Αχ, αυτά τα αστικά νοικοκυριά του 1800 κάτι τις, πόσα πράγματα δεν είχαν μέσα.
Πρόσφατα στην Βιέννη, επισκέφτηκα μεγάλο Οίκο δημοπρασιών, χαζεύοντας.
Η Βιεννέζα φίλη μας, ήθελε να βρεί σκουλαρίκια, ασορτί με το κολιέ της, και ο συγκεκριμένος οίκος, έχει και δικά του εργαστήρια κοσμημάτων.
Περιηγήθηκα όσο έκανε την δουλειά της, και σε κάθε βλέμμα, έμενα με το στόμα ανοικτό. Είχα μπροστά μου, θησαυρούς απίθανους. Πράγματα που μόνο σε παλάτια, θαρούσα πως θα συναντούσα. Ασε τα παλιά κοσμήματα! παλιά με ημερομηνίες μέχρι τις αρχές του 1900.
Εμενε το μάτι μου, σε χαλιά, περσικά, σε κοσμήματα με ροζ χρυσό και περίτεχνα έπιπλα.
Οι δε τιμές τους, (οι τιμές εκκίνησης) ήταν τόσο χαμηλές, που κόντευα να τρελλαθώ.
Ρωτώντας, (πας και στην Πόλη.... οπωσδηποτεμάν), έμαθα πως επειδή η Βιέννη, ισοπεδώθηκε, τότε πολεμικώς, πολλοί άνθρωποι, έμειναν μόνοι. Χάθηκαν απόγονοι, πρόγονοι, οικογένειες ολόκληρες. Ετσι, τα πάντα περιήλθαν στο κράτος, ή δεν ξέρω που και φθάνουν ως τις δημοπρασίες.
Επίσης, επειδή πολλοί έμειναν ανύπαντροι, λόγω του πολέμου και της καταστροφής, κάποτε πέθαναν και οι περιουσίες τους, μένουν στο κράτος.
Αχ, ένα χαλί 5Χ5, γαλάζιο με μπλέ, περσικό, κόκκινο ρουαγιάλ, (όοοχι το άλλο με το μπορντουλί μέσα0 με δεν θυμαμαι πόσους κόμπους το τετραγωνικό, με ελάφια να τρέχουν στην μπορντούρα, ξεκίναγε απο 500 ευρώ.
Εδινα ως 1500, αλλά δεν ειχα τρόπο να το μεταφέρω. Θα κόστιζε τα διπλά με το τρένο.. στην καρδιά μου έμεινε. Η λύση να πάω να μείνω εκεί, να μην σας περνά απο το μυαλό!
Η Βιέννη, είναι μια πόλη που την κατοικούν στο κέντρο πολλοί νέοι πιά. Σ" αυτές τις "άθλιες" για μένα πολυκατοικίες, όμως είναι οι νέοι, που ήλθαν απο άλλους τόπους, που τους έφεραν... στο κέντρο να κατοικήσουν ακριβώς τα σπίτια που αδειάζουν και ερημώνουν.
Σε κομμωτήριο, στο κατάκεντρο, σε στενό που δεν το βρίσκεις μακάρι και τι, πλήρωσα για ένα χτένισμα, βρέξιμο γιατί ήμουν λουσμένη και χτένισμα, ένα πιστολάκι δηλαδή, πόσα λέτε? 40 ευρώ. Ξεραθήκατε? Δεν σας είπα να καθίσετε κιόλας, θα μου πέσετε κάτω. Χωρίς ούτε ένα ίχνος, κρέμας, λάκ, τίποτα τίποτα τίποτα.
Το είχε ένας Γιουγκοσλαύος (!!!), μάλλον συνομίληκός μου, ο οποίος είχε και άλλο μαγαζί (κεντρικότατα παρακαλώ, πιο κέντρο δεν έχει), και δούλευε με όλη την οικογένειά του εκεί.
Γεμάτο το κατάστημα, έφεραν τον γιό του, να κάνει πιστολάκι απο το άλλο μαγαζί, μην χάσουν την πελατεία. Δεν μου κακόπεσε, αλλά σκέφτηκα τι κάνω εγώ εδώ. Μανικιούρ δεν είχαν ώρα να μου κάνουν να σκεφτείτε.
Η ιδέα να φύγω, μην σας περνά απο το μυαλό, είπαμαν!
Γηραιές κυρίες, ότι έχει απομείνει πιά στην Βιέννη, κυκλοφορούν στο κέντρο, με εκείνο το αγέρωχο, Αυστριακό ύφος, 500 καρδιναλίων μαζί και θυμίζουν άλλες εποχές. Εποχές που δυστυχώς για όλους έφυγαν ανεπιστρεπτί. τρόποι, ήθος, αχ, περάσαν όλα. Δυστυχώς και το επαναλαμβάνω.
Φέραμε κι εμείς στο κέντρο, την σάρα με την μάρα μαζί (η αγαρ λείπει) και καταστρέψαμε την πόλη!!! μη χ@@. Τουλάχιστον οι Αυστριακοί πρόσεξαν!
Πρόσφατα στην Βιέννη, επισκέφτηκα μεγάλο Οίκο δημοπρασιών, χαζεύοντας.
Η Βιεννέζα φίλη μας, ήθελε να βρεί σκουλαρίκια, ασορτί με το κολιέ της, και ο συγκεκριμένος οίκος, έχει και δικά του εργαστήρια κοσμημάτων.
Περιηγήθηκα όσο έκανε την δουλειά της, και σε κάθε βλέμμα, έμενα με το στόμα ανοικτό. Είχα μπροστά μου, θησαυρούς απίθανους. Πράγματα που μόνο σε παλάτια, θαρούσα πως θα συναντούσα. Ασε τα παλιά κοσμήματα! παλιά με ημερομηνίες μέχρι τις αρχές του 1900.
Εμενε το μάτι μου, σε χαλιά, περσικά, σε κοσμήματα με ροζ χρυσό και περίτεχνα έπιπλα.
Οι δε τιμές τους, (οι τιμές εκκίνησης) ήταν τόσο χαμηλές, που κόντευα να τρελλαθώ.
Ρωτώντας, (πας και στην Πόλη.... οπωσδηποτεμάν), έμαθα πως επειδή η Βιέννη, ισοπεδώθηκε, τότε πολεμικώς, πολλοί άνθρωποι, έμειναν μόνοι. Χάθηκαν απόγονοι, πρόγονοι, οικογένειες ολόκληρες. Ετσι, τα πάντα περιήλθαν στο κράτος, ή δεν ξέρω που και φθάνουν ως τις δημοπρασίες.
Επίσης, επειδή πολλοί έμειναν ανύπαντροι, λόγω του πολέμου και της καταστροφής, κάποτε πέθαναν και οι περιουσίες τους, μένουν στο κράτος.
Αχ, ένα χαλί 5Χ5, γαλάζιο με μπλέ, περσικό, κόκκινο ρουαγιάλ, (όοοχι το άλλο με το μπορντουλί μέσα0 με δεν θυμαμαι πόσους κόμπους το τετραγωνικό, με ελάφια να τρέχουν στην μπορντούρα, ξεκίναγε απο 500 ευρώ.
Εδινα ως 1500, αλλά δεν ειχα τρόπο να το μεταφέρω. Θα κόστιζε τα διπλά με το τρένο.. στην καρδιά μου έμεινε. Η λύση να πάω να μείνω εκεί, να μην σας περνά απο το μυαλό!
Η Βιέννη, είναι μια πόλη που την κατοικούν στο κέντρο πολλοί νέοι πιά. Σ" αυτές τις "άθλιες" για μένα πολυκατοικίες, όμως είναι οι νέοι, που ήλθαν απο άλλους τόπους, που τους έφεραν... στο κέντρο να κατοικήσουν ακριβώς τα σπίτια που αδειάζουν και ερημώνουν.
Σε κομμωτήριο, στο κατάκεντρο, σε στενό που δεν το βρίσκεις μακάρι και τι, πλήρωσα για ένα χτένισμα, βρέξιμο γιατί ήμουν λουσμένη και χτένισμα, ένα πιστολάκι δηλαδή, πόσα λέτε? 40 ευρώ. Ξεραθήκατε? Δεν σας είπα να καθίσετε κιόλας, θα μου πέσετε κάτω. Χωρίς ούτε ένα ίχνος, κρέμας, λάκ, τίποτα τίποτα τίποτα.
Το είχε ένας Γιουγκοσλαύος (!!!), μάλλον συνομίληκός μου, ο οποίος είχε και άλλο μαγαζί (κεντρικότατα παρακαλώ, πιο κέντρο δεν έχει), και δούλευε με όλη την οικογένειά του εκεί.
Γεμάτο το κατάστημα, έφεραν τον γιό του, να κάνει πιστολάκι απο το άλλο μαγαζί, μην χάσουν την πελατεία. Δεν μου κακόπεσε, αλλά σκέφτηκα τι κάνω εγώ εδώ. Μανικιούρ δεν είχαν ώρα να μου κάνουν να σκεφτείτε.
Η ιδέα να φύγω, μην σας περνά απο το μυαλό, είπαμαν!
Γηραιές κυρίες, ότι έχει απομείνει πιά στην Βιέννη, κυκλοφορούν στο κέντρο, με εκείνο το αγέρωχο, Αυστριακό ύφος, 500 καρδιναλίων μαζί και θυμίζουν άλλες εποχές. Εποχές που δυστυχώς για όλους έφυγαν ανεπιστρεπτί. τρόποι, ήθος, αχ, περάσαν όλα. Δυστυχώς και το επαναλαμβάνω.
Φέραμε κι εμείς στο κέντρο, την σάρα με την μάρα μαζί (η αγαρ λείπει) και καταστρέψαμε την πόλη!!! μη χ@@. Τουλάχιστον οι Αυστριακοί πρόσεξαν!
