Raindrops keep falling on my head.....
λέει ένα παλιό τραγούδι, αλλά δεν θέλω την βροχή καθόλου. Οχι πάνω μου...
Δεν είμαι πάπια ούτε χήνα, δεν μπορώ να οδηγώ με βροχή, δεν μ' αρέσει να περπατώ στην βροχή, ούτε θα τραγουδήσω ποτέ κάτω απο την βροχή. Ούτε σε νορμάλ κατάσταση, ούτε σε ερωτευμένη. Α, πα, πα, να περπατάς με τον καλό σου στην βροχή. Γιατί ? γιατί ειναι ρομαντικό... σιγά. Μια χαρά, δεν έχω περπατήσει με τόσες σχέσεις στη βροχή, δεν ξέρω τι πάθαμε....
Σιχαίνομαι το πρωί να βρέχει και να πρέπει να πάω στη δουλειά μου. Ντύσου και στολίσου και πάρε και ομπρέλλα, βάλε γαλότσες, αδιάβροχο... Δεν θέλω λέμε. Εχω πάει και ως απέξω απο το γραφείο όταν είμαστε στον Αη Στέφανο και εκανα μεταβολή και γύρισα σπίτι μου.
Τότε παρκάραμε 5 λεπτά περπάτημα μέσα στην αυλή των γραφείων και ταλαιπωριόμαστε.
Ξού. Υστερα απαίτησα να παρκάρω μέσα.
Εβλεπα καταρράκτες στον ύπνο μου. Δεν ήταν αυτό, άκουγε το υποσυνείδητο την βροχή και έπλαθε εικόνες.
Ενας πανικός στους δρόμους, μια ασυντονισιά, γιατί, δεν κατάλαβα ποτέ, πνιγόμαστε μέσα στην Αθήνα και μάλιστα στο κέντρο.
Εκτός της οφέλειας που έπλυνε το αυτοκίνητο, απο εκείνη την κιτρινόσκονη εξωτερικώς (γιατί εσωτερικώς σκ... είναι), δεν βλέπω άλλο όφελος. Ναι, δεν το πλένω και το δικό μου που είχα, μια φορά και αν στο τόσο. Πόσο μάλλον το νοικιασμένο.
Ξέρω, ξέρω, η βροχή οφελεί, μπλά, μπλά, μπλά... ναι ναι, γνωρίζω. Μπορεί να βρέχει βράδυ και το 10 ωρο που είμαι στο γραφείο. Και όλοι θα είμαστε ευχαριστημένοι.
Raidrops, keep falling on my head....
