το ΕΓΩ μου!

Τα κορίτσια της Αχτίδας μας, είχαν τα γεννέθλιά τους, εχθές (με ένα χρόνο διαφορά γεννημένες την ίδια ημέρα), νάναι γερές και δυνατές.
Αυτό, το να γιορτάζεις με τον αδελφό σου, όμως, με ξανάβαλε σε σκέψεις.
Τις ίδιες που πολλές φορές έχω ξανακάνει, πηγαίνοντας σε φίλους, που έχουν γεννέθλια και εκείνη την ημέρα, τυχαίνει και ένας εξάδελφος να έχει ή κάποιος φίλος τους.
Και στις δίδυμες περιπτώσεις ... και δεν ξέρω.... δεν μπορώ να το σκεφτώ γιατί είμαι μία και ποτέ δεν ήμουν δύο.
Οτι εγώ είμαι η ανάποδη, είμαι δεν το συζητώ. Ολοι, έχουν αδέλφια και πράττουν ανάλογα.
Ομως έμαθα απο μικρή, να έχω τα δικά μου πράγματα για όλα, απο τα ρούχα ως την τσατσάρα και τα κοκκαλάκια μου, τίποτα δεν έμοιαζε με της αδελφής μου (άσε την διαφορά 7 ετών... οπότε...).
Να γιορτάζω μόνη μου, αν και η γιαγιά, είχε το ίδιο όνομα, να έχω τα δικά μου γεννέθλια, τους δικούς μου φίλους. Δεν έμπλεξα ποτέ με τις παρέες της αδελφής μου, αν κι εκείνη, ψιλοέκανε παρέες απο τις παιδικές μου...
Πως θα γιορτάσω με την αδελφή μου, σε μια τούρτα? Γιατί ???????? Σπίτι της ! κι εγώ στο δικό μου!!! και οι γονείς, να γίνουν λάστιχα να τα προλάβουν όλα!!! Δεν μ' ενδιαφέρει.
Γι αυτό δεν έγινα μάνα, μην έχω προβληματισμούς... φτού ο Θεός και κάτι άλλο με φύλαξε.
Πως θα γιορτάσω και θα πρωταγωνιστήσω εκείνη την ημέρα εγώ? Με άλλον έναν, δύο, τρία και τέσσερα παιδιάαααα! Οχι βέβαια. Η ημέρα μου ανήκει. και σε 100.000.000 ακόμη, θα μου πείτε. Σπίτια τους !
Πως θα είναι η ημέρα μου? Η δική μου ημέρα!!!
Πως θα ευχαριστηθώ να ανοίγω δώρα και να ασχολούνται όλοι μαζί μου?
Πως?
Γιατί να μοιράζομαι? Ούτε απο το πιάτο μου, δεν θα φάει κανείς. Θα σου δώσω εγώ, αν εκτιμήσω πως θέλω... - σπανίως για να μην παρεξηγούμεθα, αν μου βουτήξεις, σε κάρφωσα με το πιρούνι, πέθανες! (έτυχε, μην γελάτε).
Τι να μοιραστώ αφού είμαι μία.
Ακόμη και ο αδελφός και ο αγαπημένος, και η μάνα η ίδια, πρέπει εκείνη την ημέρα την δική μου να παίζουν πίσω. Μπροστά είναι αυτός που γιορτάζει. Ενας, μοναδικός και αναντικατάστατος. Είναι η ημέρα του.
Τι πρόβληματα θα έχουν οι δίδυμοι.... και είναι πολλά ζεύγη, ζωή νάχουν, τελευταίως. Ε, ρε λεπτά οι ψυχολόγοι.... εδώ τα χωρίζουν απο τις τάξεις γιατί το ένα καπελώνει το άλλο, όπως λένε, τι μου λέτε εσείς τώρα...
Η αδελφή μου, έλεγε παλιά και πιστεύω πως και τώρα, ότι κλέβω την παράσταση, όπου βρίσκομαι. Τι να κάνω, είμαι eclatant τύπος. Αυτή είμαι. Δεν μπορώ να μοιράζομαι, παρά εκείνα που θέλω. Και όταν θέλω, χαλί να με πατήσεις. Αφού το έχω εγώ αποφασίσει.
ναι αυτό το εγώ. Που πολλοί το ξεχνάνε. Δεν έγινα μάνα, σε γνώση του ότι το εγώ, περνά σε δεύτερη μοίρα. Περνά, περνά, δεν το συζητώ. Τόχω εξαντλήσει. Θέλεις να προβάλεις το παιδί σου. Η μάνα μου, δεν με πρόβαλε, ποτέ, μια χαρά τα καταφέρνω μόνη. Μια χαρά ισχυρότατη προσωπικότητα βγήκα. Οπως εκείνη. Και γονίδιο απο την μάνα του πατέρα μου, πηρα κι όλα καλά...
και το "έσονται" οι δύο, δεν έσονται ποτέ, θες τα όριά σου. Οπως κι αυτός θέλει τα δικά του. Και ο εαυτός σου, είναι ο εαυτός σου και βαδίζει παράλληλα με όποιον. Δεν "καπελώνει" ο ένας τον άλλον, όπως πάμπολλες φορές βλέπουμε να γίνεται. Απελθέτω...
Είπαμε, εγώ η ανάποδη με τα όρια και τις περιφράξεις. Σιγά μην αφήσω στ' αμπελοχώραφά μου, τον καθ' έναν. Σ΄αγαπώ, σ' εκτιμώ, δίπλα, στο χωράφι σου.
Ετσι μ' έμαθε η μάνα. Ετσι δεν γίναμε ποτέ φίλες, γιατί η μάνα είναι μάνα (άλλο κεφάλαιο κι αυτό "είμαι φίλη με την κόρη μου" - καλά να πάθεις!!!!). Αλλο η φίλη. Και δεν είχα και φίλη. Φίλο είχα απο παιδί.
Τος παν, οι σκέψεις και οι απόψεις δικές, μου, να τις απλώσω...στα μανταλάκια για μεσημέρι.