίζεται. Και οι άσχημες Κρεμμύδες έχουν ψυχή!
Ευρίσκεται, σε πρώτη ζήτηση μαζί με τα παιδικά μου παραμύθια και με ξεκουράζει, με κάνει να γελώ, να ξεχνιέμαι......

Αγαπημένο βιβλίο του Γιώργου Σακελλαρίδη, απο τις Εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα" σε εικονογράφιση της Σοφίας Φόρτωμα.

Της συμπτώσεως !!!

Η περασμένη Παρασκευή, ήταν της αποκαλύψεως!!! Και της συμπτώσεως...


Το πρωί, μιλώντας με κάποιαν συνεργάτιδα, με παρέπεμψε σε έναν συνάδελφό της και "έπεσα' πάνω σε παιδικό φίλο, που εχω να τον δω απο ... προσφάτως καλέ, το 75 το 76.. περίπου...


Το θέμα δεν είναι που πέφτεις, το θέμα είναι να σε θυμάται ο άλλος και να έχει όρεξη για τα παλιά. Γιατί βρήκαμε και συμμαθητές στην πορεία, που είπαν διάφορα. Δεν τα είπαν σ' εμένα... ευτυχώς, γιατί είχα ν' απαντήσω. Μισάνθρωποι... άντε μην συγχιστώ.. φτάνει.





Με τι χαρά με αντιμετώπισε... δεν λέγεται...Ηταν η συνθήκη τέτοια, που με θυμόταν. Ηταν ο γιός του οικογενειακού μας γιατρού, εκτός των άλλων.
"Πως να δουλέψω εγώ τώρα" μου είπε "που με γυρισες τόσα χρόνια πίσω".... χα χ αχα ! !!! έκανε βόλτες χαρούμενος σ' όλο το γραφείο, έμαθα και έλεγε πως βρήκε κάποιαν απο τα παλιά!!!
Ναι, πρωτάρα μας, δεν είναι. Κυκλοφορείς μ' εκείνο το "ηλίθιο" χαμόγελο, με το μυαλό στα παλιά και προσπαθείς να "δουλέψεις'.

Πάει αυτό γυρίζω σπίτι και πάω με την μαμά στον γιατρό μου, με τις εξετασουλες της μαζί.
2 χρόνια με παρακολουθεί, τον έχω πρήξει, μόλις χρειασθώ κάτι για το ΚΑΠΗ μου, του τηλεφωνώ, με καθησυχάσει, μου δίνει οδηγίες... "αγχος έχεις' φωνάζει συνήθως.
Πρώτη φορά τον βλέπω αγχωμένο, έχει έκτακτο περιστατικό και δεν τον έχω ξαναδεί έτσι.
Μιλάει με την μαμά και κάνω την βουβή ταινία εγώ... Του περνάει η φούρια, λέει τα καλά νέα της μαμάς, για τις εξετασούλες της, της δίνει και ένα χαπούλι, νάχει.... μιλάει για την παλιά γειτονιά (με την μαμά εγώ δεν παίζω στο έργο...), ως που της λέει. "
Θυμάστε σ' εκείνη την γωνία, ένα μαγαζί... έτσι κι έτσι? "αϊντε λέω, είσαι και μικρός, εγώ το θυμάμαι, πριν χτιστεί πολυκατοικία"... το διπλανό μαγαζί, συνεχίζει, ήταν ένα μεγάλο εμπορικό, πρωτοφανές για εκείνα τα χρόνια στην γειτονιά... "ναι και το είχαν οι γονείς, ενός συμμαθητή της αδελφής μου" μουρμουράω..."οι γονείς μου το είχαν, λέει έκπληκτος, ποιά είναι η αδελφή σου?" "ποιά θάναι χριστιανέ μου, το ίδιο επίθετο έχουμε...., εσείς λέτε πως πήγατε σε άλλο σχολείο γιατρέ..." και είχε πάει μια χρονια στο νηπιαγωγείο με την αδελφή μου. Τόμπολλα ο γιατρός, ήθελε φωτογραφία της , μιας και η φάτσα μου, δεν του έφερνε τίποτα στο νού, αφού δεν μοιάζουμε....
"εχω την παιδική φωτό, ενθουσιάστηκα τώρα" μονολογούσε... και χαμογελούσε, μ' εκείνο το γνωστό χαμόγελο ναι ναι το ηλίθιο που το αποκαλώ εγώ... ΄Του την πήρα τηλέφωνο να μιλήσει και λες και είχαν να βρεθούν απο εχθές στο σκάμμα με το κουβαδάκι....
τι σου είναι οι συμπτώσεις..... "ξεσηκώθηκα, πως θα κοιμηθώ τώρα..." είπε καληνυχτίζοντάς μας. Είχε ξεχάσει τα πάντα. Ακουμπούσε στις παλιές αναμνήσεις !!!

*ο κολλητός παιδικός μου φίλος απο τα 2, με ρώτησε το σάββατο "το μπρίκι τόχεις"? "γιατί θα πάμε να παίξουμε στο σκάμμα? τόχω και βέβαια" απάντησα παρεξηγημένη. "και το κουτάλι...' σε πρώτη ζήτηση... δεν ειχα κουβά. Πως το κοριτσάκι με τα σπίρτα? εγώ το κοριτσάκι με το μπρίκι....

Blogo - παιγνίδι !!!! το κόκκινο κουρσάκι μου !

Καιρός για παιγνίδια.

Φωτογραφίστε ότι παλιο παιγνίδι έχετε, ανεβάστε το στο blog και ενημερώστε μας με λινκ!!!! το παλιότερο θα βραβευτεί!!!! στο καφέ πρώτα με περίσσια περιποίηση και μετά εδώ... !!!

* στο καφέ, γιατί πρώτα εκέι το ανέβασα ως ανάρτηση το παρόν κείμενο.

Είναι που "την είπα" της Αντιγόνης και μετά μου "την είπε" και της απάντησα και για να "μου την ξαναπεί", αχ χα χα ορίστε τα παμπάλαιά μου παιγνίδια! Τα δικά μου ναι, Αντιγονάκη, παμπάλαια είναι!! Οχι της οικογένειας τοοοοοοοοοοοοοοσο παλιά!!!!

Ελα μωρέ, μισού αιώνα παιγνίδια ! Το κουρσάκι μου! Η νύφη κι ο γαμπρός! Οι just married!
To απέκτησα κάποτε που δεν θυμάμαι. Επαιρνε μπαταρία και έτρεχε και έκανε στροφή πέριξ του εαυτού του, κάτι σηκωνόνταν απο κάτω στη μέση. Η νύφη και ο γαμπρός, έστρεφαν τα κεφαλάκια τους, και φιλιόσαντε! !!!! Η νύφη φορούσε πέπλο και ο γαμπρός μαύρο ημίψηλο. Αυτό το θυμάμαι.

Είναι όλο σιδερένιο και ζωγραφιστό, όπως γλέπετε. Μπροστά στο μπιουνάκι, είχε κορδέλες δεμένες, απο ότι θυμώμαστε.... ποιός θυμάται πια.

Κοιτάξτε ζωγραφιά, κοιτάξτε στις ρόδες στο κέντρο καρδούλα....προφυλακτήρες. Κοιτάξτε λεπτομέρεις, αξίζει τον κόπο μια επίμονη ματιά !

σας βάζω και μια όχι τόσο καλή φωτογραφία του "πίσω" μέρους. Εχει ζωγραφισμένο στο καπώ τη βαλίτσα του ζεύγους.
Είναι το αγαπημένο μου κόκκινο κουρσάκι, απο εκεί μου έμεινε το να θελω πάντοτε κόκκινο αυτοκίνητο - άντε ρε και στην Φερράρι.... με το καλό- και δεν θέλω να το αποχωριστώ.
Το έταξα στ' ανήψια... θα το πάρουν και θα το έχει 6 μήνες ο κάθ' ένας στο δωμάτιό του και όποιος παντρευτεί πρώτος είπα θα το πάρει σπίτι του. Συμφώνησαν, αλλά δεν θέλω να το αποχωριστώ. ..... ναι δουλεύει...

Ηλιαχτίδες !

Mια υπέροχη φωτογραφία !
κι άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου, ποιός θα σε παινέψει! Σε μεγάλα κέφια η φωτογράφος, ένα δειλινό του Σεπτεμβρίου, στην παραλία !
Γι αυτά που φύγαν και για τα καλύτερα, που θα έρθουν !
(σους, ξές σύ ! άφησέ με να λέω !)

Ποιανού είναι αυτο?

Θα τιρελλαθώ ΤΩΡΑ ! Ποιανού είναι αυτο το πιάτο καμαρονάδα, με ... τι είνια τούτο που δεν διακρίνεται στην άκρη?
Τώρα την είδα ξαφνικά στο κινητό μου και δεν μου θυμίζει τίποτα. Ούτε το τραπεζομάντηλο, ούτε το ποτήρι. Η φωτό είναι μεταξύ του ταξιδιού και των πρώτων ημερών στην Αθήνα. Δεν πήγα πουθενα, να με ταϊσουν άσε που ΔΕΝ τρωω καμαρόνια. Τα άσπρα δε... μια απέχθεια (ρίμα με την σισάχθεια - άσχετο).

ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι


ΘΥΜΗΘΗΚΑ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

χα χα χα τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος!!!! χα χα χα χ αχα , απίστευτη είμαι. χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα !!!
Η εγώ που δεν τρώω καμαρόνια, έφαγα μια ωραιότατη καμαρονάς και γι αυτό την φωτογράφησα.

Θυμήθηκα, αχ, δεν έχω αλτσ, ουφ, ευτυχώς!!!!!

Διάλολε, έσπασα το κεφάλι μου, πάνω απο μία ώρα κοιτόντας την. Το απόλυτο κενό!!!

Ε, μόνο ένας καμαρονάς, θα μου έφτιαχνε μακαρόνια και θα τα έτρωγα!!!!!
καλά, έλα τώρα να σχολιάσεις και να με κάνεις ρεζίλι!!!! Ελα τώρα, να βγούνε όλα στη φόρα!!! έλα κανόνισε.

φιτιούουου τι μπορεί να πάθει κανείς
** εν τω μεταξύ το τι σενάριο, έχει παίξει στο μυαλο μου, ως να θυμηθώ δεν σας περιγράφω...

φιτιού μου. Ανέβασα ποστ να σας ρωτήσω ποιανού είναι τούτο. Την ώρα που το κοίταγα μου ήρθε. Είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Αίντάααααα, χαμένα τάχω η μεγαλομπουμπού!!!!!

Αφιερωμένο στον αγαπημένο καμαρωνά!

Μπλούτςςςςςςςς!

ooooόχι κύριε tzonako μου, δεν κάνω μπλουτς. Δεν χρησιμοποιώ την προσφηλή σας έκφραση να γεμίσω τον κόσμο νερά!!!! Καταδύομαι με χάρη απο τις σκαλίτσες ανάποδα. Οοοοοχι, δεν παίρνω φόρα να κάνω φασαρία, να καταβρέξω τους άλλους γύρω μου.

Είμαι ευγενική. Τόσο όταν μπαίνω, όσο και όταν βγαίνω.

Δεν χαλάω τον κόσμο επειδή θελω να δείξω τις ολυμπιακές ικανότητές μου. οοοχι. πολλά νερά. πάρα μπολλά και να μην σε φτάνουν τα νερά, νάχεις και το υποβρύχιο, όχι το γλυκό καλέ, το βουτηχτή που θέλει σώνει και καλά να πείσει (ποιόν? και γιατί?) τα πέριξ, ότι ξέρει....

Αμα 'ν ήξερες, βρε βλάκα, θα ήσουν στην ομάδα. Γι αυτό δεν είσαι.

"Κάνε στην άκρη, έρχεται ο πεταλούδας", σχολίασα κάποια στιγμή, ακούγοντας τον παφλασμό. Λες και ερχόταν η δολοφόνος όρκα. Σιγά ρε μεγάλε, που βρίσκεσαι? Ετσι εξασκείς το χόμπυ σου εσύ? Είχες και στο χωριό σου θάλασσα? ήξερες τι είναι ο πεταλούδας? αει....

μπλλλλλλάτσσσσσσσσ, μπλλλλλλλουττττττττττσσσσσσσσσσσ! Σιγααααααααααα λέμε.

"Η μάσκα και το βατραχοπέδιλο", τι ωφελεί? αναρωτήθηκα δυνατά. Και έλαβα την απάντηση... "Με την μάσκα δεν μπαίνει νερό στην μύτη"... Είχε και αναπνευστήρα η μάσκα.....ευτυχώς δεν είχε μπλούτς! Το βατραχοπέδιλο, για να κάνει το κατοστάρι γρηγορότερα... Μη της την πέσει και κανείς να του κοπανήσει μιά.

Και οι γυμνές του Ντεγκά? Είχα να τις δω, χροοοοοοοοοοοοονια ολάκερα! Οτι θα συναντιόμαστε δώθε... δεν το περίμενα. Πάτε στο εξοχικό να τις απολαύσετε !!!!

Σεργιανίζοντας!

Σε κήπους και λίμνες, ένα σεργιάνισμα, της ψυχής, της καρδιάς, του νου.
Πόσο μας χρειάζεται η εναλλαγή των εικόνων, των τοπίων.
Ασε μας κυρά μου, θα μου πειτε μεσημεριάτικο. Νταν, 12. Πρίτς, που θα σας αφήσω. Μια ωραία εικόνα, θα σας ταξιδέψει, θα σας κάνει να ονειρευτείτε. Ορίστε την!
Ιδια η ζωή. Μια λίμνη με σταθερά νερά! αλλά δες ομορφιά !
Αντε, αρκετά, χαζέψατε, κλέψατε, αναρτήσατε φωτο να βλέπετε, πίσω στο θολό τοπίο!1!

Το κυκνάκι μου

Για την Μαριάννα μου,

αφιερωμένο εξαιρετικά !

Για μια εικόνα υπέροχη που μου χάρησε.

Με τα ματάκια της που δεν χόρταιναν να το βλέπει. Το μυαλουδάκι της, που δεν μπορούσε να χωρέσει, πως γίνονταν όλα αυτά. Για τα 5.5 χρόνια της, που μαθαίνει να χορεύει, και δεν μπορούσε να καταλάβει, ποιανού τα πόδια ήταν ψηλά, γιατί ήταν δύο στο χορό, και εκστασιάστηκε γιατί δεν είχε ξαναδεί άνδρα να χορεύει και με τέτοιες φιγούρες, όταν κρεσεντάρισε η μουσική.
Γιατί δεν ξεκόλλησε τα ματάκια της απο τον χορό και δεν χόρταινε να βλέπει, γιατί το είδαμε τρείς φορές και θα το βλέπαμε άλλες 1113, αν ήταν πρωί, ευτυχώς είχε νυστάξει.

Γιατί θα τόβλεπε στον ύπνο της, όλο το βράδυ, τον μαύρο κύκνο να χορεύει!

Για το μικρό μου κυκνάκι που ρώτησε ξαναρώτησε και τελικά έφτιαξε την κίνηση στο ποδαράκι της μόνη της, απο αυτό που είχε δει.

Γιατί θέλει γερά κότσια να μεγαλώσεις ένα παιδί και θάθελα αυτά τα παιδιά να μεγαλώσουν με εικόνες όπως κι εμείς, κάποτε.

Let' s party !!!

Eλάτε στο καφέ "τρείς λαλούν"

απόψε Παρασκευή μετά τις 20.15.

Ποτά, μεζέδες δωρεάν

Φέρτε κέφι και καλή καρδιά,

ως αργά!!!!

Οι καθίστρες !!!

Οι καθίστρες, όχι όπως οι ανάφτρες, όπως οι ξαπλώστρες, οι τεμπέλες, οι....πάσης φύσεως απεργοί τέλος πάντων.
Για κάποιο λόγο γίνεται η απεργία, πάντα. Σύμφωνοι, αλλά εμενα μου την δίνουν τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά που ζούμε δω πέρα.
Σήμερα το πρωί, άκουγα έγκριτο δημοσιογράφο να λέει πως ακουει πρώτη φορά για κάποιο, πολύ γνωστό επίδομα εργαζομένων στο δημόσιο, δεν θυμάμαι τώρα τι διάλο ήταν. Απόρησα πως δεν το ήξερε, γιατί είναι θέμα γενικών γνώσεων. Πολύ γνωστό μου κιόλας, μην ζητάτε μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να θυμάμαι. Αλλά το ήξερα.
και θυμήθηκα το έξτρα ποσό που πληρώνονται οι τραπεζικοί (άντε μερικοί απο αυτούς- δεν ξέρω ποιοί, πιά) και λέγεται "επίδομα καυσόξυλων".
Ρώτησα κι εγώ παλιά τι είναι τούτο και μου εξήγησε μια φίλη, καλή της ώρα, 80 φεύγα πιά, πως τα παλιά χρόνια μετά τον πόλεμο, στις δημόσιες υπηρεσίες, ο καθ' ένας έφερνε μαζί απο το σπίτι το κουτσουρο για να ζεσταίνονται όλη μέρα. Αποτέλεσμα ήταν πως έπαιρναν ένα επίδομα για να μην επιβαρύνεται η τράπεζα με αγορά και κουβάλημα και μοίρασμα. κλπ κλπ, ξεμπέρδευαν έτσι. Ο καθ' ένας το δικό του! Και δώς του επίδομα. Το είχα συναντήσει στην ΕΤΒΑ πριν πολλά χρόνια, πριν απορροφηθεί. Μιλώ για τις αρχές της δεκαετίας του 90 ακόμη.
Και πόσοι νόμοι δεν έιναι απο το 1908, που ισχύουν ακόμη, θα μου πεις.

" άμα δεν σ' αρέσει, ντύνεσαι και φεύγεις", το θυμάται κανείς που το λέγαμε?
Ρε, τι μανία είναι αυτή, σ' όλους δεν αρέσει, όλοι εδώ είναι και κάνουν απεργία.
Και ο κόσμος που ταλαιπωρείται? Χμ.... ποιός νοιάζεται? Ο καθ' ένας κοιτά το συμφέρον του!


Πάλι τα ίδια, πάλι τα ίδια, πάλι τα ίδια. Ολο τα ίδια. Κανείς δεν ντύνεται να φύγει. Ολοι κουτσοί, στραβοί στον Αγιο Παντελήμονα! Γδυτοί.


Παλαίουν για τα δικαιώματά τους. Και δεν αφήνουν και τους άλλους να πάνε, που ίσως δεν θένε, μην τους χαλάσουν την πιάτσα.


Για το μόνο που παραδέχομαι όποιον κατέβηκε στο πεζοδρόμιο, ήταν η άδεια ενός μηνός, που αποκτήσαμε επι του συγχωρεμένου μετά το 81.
Το 81, μιας και το θυμήθηκα, στην Ολλανδία, ο οδηγός του λεωφορείου έκανε απεργία. Δούλευε το όχημα κανονικά, στην γραμμή και δεν άφηνε τον κόσμο να κόψει εισιτήριο. Το τι εντύπωση μου είχε κάνει!!!!


Αλλα βλέπεις? Εμείς εδώ είμαστε Ελληνάρες.


Είπα το 1981. Το είδε κανείς? Το εμπέδωσε?


Το δικιο του εργάτη τους νοιάζει μόνο!


Μήπως είναι της αγίας Καθίστρας σήμερα και δεν το γνωρίζω> φέρτε ένα Καζαμία.

vivere pericolozamente!

Για χρόνια ολάκερα τ' άκουγα μες το σπίτι χωρίς να ξέρω τι είναι. Απο τα συμφραζόμενα, άντε και κάποτε κατάλαβα. Εμείς δεν είχαμε λυσάρι. Οτι άκουγες, έπρεπε να το καταλαβαίνεις. Ούτε οδηγίες χρήσεως πήραμε. Κόπι γίνονταν όλα. Με το μάτι... ε, καλά με τα δυο μάτια !
Ο μπουφές στο κάτω μέρος, είχε μπροστά μπροστά κιούπι μικρό με γλυκό κυδώνι, βρέξει χιονίσει, χειμώνα καλοκαίρι. Πίσω ήταν κανα νεραντζάκι πράσινο, κανα κίτρινο καρουλάκι, Just κι ως εκεί, μην θέτε παραπέρα.
Η σάλα, κερωνόταν εκάστη άνοιξη, και κάποτε άλλοτε, ποιός θυμάται. Το χερούλι της πόρτας του υπνοδωματίου της κυρίας του σπιτιού, ήταν πορσελάνινο. Ομοίως και τα ροδάκια του κρεββατιού.
Αν άνοιγες τα τρία δωμάτια μπροστά είχες αυτό που λενε "σαλονι". Με την τραπεζαρία στο πλάι... Σοφοί οι παλαιοί αρχιτέκτονες. Μετά για ότι χρειαζόσουν, απλά έκλεινες την πόρτα.
Κάτω είχε ρόπτρο. Μετά θα έβαλαν και κουδούνι.
Και καταπακτή και στο υπόγειο κρυψώνα. Κοιμήθηκαν οι Εβραίοι κάποτε. Η πίσω σκάλα είχε αμπάρα. Σιδερένια βαριά. Η σκάλα φωτιζόταν απο το βιτρώ. Τζάμια πολυχρωμα στο μεγάλο παράθυρο.
Στου Σβώλου δεν είχα μπει. Μήπως είναι τώρα ακόμη ευκαιρία. Στέκει μόνο. Ομως σε μερικά
απο τα υπόλοιπα, σιγά μην έχανα την ευκαιρία. Μνήμη κράτα γερά γιατί....

Διάφορα άλλα εδώ κι εδώ

κι άμα δεν είναι όλα αυτά a very good life... εμένα να μου τρυπήσετε την ρύς

Ελληνες θα μείνουμε...

... πάει και τελείωσε. Δεν θα αλλάξουμε ποτέ, ως λαός, ράτσα και Σύνταγμα....


Είμαι εχθές στην Εθνική (μία είναι...) με κατεύθυνση προς Πειραιά και γαμοσταυρίζω, όλους αυτούς που νομίζουν πως είναι στην πίστα στης Ιμολα και τρέχουν λες και περιμένουν να πάρουν το τρόπαιο της Μόντζα και του Μονακό μαζί, στην τελική! Σίφουνες, με μπασίματα, χωρίς φλασιές, με κορναρίσματα, να φυγω απο τη μέση...
λέω 5 λεπτών υπόθεση είναι η Καβάλας, θα περάσει. Προσπαθώ να ζυγίζομαι αλλά οι σίφουνες που τρέχουν γύρω, με παίρνουν.


Λίγα μέτρα πιο κάτω, η ταμπέλα πάνω απο τα κεφάλια μας (ποιός θα φάει καμμιά στο κεφάλι κάποτε.... δεν ξέρω), γράφει. "Σταματημένο όχημα, στο ύψος της Λενορμαν, μποτιλιάρισμα". Μεχρι να σκεφτώ τι και πως, αρχίζει η ουρά. Ε< λέω θα περάσει, αν και παρατηρώ μερικούς που σφηνάρουν "που πας ρε καραμήτρο, στο μποτιλιάρισμα, δεν διαβάζεις"? όχι δεν διαβάζει σαφώς! είναι κολοπαιδαράς, όπως και άμετρητοι άλλοι. Γαμεί και δέρνει στο Εθνικό δίκτυο. Τρομάρα του! ή στο ΚΑΤ θα βρεθεί ή στο νεκροταφείο. Και επιλογή του εδώ που τα λέμε, άλλον να μην πάρει στο λαιμό του!
Φτάνουμε κοντά στο τι έγινε λοιπό και το μποτιλιάρισμα, και ανοίγω τα μάτια τέρμα. Ο Ελληνάρας, φτάνοντας στο επίμαχο σημείο, φρενάρει και κοιτά δεξιά, καλα-καλά, μην του ξεφύγει τίποτα ως να καταλάβει τι έχει γίνει και μετά αποφασίζει να φύγει.


50 αυτοκίνητα κι ογδόντα μηχανάκια, παρατήρησα να κάνουν το ίδιο! Ελεος, ρε ηλίθιε έλληνα οδηγέ! Τι σε νοιάζει τι έγινε!!!!
Σε ένα άνοιγμα πλάτους, ακούμπησαν δυο αυτοκίνητα, το ένα το άλλο και μια χαρά ένα περιπολικό, κράταγε στοιχεια. Μα που βρέθηκε κι αυτό!!! >>>>>????? αλλά βρέθηκε.


Το μποτιλιάρισμα δεν το είχε προκαλέσει ο οδηγός με το σταματημένο... οπως αντελήφθητε. Οι υπόλοιποι ηλίθιοι το είχαν με την χαζομάρα και την περιέργειά τους.
"Αει προχώρα ρε" ουρλιάζω βλέποντας τον δρόμο μπροστά ανοικτό και 4 λωρίδες να χάσκουν! Μία που ούρλιαξα και μια που δεν με άκουσε κανείς. Οδηγούν σιγά, κοιτούν δεξιά και πίσω... όπως τσουλάνε μπρός.
Ελληνες γεννηθηκαμε, Έλληνες θα πεθάνουμε. Χειρότερη ράτσα, δεν πιστεύω ότι υπάρχει. Ισως ο Χίτλερ, είχε γονίδια... , αλλά... δεν βάζω και το χέρι στην φωτιά.
Δεν μπορώ άλλο! Να φύγω? οοοοοχι, δεν θα κάνω κανενός την χάρη. Εγώ γεννήθηκα Φυλής. Γωνία! Α!

οι φίλοι !

Είναι ανεκτίμητο κομμάτι της ζωής μας, οι φίλοι. Δεν μιλώ για αυτούς που βρίσκουμε στην πορεία. Μιλώ για αυτούς, που έχουμε και "σέρνουμε" μαζί απο τα παιδικά μας. Απο τότε που μοιραζόμαστε ένα μπισκότο Μιράντα στα δύο, στην πλατεία. Απο τότε που οι μισοί φτιάχνανε πυργάκια στην άμμο και οι υπόλοιποι, παίζανε κρυφτό και τόσα άλλα που χάθηκαν. Ποιός θυμάται το "άναψέ μου την φωτίτσα..." (καλέ που μούρθε !!!).
Αυτούς εγώ υπολογίζω φίλους. Ανυστερόβουλα. Αυτοί ειναι που θα σε νοιώσουν γιατί σε ξέρουν απο 2-3-5 ετών. Εστω και σιωπηλά με μια ματιά, ξέρουν τι θέλεις, ξέρεις τι θέλουν, πως νοιώθουν. Αυτοί είναι που πιαστήκατε απο το χέρι, να μπείτε στην αυλή του σχολείου. Αυτοί είναι που μοιράστηκαν τις πρώτες "χαρές και λύπες" μαζί σου. Ακόμη και τους πρώτους έρωτες. Αυτοί δεν θα σε παρεξηγήσουν ποτέ, θα σε ακούσουν όταν δεν έχεις κέφια, θα τους ακούσεις να μουρμουρίζουν, όταν δεν έχουν κέφια και θα κάνεις παρέα μαζί τους και θα τους αγαπάς, ως να κλείσεις τα μάτια σου.

Μισό αιώνα ζωής κλείνουμε εφέτος, όλοι μας. Οι μεγαλύτεροι της τάξης, έχουν ήδη φυσίξει τα κεριά τους, οι μικροί περιμένουμε στην σειρά μας. Πόσα χρόνια άραγε θα είμαστε ακόμη μαζί? Πόσα χρονια θα μοιραζόμαστε τις χαρές και τις λύπες μας. Ας μείνουμε στα ευχαριστα.

Αυτά που ζήσαμε τα τελευταία 43 τουλάχιστον χρόνια. Γιατί με πολλούς απο αυτούς, συναντηθήκαμε απο τα καρότσια μας, ακόμη. Μπουσουλώντας, "οργώναμε' την πλατεία και παίζαμε στο σκάμμα! Πρωτοσταθήκαμε στον αγιασμό τον Σεπτέμβριο του 66 και πρωτοείπαμε ποίημα, κοιτώντας την μανούλα στα μάτια, να παιρνουμε θάρρος, εκείνη την χρονιά!

Και τώρα? τώρα οικογενειάρχες, ή όχι, με την ταμπέλα του μεγάλος, μόνο για να υπάρχει, με μια τρέλλα την ίδια λες και είμαστε στην αυλή του σχολείου το 70 και κυνηγιόμαστε, μαζευόμαστε και "παίζουμε" ξένοιαστα κάθε φορά.

Θεωρώ πως είμαστε ευτυχείς που "κουβαλάμε" ο ένας τον άλλον, μαζί απο τότε! Μπορεί να χαθήκαμε στην πορεία την ζωής μας, κάποια χρόνια με μερικούς. Ομως όταν πριν απο 13 χρόνια ξαναβρεθήκαμε οι περισσότεροι, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ηταν σαν να βρεθήκαμε στην αυλή του σχολείου. Και έτσι εξακολουθεί και είναι ακόμη. Τίποτα δεν άλλαξε.

και δεν φαντάζομαι πως θα αλλάξει κάτι. και εύχομαι να μην αλλάξει. Μαζί στις χαρές και τις λύπες, μαζί στην ζωή.

Κι ας μας πειράζουν τα παιδιά μας, βλέποντας τις μαυρόασπρες φωτογραφίες, που ήρθαν και στην μόδα πλέον.... ! πως μοιάζουμε με την "Ακρόπολη". Ναι μοιάζουμε. Οταν βαραίνουν στις πλάτες σου 50 χρόνια, κάτι έχεις ζήσει απο τα παλιά, που δεν μπορεί κανείς απο τους νεώτερους να ζήσει. Κάτι θυμάσαι περισσότερο, κάποια σοφία, μεγαλύτερη σε φόρτωσε η ζωή.

Καλούμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας, τα σπήπτρα. Κι εμείς να μαζευτούμε και να οργανώσουμε ένα άλλο πάρτι στην παραλία ένα βράδυ καλοκαιριού έτσι όπως το έχουμε φανταστεί και να γιορτάσουμε τα 50 μας γεννέθλια χαρούμενοι όλοι μαζί !

Γεννέθλια φίλων !

H Γοργόνα μας, έχει γεννέθλια σήμερα και τα εορτάζουμε στο εξοχικό !!! Οπως και όλα τα γεννέθλια των φίλων απο δω και πέρα!!!

καλή μας εβδομάδα !!!

καλο μας μήνα !

Kαι πολύ καλό μας μήνα