Καλημέρα σας παιδιά, τραλαλά, τραλαλά,σηκωθείτε με χαρά, τραλαλά, λαλά !
Η χρυσή ανατολή,
στην δουλειά μας προσκαλεί....
Πως μας προσκαλούσε τότε και σήμερα..... Σήμερα, παρακαλάμε το ξυπνητήρι να σταματήσει, αυτό ανελέητο συνεχίζει να χτυπά και κάποτε καταφέρνουμε να σηκωθούμε!!!
Φλυτζανάκι "σέρβις κομοδίνου". "Βάλε μου μια δαχτυλίθρα ελληνικό" παραπονιέται φωνάζοντας απο την κουζίνα το Λουμιδο-φλυτζανάκι. Πρωι ή βράδυ αργά, τον ίδιο σκοπό πιάνει. "Μια δαχτυλίθρα αρκεί" και δύο γουλιές το πρωί, δύο γουλιές το βράδυ ! Ο υπόλοιπός στο νεροχύτη. Μικρό κουταλάκι, ειδικό για την δόση. Δύο ζάχαρη, ενα και μισό κοφτό καφέ.
Μάρκα "Ιορδάνη" το έλεγε η γιαγιά Βασιλικούλα και μου έβαζε "καφέ", όταν ήμουν μικρή. Αφού ήθελα να πίνω καφέ κι εγώ! Μια κουταλιά καφέ απο τον δικό της και μετά όλο το υπόλοιπο νερό. Επινα μόνο σπίτι, γιατί τα άλλα σπίτια δεν είχαν "Ιορδάνη". Και όχι κάθε μέρα. Κυριακάς, εορτάς και επετείους.
Είδα κι έπαθα να φτάσω 16 να μου πούνε ότι Ιορδάνης δεν υπήρχε μάρκα καφέ. Τον λέγανε έτσι, γιατί ήταν με τόσο νερό, όσο ο Ιορδάνης ποταμός!
Είδα κι έπαθα να φτάσω 16 να μου πούνε ότι Ιορδάνης δεν υπήρχε μάρκα καφέ. Τον λέγανε έτσι, γιατί ήταν με τόσο νερό, όσο ο Ιορδάνης ποταμός!
Η "Είμαι ένα χαρωπό φλυτζάνι με ήλιο για τα πρωϊνά του Σαββατοκύριακου" μας συστήνεται η εν λόγω φλυντζανούλα. Τρεις κουταλιές ζάχαρη, δύο κοφτές καφέ. Ελληνικό, που τον λέμε τώρα. Α, να σας πω, τούρκικο τον λέγαμε παλαιόθεν. Τι άλλαξε? η ώρα του πρωίνού του ΣΚ και η ώρα που στεγνώνω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι, αποτελεί απόλαυση. Χωρίς πιάτο. Πάντα.
Α, ξέχασα! εδώ τρώω και γλυκό του κουταλιού τα βράδια και παγωτό. Να μην την αδικησω την καυμένη. Εχει πολλαπλές χρήσεις !!!
"Ηρθα απο την Σουηδία" λέει η μαμά αρκούδα και καμαρώνει με τα παιδιά της. Ηταν το πρώτο δώρο που μου έστειλε ο Per. Την χρησιμοποιώ συνήθως για σούπα για να μου θυμίζει το κρυο εκεί πάνω.
Η "μονίμως στο γραφείο" κούπα της Γραμματέως. Μου την έφερε ο Στέφανος κάποτε που δεν με έβλεπε διόλου και "όλο στο γραφείο" ήμουν. Την φυλάω ως κόρη οφθαλμού βεβαίως ενίοτε δε, πίνω σουπίτσα κι εδώ!
Το "απογευματινή πολυτέλεια χειμώνα" φλυντζανάκι. Αφίχθη απο την Κίνα, δεν θυμάμαι πότε (αναφέρομαι στην προϊστορία βέβαια) με σερβίτσιο καφέ, γλυκού και φαγητού. Είναι το μόνο είδος που αγάπησα γιατί μέσα είναι άσπρο. Τα πιάτα τα σιχαίνομαι ! γιατί άμα βάλεις σάλτσα, δεν σας περιγράφω τι γίνεται ως χρώμα......
Η "Γριά, σπασμένη κι όμως φυλαγμένη". Πίναμε κάποτε γάλα εδώ. Μετά τον σεισμό του 81 με κάτι τράκαρε και τσάκισε το χεράκι και το καπελάκι της. Την έκρυψε όμως η μανούλα. Την βρήκα προ ημερών που άνοιξα το ντουλάπι στο σαλόνι και μόλις με είδε, έτρεξε καταπάνω μου και κόντεψα να την αποτελειώσω! Εδω κι αυτή λοιπόν! Με μία ακόμη αδελφή της , εξαδέλφη της δεν ξέρω, αρτιμελή εκείνη η οποία όμως αρνήθηκε να ποζάρει !
Η "dady" κούπα. Εσπασε, την κολλήσαμε, κοντεύει να "τα φτύσει", απο μέσα δεν θέλετε να δείτε τι χρώμα έχει. Μας χάρισαν άλλη, αγοράσαμε άλλη, οοοοοοοχι, αυτή θέλει. Ε, πίνε στο ερείπιο να
Λείπουν κι άλλες. Φυλαγμένες ευλαβικά στην αποθήκη. Οπως αυτή απο το ροζ παιδικό μου σερβίτσιο που έχω φυλάξει για την Μαριάννα μας. Μου ήρθε στο μυαλό εχθές το βράδι. Οταν η αδελφή μου γέννησε το Νίκο μας, έστειλα ένα σερβίτσιο άσπρο για να έχει το παιδί μας προίκα. Το ροζ το φύλαξα με την ελπίδα να κάνει και ένα κοριτσάκι. Το είχα ξεχάσει. Πρέπει να πάω στο υπόγειο να το ανασύρω να της το στείλω της σουσουράδας!
Λείπουν οι κούπες που έκαναν δώρο αγαπημένοι και είναι φυλαγμένες ευλαβικά ! Ο πιγκουίνος, το σκυλάκι, τα καράβια.... Η πουά. Ολες μαζί σε κιβώτιο. Γιατί τις φυλάω, μην ρωτάτε. Ετσι μας αρέσει, να φυλάμε πράγματα, και τι τα κάνουμε στο τέλος? Θέλω ένα σπίτι ακόμη για να απλώσω "τις συλλογές μου". Ας τα κρυμένα. Καμμιά φορά, ανοίγοντας κάτι, πέφτεις κάπου επάνω και ταξιδεύεις. Χρειάζονται αυτά τα ταξίδια. Οπως τα άλλα, τα ζωντανά!
Ευχαριστώ όσους πήραν μέρος. Να περάσουν λίγες ημέρες να γράψουν όλοι και σας ετοιμάζω το επόμενο. Συλλογές......
