Χειρόγραφα 2

 Είναι ένα απομεσήμερο που θέλει να παίξει μαζί σου.
Θέλει να σε παρασύρει έξω, στον ήλιο, στον αέρα, να παίξεις με τις ηλιαχτίδες, να βρεθείς δίπλα στη θάλασσα.
 Ακόμη, ακόμη επάνω στο βουνό, με μία θέα μαγευτική προς την πλαγιά με τα δένδρα.


Και η ψυχή; Α, η ψυχή ...... Αυτή επιτρέπεται να ονειρεύεται.
Ζητά ν' αποδράσει, να φύγει, να πάει οπουδήποτε.
Ακόμη και στην άλλη άκρη της πόλης.
Να καθίσει στην άκρη, στο μάρμαρο της Ακρόπολης, να μυρίσει τ' αρώματα του χαμομηλιού που φυτρώνει τριγύρω.
Να λουστεί κι άλλο από τον μεσημεριανό ήλιο, ν' αναπνεύσει ελεύθερη το μεσημεριανό αεράκι.

Πετάει εδώ και κει, ψάχνει ευκαιρίες να το σκάσει από το παράθυρο, να ταξιδέψει.

Και το σώμα; Την μάχεται τελικά. Είναι μία άνιση μάχη. Είναι μία μάχη που το τέλος της δεν μπορεί να το πει κανείς. Ποιος θα είναι νικητής και ποιος νικημένος.

Βάζει όμως τελικά φτερά στο σώμα. Το απογειώνει. Δεν του ζητά τίποτα. Μόνο να την ακολουθήσει. Να του δείξει τις χαρές στο ορίζοντα. Με τι αντάλλαγμα. Κανένα αντάλλαγμα. Ένα ταξίδι του νου και της ψυχής. Είναι κάποιος που μπορεί να αρνηθεί ένα τέτοιο ταξίδι.

Μάταιο. Κανείς ποτέ δεν της αρνήθηκε. Όλα παραδίνονται σ' αυτήν.

Και τότε; Τότε τι γίνεται; Φθάνει μία σκέψη, ένα τόσο δα ταξίδι για να νοιώσεις καλύτερα; Ναι, πράγματι, μια βουτιά, ένα πέταγμα μακριά, ένα πέρασμα από τις θάλασσες.

Λίγα δευτερόλεπτα και πάλι πίσω.

Με νέες δυνάμεις, νέα σχέδια, νέα όνειρα.