Αυτούς εγώ υπολογίζω φίλους. Ανυστερόβουλα. Αυτοί ειναι που θα σε νοιώσουν γιατί σε ξέρουν απο 2-3-5 ετών. Εστω και σιωπηλά με μια ματιά, ξέρουν τι θέλεις, ξέρεις τι θέλουν, πως νοιώθουν. Αυτοί είναι που πιαστήκατε απο το χέρι, να μπείτε στην αυλή του σχολείου. Αυτοί είναι που μοιράστηκαν τις πρώτες "χαρές και λύπες" μαζί σου. Ακόμη και τους πρώτους έρωτες. Αυτοί δεν θα σε παρεξηγήσουν ποτέ, θα σε ακούσουν όταν δεν έχεις κέφια, θα τους ακούσεις να μουρμουρίζουν, όταν δεν έχουν κέφια και θα κάνεις παρέα μαζί τους και θα τους αγαπάς, ως να κλείσεις τα μάτια σου.
Μισό αιώνα ζωής κλείνουμε εφέτος, όλοι μας. Οι μεγαλύτεροι της τάξης, έχουν ήδη φυσίξει τα κεριά τους, οι μικροί περιμένουμε στην σειρά μας. Πόσα χρόνια άραγε θα είμαστε ακόμη μαζί? Πόσα χρονια θα μοιραζόμαστε τις χαρές και τις λύπες μας. Ας μείνουμε στα ευχαριστα.
Αυτά που ζήσαμε τα τελευταία 43 τουλάχιστον χρόνια. Γιατί με πολλούς απο αυτούς, συναντηθήκαμε απο τα καρότσια μας, ακόμη. Μπουσουλώντας, "οργώναμε' την πλατεία και παίζαμε στο σκάμμα! Πρωτοσταθήκαμε στον αγιασμό τον Σεπτέμβριο του 66 και πρωτοείπαμε ποίημα, κοιτώντας την μανούλα στα μάτια, να παιρνουμε θάρρος, εκείνη την χρονιά!Και τώρα? τώρα οικογενειάρχες, ή όχι, με την ταμπέλα του μεγάλος, μόνο για να υπάρχει, με μια τρέλλα την ίδια λες και είμαστε στην αυλή του σχολείου το 70 και κυνηγιόμαστε, μαζευόμαστε και "παίζουμε" ξένοιαστα κάθε φορά.
Θεωρώ πως είμαστε ευτυχείς που "κουβαλάμε" ο ένας τον άλλον, μαζί απο τότε! Μπορεί να χαθήκαμε στην πορεία την ζωής μας, κάποια χρόνια με μερικούς. Ομως όταν πριν απο 13 χρόνια ξαναβρεθήκαμε οι περισσότεροι, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ηταν σαν να βρεθήκαμε στην αυλή του σχολείου. Και έτσι εξακολουθεί και είναι ακόμη. Τίποτα δεν άλλαξε.
και δεν φαντάζομαι πως θα αλλάξει κάτι. και εύχομαι να μην αλλάξει. Μαζί στις χαρές και τις λύπες, μαζί στην ζωή.
Κι ας μας πειράζουν τα παιδιά μας, βλέποντας τις μαυρόασπρες φωτογραφίες, που ήρθαν και στην μόδα πλέον.... ! πως μοιάζουμε με την "Ακρόπολη". Ναι μοιάζουμε. Οταν βαραίνουν στις πλάτες σου 50 χρόνια, κάτι έχεις ζήσει απο τα παλιά, που δεν μπορεί κανείς απο τους νεώτερους να ζήσει. Κάτι θυμάσαι περισσότερο, κάποια σοφία, μεγαλύτερη σε φόρτωσε η ζωή.
Καλούμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας, τα σπήπτρα. Κι εμείς να μαζευτούμε και να οργανώσουμε ένα άλλο πάρτι στην παραλία ένα βράδυ καλοκαιριού έτσι όπως το έχουμε φανταστεί και να γιορτάσουμε τα 50 μας γεννέθλια χαρούμενοι όλοι μαζί !
