Η Ζούζι η λολέγκω

Mονόχνωτη και περίεργη.
Εκει που θέλει.
Με επικριτικό μάτι για ότι δεν της αρέσει.
Με χαρά, σε ότι νομίζει εκείνη σωστό.
Με ανεξάρτητη σημαία δική της,
ΠΑΝΤΑ
απο παιδί.
Ανεξάρτητη, μοναχική ιδεαλίστρια.
Απο παιδί, κι όποιος αντέξει.
Και ότι της αρέσει, απλώνει το χέρι και το έχει.
Ζει στον δικό της κόσμο και μη και βαρέσει κανείς τον κώδωνα.
Αγριο θεριό σε ότι δεν της κάνει.
Εχει την τελευταία λέξη παντού
και την πρώτη επίσης.
Η Ροδοζάχαρη, στο δρόμο στρωμένη
Τα μπλέ συννεφάκια κάθε μέρα την ταξιδεύουν
Οι παρεμβάσεις δεν επιτρέπονταν.
ΠΟΤΕ
ούτε στο μέλλον
Την ζωή την ταξιδεύει μια χαρά
Δηλητήριο, όπου δεν της αρέσει
Μέλι στάζει !

Τρελλή κι αλλοπαρμένη. Κι όποιος αντέξει. και δεν βλέπω και κανέναν να μην μ' αντέχει.

Οσοι δεν. εχέσθημεν. ποιός νοιάζεται. και εδώ μέσα, πολλοί οι ανόητοι και οι περσόνες. Πήξαμε...
Καιρός να τους κράξουμε, να φύγουν όλοι μαζί. Αρκετά... θα μου πεις, μην τριγυρνάς. Εγώ δεν... αλλά θα βάλω φραγή... με προσκλήσεις μόνο, τελικώς μου φαίνεται.
Δεν μ ενδιαφέρει να με διαβάζει καμμια περσόνα. Κανένα καλάμι !

Οι άνδρες μεταξύ μας

Aνδρες μεταξύ μας. Δεν υπάρχει χαρακτηρισμός για τις ανδρικές φιλίες, που γεννώνται στα θρανία, στο χαλίκι, στην κλοτσοπατινάδα, μεγαλώνουν στα στρατόπεδα και βγαίνουν στην ζωή. Κι αν χαθούν, είναι έτοιμοι το ίδιο, σαν απο καιρό, όταν ξανασυναντηθούν.
Αγκαλιές ανοίγουν, λόγια χάνονται, δάκρυα τρέχουν διαρκώς.

Είσαι εσύ, που τα μαλλια σου γκρίζαραν, ή αραίωσαν στην καλύτερη περίπτωση, τα ματια, εχασαν την λάμψη τους, αλλά παραμένεις εσύ.

Είσαι εσύ, που συναντάς, τον Γιαννάκη, τον διπλανό σου με την ίδια λαχτάρα, που πανυγηρίζατε την νίκη της σχολικής ομάδας.

Είσαι εσύ, που προσπαθείς να θυμηθείς το μικρό όνομα του άνδρα που σε κοιτά και περιμένει.

Είσαι εσύ, που τηρείς ενός λεπτού σιγή για τον φίλο που έφυγε.

Είσαι εσύ, που γίνεσαι αυτόματα 16-17 και χαμογελάς, όλο το βράδυ. Και την άλλη μέρα και την επόμενη και για πάμπολλες ακόμη.

Είμαστε άνδρες μεταξύ μας. Κάτι που δεν μοιάζει με τίποτα.
Γυναίκες πφφφφ!! Δεν έχουν καμμία θέση, ανάμεσά μας.

Δεν μοιάζει με τίποτα "οι άνδρες μεταξύ μας". Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει αυτή την χαρά. Το τι έχεις πει με τον άλλον απο τα 6 σου. Το πως αντιλαμβάνεστε πράγματα με μιά ματιά.   

Το ότι έφθασες 50 55 60 70 και,  και ακόμη αποζητάς τις παιδικές μνήμες να ακουμπήσεις και να πάρεις δυνάμεις.

Το ό,τι κατάφερες όλη σου την ζωή, χάνεται μπροστά στις στιγμές αυτές με τους άνδρες. Ομόσταυλους, γράφει κάπου χιουμοριστικά.

Οταν απο το 1862, η μισή και πλέον Αθήνα (πόση ήταν τότε), μετρά μαθητές στο ίδιο σχολείο, αρρένων, ως το 1981 που έγιναν μικτά... στρατιές ανδρών, πέρασαν απο τις ίδιες τάξεις. Με τα ίδια θρανία, το ιδιο ποδοβολητό στις σκάλες, το ίδιο κουδούνι, τις ίδιες σκανταλιές.

Σαν σε όνειρο ζεις απο το Σάβατο το βράδυ, που γόρτασες με άλλους ομόσταυλους, τα 150 χρόνια του σχολείου. Μαγική βραδυά για όλους.

Αλλο ήθος, άλλοι τρόποι. Οι καλύτεροι. Για πάντα.

Μαγική βραδυά "οι άνδρες μεταξύ μας'.


Πάντα τέτοια σε πείσμα των καιρών !

* Για τον πατέρα, και τους αγαπημένους μου συμμαθητές !