Πιτσούνι Σίτυ !!!!

Γκρινιάζω συνήθως, μέχρι που με βαριέμαι. Μ' ενοχλούν απλά βασικά πράγματα, που μόλις τα πω, μου την πέφτουν και  οι 100 Θεσπιείς, όλοι μαζί και έχουν αντίρρηση.
Το "άντε πλύνε κανα πιάτο" το είπα όπως το λέγανε παλιά οι άνδρες οδηγοί, όταν μπροστά τους ήταν καμια γυναίκα... Αδικό δεν είχαν, παρ' ότι είδαμε κι άνδρες οδηγούς στο τιμόνι και καμαρώσαμε σαβούρα...

Μια απλή αλλαγή, ήθελα να κάνω, σε πολυκατάστημα, απλωμένο στο λεκανοπέδιο και όχι μόνο! Μακριά απο το σπίτι μου, δεν το συζητώ, σε προάστια που η γιαγιά, ελεγε "μμμ! απο το ποτάμι και κάτω" ή "πέρα απο το σύνορο, δεν είναι της τάξεώς μας" όπως συνέχισα να λέω εγώ!
Τις περιοχές, χοντρικά τις ξέρω. αλλά δεν έπεται πως μ' αφορούν κιόλας!

Αφού τηλεφώνησα 4 φορές, ως να τους σπάσω τα νεύρα, να βρω μια υπάλληλο έστω να ξέρει πέρα απο την συνοικία της, πως θα πάω εγώ εκεί, κατάφερα να βρω άκρη και με τον χάρτη μου.
Οχι αγάπες μου, δεν ειναι λύση για μενα το gps, στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Καμμία άχρηστη κι αγράμματη, δεν ήξερε πως θα πάω απο Αθήνα-Περιστέρι... και μάλιστα με αυτοκίνητο! Καμμία δεν μπορούσε δίνοντας της τον κωδικό, του προϊόντος, που ήθελα ν' αλλάξω να μου πει, αν όντως υπήρχε στο μαγαζί.
Καμμία δεν ήξερε με ποιά άλλα ανα το λεκανοπέδιο, ήταν "αδελφά" μαγαζιά, μπας κι εκεί είχαν τον ίδιο κωδικό... Μετά απο κυριολεκτικό σπάσιμο νευρων τους και καλά τους έκανα, βρήκα μιαν άκρη. Το μαγαζί που με βόλευε, παρ' ότι στα β.π. πάλι άχρηστες κι αγράμματες είχε. "Δεν μπορώ να βρω κωδικό, πρέπει να έρθετε απο εδώ".
Αφού σιχτίριζα δυνατά και έλεγα τα πατερημά μου σε κάθε πωλήτρια!!! οι οποίες ήταν και οι ταμίες των καταστημάτων, παναπεί, ένα πόντο στο iq τους παραπάνω, κατάφερα να φθάσω, εξαντλημένη.. και αφού βρήκα δυο Δελτάδες και ρώτησα, γιατί ακόμη βόλτες θα έκοβα.

Ρωτώ στο ισόγειο ταμέιο.. "Κάτω, μου απαντά μια βαριεστημένη". πάω κάτω "επάνω γίνονται οι αλλαγές στο ισόγειο" μου απαντά μια πιο ευγενική.
Ξανανεβαίνω. Της το κολάω στην μύτη, "εδώ είπαν". Μου το σπρώχνει "μην το κοπανάς, θα το σπάσεις και δεν θα αλλάζει και θα σε ξεμαλλίασω" άρχισα τα γαλλικά !
Βαριόταν που ζούσε, όχι αλλαγή να κάνει. Δίπλα, μια υπεύθυνη καταστήματος, απλώνει το χέρι, το ανοίγει το εξετάζει και της το δίνει πίσω με οδηγίες.
Κάνει την αλλαγή! Η ταμία με απειλεί. "εδώ θα ξανάρθεις, με το χαρτί".
Πάω, παίρνω ότι θέλω, υπολογίστε 5 λεπτά μαξιμουμ και ξαναγυρνάω.
Το ένα χέρι το πορτοφόλι και στο άλλο το χαρτί  της αλλαγής.

Χτυπάει και μου λέει το ποσόν! Την κοιτώ επίμονα... Της δίνω στα μούτρα το χαρτί "εχουμε και την αλλαγή".... Αν ήταν να με σκοτώσει θα με σκότωνε. Οχι θα την άφηνα... Την διαδικασία την αντιλαμβάνεστε ή να την πω? Πλήρωσα.
Αλλαγή πάλι. Αγορά πάλι και τις αλλαγές πλήν! Εντάξει?  
Ολη την ώρα την κοίταγα με ενα σαρδώνιο χαμόγελο, πολύ το ευχαριστήθηκα την πίτσα-κίτσα... !
οχι θα την άφηνα την αγράμματη που καλά κάνουν και κλείνουν και τις στέλνουν σπίτι τους!!! Ούτε για παρκέ δεν είσαι ! Δεν λυπάμαι τίποτα και κανέναν. Καθείς παίρνει ότι του αξίζει! κι εγώ τα καλλυντικά μου.

εγώ να είμαι συνεπής, με τους πελάτες, στο γραφείο. κανείς άλλος όμως... μα καμία, σας ορκίζομαι.

την έσκισα ! με μεγάλη ικανοποίηση!
neeeeeext... !

Fireworks !!!

Ωρα για απόλαυση!

της ανωνυμίας το κάγκελο!

 οι ηλίθιοι ανώνυμοι (αν και ανοργασμική θεωρώ πως είναι, αγαμήτου γωνία και καρακατινάρα .... ) που περνάνε κι αφήνουν σχόλια και δεν γυρνάνε βέβαια να ξαναδιαβάσουν, ειδοποιούνται ότι τα σχόλια διαγράφονται. Γιατί εδώ είναι το σπίτι μου και ότι θέλω κάνω!
κι επειδή παρατράβηξε, θα το τραβήξω κι εγώ.


Με ξέρεις? οχι. Λοιπόν, αφού δεν με ξέρεις, τι θέλεις και σχολιάζεις! Και σχολιάζεις κι άσχετα !
 Αλλα διαβάζεις άλλα καταλαβαίνεις. Αρα δείχνεις και το επίπεδό σου, αγραμματο πλάσμα !

Και μπαίνεις απο το μπλόγκ της Αχτίδας μας, γιατι νομίζεις πως γώ ηλίθια είμαι. Εβαλα τον μετρητή για να βλέπω, αλλά δεν είμαι ηλίθια! Εχω και καλους συμβουλάτορες πληροφορικάριους!

Με υποτιμάς! Εις το όνομα της ανωνυμίας ! Νομίζεις.

Γράψε με όνομα, άνοιξε το μπλόγκ σου να σου εξηγήσω εγώ τι εστί βερύκοκο. Αλλά δεν τολμάς.
Η ανωνυμία είναι ωραία! Δεν εχετε κότσια κατιναριά!!!

Δεν μπορώ να απαντήσω νομίζεις? Μπορώ και παραμπορώ !

Είναι η τελευταια προειδοποίηση. Χρωστώ που χρωστώ, ευγενική ήμουν ως τώρα !

Θα μου πεις γιατί δεν κόβω τα σχόλια να κάνω προέλεγχο! Γιατι΄θέλω να ξεμπροστιάσω τις καρακατινάρες που νομίζουν πως κάποιες ειναι υπο την ανωνυμία!

Δεν θα παιδέψω εγώ όποιον θέλει να διαβάσει και ν' αφήσει μήνυμα να το κάνει ελεύθερα.

Θα πυροβολήσω στο ψαχνό!

Πέμπτη?

και αύριο Παρασκευή !

Λύσσα, πιά με την Τσικνοπέμπτη.
Τι αντιπροσωπεύει στις μέρες μας?
Τίποτα απολύτως.
Μόνο φαί. Και αύριο το ίδιο θα φάμε και όλη την Σαρακοστή! ορκίζομαι. Και είναι και οι μάγκες, που τρώνε και την Μ. Παρασκευή σουβλάκια και καυχιόνται.
Δεν μ' αρέσει.
Γιατί τόσος ντόρος λοιπόν να τσικνίσουμε? Να γιομίσει ο τόπος άπλυτα πιάτα και σκεύη? Και ποιός τα καθαρίζει μετά? Οχι εγώ.
Δεν μου χρειάζεται, όπως δεν μου χρειάστηκε τα τελευταία 45 τουλάστιον,  χρόνια, που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ούτε σπίτι μας, ξέρουμε τι είναι η Τσικνοπέμπτη και πολύ καλά κάνουμε. Ποιός θα πλύνει μετά? ασε το ποιός θα ψήσει...!!! ξού !

"Δεν ξέρετε να τρώτε", λέει φίλος. Εμείς ξέρουμε και δεν έχουμε χολιστερίνες. Αυτός που δεν ξέρει, έχει μονίμως προβλήματα.... πως νευριάζω...

Ενα νόημα είχαν όλα. Και η νηστεία και η Σαρακοστή και η Τσικνοπέμπτη και οι Αποκριές. Και άλλα. Κάπου βασίζονταν. Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, απο ετών.. Λοιπόν, προς τι να τηρούμε τα έθιμα? Για να λέμε πως κάτι κάναμε.
Αχ, δεν είναι έτσι όμως. 'Η θα τα κάνουμε σωστά, ή δεν τα θέλω. Κι επειδή οι ρυθμοί δεν επιτρέπουν, καλύτερα έτσι.
Σε τι διαφέρει μια εργάσιμη όπως η σημερινή απο τις άλλες? Βράδυ, δεν τρωω, που δεν τρωω, ούτε στο σπίτι τρώνε, οπότε... προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός? Θα τσιμπίσω τρια τσίπς και κανένα κομματάκι τυρί, περιμένει και μια κουταλιά γλυκάκι να το αποτελειώσω και μπράβο μας.

Είναι γιορτή?
Να ευχηθω τι? Γιατί? ευχές στις γιορτές και τις επετείους.
Ούτε γιορτή είναι, ούτε επέτειος!

Οργάνωση εκδηλώσεων !

Οχι, όχι δεν είναι το νέο μου επάγγελμα, δεν καβάλησα τόσο πολύ το καλάμι. Αυτό το κάνω, έτσι κι αλλιώς χρόοοονια τώρα, απο δουλειά, ως προσωπικά και τούμπαλιν...
θα σας πω μια ιστορία, πέρα για πέρα αληθινή και βγάλτε συμπεράσματα.

Προ πολλών ετών, αποζήτησε την φιλία μου, μια συμμαθήτρια (με υπόδειξη της μητέρας της). Ημουν το καλό και ήσυχο παιδί και το "πλουσιοκόριτσο", ότι έπρεπε για τον κύκλο που ετοίμαζε για την κόρη της, εν όψει του γαμου της!.
ε, ρε δεν ήξερε, δεν ρώταγε? Εγώ καλό παιδί, αλλά δεν έπεται ότι ήμουν και ότι φαντάζονταν !
Εγώ είχα μηχανή, έκανα παρέα με μηχανόβιους (με την καλή έννοια), τριγύρναγα... ελαφρώς, ζούσα ρε παιδί μου, πως το λένε. Οταν είσαι 20, ζείς και απολαμβάνεις. Δεν κλείνεσαι σπίτι να κάνεις τι δεν ξέρω.. οικοκυρικά ας πούμε... και λικέρ grand marnier, που ύστερα ανακάλυψα πως ηταν γνωστό ως μανταρινόζουμο!! μη χ@@@@

Η κόρη.. ζούσε στην σκιά της μαμάς, σ' ένα γάμο, που της τον έφτιαξαν στα μέτρα της !!! και τον απολάμβανε η μάνα, μόνο 42 τότε!

Βίοι παράλληλοι, δεν μ' ενοχλούσαν ως τότε, κάναμε κάποια παρέα!
Κάποτε έκανε και δεύτερο παιδάκι, ένα κοριτσάκι και έγραψα, γιατί ταξίδευα "άντε να με κάνεις νονά'. Η λογική του "οι ανύπαντροι με τους ανύπαντρους", είχε θέση στο μυαλό της αλλά όχι στην γλώσσα της. θα βάπτιζε το παιδάκι, μια κυρία γιατρου, διότι εγώ τι ήμουν?
Οταν η κυρία γιατρου έχασε τον πατέρα της, είπε "συγνώμη, εχω πένθος, και θα έχω για 1 χρόνο, δώστε το αλλού" ήταν ήδη 2 και κάτι το παιδί.
Αποφάσισαν να το δώσουν λοιπόν, στην πιο εύκολη λύση ! Εμένα.
Εγώ χωρίς να σκεφτώ να τους κόψω την καλημέρα.. το δέχτηκα. Λάδι βάζεις, πάνω απο όλα!

τα "όργανα" που άρχισαν ύστερα, ας πούμε πως τα παρέβλεπα με μεγάλη υπομονή. μάζευα.
Ενα χαρακτηριστικό ήταν η επιμονή τους να βαπτίζουν παιδάκια. Μεγαλο(τρομάρα της) κυρία ιατρου (άλλη τρομάρα), μέχρι που κάποτε, ετοίμασε κούτα βαπτιστικών με το βαπτιστικό κουστουμάκι του γιού της. Με την δικαιολογία "δεν θα το χρειαστώ"....
Μεγάλη αλήτρα ο γιός, δεν φταίει αυτός, ο γονιός τι κάνει... τος παν!
Οταν είδα κι αυτό... κόμπιασα. Εγώ είχα κάνει βαπτίσια σε μαγαζί απο το Κολωνάκι, είχα αγοράσει πανάκριβα, γιατί το χαιρόμουν. Εκεί άρχισα να φοβάμαι πως και το φουστανάκι, που είχα στην βάπτιση, κάπου θα πήγαινε απο τα πολλά βαπτίσια.
Κάποτε έπιασα στα χέρια μου cernit, και άρχισα να φτιάχνω μικρά αριστουργήματα. Με έβαλαν να κάνω σταυρουδάκια για μια βάπτιση που θα έκανε. Τάχα μου χειροποίητα.... !!!
Εγώ τα μόνο χειροποιίητα, που είχα δει, ήταν απο την μαμά της Βαλεντίνας, που έπλεξε καλοκαίρι στην πλατεία, όλες τις μπομπονιέρες! αυτό ήταν ένα μικρό θαύμα!
Τα υπόλοιπα, τα έβλεπα ως... κατινιές!
Δεν ξέρω, εγώ το χειροποίητο, το τοποθετώ αλλού. Εγώ τι όφελος είχα να μοστράρουν μαρτυρικά ως δικά τους χειροποίητα. Ετσι έφτιαξα 10 και τις παράτησα να κάνουν τα λοιπά! Χα,

είχα αρχίσει να ξυπνώ. Πέρασαν χρόνια, βρήκα ευκαιρία, δια της σιωπής, να απομακρινθώ, δεν είδα και να ρωτήσουν, άρα ήξεραν περί της σιωπής μου! Δεν θα επεκταθώ..

Μετά απο 13 έτη, που δεν ξέρουν αν ζω ή πέθανα, το αθάνατο φατσαμπούκι, μου έστειλε μήνυμα, "να γίνουμε φίλες".
Τι λες ρε!!! το "ignore' μετά πολλών επαίνων ! Και πολύ το χάρηκα!

και τι δουλειά κανει η κυρά μεγαλογιατρίνα που δεν έχει δουλέψει ποτέ της.
οχι μαντέψτε!!! τι σας έχω εδώ!
Εχει γραφείο εκδηλώσεων!!! Οργάνωση γάμου!!! Απιστεύταμπλ? Οσο νάναι!
υπεύθυνος καταστήματος ο γιός. Η μαμά (και η γιαγιά υποψιάζομαι) έχει τις δημόσιες σχέσεις! Και την οργάνωση. Χρόοοοονια στο κουρμπέτι, ξέρει απο βαπτίσεις και γάμους!!
χα χα χα χα !!!!
Η κατινάρα, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει!!!

κι εγώ που διοργάνωσα τα γεννέθλιά μου μόνη μου? τσ τσ τσ, δεν ξέρω απο τέτοια!!!
Επρεπε να την είχα συμβουλευτεί!!!

Εις σε αποτείνομαι! Απόκριες γαρ !

Tι θα ντυθείτε τας Αποκριάς? το δικό μας κήτος, ελπίζω πως να δεν θα τ' αποτολμήσει!
Μας έχει ξεμείνει ένα κήτος ακόμη. Πήγε στο διάλο το ένα, άντε με το καλό να πάει και το άλλο!
Αλλά αφού μας βολεύει ένας μισθός πείνας για ένα 25άρικο, που δεν ξέρει να κάνει τίποτα, παρά να λαμβάνει εντολάς (γράψε-φτιάξε-"αει στο διάλο) απο την Διεύθυνση...... μια χαρά είναι... θεωρεί ο εργοδότης.
Τ' ότι έχει πλακωθεί με την μισή εταιρία, δεν το βλέπουμε! Μάλλον το παραβλέπουμε! Αφού κάνουμε την εργασία μας, όπως...
Ποιός διάολος τας ντύνει αυτάς τας υπέρβαρας, με πεταχτούς πωπούς και κιλά που ξεπερνάνε το μικρό ελεφαντάκι? Ναι τον Ντάμπο! τον θυμάστε? αυτό.
Διότι ότι θές το έχουμε διεί, σε στυλιστική εμφάνιση!
Στο γραφείο, πας μάνα μ' δεν πας για τσάρκα στα Περιστέρια, μπάς και τσακώσεις γκόμενο!! Ποιός θα σε κοιτάξει που είσαι σαν την χοντρή του θυσαυρού μαρή?
Τι έχουν τα περιστέρια? είναι πέρα του ποταμιού και δεν είναι της τάξεώς μας!
Μήπως ξέρανε και τι να φορέσουν.
Βαρέθηκα απο το 81, να βλέπω κορίτσια να πιάνουν δουλειά σε γραφείο για συγκεκριμένους λόγους!
για να τσακώσουν έναν κάποιον (διπλωματούχο τα παλιά χρόνια - λεφτά τώρα) να παντρευτούν!
Εδώ η περίπτωση είναι ιδιάζουσα! Το κήτος, εκτός του ότι δεν έχει τρόπους, είναι θρασύτατο, δεν καταλαβαίνει τι είναι δεοντολογία γραφείου. Ποιός είναι ανώτερος, μεγαλύτερος... ναι! καλά!
Μια υπεμονή την έχουμε να κάνει το μοιραίο λάθος να πάει στο διάλο  ! Αλλά για πόσο ! μεγαλώσαμε, πόσα ν' αντέξουμε!!!
Ασε που ξηπάζεται γιατί η Διεύθυνση της λέει "γράψε φαξ" και αυτή πιά νομίζει πως έχει πιάσει τον πάπα απο γνωστό μέρος, να μην επεκτείνομαι!
Τώρα την ορμίνεψαν να είναι ευγενική και να χαμογελά. Μάλιστα. εχετε δει χαμογελαστό ελέφαντα? ένα τέτοιο πράμα!

Που είσαι που έφυγες νωρίς και με παράτησες εδώ ! οοοχι δα, να με πάρεις μαζί. αρκετή παρέα έχεις. αλλά... αλλά, δεν δολοπλοκείς απο κει πάνω- πέρα - δώθε! Δεν βλέπεις? δεν μας βλέπεις?
Λϊιιγο το χεράκι σου να βάλεις, μπας και ξεκουμπιστεί η γουρούνα και ησυχάσουμε! 
ελα τι ζητάω? Που αρμενίζεις και δεν κοιτάς κατα δώ.
Μια λαμπάδα ΝΑ, θα σ' ανάψω άμα βοηθήσεις. Ορκίζομαι...

Σεισμός στο Christchurch -N. Zealand

Η οικογένεια της Αρτάνις, δόξα τω θεώ είναι καλά ! Φαντάζομαι πως και η τρομάρα, θα περάσει σύντομα.
Οι καταστροφές πολλές κι αυτό είναι το δύσκολο μαζί με τους νεκρούς. Ας ευχηθθούμε το καλύτερο!

http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-pacific-12532799

Η Ν. Ζηλανδία σε σεισμο καταστροφικό και πάλι.
Αρτάνις μου, η σκέψη μας κοντά σου, ως να μάθουμε πως είστε καλά όλοι.

Τι 'ναι 'φτό? (παιγνίδι για όλους )!

οχι, τι είναι τούτο, σε περικαλώ πολύ. Που μου το στέλλει το mairaki, και καλά κάνει και μου το δωρίζει. και σας είπα βρε, βαριέμαι. Που της το έδωσε και πολύ καλά έκανε, δεν θυμάμαι ποιός, και το δωρίζω σ' οποιον το θέλει. Με αγάπη.

Μωρέ, τι ειν' τούτ?  Με τι μοιάζει? Γιατί ο Μπόμπ ο Σφουγγαράκης δεν είναι. Ομοίως δεν είναι ο Μπόμπ ο Μάστορης, με τίποτα, ορκίζομαι. Εχει κάτι σε ουράνιο τόξο, και απο πάνω σαντιγύ.
Ούτε το τζέλο της θείας Δέσποινας στον Καναδά είναι. Μπα, δεν του μοιάζει... κατ' αρχάς δεν πιάνεται το τζέλο... ποιό τζέλο, το ζελέ παιδί μου, το ζελέ το κανει η θεία με στρώσεις χρώμα.
πάει κι αυτό.

 Κι έχει κρακαλάρει και στην μέση. Μπα, ούτε ο σπόγγος, ούτε ο μόγγος! Ούτε τα 7 χρώματα της Ιριδας. κι αν ναι, σε ποιά αποτύπωση. Κεϊκ στρώσεις, θα επιμείνω να ρωτώ... μπά δεν ... μου μοιάζει. Ποιός τρελλος, έφτιαξε ΄πολύχρωμο κέϊκ.

Τρώγεται? και ρωτάς εμένα? Σιγά μην το φάω κιόλας! Εδώ δεν ξερουμε τι είναι, θα το φάμε?
Κι αν τόστειλε η κακιασμένη βασίλισσα γιατι δεν της κάθισε ο πρίγκηψ βάτραχος τις προάλλες και θέλει να μας φαρμακώσει.. Θα το παίξουμε Χιονάτες?  δεν ξέρω απο που ξεκίνησε και μην μου την πέσετε, γιατί θα πέσει ξύλο, αυτή τη φορά!
Τι είναι,  ποιός θα μας πει!

Εφτιαξε ο πρίγκηψ πίτα (κότα τον Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη - ασχετο) και μας το στέλνει? Γίατί αντρικό είναι το κουλαδάκι δεν το βλέπ'ς μανα μου!

Το λοιπό, η φαντασία μου (τα φταίει) εξαντλήθηκε, θα μείνει αναρτημένο ως να μας πούνε τι είναι. Εμείς προσεπαθήσαμε. Μην το λες! κάναμε ότι μπορέσαμε.
Αντε τι με κοιτάτε, πάρτε το αναρτήστε το κι αρχίστε να ρωτάτε. Αυτό είναι παιγνίδι. Κάποτε θα βρουμε πιοός τοκανε και τι είναι.
Και προσοχή στα φιλιά. Μην εμφανιστεί βατραχίνα ή βάτραχος!!!! απο γαλάζιους πρίγκηπες κι απάνου !!!!

SSF

Ναι ναι, περί εμού πρόκειται. Παίρνω το καλάμι μου και σας εύχομαι καλό ΣΚού !

Το πιπί, του σπυριού!

και πάσης Ελλάδος !
σπίτι μας τυχαία, μαθαίνω πράγματα, γιατί θεωρούν πως δεν χρειάζεται να με φορτώνουν με άχρηστες πληροφορίες. Καλά κάνουν αλλά ενίοτε το θυμούνται να σου πετάξουν ένα τούβλο, στις 10 το βράδυ.
Δεν κάνουν μια προετοιμασία, ένα κάτι, ρε παιδί μου, απο λίγο πιο νωρίς. Οχι "ντάπ" κι όποιον ΄πάρει ο χάρος. Συνήθως φωνάζω "μην με ζαλίζετε" και δεν μου το λένε καθόλου.
Είπα, επροχθές, "άμα πεθάνετε καμμιά ωρα, να με ειδοποιήσετε, δυο μέρες πριν".... τσ τσ τσ σαν μωρά, μέση λύση λες και δεν υπάρχει...

By accident, που λένε οι Βρεταννοί, έμαθα πως θα πήγαινε ο ντάντυ στον ουρολόγο. Είδα κι έπαθα να ξεμπερδέψω την ειδικότητα και τα ταμεία και καταλήξαμε στο να ρωτάω γιατί. Αντε πήραμε σβάρνα τις ειδικότητες?

Αντε τώρα να ντρέπεται και να σου πει. Μα να μην ξέρω, νάρθει αύριο να μου πει "μπαίνω χειρουργείο..." η ποιός ξέρει τι άλλο τρομερό και φοβερό?
Αρχισε κάτι περιγραφές, της συμφοράς, δεν έβγαζα άκρη, πετάγεται η διπλωματούχος απο τον καναπέ και λέει "ένα σπυράκι έχει".... "ε, καλά αφού σπυράκι, τι με ζαλίζετε Ε?" Ηθελε ο πατέρας να μου το πει επιστημονικά. Εντάξει το κατάλαβα...
Σπυράκι δεν ήταν αλλά άντε τώρα 12 παρά, να βγάλεις άκρη.

Την μεθεπόμενη τηλεφώνησα να μάθω "θα σου πω" μ' απάντησε ξερά. Αμα θέλει τίποτα, με ζαλίζει στα τηλέφωνα και με κοψοχολιάζει.
Γυρνάω, "εντάξει, θα πάω και σ' άλλον. Δεν έχω τίποτα". "Αμα δεν είναι να πεθάνεις, να πας σ' όσους θέλεις".
Λεπτό θέμα το πιπίον, άντε να συνεννοηθείς.
Εχω και τον επιστήμονα που κουνάει το κεφάλι απο τον καναπέ. "ε, της λέω, τι κανεις έτσι... θα πεθάνει και δεν το λέει?"
"δεν πεθαίνουμε απο σπυρί στο πουλί" απαντά και αισθάνομαι την ατμόσφαιρα στο τσακ της έκρηξης γέλιου.
"το πουλί πεθαίνει απο σπυρί στον ποπό, όμως" απαντώ και τραντάζεται το σύμπαν απο τα γέλια!

τι έχει, γιατί το έχει, πως θα το λύσει.. δεν ξέρω να σας πω, άμα μάθω θα διαρεύσει!!!
 

Ο μασαντζής !

Τσιμπήσατε τίτλο κι ήρθατε να διαβάσετε !
Χμ... πως το λέτε εσείς εκεί? Μασέρ!! μάλιστα και όταν είναι και φυσιοθεραπευτής... μια χαρά!

Ελα όμως π' εγώ, πιο ανάποδη απο την αναποδιά? χρόνια το αρνούμαι. Δεν μπορώ, δεν θέλω. Μια χαρά στην τσίτα είμαι. Δεν χρειάζομαι χαλάρωμα. Οτι θέλω κάνω, ότι μ ' αρέσει. Ολοι δεν συμφωνούν. Χροοοονια με παρακάλαγε ο Πέτρος να πάμε στην Μ. Βρετάνια, που πολύ το απολάμβανε ! Γέρο τον ανέβαζα, βρωμοραμολί τον κατέβαζα ! Και αρνούμην! Αφού δεν μου σαρέσει να με παιδεύουν!!! και χάδια όταν θέλω εγώ! α!

Η φτέρνα δεν θέλει καιρό τώρα άλλο πατουμενο απο το ανατομικό του Σολλ. Ντο και Ρε και Μι, τον κακό της τον καιρό. Και πονά. Και γκρινιάζω. Και λέει η Τέτα. "Δεν πας να σου κάνει μασαζ ο  ....? εχω βρει την υγειά μου".Και την ακούω συνήθως.  Ξέρει πως είμαι η δυσκολότερη όλων και φωνάζω για μυρωδιές και κρέμες.
Αντε και το παιδεύω 2 μήνες. Μ' ενοχλάνε οι μυρωδιές, μ' ενοχλάνε οι κρέμες, τις σιχαίνομαι... που να πάω...
αντε και με πείθω. Δεν έπινα δυο κουταλιές μουρουνέλαιο... καλύτερα!

Γειά σας, γειά μας, πονάω στο πόδι και θέλω να το συνεφέρω.
Θέλω, προσέξατε την έκφραση? ναι αυτο που θέλω να γίνεται...

Αλλεργική στο αμυγδαλέλαιο, να μην φουντώσω, ανακατεύομαι με τις μυρωδιές, είδαμε και πάθαμε να βρούμε πασαλιματικό να μην μου βρωμά, με το στόμα άνοικτό ο χριστιανός, που τούχε ξανατύχει... !! δεν ήξερε και δεν ρώτησε.  Αυτός έπαθε το "γηράσκω... αει..."
Σιχαίνομαι τα παντώς είδους πασαλιματικά.... κάνω ένα φιόγκο την καρδιά μου...

Ψάχνουμε 42 μαξιλαράκια ν' ακουμπήσει η πριγκηπέσσα το κεφάλι της, γιατί δεν μπορεί τ' ανάσκελα όλως διόλου, κοιμάμαι ήδη με ορθή γωνία, απο ετών.
Αει και φέρνουμε ενισχύσεις. Το ξεπερνάμε.
Χαμηλώνει το φως, κι εκνευρίζομαι. Θέλω φωτολαμψία ! Παρακαλώ ευγενικά να τεντώσει τα φώτα... του ανακριτικού εγώ. Τι να κάνει.
Βάζει κάτι να παίζει κι ακούω ήχους δεν ξέρω τι παραδείσιου και εκνευρίζομαι. "Hard Rock δεν έχει αναρωτιέμαι να ζωηρέψουμε? " ρωτώ.
Ξερός, μένει και μου απαντά "για χαλάρωμα είμαστε εδώ, κι εσείς, δεν θα χαλαρώσετε".
Δεν ήξερε δεν ρώταγε. "δεν ήρθα για χαλάρωμα, γιατί δεν χαλαρώνω εγώ έτσι. Για να γίνει καλά το πόδι μου ήρθα". "Ολες οι κυρίες, έρχονται και χαλαρώνουν" "Οι κυρίες, όχι τ' αγριοκάτσικα", του απαντώ και τον αφήνω άφωνο.  Δεν τούχει ξανατύχει. Ε, τι να κάνουμε, για όλα υπάρχει η πρώτη φορά!
Για το μπρούμητα, δεν θα σχολιάσω. Με τα χέρια στηριγμένη και απλωμένα μόνο τα πόδια. Αποκλείεται να απλωθώ μπρούμητα. Ουτε για ηλιοθεραπεία....

Δεν μπορεί ν' ακουμπήσει το κου ντε πιέ μου, και μ' ενοχλεί. Τέτοια νεύρα, τέτοια ένταση και "θα το σκίσει το πτυχίο... " δεν υπάρχει περίπτωση.

Προσπαθεί αλλά... δεν νομίζω πως θα καταφέρει τίποτα. Είμαι ήδη αρκετά εκνευρισμένη, όταν πάω στο λούσιμο και μου βρωμάει το σαμπουάν και βάζω τις φωνές! Τρίτο χέρι λούσιμο να συνεφέρουμε την μύτη και τον βήχα μου.

κι έρχεται το αποκορύφωμα. Μια αργοπορημένη, θέλει να την κάνει πιστολάκι ο κύριος που με περιποιείται. Και του λέει κατάφατσα να με αφήσει, να κάνει εκείνη. Εεεε, ποιός θα πλήρωνε τα νεύρα μου απο το μη αποτελεσματικό μασαζ?  η κότα. που "έχω παιδί που πρέπει να ΄θηλάσω, έχω συνέντευξη..." χέστηκα εγώ και ο άλλος το ίδιο, απο ότι κατάλαβα.
Μέχρι τα κλάματα έβαλε γιατί την "'αρπαξα". οχι θα σ' άφηνα μωρή!!!

Χαλάρωμα? τι είναι αυτό?
Μασαζ? που παίζει το έργο?

Πόδια ανταλλακτικά, πουλάνε πουθενά?

* το παντελόνι που φόραγα, το πέταξα, κόβοντάς το με το ψαλίδι, γιατί το σιχάθηκα ακόμη και να το πλύνω και έτριβα τα πόδια μου, μισή ώρα στο καυτό νερό να φύγει το πασαλιματικό. Μ' έπιασε βήχας απο τα νεύρα μου και την ιδέα!!!!
        

Στον απόηχο !

Επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα!!!!
Δεν θα περιαυτολογήσω. Ξέρω τι ετοίμαζα και πόση επιτυχία θα είχε. Η ψωνάρα. Οχι, απλά, είμαι σίγουρη για μένα και τους ανθρώπους που με περιβάλλουν.
Ο,τι μουπαν, όμως θα σας το πω!

Ηθελα να γιορτάσω τα γεννέθλιά μου, με λιιιιιιίγους καλούς φίλους και τους απαραίτητους συγγενείς, μιας και είμαστε λίγοι,  ο στενός κύκλος εδώ ! Μια χαρά που δεν έχουμε σοϊ, τόχω πει πολλές φορές. Λίγοι κι αγαπημένοι. Σόγια που απλώνονται και ... δεν είναι για μας !

Ηθελα για τα 50μου κάτι άλλο! Κάτι διαφορετικό! Κάτι που να το θυμούνται μικροί μεγάλοι.
Και είμαι σίγουρη πως το πέτυχα (αει πάλι το καλάμι). Απο ευχαρίστηση το λέω. Γιατί είδα όλων τα χαμόγελα κι άκουσα τα καλά τους λόγια, που ήταν αληθινά!
 Και χάρηκα διπλά γιατί πέτυχα αυτό που ήθελα και ευχαριστήθηκαν όλοι. Απο τον πιο μικρό, ως τον πιο μεγάλο!

Τις προετοιμασίες στο μυαλό μου τις είχα απο πολύ καιρό. Δεν μίλαγα, δεν μίλαγα, με ρώταγαν κι εγώ, την σφίγγα! Επρεπε να τις κάνω και πράξη ! Ηθελα να είναι ξεχωριστά !
Διάλεξα πρώτα απο όλα τα υφάσματα για να ράψω, κάτι για την περίσταση. Η κα Ματίνα, σκοτώθηκε να το φτιάξει όσο πιο όμορφο μπορούσε! Γνήσια απόγονος της προμάμμης μου, διαλέγω υφάσματα και ράβει η Ματίνα !

Επειτα, φρόντισα να βρω το χώρο και έφτιαξα το μενού. Οχι, δεν θα μαγείρευα. Οχι, δεν θα κουραζόμουν. Ολα έτοιμα. Σ' ένα πολύ γλυκό κι όμορφο χώρο, εστιατόριο ξενοδοχείου, με floral διάθεση και καταπληκτικό service ! Για το φαγητό δεν συζητώ. Αξεπέραστο! Ολοι έγλυψαν τα πιάτα τους !

Ετοίμασα τα δωράκια μου και τα γλυκούλια μου, για τους καλεσμένους μου, έφτιαξα τις θέσεις στα τραπέζια, έκανα παρέες και εβαλα καρτελάκια. Εβαλα χαρούμενες χαρτοπετσέτες και σημαιάκια (ευχαριστώ τον μέτρ που το ανέχτηκε) με happy birthday, όπου γινόταν στο μπουφέ.

Ετοίμασα τον στολισμό του χώρου, ναι ναι, σαν παιδικό πάρτυ. Με μπαλόνια που διάλεξα και μου έφτιαξαν σε συνθέσεις, για να τα διαλύσουμε, στο τέλος,  να κρατήσουν τα παιδάκια τα πολύχρωμα, να στείλουμε στην μπεμπούλα, που ήταν μικρή για να παρευρεθεί...

Τα βάζα μου, γέμισαν λουλούδια και μπήκαν στα τραπέζια. Ενα τριαντάφυλλο για κάθε κυρία, απο τις παρευρισκόμενες να πάρει μαζί της στο τέλος, ένα ακόμη για την μικρή μας Μαριαννουλα! Και μια μεγάλη ανθοδέσμη, δώρο για μένα.

Οι μεγάλοι συγκινημένοι, οι μικροί με απορίες ! "μα ήταν πενήντα?" ρώταγε και ξαναρώταγε ο μικρός Νικόλας μου, αφού έχει μάθει τους αριθμούς, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλουδάκι του, αφ' ενός τα 50 μου χρόνια (αφού τον παίρνω αγκαλιά ακόμη..... τι θα πει πενήντα) αφ' ετέρου σαν να μην το πίστευε κι ήθελε να μετρήσει τα κεριά

Μανουάλι, ανήμερα στη χάρη, τ' αη Παντελή, ήταν τούτο παιδί μου, δεν ήταν τούρτα!!!

Οχι, τούρτα ήταν και απο την ζέστη τα κεριά τσουλούσαν. Αλλά την σβήσαμε γρήγορα, ύστερα απο το σχετικό τραγουδάκι, μαζί με την Μαριαννούλα και τον Νίκο. Βέβαια, που πάω, με 50 κεριά χωρίς βοηθούς.

Και η τούρτα που ακολούθησε για τους προσκεκλημένους, αφρός. Καταπληκτική, είπε ο θείος ζαχαροπλάστης και γνώστης της κατάστασης. Αμα τον άκουσα να εκφράζεται έτσι, χάρηκα και ησύχασα ! Είχε επιτυχία.

Το ίδιο αισθάνθηκα και όταν ο πατέρας, μετά το event, με συνεχάρη. Δύσκολος στο φαί, στο που, στο τι, στο πως, όλο με την άρνηση στο στόμα - άραγε που έμοιασα ????? χα χα χα !!!
 Κατενθουσιασμένος απο όλα και πολύ περισσότερο περιτριγυρισμένος απο ανθρώπους που μας αγαπούν, χώρια παιδιά κι εγγόνια σε παράταξη, παρά το πυρετιασμένο Νικάκη, που απεχώρησε δια κρεβάτι μεριά. Σου χρωστώ μια τούρτα βρε Νίκο μου!. πήρε όμως μπαλόνι και χάραξε γελάκι στο χειλάκι του!

Καμάρωνε κόρες και εγγονή, σαν γύφτικο σκεπάρνι! Και η μάνα, χωρίς λόγια, βούρκωνε κάθε τόσο, α, ρε μάνα, όλα στο βίντεο τα είδα, απο την συγκίνηση !

** φωτογραφία τραβηγμένη απο την εγγονή ! είναι και κοντή, ακόμη, και δεν φτάνει να βγάλει σωστά !χ αχ α χα άλλά το ευχαριστήθηκε το στόχαστρο!

Ασε τον Μιμιόγκο ! Χαμένος στην μετάφραση ! Ποιός είναι ποιός, είχε να τους δει πολλά χρόνια, έτρεμε το χέρι κάθε τόσο και σε είδα, έφαγες πολύ τυρί !!! θάχουμε να λέμε για πολλά χρόνια! Θα δουμε και τις φωτός, και άντε πάλι απο την αρχή ιστορίες. Θα περάσουμε πολλά μεσημέρια Κυριακής, στο τραπέζι να σχολιάζουμε. Ιδιον σπόρ της οικογένειας !!! σώπα καλέ!

Κι ο (θιός) Σταμάτης, μέσα στις δημόσιες σχέσεις να τους γνωρίσει όλους, αφού ακούει και ξέρει τόσα χρόνια ποιός είναι ποιός ! Καταχαρούμενος κι αυτός με το χαμόγελο ως τ' αυτιά !

Μου λείψατε κυρά Χαρικλού, αλλά τι να σε κάνω, που σ' αγαπώ, πιο πολύ απο το πολύ και δεν σου χαλνώ (όπως το γράφω) χατήρι.

Είχαμε και τις γρίππες και απουσίασαν Γιώργος και Ευάγγελος, καθήμενοι στον καναπέ του πόνου, λύσαξαν να δούνε τις φωτός, την ίδια μέρα, "στείλε με μεηλ...' ήταν κι η Ματίνα που ήθελε ανταπόκριση, πως ηταν τα ρούχα...

Χαίρομαι και χαμογελώ στην ιδέα πως όλοι πέρασαν καλά κι ευχαριστήθηκαν, και σχολίασαν θετικά (εγώ βρήκα κι αρνητικά αλλά δεν τα λέω... εεε, πιά), τα πάντα και

 επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα,

έπεράσαμ' όμορφα και χρονια μου πολλά !

** εφτιαξα ένα "βιβλίο" που μου γράφουν όλοι τις ευχές τους. Τύπωσα και θα κολλήσω και τις δικές σας απο παντού. Θέλω εναν τόμο για τα χρόνια που έρχονται να θυμάμαι τα όμορφα!

****  Φτάνουν οι φωτογραφίες και πολλές ήταν με τα πρόσωπα που αγαπώ...!

Ευχαριστώ πολύ !

Σας ευχαριστώ όλους για τις θερμές, γλυκές ευχές σας, εδώ, στο μεηλ και στο φατσαμπούκιον !!!

Δεν απάντησα σε κανέναν προσωπικά, γιατί δεν πρόλαβα, ειλικρινά! Μου "έπεσαν" μαζεμένα και δεν πήρα ανάσα απο ημέρων.

Μια αγκαλιά για τον καθένα ξεχωριστά κι ένα φιλί ("εγιώ το μαγουλάκι" !) μαζί με το πιο ζεστό μου χαμόγελο !!!!

*** την φωτογραφία με τα λουλούδια την τράβηξε η Μαριαννίτσα μου, που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την φωτογράφηση στο πάρτυ των γεννεθλίων μου !!!!

Love is....

να σε κοιτώ και να χάνομαι στο βλέμμα σου !

50 χαρούμενα χρόνια !

Χρόνια μου πολλά, να με χαίρονται που μ' αγαπούν!

Εχω μπλόγκ ????

Eχω εγώ μπλόγκ? αναρωτήθηκα το πρωί, γιατί εδώ καράβια χάνονται, το μπλόγκ με μάρανε!!!!!
εχω, έχω...
έχω όμως και γεννέθλια να οργανώσω, και πιττες γραφείου και εξόδους γραφείου και εδώ οι καλές οργανώσεις. Οχι τύπου 17Νοε, παιδί μου!!!!
Απο τς άλλες. Απο αυτές που ίσαμε να τις φτιάξω, τις έχω ξεπεράσει, έχω βαρεθεί και στο τέλος... τόχω ζήσει μόνη μου όπως το θέλω και πάει καλιά του την ώρα που συμβαίνει. Αλλού φαν η ζουζούνα !!

Και επειδής όλα ταύτα με εξιτάρουν και τα τραβάει το ίρτζι μου, τα εκτελώ. Επιμελώς και δεν θέλω και γνώμες απο τριγύρω...  !
τόσα χρόνια φούρναρης !!!
Διότι απο γνώμαι... αλλο τίποτα. Ολοι στα λόγια είναι καλά. Εχουν άποψη. Για τρέξε να πάρεις ποτήρια και πιάτα για την πίτα. Μπαααα ! Απόντες όλοι !

τος παν, δεν με νοιάζει, μαθημένη είμαι, μια χαρά τα κουμαντάρω τα τελευταία..... 30 χρόνια, άντε καλή σύνταξης!

Οσο για τα δικά μου, πάλι λόγος δεν γίνεται, απο την στιγμή, που αποφασίζει κανείς, να οργανώσει κάτι, τελείωσε.

Προ 4 - ετών, προσπαθούσα να βολέψω γεννέθλια, να μπορούν όλοι οι επιθυμητοί...
Ξεκινάμε με την 11η, βασική, έπεφτε δευτέρα τρίτη, δεν θυμάμαι, άντε να το κάνω το προηγούμενο Σάββατο, "όχι εγώ ποτέ, γρουσουζιά", είχα κολλήσει στην βελόνα, άντε το επόμενο... 5 καλεσμένοι είχαν μασκέ πάρτυ.. Στο μεταξύ εγώ σχεδίαζα ένα μήνα πρίν... εννοείς !
Το μεθεπόμενο, λοιπόν, άλλα σχέδια, άλλες ετοιμασίες...
η αδελφή μου είχε ταξίδι, όπερ έστι μεθερμηνευόμενο, είχαμε επέλαση της ελαφράς ταξιαρχίας στο σπίτι μας, ούτε να το σκέπτομαι!

Υστερις τα γεννέθλια του μπαμπά, είπα θα τα περάσουμε την Κυριακή στο  σπίτι με τραπέζι, άλλαι μεν βουλαί μητέρας. "Εχουμε και την επέτειο μας (!!!) και θα το κάνουμε Σάββατο ! (στρώσου βασίλω να μαγειρέψεις να τους κάνεις πάρτυ... ναι), ύστερα ο κουτσοφλέβαρος, τελείωνε.. Μάρτιος.. ε, όχι, τον Φλεβάρη ήθελα.
και αφού είχα καταστρώσει τόοοοσα σχέδια, είχα ετοιμάσει καλεσμένους σε λίστες και τραπέζια, είχα είχα είχα... δεν έκανα τίποτα. Ούτε καν την συγκεκριμένη ημερομηνία.
Το είχα ζήσει και το είχα ξεπεράσει!!! Υδροχόος παιδί μου, Υδροχόος... Εφθανε αυτό. Τα άφησα για την επόμενη.

Νάμαστε καλά να γιορτάζουμε.


ασχετο !
** Τι ήταν εχθέ και όλοι γράφανε για το φόβο? αμα γράφεις το ξορκίζεις? γιατί εγώ σε πάρτυ που ήμουν μια χαρά πέρασα, ποιός φόβος? χι χι χι !!!

Kαλό Κουτσοφλέβαρο !

Καλό μας μήνα, με χαρές μόνο  και χαμόγελα