Ωπα ντειτ, γιατί εκεί που το έγραφα εχθές, πήγε κάποιος και τα είδε στο σύνολο και τα θέλει και δίνει και καλά λεπτά... ε, τέτοια τύχη. τέτοια εποχή, κρίσης !
μα ότι λέω γίνεται αυτή την εποχή...
μην αρχίστε και ζητάτε τώρα ... ξέρετε σείς
και ο Τζουμπλέκης και ου μπλέξεις. Γιατί εχω μπλέξει !
Το σερβάν! το καμαρώνω, γιατί λίγες θάναι οι ημέρες του ! Γιατί? Και τι να γίνει.
Ηταν διαγώνια στη σάλα. Με μεγαλοπρέπεια απλωμένο. Και? και η τύχη του είναι αμφίβολη! Δεν ξέρω τι θα απογίνει. Ούτε αυτό ξέρει.
Στενεύτηκε στην Αγαθουπόλεως, αλλά.. αλλά μόνο του έμεινε. Με τον καναπέ, τις πολυθρόνες, το τραπέζι και τις καρέκλες. Παρέα ολα μαζί.
Φεύγουν, στο καλό, γιατί δεν παίρνουν και τα έπιπλα μαζί? Τι μας τα αφήνουν εδώ να τα κοιτάμε.
Προίκα της γιαγιάς ! Εφυγε και το ξέχασε εδώ. Εφυγε τελευταία..
"Μιμηηηηη", θυμήθηκε κάποτε κοιτώντας αφηρημένα. "Ξεχάσαμε τα στέφανα, του μπαμπά"...κοίταζα εγώ... Μμμπροβάλει το κεφάλι του Μίμη απο την πόρτα. "ποιά στέφανα, βρε μάνα..." μέσα στην απορία.
"Του γάμου, τι ποιά στέφανα... να μου τα βάλετε εμένα".. ε, δεν θα ήταν και εφικτό να τα δώσουμε εκ των υστέρων στον παππού... μπάααα.
(ναι ρε παιδί μου, όταν πεθαίνει ο ένας, παίρνει τα στέφανα μαζί για να ξαναπαντρευτεί ο άλλος. ήταν δεν ήταν 75 η γιαγιά αυτό μας έλειπε! καλά μην βαράτε).
Αλλά΄τον καναπέ, δεν τον δώσαμε πουθενά, ούτε πρότερα ούτε εκ των υστέρων!
Τον αγαπούσε ο Μίμης και τον καναπέ και όλα τα έπιπλα. Ολοι τ' αγαπάμε..δεν το συζητώ.
Πόσα χρόνια είναι που τα έφτιαξε τα καλύματα όλα. Και τα καλογιάλισε...και κάθονται και με κοιτούν. Και κοιτιόμαστε και θυμόμαστε.
Είναι και το τραπέζι.. βέεεεβαια. Με τις 5 (δεν θυμάμαι γιατί) καρέκλες του. Εχει και τάβλες. 3. τις βλέπεις όρθιες πίσω απο τον καναπε΄? κι αυτές σε κοιτούν με απορία.
Οχι δεν χωράνε πουθενά... να τα δώσω του Μίμη, αδύνατον, να τα πάρω μαζί δεν γίνεται.. κάτι πρέπει να γίνουν.
Μπρρροβληματίζομαι και διλληματιζομαι ταυτόχρονα. Οχι, δεν θέλω να τα χάσω.
Μπα μια μανία με τα αντικείμενα... ναι την έχω και την καυχώμαι.
Και την κληρονόμισε ο ανηψιός μου. Μπράβο παιδί μου, αλλά κάνε χώρο να βάλεις τον καναπέ να πάρω την πολυθρόνα, να δω τι θα πάρει η αδελφή σου, να δω τι θα γίνει με το τραπέζι. Μήπως το σερβάν το βάλουμε έξω για τους καλοκαιρινούς μπουφέδες?
χα χα χα . Πικρό γέλιο, ασφαλώς, γιατί τι διάλο θα γίνει δεν γνωρίζω.
Πάντως ο Νικόλας, ζήτησε απο το σπίτι του Μίμη, μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. Που στο δαίμονα την είδε? στο σπίτι μας. Είναι που ήταν δική μου, γιατί μου θύμιζε το παλιό μας σπίτι, που την φώτιζε το καντήλι. Αρπα την θειά και δώς του την τώρα. Του ανήκει δικαιωματικά, και σκάσε. Εσκασα η γυναίκα, αλλά τι θα κάνω με το σέτ δεν ξέρω.
Μήπως να παντρευτώ? για την δόξα?
