Σαλπάααρει... το καράβι....!

Καλές διακοπές σε όλους

Καλη επάνοδο

!!!!!!

Να προσέχετε και να περάσετε υπέροχα !

Μετά μου λες γκρινιάζω.

Kαι που λες Ασπασία, σηκωθήκαμαν χαραματικώς με την μανούλα, μέσα στην γκρίνια γιατί "δεν ξυπνά ο οργανισμός πρωί πιά...." λες και δεν το ξέραμαν, ιδία φύση και κατευθυνθήκαμε θρού μιας άδειας πόλεως, 7.20 στο κεντρικό του ταχυδρομικού ταμιευτηρίου. Αυτοί ανοίγουν χαραματικώς 7.30, ξέραμε.

Μια χαρά παρκάραμαν... επι της Πεσμαζόγλου! γράφτο όπως το λέω.

Μπήκαμαν κατόπιν υποδείξεων, απο τις νέες πόρτες.. και οδεύσαμε προς τα υπόγεια. Εκεί είχαμαν δουλειά.

Φθάναμε στην πόρτα, κι ένας ξυνισμένος, κωλόγερος, παρακαθίμενος, ούρλιαξε.

"που πάτε κάτω, δεν είναι κανείς"..... Ακουσε ολο το κατάστημα..! Οι τρόποι του, απο το κολλέγιο... Διαμαρτυρήθηκα πως ήταν 7.35 και μ' έγραψε... "δεν έχει έρθει κανείς'.

Μάλιστα. Στρωθήκαμε με την μανούλα στις καρέκλες και όλως αφηρημένως κοιτώντας, είδα κοκάλω συνάμενη κουνάμενη να στέκεται να του μιλά "να δεις που αυτή περιμέναμε", μουρμούρισα. Κούνησε η μάνα το κεφάλι της... στωϊκός φιλόσοφος η μάνα.

Μετά πάροδο 7 λεπτών, κουσκουσαρίου, η εν λόγω κυιρία, κατευθύνθηκε κάτω.

Μετά πάροδο άλλων 3 λεπτών, ο ξυνισμένος είπε "μετά απο 2-3 λεπτά να πάτε κάτω".

Αντε και κατέβηκε η μάνα με τα χίλια ζόρια γιατί πονάει η σπονδυλική αυτό τον καιρό με αποτέλεσμα τα πόδια να μην την σηκώνουν..

"δεν έχουμε ανοίξει" έβαλε τις φωνές η κυιρία διευθύντρια. Μας είπατε 7.30.... απάντησα με τόνο. Περιμένετε... ξανάπε.

αει στο διάλο μουρμούρισα εγώ και ξανακαθίσαμε.

Πήγε πάνω και γύρισε. "σε μια ώρα..., δεν έχει έρθει η υπάλληλος, αρρώστησε και δεν γίνεται να ανοίξουμε το χρηματοκιβώτιο, θέλει δυο κλειδιά. ¨

"Ναι αλλα πρέπει να πάω στο γραφείο μου εμείς θέλουμε να κλείσουμε την θυρίδα... "

"περιμένετε ή αύριο" είπε και πηγαινοερχόταν. "Κάτι έτυχε στην συνάδελφο.."δικαιολογίες του κώλου.

ρε πούστη μου, ναι πούστη μου έγραψα... ρε γαμώτο... δηλαδή τι θα πρέπει να κάνω εγώ, που υπέστην τις απεργίες σας και κλέβω ώρες απο την δουλειά μου.

Είπα να φανώ κόσμια και να μην ουρλιάξω. Της εξήγησα πως τελειώνει ο χρόνος ενοικίασης και απο δευτέρα, θα θέλουν άλλα χρήματα.

Εγραψε το όνομά μου, ζήτησα συγνώμη απο την μάνα που θα την ξανακατεβάσω και θα ξανανεβεί και πήραμε μπουγάτσα απο το ΜΑΜ και φύγαμε. Αει πιά

Τεμπελόσκυλα. Και το επίδομα να σας κόψει και να σας πουλήσει να μάθετε να δουλεύετε. Ρε στο αμπέλι του πατέρα σας, έρχεστε ότι ώρα θέλετε?

Οχι δεν αργώ. Ποτέ. Εμένα δεν θα μου την πει κανείς. Ποτέ. Είμαι υπόδειγμα και σ' όποιον αρέσω. Αμα χαλάω την πιάτσα, να μην μου δώσουν σύνταξη.

Δεν είχα όρεξη. Είχα και την μάνα, που συγχίζεται και στεναχωριέται να με βλέπει να φωνάζω. Δεν μιλά, αλλά λεει "μην χαλάς το οξυγόνο σου γι αυτούς".

Μα γι αυτό θα τα πάρω απο εκεί, γιατί έχουν σηκώσει μεγάλη μύτη.

Εγώ στην ώρα μου έφθασα στο γραφείο μου, συγχισμένη γιατί θα χάσω άλλο ένα πρωϊνο που θα είμαι και σε άδεια για πάρτη τους. Γιατί είναι χαμένα κορμιά, στην κυριολεξία, οι δημόσιοι. Ολοι, ναι όλοι. Βολεύτηκαν και δεν ενδιαφέρονται.

Ας τους πουλήσει (τους συγκεκριμένους), να μάθουν τρόπους. Κι άμα τους απολύσει κιόλας, θα πάνε στα χωριά να ψήνουν κανα κάστανο!

Στι διάλο πιά, δεν μπορείς να κάνεις την δουλειά σου. Ας πάω την Δευτέρα, να μου φέρουν δυσκολίες.  Θα με μαζέψει η ασφάλεια! και γω δεν χαμπαριάζω. Η ιδιωτική ασφάλεια δεν φτουράει. Δεν την υπολογίζω.

Θέλω τον μπάτσο και το περιπολικό μου.. Μόνο εκεί στέκομαι σούζα!

* Καταλάβατε ότι ολόκληρο Ταχυδρομικό ταμιευτήριο, στο κεντρικό κατάστημα έχει μια υπάλληλο, και ένα κλειδι? γιατί αυτο μου είπαν!

Κι εγώ που έχω θυρίδα και σε πληρώνω μωρή χαμένη, απαιτώ να είσαι εκεί.
και απαιτώ απο το ταμιευτήριο, να μου ανοίξει άλλος..... δεν με νοιάζουν τα προβλήματα των υπαλλήλων..

Σας αφήνω για διαθήκη.....

... του παππού μου το καθίκι... όχι καλέ, παλιά το λέγαμε. Εχει μείνει απο τους παλαιότερους, το υιοθετήσαμε. Καθίκι δεν έχουμε πιά. Νομίζω μετά την Μαμάη, το πέταξε ο Μίμης.

 Το θυμήθηκα, ως ρήση,  σήμερα, εχθές το βράδυ μάλλον, που έκανα γεμιστά και σκεπτόμουν τι θα ποστάρω.

Μια διαθήκη, πάντα πρέπει να είναι έτοιμη. Παλιά με Δεσποινα, Σοφία και Μίμη, λέγαμε διάφορα. Παιδιά είμαστε κοροϊδεύαμε, νέοι ήταν κι αυτοί και παίζανε μαζί μας.

Οσο περνάν τα χρόνια...και φεύγουν κάποιοι, συνειδητοποιώ ότι μια διαθήκη χρειάζεται όσο τίποτα άλλο.

Θα περάσω τον Ατλαντικό. Να μην ετοιμάσω κάτι. Θα μπώ στον Νιαγάρα ποταμό, να μην αφήσω τα υπάρχοντά μου... έτσι στράφι θα πάνε?

Το λοιπόν.

Εχουσα σώας τας φρένας... (φρένα δεν έχω...) μουά η Ζουζουνα η παινεμένη...

συντάσω διαθήκη με μάρτυρες... εσάς όοοοολους.

Μόλις μαζευτειτε με την σαγιονάρα απο την παραλία, μπορεί να χρειασθεί να φορέσετε γραβάτα και να τυπώσετε το παρόν και να το πάρετε μαζί στον δικαιόρο. Αντε στον συμβολαιογράφο!

1. Ο Ευάγγελος, ορίζεται, ως εκτελεστής (μαθημένα τα βουνά) θα πάει σπίτι να ανοίξει το λαπιτόπι.

Τα πασγουόρντ και όλα τα κλειδιά, στο τζί. Ξέρεις πως θα μπείς. Εχει πασγουόρντ το όνομά σου και παπάκι.. ξέρεις εσυ.

Μην πάρετε φόρα οι άλλοι, δεν είναι ευάγγελος το πασγουορντ. αυτός ξέρει.

Να πάρεις το λαπιτόπι και το ταμπλετ...!

Λοιποί κωδικοί θα βρεθούν γραμμένοι προχείρως. Να περιηγηθείς του αχουριού, αφού φωνάξεις το Λαχανάκι και να πάρετε ότι θέλετε,

Να ανοίξεις το μπλόγκ και να το κάνεις δώρο σε όποιον καταλαβαίνεις απο αυτούς που είναι ή στα σχόλια ή στο μπλογκρολλ! Ψάξε ρώτα, μάθε! Ξέρεις και μερικά.

Στην συνέχεια,

 Τα βιβλία να δωθούν στον Κούλπα, να τα μετακομίσει στο χωριό, να βρίζει απο το βάρος.

Στο φατσαμπούκι να μην γραφούν μαλακίες, παρακαλώ, εις μνήμην κλπ.... Μια χαρά πήγα ευτυχισμένη. Σε ταξίδι υπερατλαντικό.

Οι φίλοι μπόγγερς, να δηλώσουν ποιός θέλει το μπλόγκ και να γίνει ομαδικο, αν είναι περισσότεροι απο ένας. Μην πλακωθείτε, ποιός θα είναι αρχηγός.

Ορίζω αρχηγό, τον/την πρώτο/η που θα δηλώσει πως το θέλει. Σιγάααα, μη ζμπροχνούστε!!!!

Αν είναι "κανένας", να μείνει ανοικτό στο ποστ της διαθήκης..... Μπορεί κάποιος να βρεθεί.... Ρε κοιτα ιδέα μεγάλη που έχω για τον εαυτό μου.

Παρακαλώ (ευχή και κατάρα δηλαδή σας αφήνω), να αλλάζει διακόσμηση το μπλόγκ ανάλογα με τις εποχές.

Οχι να μας πιάνει καλόκαιρο και να αναβοσβήνουν δενδράκια και αη βασίληδες ! Δεν θα το κάνουμε του σκαντζοχοίρου δώθε...

Να τα χώνετε ελεύθερα σ' οποιον σας αρέσει. Επιτρέπω εγώ κι ο Αη Πέτρος !

Να το καλλιεργείτε όπως το farmville, και τις γλάστρες σας.

Η Μαριάννα, ως να μάθει να γράφει, να την βοηθά κάποιος σε αντιγραφή των οικογενειακών συνταγών.

Να απαντάτε στα σχόλια και να μην τ' αφήνετε στην τύχη τους. Ξέρετε εσείς!

Το αρχείο με τις φωτογραφίες μου να το πάρει ο Μαρκόνι. Κάνε το ότι θέλεις.

Η μπέμπα Ελενίτσα, του Χρίστου να πάρει το εξοχικό μπλόγκ. Θα την βοηθά η Μαριάννα.

φίλοι κολλητοί και συγγενείς, δεν χρειάζονται διαθήκη. Οτι θέλουν θα το πάρουν!

Αναλόγου, βοήθα τις μικρές απουπάν ' και να μου προσέχεις τον μικρό, ξές σύ!

Κίτσο, να προσέχεις τα κορίτσια, κι εσύ ξες ~!

Να ειδοποιηθεί η νονά Ραλλού για την απουσία μου.. Ετσι θα το λέτε. "Λείπει σε ταξίδι." Κάποτε που θα ταξιδέψετε κι εσείς, θα συναντηθούμε! " (σιγά μην δεν σας την έλεγα!!!

Να ειδοποιηθούν οι συμμαθητές μου, δια μεηλ, ότι έφυγα και να δωθεί στον Λεωνίδα το αρχείο. Ευάγγελε, θα το βρείς μέσα στο πισί του γραφείου.

τα τζάντζαλα του γραφείου μου να τα μαζέψει ο Αλεκάκης. Τι θα τα κάνει, δικός της λογαριασμός.

Αν κάποιος θέλει κάτι να το πει... σιγά καλέεεε! ένας ένας.

Η συλλογή απο τις γόμες μου, να βγεί σε πληστηριασμό και τα έσοδα να δωθούν για να φτιάξει η κα Νεφελλοκοκκυγια ένα εξοχικό.

Τα γλυκά του κουταλιού να τα πουλήσετε και τα έσοδα να δωθούν στον Vad, για την βιβλιοθήκη του Χαρτουμίου.

Ο Τζονάκος να πάρει τα σύνεργα της θάλασσας, για να ξαπλώνει καλύτερα στις παραλίες που "μπλούτς!"

Στον ξενητεμένο Ντόκ, να στείλετε, χαλβαδόπιτες. Πολλές χαλαβαδόπιτες. Τα χρήματα θα τα πάρετε πληστηριάζοντας τα παππούτσια μου.

Στην Θεσσαλλλλλονικιά φιληνάδα, Αχτίδα, να στείλετε ότι τζάντζαλο κουζινικό έχω. Εκτός απο ότι περίεργο, που θα το ξεδιαλέξει ο Κίτσο... για τον Λαχανόκιτσο!

Στη άλλη ξενητεμένη στον Καναδά, Evie, να στείλετε μια σειρά φωτογραφιών απο την Αθήνα. Μarkoni in charge...απο τις δικές σου βρε!

Στον Ασκάρ να δώσετε ότι ημερολόγιο καταστρώματος βρείτε και τα κλειδιά της γκαρσονιέρας. Της δικής μου, θα του χρειασθούν, να μονάσει !!!

Στον Αθεόφοβο, αφήνω όοοοτι παλιό βιβλίο εχω εκδόσεων 1830... κλπ.

Στην Coula, που ελπίζω να επιστρέψει απο διακοπές, να πείτε να αναρτήσει μια φωτογραφία της. Την αληθινή, να γνωριστουμε!

Στον Μαχαίρη, να πείτε, να μην στέκετε στον ήλιο και μετά ψιλοξεχνάει. Να πάρει την πέτρα που ακονίζουν τα μαχαίρια και δεν θυμάμαι πάλι και πως την λένε.

Στην Κουήν να δώσετε ότι έχω και δεν έχω που λαμπιρίζει. Ξέρει αυτή τι θα το κάνει.

Η κα Μαξιλαρίδου να προσέλθει να πάρει τον καναπέ μου! Θα της χρειασθεί!

Ο "χαμένος" Θεσαλλλλλονικιός, άμα βγάλει το ποδάρι απο την θάλασσα και "φρεσκαριστεί" με τα νέα ρούχα, να δώσετε δυο φωτογραφίες μου χαμογελαστές

Η Ζιπίδου, θα πάρει ένα φόρεμά μου με κουμπιά να το κάνει κορνίζα. Αμάν με το ζιπ ζιπ του μυαλού της, δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Ο G GG να παραλάβει το δέρμα αγελάδας που έχω, να το χρησιμοποιεί για χαλί!

Τις πάμπολες τσάντες μου να τις πληστηριάσετε κι αυτές. "Σκουλίκια" και "φάβες", έχουν δικαιώματα...

Αλλοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, μπλόγγερς, που ξεχνώ η μεσήλιξ, να δηλώσουν τι θέλουν και θα εγγραφούν οι παραγγελίες τους και θα αξιολογηθούν!

Ταύτα είχα να σας πω.

Υπογράφω με μάρτυρες όλους εσάς και σας φιλώ, αμφιτερομαγουλως και σταυρωτώς, η Ζουζουνιζμένη... σας!!!

Η γειτονιά μας !

Aφιερωμένες στην γλυκεια Εvie, που νοσταλγεί την γειτονιά μας.

Πολύ πρόχειρες φωτογραφίες για τα δεδομένα μου, τραβηγμένες ίσα ίσα για να τις αφιερώσω στην αγαπημένη γειτονοπούλα

Αυτό το μαγικό φως της δύσης απο τους γυναικονήτες δεν το αλλάζω με τίποτα στην ζωή μου. Εικόνα μαγική απο τα παιδικά μου. Τότε που η αγιογράφηση δεν υπήρχε αλλά οι κίτρινωποί τοίχοι αντανακλούσαν ΦΩΣ στην ψυχή μου.

Θύμησες χιλιάδες, απο την ζωή στην γειτονιά. Εικόνες αγαπημένες, με την οικογένεια, που δεν υπάρχει πιά. Χριστούγεννα, Πάσχα, Κυριακές, καθημερινές, ολα εκεί. Χαρές και Λύπες, στην σκέπη του.

Ευη μου, σ' ευχαριστώ πολύ που μ' έκανες και ταξίδεψα

θα σου στείλω ένα σχόλιo Vadη μου!

Υπνος αλαφρύς. Πρωί, χορτασμένη απο ύπνο, αλλά δεν ξέρεις την ώρα. Κοιμάσαι στο φτερό. "Ντλούπ', ο καμπανιστός ήχος του μεηλ στο κινητό, δίπλα στ' αυτί. 

"ποιός διάολος στέλνει μέηλ, και τι ώρα είναι", η πρώτη σκέψη.

Δροσιά όλη νύχτα, πάγωσα. Μπροστογυρίζω, σκεπάζομαι και ξανακοιμάμαι. 

Κάποτε, αργότερα, το ραδιόφωνο έχει ανοίξει αλλά ποιός το ακούει, και το δεύτερο ξυπνητήρι "πι πι πι" επιμόνως, έρχεται να ταράξει τα ύδατα. "Σήκω, άναψε θερμοσίφωνοννν"... πως να σηκωθείς. Σηκώνεσαι και ξαναπίπτεις. Ενας αλαρφύς ακόμη ως τις. 6.45 που θα χτυπήσει το ξυπνητήρι του κινητού. 

Πιάνει το χέρι το κινητό, να δει τα μηνύματα. Despina, μέηλ απο τον Καναδά, ώρα 00.45, είχα κοιμηθει... ήμουν στο πρωτούπνι, δεν το άκουσα...

 VAD, ώρα 5.45, σχόλιο στο μπλόγκ. Ο Τζήζες κι η μάνα του !

Α, ωστε αυτός με ξύπνησε απο το γλυκό μου αλαφρύ ύπνο, αχάραγα.
Ρε χριστιανέ μου "μουμπλε, τούμπλε, σούμπλε..." ρε χριστιανέ μου λέω, πιε καφέ, τι κάνεις με τα κοκόρια...

 Και δεν σε φτάνει που διαβάζεις - ε, δεν έχουν κάνει γύρα οι πρωϊνες εφημερίδες ακόμη...-

"ντλούπ" σχολιάζεις κιόλας!!!!

Πιέ καφέ, κοίτα γύρω την φύση, αφού το θες το αχάραγο, κάνε παρέα με κανα κοκόρι της συνοικίας... νυχοπάτα, ρε παιδί μου, όμως σπίτια μας. Δεν βλέπεις ο κόσμος κοιμάται. "ντλούπ" εσύ! Λύσε κανα σταυρόλεξο, κάνε καμμιά ακροστοιχίδα, να παίξουμε - μετάαααα, που θα ξυπνήσουμε ναι... τος παν, κάνε κάτι αθόρυβα.

Οοοοοοχι   εσύ "ντλούπ", μέσα στ' άγρια χαράματα να ξυπνήσει ο καθε κοιμησμένος. 

"Να κλείσεις, το τηλέφωνο σου, κυρά μου" θα μου πεις. "Οτι ώρα θέλω ξυπνώ και σχολιάζω"

"μούμπλες, τούμπλες" θα ξαναπώ εγώ ως απάντηση.

Ακούς εκεί φίλε μου!!! Αχαράγου και αξυπνήτου γωνία, ο δικός σου, να σχολιάζει. Θυμήθηκα αυτό που λέγαμε παλιά "γλυστρίδα έφαγες?".

Κοιτάτε ρεμάλια !  Ρεμάλια λέω.

Απο 3 Αυγούστου, θάμαι 7 ώρες πίσω, στον Καναδά.

Μην αρχίσετε πάλι, ώρες ανάποδες τα μεηλ, μνμ και τηλεφωνήματα, Ζουζουνα που σας τσίμπησε! Κανονίστε.

Μούγκα στην στρουγκα. στο τηλέφωνο ήθελα να πω.

Επιτρέπονται ολα απο τις 4 ώρα Ελλάδος ως να κοιμηθείτε... Νταξ?

Ντάξ, ελπίζω γιατί... τάχα ξαναδεί τα έργα.

 

Τα τζάνκια, οι ήρωες !

Δεν αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, πλέον! Ποτέ δεν τον κατάλαβα και γι αυτό είμαι κόντρα και Ζουζούνα η παινεμένη!

Πέθανε προχθές αυτή η ναρκομανής. Απο τι πέθανε, ψάχνουν. Μάλιστα κι άμα το βρούνε να μας το πούνε. Και έτυχε να είναι τραγουδίστρια. Μωρέ χαράς το πράμα.

Και την είχαν είδωλο. Μπράβο τους. Και την προσκυνάνε, και την έβαλαν στο πάνθεον μαζί με άλλα τζάνκια τραγουδισταράδες και τεχνοανθρώπους.
Το ότι έχεις μια φωνή καμπάνα δεν σε κάνει και θεό. Ούτε καν ημίθεο. Ούτε να σε προσκηνάνε και να είσαι παράδειγμα για χιλιάδες νέους.

Αλλά έτσι είναι. Το αλλόκοτο προσκυνάνε όλοι.

Το σωστό δεν το βλέπουμε. Αντε, θα γράψουν και δυο σειρές για τον συγχωρεμένο τον Κακογιάννη. Ηλικιωμένος, και στα χρόνια του να φθάσουμε. Και δεν είδαν και γι αυτόν παρά τα γνωστά. Το ποιός ήταν... γενικώς ..καλά...

Αλλά όχι να απασχολούνται τα μέσα ενημέρωσης με τα τζάνκια και να τα έχουν ήρωες. Και το δικό σου παιδάκι ν' ακούει μουσική τους και να χειροκροτείς. Μάθε λίγο, και διάβασε κανα κουτσομπολίστικο και μετά έλα πες μου πως ξέρεις να μεγαλώνεις παιδιά!!!!!

Κρίμα λέει, γιατί δεν πρόλαβε να βγάλει τρίτο δίσκο. Τι λέτε ρε. Κρίμα που δεν πρόλαβε νάρθει στην Ελλάδα. Ναι μην χάσετε. Να την πληρώσετε κιόλας.

Το πρεζόνι.
Αυτό της άξιζε αυτό πήρε. Δεν εξετάζω τίποτα. Δεν μ' ενδιαφέρει.  Είμαι σκληρή και αμίληκτη. "Δεν έμπλεξε τυχαία η κακομοίρα", ούτε αυτή ούτε άλλοι ... μην τρελλαθούμε τώρα.

Γεννήθηκαν χαρισματικοι? Οχι δεν μ' ενδιαφέρει αυτή η χάρις. Μ' ενδιαφέρουν οι σωστοί άνθρωποι. Οι άλλοι, στα τάρταρα. Α, ρε καιάδας......(άσχετο).

Οταν λέω "πρόσεχα" και δεν ήθελα παιδιά, με κατηγορούν!!! οι έξυπνοι. Είδα τα χαίρια τους! Μην μιλάς γιατί θα τα λουστείς. Εγώ δεν έχω να λουστώ τίποτα.

 

Εφθασειιιιιι!!!

Aφιερωμένο εξαιρετικά σ' αυτόν που κρυφοδιαβάζει!!! Τον έναν, μοναδικό και αναντικατάστατο. Ωπα, μην μου πέσεις απο το μπαμπού! Πολλά είπα. Μα τι να κάνω, που σούχω αδυναμία!
Ξέρεις εσύ! Ναι ναι! Εσύ, που ρώτησες απο το πουθενά, αν έφτιαχνα πρώτη φορά νεραντζάκι. Συμπτωματικά δεν ρώτησες!!! ε? Ναι! Μια χαψιά, τα έκανες!!!!!!! είπες!

Ναι ναι, έγιναν και μοιράστηκαν στους εορτάζοντας πρώτα...! Υστερα στα μακρινά και... Οι άλλοι στη νουρά!

Θέλω να φαντάζομαι την εικόνα σου... εχθές βράδυ, μόλις κοιμήθηκαν όλοι, πήρες τις σαπουνόφουσκες, τις άνοιξες, και γέμισες τον κόσμο, ως που τελείωσε το μαγικό φίλτρο!!!

Θέλω να γράψω να γράψω, να γράψω. Και ξέρω πως διαβάζουν διάφοροι και σταματώ. Δεν μ' αρέσει να κρυφοδιαβάζει ο άλλος. Θα μου πεις "στείλε προσκλήσεις". Οχι, να έχει το θάρρος της γνώμης του ο άλλος να σχολιάσει. να αφήσει μια καλημέρα. Να συμφωνήσει, να διαφωνήσει. Να φανεί.......

Εγώ δεν έχω τίποτα κρυφό, εσύ γιατί έχεις. Γιουχουχού. Καλά, έχε. Τι να σε κάνω

Είπαμε, αδυναμίες, είναι τούται!!!

Τιάρα Τιάρα !!! στεφάνι να σε βάλω.!

Τιάρας το ανάγνωσμα. 

Αμα δεν σ' αρέσει φύγε. Εδω χαζολογάμε και φοράμε...Τιάρες. Του Καρτιέ,

Του Καρτιέφ, που έλεγε μια αγραμμάτου και δεν ξέρω τι γωνία.

Ηταν μόδα προ αμνημονεύτων. Αντίγραφο ντε! Φοραει και η κουτσή Καρτιέφ.

Ελααα...!

Το παραπάνω είναι ένα κομμάτι με σμαράγδια... που πουλήθηκε πρόσφατα απο τους Σοθμπυς! Μην ρωτάτε πόσα. Κάτι αστρονομικό που δεν συγκράτησα. Ηταν βαριά, δεν θα την αγόραζα. Ενώ οι άλλες του Καρτιέφ.

Πάτε δείτε κι έλατε να μου πείτε !

Παρκάρατε?

Aδειασε η γειτονιά σας? Ναι σ' εσάς μιλάω, που δεν βρίσκετε να παρκάρετε συνήθως.

Γιατί η δική μας... εχει τόσες θέσεις, που μπορείς να παρκάρεις οριζοντίως και καθέτως. Ουδείς θα ενοχληθεί.

Πήγα μια γύρα εχθές στο κέντρο και απογοητεύτηκα. Κάτι έρημοι τουρίστες που σέρνανε βαλίτσες, εδώ κι εκεί και αυτό ήταν όλο. Οταν λέω κέντρο, πέρασα την Πατησίων απο Κυψέλη ως Ομόνοια και μετά ανέβηκα Πανεπιστημίου, μπήκα Σοφοκλέους και έκανα το γυρο απο Αθηνάς, Ομόνοια, γ, σεπτεμβρίου..

Για δουλειά πήγα,... δεν μουρλάθηκα ακόμη. Κάτι είχα ν' αφήσω στο γραφείο ενος φίλου... Αχ, μελαγχόλησα τόσο πολύ, που μούρθαν κλάμματα. Υστερα μου πέρασε. Αργά το βράδυ. Επέστρεψα στον κόσμο μου.

Είδα και τσι μαύροι... είδα και τσι μαύρες να κάνουν πιάτσα, είδα και τι δεν είδα...

Εδω ζω? έτσι μου την έκαναν την πρωτεύουσά μου? αει στο διάλο.... Δεν μένω στην Ν. Υόρκη ε? Σικούρο?

Ε, ρε τρίξιμο του Περικλέους και άλλων. Ε, ρε ...αλίμονο!

Ναι, ζω σε κώδωνα. Και στην γειτονιά μου έχουμε αλλαδαπά...όχι μαύροι τόσοι πολλοί. Αλλοι..

Αλλά, παρκάρουμε!!! ... (καλά εγώ παρκάρω σε πάρκινγκ). επιστροφή στο θέμα της αρχής. Παρκάρουμε ομως. Κρίση? Ποια κρίση? που πήγαν τόσα αυτοκίνητα? στα χωριά? ναι. Στα σπίτια που χτίσανε με δάνεια και αποπληρωμή 10 δραχμές...Οι βλάχοι οι δημόσιοι. εκεί ήθελα να καταλήξω.

Ωραία τα χτίσατε γιατί στο διάλο δεν μένετε κείθε?

Κρίση, αλλά εξαφανιστήκατε όλοι. Μόνο αλλοδαπές γλώσσες, ακούω στο δρόμο. Και δεν ξέρω και τι λένε.. τστστστστσ ακούγεται...

Λείπουν και τα ταξί και πολύ καλά κάνουν και μια χαρά είμαστε στο κέντρο. Και θα είμαστε και λιγώτεροι, αν δεν είχαμε τα αλλοδαπά.

Που τα βρίσκει ο έλληνας τα χρήματα, μπορεί να μου πει κανείς? Γιατί δουλεύω όλο το χρόνο και ξέρω τι μου γίνεται. Οπως εχω και γονείς και γνωστούς και φίλους και και και !!!
Μείνανε οι ηλικιωμένοι στην γειτονιά. Οσοι μπορούν κάνουν μπάνιο με το πούλμαν. 1 μήνα, 2, όσο αντέχει το βαλάντιον!
Για καφέ... στην φωκίωνος, όλα τα αλλοδαπά.  Φτάσαμε να πίνουμε καφέ, λες και είμαστε σε χώρα του ανατολικού μπλόκ. Οπως το λέγαμε παλιά. Ασε που έχουν φυτρώσει και κάτι χώρες που δεν τις ξέρω καν.

Της τάξεώς μας δεν είναι όλα αυτά. Πως μας κατάντησαν έτσι. Αο τη μια τα αλλοδαπά, απο την άλλη....

Χωριάτες έλληνες. γμτ... γεμίσατε την πρωτεύουσα ! Πάλι γκρινιάζω. Μαρούλι έγινα... κι εγώ. Μα, δεν είναι κατάσταση αυτή!
Και έχω γνωστούς που το "δεν έχω χρήματα" το έχουν ψωμοτύρι. Βαρέθηκα την γκρινια τους... Και πάλι διακοπές πάνε. Να μην ρωτήσω που τα βρήκαν. Δεν ρωτάω γιατί θα συγχιστώ πολύ και θα διαολοστείλω κι ακόμη παραπέρα.

και μετά κάνουν κουμάντο στους άλλους "μπά? εκεί θα πας?" Ναι ρε, δεν γκρίνιαξα. Δουλεύω, παίρνω όσα παίρνω και αμα μπορώ πάω. Αμα δεν μπορώ δεν πάω...

135 η βραδυά σε ένα απο τα καλύτερα ξενοδοχεία στον Νιαγάρα στον Καναδά, εντάξει χωρίς πρωϊνό. Με θέα τα νερά. Ναι ναι Το Falls. Κάτσε να τα δεις, και μην μιλάς. Πιέ καφέ απο το χάρτινο, αμα δεν σου προκύπτουν πολλά.

και το ίδιο χρεώνουν κεντρικά ξενοδοχεία των Αθηνών.. γιατί? ξέρω γω....

Απλά αναρωτιέμαι. Αααα, ναι, έχουν θέα το αιδοίο του Πάρεος.

Για να μην πω, πόσο κοστίζει μια εβδομάδα στο Αιγαίο, στα κολονήσια μας. Χωρίς πράσινο, με κάτι άθλιες ταβέρνες... και κάτι σπίτια που νοικιάζουν, οι κυρά Στέλλες. έλα τώρα... Και τα ξενοδοχεία πανάκριβα... σ' λέω...

Γιατί να πάω, να στριμωχτώ να μην μπορώ να ευχαριστηθώ παραλία και μπάνιο? Να ζεσταίνομαι, να,  να,  να!!!

Τουρισμός!  Καλά. Προτιμώ τα μακρινά. Στα σίγουρα...... Ναι δω και κάτι. Κι ας πληρώσω κάτι παραπάνω...

** σας είδαμε τις γιαγιάδες και τα παιδιά στις γύρω παραλίες... χμ! λίγοι είσαστε, οι άλλοι που είναι!!!!

Για τον Τζώρτζη

18/8/07 είχα ανεβάσει το κείμενο. Ολο δικό μου.  Ολο δικό μας. Μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. της καρδιάς !

Διαμάντια του βυθού.

«Όλα δικά σου μάτια μου», τον άκουσε να της λέει. Είχε αναδυθεί. Γύρισε και τον κοίταξε, διακόπτοντας το διαβασμά της. Της χαμογελούσε. Στην ποδιά της είχαν πέσει μικρά βοτσαλάκια χρωματιστά που λαμπύριζαν. «Μου έφερες μπριλάντια από το βυθό για την συλλογή μου?» του ανταπέδωσε το χαμόγελο. «Σ’ ευχαριστώ πολύ». Εκείνος έσκυψε για ένα πεταχτό φιλί στο κεφάλι της, όπως συνήθιζε. «Για την πριγκηπέσα μου, όλους τους θυσαυρούς του βυθού». Ανταπάντησε. Κάθισε δίπλα της, αφού απίθωσε δίπλα όλα τα σύνεργα της κατάδυσης. Την αγκάλιασε. «Λοιπόν, πως πέρασες όλες αυτές τις ατελείωτες ώρες τις σιωπής?» την πείραξε. «Διαβάζω, σε σκέπτομαι και περιμένω τον πρίγκηπά μου, του χαμογέλασε. Επιασαν κουβέντα για τα όστρακα του βυθού, για τα ψαράκια, για τα χταπόδια, ως που σουρούπωσε. Κινήθηκε να μαζέψει το βιβλίο της και την πετσέτα. «Εχει πανσέληνο απόψε, δεν θα μου στερήσεις την χαρά», πρότεινε βέβαιος για την απάντησή της.



Αντιπρότεινε «θα σε πάω μία βόλτα». Την κοίταξε. «που θέλει το μικράκι μου να με πάει? Βόλτα στο φεγγάρι?». Η ερώτησή του έμεινε αναπάντητη. Τι του ετοίμαζε? Μπήκε βουβός στο αυτοκίνητο μαζί της. Ξεκίνησε και του είπε «θα σε πάω σε μαγικά μονοπάτια, απόψε». «Ετσι, βρεγμένο πρίγκιπα, με θέλεις?» αστειεύτηκε. Ηταν βυθισμένη στις σκέψεις της. Οδηγούσε ήρεμα και σταθερά.


Τον πήγε σπίτι του. Η πόρτα άνοιξε και χαρούμενες φωνές την υποδέχτηκαν.


«Νονά αργησες» κρεμάστηκε στο λαιμό της και την φιλούσε η Αννιώ «ναι αλλα τώρα ειμαι εδώ και σου έφερα βότσαλα για την συλλογή σου. Σταμάτα να κάνεις το πιθηκάκι. Μεγάλωσες πιά!» της απάντησε εκείνη και γύρισε προς το μέρος του. «Είδες πόσο μεγάλωσε?». Εκείνος ήταν σα χαμένος. Πολύ φυσικό. Τόσα χρόνια τους είχε αφήσει. Μεγάλωσε η Αννιώ, η Βέρα, ήταν μία λυγερόκορμη έφηβη ίδια η μητέρα της, όλοι ήταν εκεί. Η Μαριώ του, με τα άλλα δύο αγόρια της και ο Παντελής, ο μικρός Παντελής, Κοίτα, αχ, πως γκρίζαραν οι κρόταφοι του…., η αδελφή του, η γλυκιά Νόρα, η ανηψιά του με τα μακριά ξανθά μαλλιά, ίδια της γιαγιάς της, ο Δημητρός. Πόσα χρόνια είχαν ν‘ ανοίξουν πανιά μαζί. Ο Σπύρος, η Λούλα, τα δίδυμα. Μα, αυτά ήταν νεαροί πια.


Ενοιωσε το χέρι της στον ώμο του. «βλέπεις? Ολοι εδώ είμαστε. Ολοι μαζί αγαπημένοι. Όπως μας άφησες. Συνεχίζουμε την ταινία που ετοίμασες, σκηνοθέτησες και άφησες στην μέση».


Είχε βουρκώσει. Ενας κόμπος είχε ανέβει στο λαιμό του. Γύρισε από την άλλη πλευρά να μην τον δει. Δεν μπορούσε να της απαντήσει. Τι σπάνιο δώρο ήταν αυτό που το έκανε. Μετά από τόσα χρόνια να τον φέρει πάλι πίσω. Αυτό το μικράκι του πάντα τον αγαπούσε. Τώρα περισσότερο.


Κοίταξε την μεγάλη του κόρη την Βέρα. Ολόϊδια η μητέρα της. Μελαχροινη ομορφιά με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια. Της είχε αδυναμία. Είχε ζήσει περισσότερο μαζί της. Ηταν η πρώτη. Μετά την ανηψιά του, η πρώτη δική του ζύμη. Ένα ζυμαράκι που του χαμογελούσε κάνοντας μικρά βηματάκια να τον φτάσει. Γύρισε το βλέμα στην Μαριώ του. Το κορίτσι που είχε γνωρίσει είχε μεγαλώσει αρκετά….. Είχε γοητευτεί από την παρουσία της, προσπάθησε στην πορεία να την αγαπήσει, προσπάθησε. Την είχε πικράνει τόσο….


Κοίταξε γύρω του. Όλα είχαν αλλάξει. Οι φωτογραφίες έμεναν στη θέση τους, να θυμίζουν ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές. Στιγμές χαρούμενες. Στιγμές που είχε μαζί του πάρει, θαμμένες όμως τόσα χρόνια. Λιγο πιο πέρα, στέκονταν οι δικές του φωτογραφίες. Τότε στην Γερμανία, στην Αμερική, στην λιακάδα του Λυκαβηττού , στο σκάφος.


Του έλειψε ξαφνικά και την αναζήτησε με το βλέμμα. Καθόταν όπως συνήθως στην αγαπημένη της πολυθρόνα και πήγε και θρονιάστηκε δίπλα της, στο μπράτσο όπως παλιά.


Γύρισε και τον κοίταξε γλυκά. «Γάτε, πως τα βλέπεις?» του γέλασε. Γάτο, τον έλεγε γιατί τριβόταν σαν χαδιάρικο γατί. Πόσα χρόνια ειχε να το ακούσει. Δεν τον ειπε ποτέ κανείς έτσι. Σέβονταν ότι αυτό της ανήκε. «Όλα άλλαξαν» της ψιθύρισε, φιλώντας την στο κεφάλι «όλα άλλαξαν, μονο εσύ μένεις ίδια. Και το δώρο που μου έκανες, αξίζει όσο μια ζωή», «τη ζωή που μου χάρισες», ανταπάντησε εκείνη και αφοσιώθηκε στην κουβέντα της με την Νόρα.


Κανόνιζαν που θα πάνε για την Πανσέληνο και εκείνη ήταν πάντα συμβουλάτορας. Φώναζαν όλοι μαζί, χάλαγαν τον κόσμο. Προτάσεις έπεφταν στο τραπέζι, σχέδια για διασκέδαση. Πόση ανεμελιά κουβαλούσαν. Πόση ηρεμία ……


Οι μεγάλοι γύρω από το bbq διασκέδαζαν. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ο Παντελής να διεκδικεί την μπριζόλα του, με γέλια από τον Δημητρό, η Λούλα να τρυπά το λουκάνικο και αυτό να μην ψήνεται. Μέσα σε γέλια τρανταχτά, να τους ακούει η γειτονιά, ως συνήθως.


Πήγε δίπλα της και την σκούντηξε. «Ο Στέφανος που είναι?» «αργεί, δεν θυμάσαι, πάντα αργούσε» του πέταξε εκείνη, ενώ συνέχισε να ρωτά τα παιδιά για την παραλία στο Μαύρο Λιθάρι. Ολοι εδώ. Ολοι οι αγαπημενοι του εδώ μπροστά του. Κι εκείνος να παρακολουθεί με λυμένα τα γόνατα και ένα κόμπο στο στομάχι. «Μόνο εγώ λείπω», σκέφτηκε και ταξίδεψε.


Τον παρατηρούσε με την άκρη του ματιού της. Να τους κοιτά όλους, να τους εξετάζει, να τριγυρίζει ανάμεσά τους. Ηθελε χρόνια να τον φέρει εδώ. Από τότε που αποφάσισε πως δεν είχε λόγο να του είναι θυμωμένη που έφυγε. Τότε που τον έκανε σύντροφο αχώριστο στην καθημερινότητα, στα ταξίδια, στις βόλτες, σε ότι είχαν ζήσει μαζί.


Του χρώσταγε αυτό το ταξίδι μαζί της εδώ μέσα. Και είχε δίκιο. Τον έβλεπε να χαϊδεύει τα κεφάλια των παιδιών να τα κοιτά στα μάτια, να χαίρεται μαζί τους. Φαινόταν ευτυχισμένος. Ηταν ευτυχισμένος. Τον ήξερε καλά.


Το κουδούνι της πόρτας την έφερε πίσω. Ανοιξε, μιας και ήταν πιο κοντά. Αντι για καλησπέρα, ο Στέφανος της είπε «είμαι ανήσυχος. Νομίζω πως ταξιδεύω με τον Τζώρτζη όλη την ημέρα». Τον καλησπέρισε ήρεμα μ’ ένα φιλί. «εδώ είναι, μαζί μας. Υποσχέθηκα να παρακολουθήσω την κατάδυση, αν ερχόταν».


«Εκβιασμός, καθαρός εκβιασμός, μικράκι» της σφύριξε από μακριά εκείνος.


«Ναι, αλλά είσαι ευτυχισμένος, είσαι πλήρης» του απάντησε εκείνη. Ένα ελαφρύ αεράκι, τρύπωσε στο σαλόνι. Εκανε τον μεγάλο πολυέλαιο να κουνηθεί και τα κρυσταλλάκια να κουνηθούν σε ένα περιέργο ρυθμό. Σιωπή απλώθηκε μεμιάς. Ο Παντελής σηκώθηκε ήρεμα και κινήθηκε προς το σαλόνι. Επιασε με το χέρι του το φωτιστικό και προσπάθησε να το σταματήσει. Η μουσική δυνάμωνε και το κούνημα το ίδιο.


«Ψυχές, περνάνε» είπε ο Στέφος και πήρε τον Παντελή παράμερα. «Το αγαπημένο του παιγνίδι ήταν να παίζει με τα κρύσταλλα». Κατευθύνθηκαν προς το μεγάλο μπαλκόνι που ήταν και οι άλλοι. «Η ζωή, συνεχίζεται» φώναξε και άρπαξε από το πιάτο του Παντελή ένα μπριζολάκι. Τα παιδιά είχαν γυρίσει στην βοή τους, χωρίς να δώσουν άλλη σημασία.






Εκείνη στάθηκε στην άκρη της βεράντας και κοίταζε τον πρίγκιπά της να καλπάζει μακριά, στο φως της Πανσελήνου. Την χαιρέτησε κουνόντας το χέρι και φωνάζοντάς της. "Θάρθω πάλι, σ' ευχαριστώ". Μια γαλήνη απλώθηκε στο πρόσωπό της. Ηταν ευτυχισμένος. Κι εκείνη.

που θα πάει?

που θα πάει, που θα πάει
που θα βγεί?
θα γυρίσεις και για μας παλιοζωή!

ασχετο. Εγώ νερά βλέπω παντού και ξέρει που θα πάει!

Ηρθαν οι βλάχοι απο του χουριό να δούνε τον Βοn Jovi αει σιχτίρ! Γμ την κουλτούρα τους μέσα !

Δεν μπορώ πιά. Δεν είναι κατάσταση αυτή. Ολη η Ελλάδα, στην Αθήνα. Το ξέραμε κι απο παλιά γι αυτό μας την καταστρέψατε. Αλλά τούτο δω.

αει σιχτίρ, απο ημερών που παιδεύομαι, θέλω να γράψω. Διότι όλοι οι βλάχοι με άποψη περίμεναν τόσα χρόνια να δούνε Bon.. αει σιχτίρ.

Κι άει να πω, η κουλτούρα, είναι και στην επαρχία. Μα γμτ ο χωριό τους μέσα, που κλείσανε όλα τα Αθηναϊκά ξενοδοχεία και δεν μπορούσα να δουλέψω... γμτ το Βοn, που όταν το ακούγαμε, οι πιο πολλοί δεν ήταν γεννημένοι.

Η Γραμματέας εκλήθην να βρω ξενοδοχείο για Τρίτη και Τετάρτη για συνεργάτες απο την Γερμανία, που έρχονταν για σοβαρή δουλειά. Για βρε εσύ, τόσο σ' αυτούς που συνεργάζεσαι όσο και στους άλλους που δεν. "είναι η συναλία των Bon Jovi και δεν υπάρχουν δωμάτια' "να πα να γαμηθούνε" απαντούσα όλη μέρα.

Και στο τέλος, βρήκα παραέξω...
Δεν είναι δυνατόν αυτό που γίνεται. Και είχαν και υπνοσακους, σλίπινγ μπάγκ κατα το ελληνικότερον απο ότι διάασα . Σιγά ρε κωλόβλαχε, μαλάκα, που θα μου στρατοπαιδεύσεις, εκεί που δεν αφήνουν εμενα να παρκάρω στο Ολυμπιακό στάδιο. Αει στο διάλο κι εσύ και η κουλτούρα σου, που θα μου κοιμηθείς εκεί που πληρώνω εγώ φόρο.

Και τελείωσε το πάρτυ την προχθεσινή τετάρτη, που έλεγε κι ένα παραμυθάκι παλαιότερα.
Στο διάλο κι ακόμα παραπέρα, και μην σώσουν. Που μούρθε όλη η ελλαδα να δει...
Τα ίδια παθαίναμε παλαιότερα και με το Μέγαρο, που όλοι οι βλάχοι ήθελαν Οπερα...

αμα λέω "πως μου την καταντήσατε" κί όποιος είπε " έξω βλάχοι στα χωριά σας" δεν σας αρέσει.

Mon coeure....

"Mon cœur s'ouvre à ta voix"

Κερασένια και τρυφερά !

Αχου τα μου!!! Δείτε τα καλέ! Τα χρυσούλια μου που στραφταλίζουν! Και τραγανά και χράτσα χρούτσα !

Σας τα χαρίζω! 

Σχέσεις και υποσχέσεις ! καλά.... κρασιά !

Διαβάζοντας την Coula, με κουλά ή άνευ, έκανα σκέψεις. Ναι ναι, σκέπτεται και το σαντρέ!

Υπόσχεση στον εαυτό μου και απειλή στον άλλον, έδινα πάντα στην αρχή μιας σχέσης (και μετράω αρκετές απο δαύτες... μην βιαστείτε να πείτε, γι αυτό μετράς αρκετές).. "Αμα πάθεις κάτι, θα φύγω"... Τις ευθύνες μου ως εμένα....Και ήμουν ξεκάθαρη.

Κι εκεί που δεν ήμουν γιατί το ξέχασα, ήρθε η ώρα και είπα στα 45 μου "γέρασες" δεν μπορώ να μείνω μαζί σου. Ο 52 τότε... κόντεψε να μου αστράψει μία (να σας λείπουν τα "καλά θα σούκανε"), αλλά ποιός τούδινε σημασία...!
Πήγα γι άλλα και τα βρήκα. Κι εκείνος δεν βρήκε. Αρα έχασε!!!

Δηλαδή, με ποιά λογική, επειδή παντρεύομαι κάποιον, άντε εχω σχέση, άντε μένω μαζί, θα πρέπει να παντρευτώ και τις αρρώστιες του? Αυτό λέει η αλληλεγγύη..
Μάλιστα. Δεν την γουστάρω αυτή τη λογική. Ποτέ μου δεν την κατάλαβα...

Πάει παρακάτ' και μου δίνει έναυσμα για τους αυτούς που παρατάνε γυναίκες και παιδιά.
Σιγά ρε μην παρατάνε! Για μια μικρούλα. Καλά κάνουν. Και η άλλη η βολεμένη, τι έκανε (τσαλίμια, κόλπα) να τον κρατήσει.
Ζήσανε έτσι, να ζήσουν κι αλλιώς.΄Και οι άνδρες και οι γυναίκες.
Ποιός θα κρίνει τον 40-45 και 50 και βάλε? Οι νεώτεροι? καλά! ελα δω πάνω και τα λέμε! Να δεις κρίσεις και κρισάρες.

Και ποιά είμαι εγώ που θα κρίνω...! Ποιόν? Απο ποιό βάθρο?

Βολεύτηκα με τόσα χρόνια γάμο και μετά? μετά θέλω αποκλειστικότητες? Μπα? Τόχουμε υπογράψει αυτό πουθενά? Αμα και όποιος το υπόγραψε, να με φτύσει. Η μάλλον να πάει να φτύσει στον καθρέπτη καλύτερα!!!

Οχι ο έρως χρόνια δεν κοιτά ! Και αν η μικρή με τον μεγάλο, μαγκιά της. Και ο μικρός με την μεγάλη. Αυτό κι αν!!!
Κι όποιος πληρώνει, καλά κάνει και έχει σχέση. Κι όποια πληρώνεται, πάλι μαγκιά της κι αυτηνής!

Οι σχέσεις είναι ελεύθερες. Συμβόλαια δεν έχει. Αυτοεκτίμηση και σεβασμό μόνο. Και τα όρια τα βάζει ο καθ' ένας, σε όποια σχέση.
Πως να κρίνω, ποιόν?

Συγκεντρωθείτε και μην καπνίζετε, γιατί με ενοχλεί ο καπινός !

Ψηλός ξανθός με γαλανά μάτια !

Επέστρεψαν τα Τοσκανάκια, γεμάτα εικόνες, μέσα στην αναμετάδωση, ήρθαν να μας φάνε το φαγητό.
Παραγγελιές δεν δέχομαι, κοτόπουλα με πατάτες, γιατί εγώ άλλο πρόγραμμα είχα!!! Παιδιά, που να σας τα λέω... τελειωσε η μια παρτίδα τα νεραντζάκια επιτυχώς. Πήρα τα εύσημα της Χαρικλούς και του ντάντυ (όχι του μακρυπόδη) και ησύχασα. Πάμε γ' άλλα!
Ηξερα πως το παιδιιιιιιιιιιιιιιιιιμου, ο Νίκος, μου μοιάζει, στον χαρακτήρα και σε όλα τα χούγια... αλλά..... τόσο πολυ πιά.. !!!
Λεει πως μου βρήκανε γαμπρό. Τόχαν πάρει στα σοβαρά...και έψαχναν εναγωνίως. Η Μαριαννα, είχε στο νου της τον τελευταίο γάμο του νονού της που ήταν παρανυφάκι και αδυμονούσε.. αμ δε Μαριαννού μου!!!

Το παιδίιιιιιι μου, το χρυσάφι μου, βρήκε έναν! 

Με γαλανά μάτια και ψηλό και ξανθό.

Εγώ δεν μίλησα ποτέ για το τι μου άρεσε, τι μου αρέσει κλπ.
Ομως το παιδίιιιιιιιιιιιιιιμου, το χρυσάφι μου, ξέρει απο ένστικτο τι ακριβώς τι θέλω. Αφού είμαστε ίδιοι. Ιδιοι, σας λέω. Μόνο που τον πέτυχε μικρό στα 25 περίπου!!! Ε, είπαμε... μην κατεβάσουμε το επίπεδο.. Νηπιαγωγείο δεν θα ανοίξουμε!!!
 
Αλλά στο γαλανά μάτια και ξανθό μέσα έπεσε.
Ετσι μ' άρεσε απο μικρή.  Ενας, Αλκης, μοναδικός και αναντικατατάστατος, που στα 19, στην Σαντορίνη του έφτιαχνα κοτσίδα κάθε πρωι, για να πάμε για μπάνιο! Ε! τώρα οι κοτσίδες, έχουν γίνει καρέ κοντά και τα ξανθά, σαντρέ σε άσπρους τόνοι!!! Γερνάμε... ας γερνάμε υγιείς τουλάστιχον !

Τα γονίδια όμως.... !  Γειά σου ρε Νίκο, λεβέντη μου !!!
Είπα βεβαίως του παιδιού, αφού έχει τα ίδια γούστα με πολλούς γνωστούς μας, 'ευχή και κατάρα, μην θέλεις ξανθιά με γαλανά μάτια, ψηλή αδύνατη και μας φέρεις κοντή μαυρωπή και χαμηλοκώλα. τόδαμε, το συναντήσαμε. Τότε θα είσαι για σφαλιάρες !"
τι κατάλαβε, δεν ξέρω... μικρό είναι ακόμη !

πάω να ταξιδέψω εγώ !!!

Χρώμα?

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

Που θυμάσαι και θυμάμαι

Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα

Όσο ζούμε και πονάμε

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

Μόνο τρόπο να κοιτάνε

Μαλάκα Ποδηλάτη θα σε πατήσω να το χαρώ !

Είναι η πολλοστή φορά, που πλακώνομαι με ποδηλάται. Πως τόπαθα. Η Μαραθώνος, με κυνηγά και οι ποδηλάτες το ίδιο.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αρχίσω την γκρίνια.

Ωρα περίπου 18.30. Κίνηση απο το Πικέρμι και κάτω, ασυνήθιστη. Οταν ανοίγει ο μάτης, στο πεδίο, εμφανίζονται 12 ή 10 ποδηλάτες ανα δύο στην δεξιά λωρίδα. Η αριστερή πηγμένη. Τους χαζεύω για τον άψογο σχηματισμό, είναι με τις φόρμες τους, αστυμονία πουνθενά. Ακολουθώ, σε απόσταση μεγάλη, έχει πήξει ο δρόμος, πάω σιγά και χαζολογώ.
Κάποια στιγμή στην διασταύρωση της Καλλιτεχνούπολης, περνώ αριστερά και τους προσπερνώ. Ε, αρκετά παίξαμε. Αψογοι συνεχίζουν.
Στο επόμενο φανάρι... περιμένω την αντίδρασή τους.

Γαμώ το ποδήλατό τους, οι μαλάκες. Οι εξυπνοι έλληνες μαλάκες ποδηλάτες!
Διότι ελληνάρες ειναι. Προσπερνούν όλους εμάς,
η μισή έξω απο το παράθυρο, βρίζω φωνάζοντας, ενώ προσπερνούν "Ρε μαλάκα, εγώ περίμενα τόση ώρα πίσω σου, βοϊδι".... Χαιρετούν  ενώ κανείς δεν μιλά απο τα σταματημένα αυτοκίνητα, μόνο κουνάνε  το κεφάλι και με κοιτούν
Η ομάδα, στήνεται πάλι μπροστά μας στο φανάρι, κόβοντας την κίνηση.

Εεεε, ποιός είδε την Βασίλω και δεν την φοβήθηκε. Λωρίδα αριστερή, κορνάρισμα, μαρσάρισμα και απότομα μπροστά τους με στραβοτιμονιά.
Χάσανε τον σχηματισμό και πάτησα γκάζι. Αν έπεφτε και κανένας στον γκρεμό πολύ θα το χαιρόμουν. Αλλά δεν είχε γκρεμό γαμώτο... είχε πλάτωμα. δεν το πρόσεξα...
** α, παρέληψα...  φασκέλωσα κιόλας, προσπερνώντας, ως γνήσια ελληνιδα!!!
Μαλάκες έλληνες ποδηλατες. Κανείς δεν μας είχε ενημερώσει πως στην Μαραθώνος, είχατε όρεξη για βόλτες. Δεν συνοδευόσαστε απο αστυνομία.
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σας ανεχόμαστε.

Εχω 4 ρόδες, τζίπ και θα σκοτώσω αλλα δεν θα πληρώσω κανέναν.
Ηλίθιοι.

αχ, τάπα και ξεθύμανα! Χώρια την ευχαρίστηση που ένοιωθα εκείνη την ώρα που στραβοτιμόνιαζα!!!!

* Γιατί όταν εσείς ανεβαίνατε στο γαϊδαρο, εμείς ποδηλατούσαμε στην Αθήνα μας, που ήρθατε απο το χωριό και την κανατε σαν τα μούτρα σας. Ηλίθιοι.

* Το να ενημερώνετε ένα φόρουμ δικό σας, όπως έμαθα,  πως "πάμε βόλτα" δεν είναι ενημέρωση για όλους τους πολίτες.
πάρτε τις ρόδες σας στα χωριά σας. Και να μάθετε οδική συμπεριφορά. !

Ολίγη απο κεντρική Ιταλία !

Βοήθειά μας !

Εικόνες έχετε? Εικόνες, παιδί μου με αγίους - βοήθειά μας.
Ολο και κάτι θάχετε σπίτι σας. Είτε απο τη γιαγιά, είτε απο... ολοι έχουμε εικόνες.
Κι ένα εικονοστάσι, στην τραπεζαρία, πάντοτε υπήρχε. Τα παλιά χρόνια, τώρα πιά, δεν ξέρω... Το έβαζαν στην τραπεζαρία ή σε κάποιο αντρέ, γιατί δεν έκανε να είναι στην κρεββατοκάμαρα.!!! σώσον ελέησον.. αλλά μην δίνεις σημασία.

Κατεβάσαμε τις εικόνες της γιαγιάς, απο του Μίμη και χιλιάδες άλλες εικονίτσες, που είχε τριγύρω και μέσα στο εικονοστάσι. Πήραμε τις παλιές και άφησα τις υπόλοιπες δια εκκαθάριση.
Τι τις κανουν? οχι παιδί μου, δεν τις πετάνε, τις πάνε στην εκκλησία. Δεν ξέρω τι τις κάνουν εκεί. Μπορεί να τις καίνε μετ' άλλων.. πέθανε κι ο πατήρ Παναγιώτης, ποιός θα μας πει.

Τηλεφώνησε η τρελλή απο κάτω "αγιογράφος" το επάγγελμα, γηραιά κυρία, να μας ζητήσει για την ανηψούλα της, που πολύ αγαπούσε τον Μίμη, την εικόνα του αγίου Δημητρίου που του είχε εκείνη ζωγραφίσει και κάνει δώρο, για να τον θυμάται. Η ανηψιά. που δεν την είχαμε ακούσει ποτέ.
Χα! Εγώ εικόνα δεν βρήκα, κι αν κοιτάξω καλύτερα και βρω, σιγά μην της την δώσω.
Ρε κοίτα τρέλλα ο κόσμος. Θα την περιλάβω την μουρλόγρια...

Ομοίως φίλη της Δεσποινάς μας, με την οποία κάνανε ταξίδια μαζί και γενικά ήταν απο παιδιά φίλες, ζήτησε "εκείνα τα περίφημα αυγά απο πέτρα που αγόραζε η Δεσποινα ενθύμια απο όπου πήγαινε". Απαντήσαμε πως αυτά είχαμ δωθεί στην Λένα, πριν πεθάνει η Δέσποινα, και τελείωσε εκεί η κουβέντα. "κρίμα" είπε...

ρε αει στο διάλο! που θα δώσω. Οπου θέλω και ότι θέλω. Και ενθύμιο σ' εκείνους που τιμούσαν και αγαπούσαν.
Ρε δεν μας παρατάνε, όλοι. Κοιτάνε τι θα κονομήσουν, που λέει και η μάνα μου.
Προ καιρού, είπα σε φίλη, πως μία κυρία απο την γειτονιά, πήγε στο γηροκομείο και μου απάντησε. Πες (στην κοινή μας φίλη - η οποία είχε και κλειδιά του σπιτιού) να μου δώσει το ρολτοπ, ειναι πολύ παλιό και ωραίο. Και επέμενε.
Ξεράθηκα. Εμεινα με το στόμα ανοικτό.
Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι?
Ρε αει απο κει!
Εδώ, μας έμειναν τα έπιπλα και δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε και ... οι άλλοι ζητάνε ευθαρσώς....
Καλά, είπε η Μαριαννίτσα . "ωχ, παλι σπίτι έχουμε να αδειάσουμε"?

Γιορτάζει η ΟΛΓΑ !

Απο το πρωί τριγυρνά στο μυαλό μου η σκέψη και όλο χάνεται. Τρία ποστ σε μια μέρα. Και τέσσερα, άμα γουστάρω.

Σήμερα γιορτάζει μια ΟΛΓΑ, που περνά και διαβαίνει και χάνεται.
 Δεν ξέρω που είσαι, αν ακούς, αν βλέπεις, έλα όμως γιατί γιορτάζεις να σ' ευχηθούμε. Τουλάχιστον γιορτάζει το όνομα που υπογράφεις.

Χρόνια πολλά λοιπόν, "ανώνυμη" ΟΛΓΑ και καλά και πάντα χαρές.!

Μόνο χαρές!

και οι "πάτοι"... δεν είναι για μας !

* και το ποιά είσαι μην μας το πείς. Εμείς σ' αγαπάμε κι έτσι!

Γραμματάκια με το πράσινο της ελπίδας !



τι θα φάμε σήμερα?

Μουσακά, όχι δεν έφτιαξα με τα 62 κιλά μελιντζάνες, που μας προέκυψαν απε την Σύρο. Ρώτησα αλλά.. με λυπήθηκε η μάνα. Ρώτησα για να απαντήσω όχι και με πρόλαβε... χι χι χι !!!  να μην βρίζω δεν ήθελε, όχι τίποτα άλλο.

Εκανε,  ένα ταψί ΝΑ, με το συμπάθιο, μελιντζάνες με κρεμμύδι, τυρί και ντομάτα (σαν ντάκος ένα πράμα). Ξέχασε πως είμαστε οι τρείς μας, και μερίδα του Μιμη γιόκ και ουτε τάπερ....

Τις κοιτώ και αναρωτιέμαι δυνατά. "Αυτές δεν τις ψένουμε στο γκρίλ λίγο?"
"οχι" απαντά, κοφτά η Αννούλα. "μα τις ψήναμε" αντέδρασα... "δουλειά σου"... ανταπάντησε.
Μάλιστα. Τις ετοιμάζει και τις βάζει στο φούρνο μόνες τους, με ζουμί να βράσουν..... όχι που δεν θέλανε γκρίλ... μη χ@@ ξεχνάμε, δεν το παραδεχόμαστε.
και βλέπω το ζουμί ντομάτας... (απε τις ίδιες ντομάτες που βλαστήμησα). "να το στραγγίξω, έχει σπόρια", μουρμουράω... "να το αφήσεις" με φωνή στεντόρια να ακούσει όλη η Κυψέλη "στη θέση του, θα χάσω το ζουμί"...
Αααα, που μου φωνάζεις εσύ εμένα, ξεχνάς δεν θυμάσαι και θα μου βγείς απο πάνω...
"δεν τρώωωωω, να το στραγγίξεις".
"δεν το στραγγίζω θα το χάσωωωωωωωωωω. Ετσι μαγειρεύω εγώ, όταν μας ταίζεις ότι θέλειςεεεεεεεεε?", συνεχίζει απτοήτου.

"θα με πεθάνεις με τα σποράκαιαααααααααααααααααα". ορίωμαι πιά, και παίρνει το τρυπητό να το σουρώσει. Οχι που θα μου πει εμένα.... Με λυπάται γιατί κλαίγομαι, μην θαρείς τίποτα άλλο.
Αμα ξαναμαγειρέψω να μου τρυπήσεις την μύτη. Κι άμα την ξαναρωτήσω.
Αποτέλεσμα. Οι μελιντζάνες, αβραστες ως ωμές και άνοστες, δεν το συζητώ, και το κρεμμύδι το ίδιο.  Μπλιάχ !!!
Μαγείρεψα εγώ νάχω καβάντζα και έφαγα μία αφου ξεσπόριασα το σύμπαν.
Ας φάνε τις υπόλοιπες... ολη την εβδομάδα!

Αφού δεν ακούνε! και άσε που βαριούνται.
Και δεν τρώνε ότι μαγειρεύω? (μονίμως με μια δικαιολογία είναι, ότι "έχω φαί εγώ" και δεν τα τρώει, τι τρώει, δεν ξέρω...). Το ξύλο θα το φάει, όταν δεν θα έχει δυναμεις, γιατί δεν τρώει σωστά και τίποτα...
Τώρα θα δεις εσύ.
Μόνο για μένα, που κάθομαι και σκάω τα βράδυα να τους ευχαριστήσω. Και άμα αρρωστήσουν στην κόρη τους. Εγώ θα πάω διακοπές.

ας την να μαγειρεύει μες την ζέστη !
* τα κολοκυθάκια ευτυχώς τα τηγάνισε το σάββατο και της πέτυχαν. Ηθελε να τηγανίσει μες την ζέστη... με την μέση ζμπαράλια και πηγαιν' έλα ξαπλωτή...
 

πράσινα? ε.. μπορεί!

στα 60!

Πάνε 11 χρόνια. Ακριβώς. Ηταν ζέστη, είμαστε όλοι μας εκεί. Και τα μωρά, δεν είχαν γεννηθεί, ακόμη!!!

 Ηταν χαρούμενος, καταγελαστός, που θα τον έβγαζαν η ανηψιά κι ο γαμπρός του, έξω για φαγητό. Για μένα, τίποτα. Ούτε να πάω, ούτε τι θα κάνω, ούτε γιατί... Μούγγα. Τόλεγε στους άλλους μην με στεναχωρήσει. Αλλά πέταγε. Δεν ήξερες και δεν ρώταγε που θα τον πάνε.

Δούλευε η Βασίλω απο πίσω. Οργάνωνε πάρτυ απο εκείνες τις Αμερικανιές. Σουρπραϊζ.!!!
Ηρθε η Μάρθα απο την Αμερική, συμπτωματικά με την Μίνα, Ο Πανταζής, σήκωσε το υπόλοιπο σκέλος των ανηψιδιών. Η Ντίνα με τον Σταμάτη, ο Δημητράκης, μέχρι την Χαρίκλεια με τα κολύρια κουβαλήσαμε, Η μικρή Ντίνα ....απο το άλλο σκέλος ανηψιδιών... Οχι τις θείες, δεν τις είχα καλέσει. Δεν θυμάμαι γιατί. Ποιός σκάει τώρα?
Είχα παραγγείλει τούρτα μεγάλη. Με ολόκληρη σκηνή απο καουμπόϋδες και Ινδιάνους. Οπως του άρεσε.
Τα δώρα στοιβαγμένα στο τραπέζι και  στον τοίχο πανώ με φωτογραφίες όλης της ζωής μας.

Εξω όλοι στην βεράντα, μόλις χτύπησε το κουδούνι. Συμπούρμπουλοι! Γέλια φωνές "σσσσσσσσσσ, βρε, μην μας πάρει είδηση όλη η γειτονιά καλοκαιριάτικο".

Τάχα μου είχαν ανέβει να πάρουν κάτι, και να τον φιλήσουμε. Τάχα μου.

Ανοίγω την πόρτα, ... ΄βαριεστημένα λέω "καλώς τους...... Ανάβω τα φώτα, δίνοντας το σύνθημα.
Οι μπαλκονάτοι αρχιζουν να εισέρχονται με ντουντουκάκια και φωνές "χρονια πολλλλααααααααααα'. Θαρρώ φορούσαν και καπελάκια happy birthday.

Ηταν το τελευταίο που περίμενε. με την απορία, να βλέπει όλους αυτούς να ορμάνε να τον φιλάνε, και το χαμόγελο τρεμάμενο, και την χαρά έκδηλη.
Προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν, κοιτούσε την Μάρθα, ο Ιησούς χριστός, που ξεφύτρωσες εσύ, την ρώταγε, γέλια χαρές και αγκαλιές.

Καθισε με τον Δημητράκη στον καναπέ, μιλούσε με όλους ταυτόχρονα, ήρθε η τούρτα, να πούμε τραγουδάκι, ν' ανοίξει τα δώρα. Δεν θυμάμαι τι σου είχα αγοράσει.

Κατασυγκινημένος! Κατά, μιλάμε. Περάσαμε καλά, ευχαριστήθηκες.... ποτέ δεν σου έλειψε η τούρτα.... κάθε χρόνο, ή την προηγούμενη ή την επόμενη!


Εφέτος... σε καταμουρμούρισα, ήρθα και σούβαλα λουλούδια. εεε, πιά!

Nύχτα καλοκαιριού!

Πως μούρθε? ε, έτσι μου περνάνε σαν σφαίρες εμένα !
Καλό ΣΚ !

Habemus Κυβερνηση! επιτέλους !

Κυβέρνηση έχουμε? Σιγά τ' αυγά. Νομίζετε. Νομισματα!!!

Κυβέρνηση μόλις διορίστηκε.

Θα ορκιστεί μέσα στη μέρα και μετά.... βλέπουμε !!

Μετά απο συνάντηση με τον πρόεδρο, που με ετίμησε δεόντως, ένα έχω να σας πω.

Παίρνω το καλάμι μου και σας χαιρετώ ...

φιλιά στα παιδιά, γατιά, σκυλιά, εχω άλλες ασχολίες.

Οι νέες μου αρμοδιότητες, δεν μου επιτρέπουν μπλόγγινγκ (δεν θα ησυχάσετε), πάω φατσαμπούκι και μαγεριό!
να μου φιλήσετε τα πεθερικά, Σπύρο, φιλιά και στην Μανταλένα!

Οταν γυρίσει η αδελφή μου απο την Ιταλία, να της πείτε πως την αγαπώ πολύ, αλλά δεν προλαβαίνω.

Του Ευάγγελου, μην του το πείτε, απότομα! Με το μαλακό

Ο Πέτρος, παρακαλείται να φέρει την μηχανή και ο Σωκράτης, να γυρίσει πλευρό. Δεν ονειρεύεται. Εγώ είμαι.....

Μουρλο.... ότι πείτε !!!

Για τους μουρλόγερους έχετε ακουστά? Οπως μουσταλευριά, ένα πράμα. Το μυαλό κινείται. Μου τα λέγανε και δεν τα πίστευα. Ελεγα "άντε υπερβολές". Είχα υπομονές. Καλέ εεεεεεεε, φύγανε οι υπομονές? που στο δαίμονα πήγανε?
Φωνάξτε τες, ένα λεπτό περικαλώ. Ζακύνθου μεριά! Τις χρειάζομαι !
Τηλεφώνημα βραδυνό 21.50. "ελα καπετάνιο, σε μισή ώρα στο γνωστό μέρος"....
Συνθηματικό? ναι, απο αυτά που αν τα αποκωδικοποιήσεις, ίσαμε μουσακά θα φας.

Φεύγει ο καπιτέν Μανώλης, με το σόρτσ, μας έχει μείνει απο το ναπτικόν, και το πουκάμισο απόξω.
"που πάει"? ρωτάω, "νυχτιάτικο"?
"τώρα ήρθε το καράβι απε την Σύρο" απαντά η Αννούλα, απλωμένη στον καναπέ. Τα καράβια απε την Σύρο, δεν έρχονται νωρίτερα, αναρωτιέμαι....

Συνεχίζω το τηλεφώνημά μου, απλώνομαι βεραντιακώς και έρχεται σε λίγο..
"θα κατέβεις, άμα έρθει να μαζέψεις τα μελιντζανοδενξερωτιάλλοπατάται?"
Τι να της πω, "δεν θα κατέβω"? "Γιατί δεν λέγατε να πάω κι εγώ..." αναρωτιέμαι και το μαζεύω. Είμαι κομμάτια, έχω γυρίσει στις 9 και έχω στήσει και φαί... θέλω να ξεκουραστώ.

Βάζει φωνή η Αννούλα, ¨ηρθε¨. Κατεβαίνω αφού εχω σκουπίσει 2 φορες τον ιδρώτα... εγώ είχα κάνει και μπάνιο.
Τον βλέπω να σούρνει μέσα στην είσοδο ένα κουτί απο μπανάνες, ένα πράμα να καταλάβεις και να κοβει με τον σουγιά τον σπαγγο">
"Ας το χριστιανέ μου να του πιάσω να τ' ανεβάσω" εγώ η προτρέχουσα...
"Δεν σηκώνεται... είναι 20 κιλά και.."
Τον κοιτώ. "και το σήκωσες, γέρος άνθρωπος, νυχτιάτικο "...
του πατησα τον κάλο.. "δεν το σήκωσα το έσυρα " η απάντηση του καπετάν φουρτούνα "τι σκύβεις, να σούρθει τίποτα να τρέχω, η κόρη σου, δεν θάρθει απο την Ιταλία..... δεν με λυπάται κανείς, φέρε σακούλες να το αδειάσω το διάολο.. 11 παρά η ώρα. Φέρνει σακούλες.

Αει πιάσε εσύ τα ζαρζαβατικά με το χέρι, σιχαίνομαι κιόλας... χτυπάω της Αννούλας, έχει στη διαπασών την τιβί που ν' ακούσει, μούρχεται να ουρλιάξω εχω δώσει 170 ευρώ για μαλλιά, και εχω ιδρώσει θα χαλάσει το μαλλί...Ακουει κάποτε η Αννούλα και την φέρνω κάτω με τα γάντια.

Τα βάζω σε σακκούλες, τα ανεβάζω επάνω, έρχεται ο καπιτέν Φουρτούνας, ακούει ένα μπερντάχι, μουρμουράω εγώ, προσπαθεί η Αννούλα να κατευνάσει τα πνεύματα... εχει κλείσει το αιρ, ακούει κι αυτή τα σχολιανά της, νυχτιάτικο.

Αράζω έξω...

γέρο έχετε? επιβάλλεται να αγοράσετε. Και την υπομονή απο τον μπακάλι με το κοφίνι!
## α, α προπό, βρήκα το κοφίνι που με βάζαν μέσα μικρή, θα σας το φωτογραφίσω κι αυτό... πως μεγαλώνει ο άνθρωπος...!!!



* εμείς ξαπανέκαθεν, σπίτι μας την λέξη "γέρος" δεν την χρησιμοποιούμε. Ηλικιωμένος, λέμε. Εχθές το βράδυ, μούρθε αυθόρμητα το "είστε μουρλόγεροι" και γέλαγα και μόνη μου, βάζοντας στο φουλ τον ανεμιστήρα, μπας και συνέλθω...

** οχι δεν έχουμε σόι απε την Σύρο, κάτι φίλοι του εχουν χωράφια με ζαρζαβατικά. Μουσακά, ορκίστηκα δεν θα φτιάξω!

Ψαρο... γλέντι !

Ψάχνω στο μυαλό το είδος απο ημερών, μιας και μου ήρθε το σκηνικό.
Μόλις διάβασα μια ανάρτηση με το ίδιο ψάρι και τζάπ, άστραψε.
Εγώ τα ψάρια, να μην τα βλέπω. Αν είναι καμμια γλώσσα, αν είναι να μου το τηγανίσει το μπαρμπουνάκι κανείς. Αλλιώς τα ψητά και τα άλλα όλα μου βρωμάνε και γενικώς δεν τα προτιμούσαμε σπίτι μας.
Η γιαγιά ήθελε μπαρμπουνάκι και εκείνο το μικρό... γόνος, πως το λένε. Κι αυτά τηγανητά.
Οχι, δεν θέλω να ξέρω και δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Γνωρίζω αρκετά.

Προ ετών με τον σεισμό του 99, που γκρέμισε το μισό λεκανοπέδιο και θρηνίσαμε θύματα, πήγαινα τις κυριακές στο Μενίδι, ιδιαίτερα πληγείσα περιοχή, στο σπίτι της γυναίκας που μας καθαρίζει. Λίγα γλυκά στα παιδιά, τα έκανε να αχνοχαμογελούν, μετά τον τρόμο που έβλεπες στα ματάκια τους.

Στον δρόμο - απο έναν πήγαινα, απο έναν γύριζα - είδα μια μέρα, ένα μεγάλο γυάλινο κλουβί και έγραφε "πέστροφες", όχι...  και ... αει το ξέχασα πάλι "τσιπούρες".... ιχθυοτροφείου.

Λέω της μάνας κάποια στιγμή "να σου φέρω"? Χαρά η μάνα, ψαρού μεγάλη... ως γάτα... ένα πράμα.
Σταματώ το αυτοκίνητο δίπλα στο γυαλινο κλουβί. Ρωτάω, πόσο έχουν και μου λέει και περιμένω.
Ελα θεοί στον τόπο σας. Τον βλέπω να ανοίγει απο πάνω, να πιάνει με την απόχη ένα και μετά να το βάζει σε μια πλαστική σακούλα, το άλλο και το τρίτο.

Αει στο διάλο. Να χτυπιούνται αυτά, που να τα βάλω εγώ. ....
"πως ψωφάνε αυτά". αναρωτιέται η χαζή !
"τα κοπανάς μ' ένα σφυρί" σχολιάζει αυτός και μου τα δίνει, χαμογελώντας.
"που να τα βάλω"? ρωτάω πλήρης απόγνωσης.
"στο αυτοκίνητο". μου απαντά με το χέρι τεντωμένο και τα ψάρια να χτυπιούνται.
"φοβάμαι" του λέω... ως την Κυψέλη, δεν μπορώ να τα πάω...
"ανοιξε πίσω..." μου λέει και τα βάζει στο πορτ μπαγκαζ.
Ολο το δρόμο κανα μισάωρο να χτυπιούνται αυτά, να είναι ντάλα ο ήλιος, να έχω ανοικτό στο τέρμα το ραδιόφωνο, και να μην ακούω.
Φτάνω σπίτι και τηλεφωνάω.. "ελάτε να τα πάρετε'. και βρίζω θεούς και δαίμονες και τα βρωμόψαρα και με ακούει όλη η γειτονιά...
Κατεβαίνει η ατρόμητη Αννούλα, ούτε να τα δω, πόσο μάλλον να τα φάω.
Σιγά μην φάω ψάρι.

***
εγώ μάνα μου τα μόνα ζωντανά ψάρια, για να καταλάβεις, που ήξερα ήταν τα χρυσόψαρα του βασιλικού κήπου !

Ullen Hodroulen!!!

Οταν μπαίνεις εκεί μέσα, νομίζεις πως αν σε πατήσει καμμιά, ίσα σαν να περασει τρένο απο πάνω σ΄!!!
΄Πήγα κάποτε, πριν διαδοθεί πολύ, με την Δεσποινα και της είπα "κάτσε στην άκρη..." έκατσε, και μετά γέλασε "δεν είχα δει που μέ έφερες. Μην με πατήσει καμμία απο δαύτες.

Είναι που λέει η κυρία Σύλια η μοδιστρα μου, "ράβω, ράβω και δεν φτάνω στην άκρη"...
Εφέτος είχε πολλή δουλειά, δυο γάμοι με όλο το σόι και ένα γαμοβαπτίσι, δεν προλάβαινε να μου φτιάξει κάτι τις.
Είδα κι αποειδα, έβαλα τα υφάσματα μου στην άκρη και είπα θα πάρω κάτι απλό (γιατί τα σύνθετα κοστίζουν).
Για μένα 100% βαμβακερούν, είναι μόνο καλό βαμβακερό Hanes. Αμερικανιές. Τα λοιπά, ούτε να τα συναντήσω.
Ενεκα η ανάγκη είπα, να πάρω 12 ευρώ μερικά μακουδάκια χρωματιστά...
Ενα άσπρο, ένα σιέλ, ένα κοραλί, ένα πρασινί... κοιτάω στον λογαριασμό, δεν έκανε ακόρ το ποσόν με αυτό που είχα στο μυαλό μου. Ρωτώ και ξανακοιτώ τας άτιμας τιμάς.
Το άσπρο 12, το σιέλ 14, το κοραλί 16 και το πρασινο 22. Τα χρειαζόμουν είπα δε γ@@@ και τα πήρα. Για την λογική δεν έψαξα, διότι άκρη δεν θα εύρισκα. "
αυτά είναι μανδάμ, αμα τα θέλεις'.

Επλυνα το ένα, και ανακάλυψα πως ήθελε σιδέρωμα. Και το δεύτερο και το τρίτο...
Εγώ δεν έχω σχέση με το σιδερο, με τον Γιώργο, έχω. Γιατί να κανω σχέση με το σίδερο, όταν τα αμερικάνικά μου, τα φορώ απο το πλυντήριο....., απο την απλώστρα, καταλαβαίνετε.

Στο τρίτο πλύσιμο το πράσινο, το ακριβό, είχε πετάξει και κόμπο. Φαντάσου να το είχα βάλει και στο πλυντήριο. Ναι ναι στο χέρι τα πλένω τα ρουχακια μου εγώ. Δεν τα αφήνω να κακοπάθουν. Απο την ανάποδη τα σιδερώνω.

Το κοραλί πέταξε στο δεύτερο πλύσιμο. Το άσπρο αγνοείται, κάπου τόχωσα, δεν θυμάμαι. Το σιέλ, σφουγγαροπάνιον.

Τι ποιότητες πουλάνε? και το νούμερο που υποτίθεται πως φορώ, είναι για δίμετρη γελάδα η οποία θα φοράει κολάν ! μακρύ λες και είμαι 1.90.... φαρδύ  ...... και δεν έχω αερόσακους να βάλω κάτι μέσα.

Και μετά? μετά περιμένω την κυρία Σύλια, αύριο να με προβάρει να κάνω αυτά που φορώ, τα μεταξωτούλια μου, που ένα νερό κι έξω απο την πόρτα. Και τα παντελονάκια μου, ένα πλυσιματάκι και έτοιμα. Οχι σπόρ στο γραφείο, σαν κάτι φοράδες, με κολάν κοντό του γονάτου και μπλουζάκι μεχρι την μεσούλα , παρντόν, την πλατεία, και κοθόρνους τοοοοσους, τόδαμε κι αυτό!!! Θα την έβγαζα φωτογραφία εχθές, μα θα την ξαναπετύχω, δεν θα μου γλυτώσει. Τι βλέπουν τα ματάκια μου, μάνα μ".

Εκανα τέτοια χαρά, και αυτά τα μακώ δεν είναι ούτε για το κολυμβητήριο ! Τον χειμώνα κι άν...απο μέσα...

Τι πουλάνε... τι μας πλασάρουν. Μετά παραπονούνται ότι δεν έχουν δουλειά. Ε, μα με το πουκάμισο 109 (θυμάστε) και το παντελόνι 99, τι θα πουλήσουν?
και με τέτοιες ποιότητες.

Αααα, είχα πάρει κι ένα πουκάμισο λινό. αυτό μου γλύτωσε ήταν φθηνό. Τέτοιο λινό, όμως, ούτε καραβόπανο. Ελα ένας να μου το σιδερώσει, γιατί εγώ βαριέμαι. Τι σίδερο με ατμό, τι νερό το ράντισα... αλατζάς. Ετσι δεν το λέγαμε?

Είναι που απευθύνονται σε φάλαινες μην πω φακλάνες, και τα είδη αυτά, δεν έχουν τι να βάλουν, οπότε... βάζουν ότι βρούν. Είχαν και στο χωριό.
Γι αυτό πεθάνανε, μερικά επαγγέλματα, όπως της μοδίστρας. Γιατι ο κόσμος δεν έχει γούστο και φοράει ότι βρεί.

Κυρια Σύλια, μαζί θα προχωρήσουμε. Τα πατσαβούρια για τις πατσαβούρες!

* το γονίδιο της προγιαγιάς, πρεμιέρας, να κομποζάρω υφάσματα, τόχω, τι να κάνω!


 

Ιταλό ή Κινέζο?

Oσο κι αν περνούν τα χρόνια, όλο τα ίδια λέμε.
Κι όσο είμαστε παιδιά, μας πείραζαν οι μεγάλοι. Εν προκειμένω, ο Μίμης, που ειμαστε και μες τα πόδια του ολη την ώρα. Ολα εδώ πληρώνονται.

"Χαιρετίσματα" του φώναζα πάνω απο την σκάλα, καθώς έφευγε να βγεί βόλτα, στην 10ετία του 60,΄οτάν ήμουν μικρή. Τι μου φαινόταν, που έβαζε γραβάτα να πάει βόλτα με τον Γιάννη, την Μαρία και δεν θυμάμαι ποιούς άλλους.

Στημένο τόχα, και περίμενα τα σπόρια, την παρασκευή το πρωι να τους ευχηθώ καλό ταξίδι "και να μου φέρετε έναν Ιταλό, να παντρευτώ" είπα σοβαρά-σοβαρά.
Με κοίταξαν και χαμογέλασαν. Σιγά τώρα μην τους ξεγελάς. Σε λίγο κι ενώ εφευγα για την δουλειά, ρώτησα "τι θα μου φέρετε είπαμε? ".
Ζωγράφιζαν. σοβαρός ο Νίκος, αλλα έσκασε γελάκι "εναν Ιταλό" και ταυτόχρονα η "στονκόσμομουμηνενοχλάτεΜαριάννα". "Εναν Κινέζο"... (αεισιχτιρκιεσυκιογαμος)
"αει μαρή την Κινέζο να τον πάρεις εσύ", της απάντησα γελώντας. "Εναν Ιταλό, καλά", ανταπάντησε... και σχολίασα μόνη. "Κινέζο με σχιστά μάτια".
Είχαμε πάντα την κουβέντα ενός Κινέζου, γιατί ο καπταμπαμπάΜανώλης, ήταν στην Κινεζία, μια ζωή. Αλλά Κινέζο? Σχιστομάτη?

Μαζεύτηκα, διότι τα παιδιά δεν πρέπει να μαθαίνουν΄ετσι, αλλά το είχαν ήδη διακωμωδίσει μεταξύ τους.
Και σκεπτόμουν πως η κινεζική, κατακτά τον κόσμο και είναι η δεύτερη σε συχνότητα στα ινστιτούτα ξένων γλωσσών.

οπότε φέρτε έναν Κινέζο απο την Ιταλία και βλέπουμε !

..ντζάκης !

τον άτιμο, δεν ήταν ένας, δεν ήταν δυο

δεν ήταν 10, ούτε 50.

Ηταν 250!!! οι ντζάκηδες, πές με νεραντζάκηδες !

Την βλιέπ'ς την πέννα? Ξέρεις τι είναι πέννα κατ' αρχάς? Οχι γιατί μπορεί και να μην ξέρεις.

Πέννα είναι αυτό παραπάν' που το μπρός μέρος, βουτούσαν στο μελάνι, το πίσω ήταν στερεωμένο σε ξυλάκι ως μολύβι και έγραφαν!

Παλιές ιστορίες, τι οποίες πρόλαβα και πολύ χαρούμενη είμαι.

Αυτή την πέννα, λοιπόν, έψαχνα με το μυαλό αλλά ο Μίμης μου την είχε μες την μέση και την βρήκα.

Νεραντζάκης ο πρασινούλης ο Μεγαλόπικρος. Ζητιάνεψα στην κυριολεξία, γιατί εφέτος, μου ήρθε να κάνω ....ντζάκια. Πήρα την συνταγή, πέταξα τα πρώτα γιατί δεν είχα γαλαζόπετρα να τα βάλω αμέσως και χάλασαν. Ηρθαν δεύτερα, πολύ χαρούμενη ήμουν γιατί δεν ήξερα τι με περίμενε!

Είπε ο θείος Σταμάτης την συνταγή, έγραψα εγω, συγκεντρώθηκα και την Παρασκευή το βράδυ, τι μου ήρθε, έπρεπε να τα κάνω, στρώθηκα να τα ανοίξω.

Για έλα ανοιξέ τα εσύ, γιατί εγώ δεν είχα δει, μια φαντασία, είχα και μια κούραση.

Παίρνω την πέννα, την γυρνάω ανάποδα, την στρίβω, στο κοτσάνι, έχει οδηγό... αλλά ως κάτω δεν πάει. χλατς χλούτς, κάτι κατάφερνα, κάτι έκανα.....

Δεν ήταν ένα, δεν ήταν δύο, ήταν 250 σου λέω. Μικρά μικρά και παινεμένα. Με κοιτούσαν και τα κοιτούσα. Και με το γάντι τους φέρθηκα. Α, όλα κι όλα. Είμαστε απο σπίτι εμείς.

Σηκώθηκα, πήγα ως το σαλόνι και αναφώνησα "η γιαγιά μου θάναι περήφανη, που με βλέπει απο ψηλά να κάνω το γλυκό που αγαπούσε."

"δεν είχα δει ποτέ πως το κάνουν" μετατοπίστηκε στον καναπέ η Αννούλα μετά απο μία εξοντοτική μέρα με τα εγγόνια και είπε.

Ξανακάθισα έξω, ξανα αρχισα να ανοίγω με κόπο, με την γλώσσα έξω για ισορροπία και αργό ρυθμό στις 11 την νύχτα.

Κάποτε η γιαγιά - περήφανη - Βασιλικούλα, φαίνεται πως πήρε είδηση ότι παιδευόμουν. Πήγε ο Μίμης, που είχε ξομείνει σε πολυλογία με την Δέσποινα, την ξύπνησε και της είπε "το παιδί εχει πρόβλημα'. και μου έστειλε την ιδέα.
Ανοίγεις απο την μία μεριά όσο πάρει και μετά ανοίγεις και απο την άλλη!!!! Μια χαρά...

Η Αννούλα, γυρόφερνε, στεναχωριόταν που παιδευόμουν και μονολογουσε. "ε, βλέπεις, εγώ δεν ξέρω". Αλλά φωτογραφίες έβγαζε την απόγνωσή μου!.

Και έτσι εδέησα ως τις 12 και τέταρτο να ανοίξω τα 230 τουλάχιστον, γιατί θαρρώ πως πέταξα καμμιά 20αριά. Αλλά στραβά, αλλά γκαβά, άλλα αποτυχημένα.

Επεσα ξερή, τι τόθελα... Και τι να έκανα? Γλυκό πιά δεν φτιάχνει κανείς. Αρα, ο κλήρος έπεσε στον ναύτη. Τα θέλει ο πωπουδέλης μου!

κάτσε περίμενε αλλάζε νερά για 12 μέρες τώρα ως να γίνουν γλυκό!