Ναααα, μας πάειειειει μακριάααα!

Μα πολύ μακριά!

Tα γεννέθλια της Εvie !

Δεν βρήκα κωκ, του Τζιώτη, ομως κι αυτό καλό μοιάζει!!1

και τούρτες για τους υπόλοιπους. Να μην σου φάνε το κώκ(ι)

Kαθυστερημένα μεν, όχι ξεχασμένα όμως! Η Evie μας, εκεί στα μακρινά, γεννεθλίασε!

Γερή και δυνατή Ζυγίνα!~!!!!!~~!!!!!

γειτόνισσα και Παντελεημονιώτισσα !!!

This much !!!

glitter-graphics.com

T.G.I.F.

glitter-graphics.com

Πιπιτσάκι μου !

καλώς ήλθες !!!!
Ελενίτσα, θα την πούνε, λέει ο χαζοπατέρας της, που δεν τόχει συνειδητοποιήσει, ότι έχει μωρό το σπίτι...
Αλλά εγώ Πιπιτσάκι, την πρωτοείπα, όχι μπουμπου, και έτσι θα την λέω, ως να κλείσω τα μάτια μου. Την γιαγιά της που ήξερα (Θεό 'σχωρέστην) Πιπίτσα την έλεγαν. Μ' αυτήν μεγάλωσα δίπλα. Αυτήν αγαπούσα και μ' αγαπούσε ! Ελενη η άλλη γιαγιά. Τουλάχιστον ζει, να την καμαρώνει! Ε, τι να κάνουμε, ο κόσμος έχει συνήθως δυο γιαγιάδες! Πιπιτσάκι, έχω άποψη! χα χαχα !!
Ποση χαρά δεν φέρνει ένα μωρό τελικά. Ο,τι και αν είναι δικό σου ή ξένο, ή των αγαπημένων σου! Πιπιτσάκι μου, δεν θα μοιάζεις στους γονείς, δεν θα ψάχνουμε να βρούμε αν έχεις τα μάτια του μπαμπά, ή της μαμάς, τα μακρυά μαλλιά της θείας, ή τα δάχτυλα της εξαδέλφης, αλλά όμως μ' αυτούς θα μεγαλώσεις ! Τις χάρες του μπαμπά σου να πάρεις, φτάνει!

Πιπιτσάκι μου, εμείς ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε μισό αιώνα ζωής, κι εσύ γεννήθηκες! Καλοτυχη νάσαι. Εστω κι αν ήρθες "αργά" στις ζωές όλων μας. Φτάνει που ήρθες!

Δεν σε ξέρω, δεν ξέρω πως είσαι. θάρθω να σε δώ, να γνωριστούμε. Να σου πω, τραγουδάκι, νανούρισμα, να σε γαργαλίσω, να σου πω, ό,τι είναι εδώ η "θειά Βασίλω", να σε φιλήσω να φωνάξω τις μοίρες να σε μοιράνουν μ' όλου του κόσμου τα καλά!

Πιπιτσάκι μου, καλότυχη κι ευτυχισμένη.
την θειά Βασίλω την παίρνουν τα ζουμιά κάθε τόσο απο την χαρά της, δεν μπορεί να σου γράψει όλα όσα θα ήθελε!!! Θα στα πει, παραμύθια εν καιρώ!

Εσύ, πότε έχεις γεννέθλια λέμε?

update !!! να το εμπεδώσουμε όλοι.
Ποτε έχεις γεννέθλια λέμε? Λέμε, λέω, δεν ακούς? Ναι ναι εσύ κι εσύ κι ο άλλος!!! Κι εσύ καλή μου, που αλλού αρμενίζεις. Πότεεεεεεεεεεεεε?

Τα γεννέθλια των άλλων, είναι γιορτή για μένα, προκειμενου, να ξεσηκώσω το χωριό ολόκληρο. Εεεε, την πόλη, την σφαίρα, τουτο τον τόπο δα!!
Αλλά μου λείπουν πολλά! Πάμπολλα! Γίνατε και πάρα πολλοί! ! !! ! ! ! ζωή νάχετε, αλλά αυγατίζετε ως ... ως!!!
Και περικαλώ πολύ, περνώντας, αφήστε και την ημερομηνία γεννεθλίων σας. Μην βαριέστε, αλλιώς δεν θα έχουτε έκπληξούλα!
Τι μ' έχει πιάσει? Τίπ'τις απουλύτως. Απουλητα θα μείνουν όμως τα γλυκά μου εφέτος, οπότε βοηθάτε ! Αλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, οι ατζέντες μου αδειάζουν. Αυτά που ξεχνώ δεν τα αναφέρω...σσσστ! Ο Αλτζι, φταίει!
Εχω ξεφωνήσει και ξεφωνήσει, εσείς θα μου ξεφύγετε?
Ελα, μην καθυστερείτε... γράψτε μου πληζ, τις ημερομηνίες σας, δεν θέλω χρονολογίες!
και σημειώστε τα δικά μου. 11 Φεβρουαρίου. Εγώ θα γράψω πως κλείνω τα 50 !
Οχι σιγά μην δεν σας το έλεγα. Το φωνάζω μην τύχει και μου πει κάποιος ότι δεν το άκουσε.

Πείνασα....

... κι είπα να τσιμπήσω κάτι τις. Κοπιάστε !

Οι ντοπιολαλίες !

Ως γκάγκαρη Αθηναία, και με γραμματιζούμενους προγόνους, ομιλώ την ελληνική, με ότι άκουγα απο το σπίτι μας, (η γιαγιά έμπλεκε και μερικά γαλλοελληνισμένα), ότι μάθαμε στο σχολείο κλπ κλπ.
Δεν έτυχε να ξενητευτώ για σπουδές σε άλλη Ελλάδα, ούτε να γνωρίσω παιδιά ή ανθρώπους γενικώτερα, απο την επαρχία για να μάθω ντοπιολαλιές. Μερικοί ντρέπονται και να πούνε απο που κατάγονται, τος παν! Αλλοι βέβαια τόχουν καμάρι και καλά κάνουν και μαθαίνουμε κι οι άσχετοι αρκετά πράγματα.
Ταξιδεύοντας στον Καναδά για καλοκαίρι, άκουγα τον Τζών να μουρμουράει οδηγώντας "farmer". Τόπε μια, τόπε δυο, τόπε τρείς, στο τέλος άρχισα να γελώ και να τους εξηγώ ότι κι εμείς άμα θέλουμε να περιλούσουμε κάποιον στον δρόμο που δεν πηγαίνει με τα επιθυμητά, τον λέμε "βλάχο". Το ίδιο άσχετος, είναι ο κάθε επαρχιώτης ξένος Ευρωπαίος ή Αμερικάνος, που οδηγεί στην εκάστοτε πρωτεύουσα. Αλλιώς ξέρω εγώ την κίνηση κι αλλιώς αυτός που ψάχνει πως που γιατί και πότε. Αν με ρωτήσει θα βοηθήσω, όσο ξέρω. Αν οδηγεί ψάχνοντας, είναι μπροστά μου, μου κόβει τον δρόμο και δω τις πινακίδες, μαύρη ρόδα που τον πάτησε! η δική μου!

Προ ημερών, το λοιπόν, διάβαζα ξαναδιάβαζα το μπλογκ του VAD, και μια δυο τρείς, είπα θα ρωτήσω τι σημαίνει η λέξη "ΑΠΟΥΡΩ", με την οποία ονομάζει το βλόγιον του. Είναι κάτι ώρες που δεν παίρνει μπρος το ξανθό, είναι κάτι άλλες που δεν το προλαβαίνουν!!
Aει και ρώτα εσύ το "αρχαιολογικό" ντιπάρτμεντ, της οικογενειας στις 21.45 και περίμενε και απάντηση. Ο ένας μελετούσε κάτι και η άλλη αραχτή στον καναπέ, έβλεπε μια ταινία.
Η ερώτηση ήταν ξεκάθαρη, η απάντηση ήρθε ξανάστροφη. Ο πατήρ πρώτος, είπε "σφύρα του Μπαμπινιώτη να σου πει", δείχνοντας την βιβλιοθήκη.
Είπα να ρωτήσω τον (θείο) Μίμη, που δεν του ξεφεύγει τίποτα έτσι κι αλλιώς, και με έκραξαν. "εεεε, τέτοια ώρα θα τον λαχταρίσεις με το τηλεφωνο". Καλά.
Η μητέρα, πήρε μισή στροφή απο το άραγμα και ανασηκώθηκε απο τον καναπέ,, λέγοντας αυστηρά, διότι της έκοψα και την ταινία. "Δεν είναι λέξη αυτή, είναι ιδιοματισμός, άντε φύγε!". Ο τόνος ήταν τέτοιος που δεν σήκωνε δεύτερη. "Κι εγώ που νούνιζα πως είναι αρχαία ελληνικά" της είπα, μήπως και αποσπάσω τίποτα περισσότερο. "Οχι δεν είναι τέτοιο ούτε απο το άλλο (προφανώς το ποντιακό που πέταξα), ΙΔΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ είναι...." ξανάπε "φυγ' απο δω". Με ξαπόστειλε, ενώ την άκουγα να μουρμουρά "χωριάτικα!!!"Νόμιζα πως μας έστειλαν χωριάτικα χόρτα και απεχώρησα βιαστικά, μην με βάλουν να τα καθαρίσω. Είπαμε καίει κάρβουνο το ξανθό!
Αγαπητέ Βορειοελλαδίτη μπλόγγερ, ξανάρθα μήπως βρω τίποτα, έπεσα και σ' ένα γάμο που περιγράφεις, είδα κι άλλες τόσες άγνωστες λέξεις. Παρέδωσα τα όπλα και που να ξαναρωτήσω !!!
Και αφού γνωρίζετε, πως εδώ στην Χαμουτζία, δεν καταλαβαίνουμε ντίπ. Βάλτε και υπότιτλους για τους ανυποψίαστους, άσχετους. Γιατί εγώ θέλω να μαθαίνω.
Μα κι εσύ, με τη απουρία στο μάτι είσαι !!!!

και Πίκ(ου) και Νίκ(ου)

και Γιώργου και Κώστα και Μαρούλα, και Γιωργούλα και Μανώλη και Πιπίτσα και Κικίτσα και ο Παύλος, πουν' ο Μάριος παιδιά? Συγκεντρωθείτε. Ολοι.
Ελα, έλα ο ήλιος βγήκε, αγόριααααααααα, βουτάτε το παρακάτω καλάθι και ορμάμε για πίκου νίκου στην εξοχή.
Γιατί αγόρια? γιατί είναι βαρύ παιδί μου, δεν θα με κοψομεσιάσετε εσείς....

Οοοοοοχι, στο χορτάρι, παιδί μου, κατάχαμα, δεν εγώ, θα στρώσουμε κουβερτούλα στο ξύλο, στα σίγουρα.

Μην ζμπρώχνεσε, όλοι θα φάτε. Ενας-ένας παιδί μου. Μπα, μεσημεριάτικο...!!! τέτοια πείνα?
Να αφήκετε για τους αργοπορημένοι.

Αργείτε, αργείτε, και η νέα ξεροστάλιασε.. αφήστε τις φωτογραφίες στην γύρω φύση, πιρούνι, μπουκιά και καλή παρέα. Ποιά έιναι αυτή? ξέρω γω, ποιός την κάλεσε? Κάποια θάναι, γνωριστείτε και ξεκινάμε... !

Η καλή ζωή! !!

..η ζωή είναι αλλού. Ο καθ' ένας την βλέπει μ' άλλο μάτι και την τοποθετεί, όπου του αρέσει.
Η ζωή μου είναι σε υάλινο κώδωνα, και πολύ μ' αρέσει και μην χτυπάτε απο έξω, μ' ενοχλείτε!
Βρήκα ένα μοντέλο ζωής στον Καναδά, στο Τορόντο, στην επαρχία Brighton, πάνω στην λίμνη Οντάριο, που όμοιό του, δεν ξέρω αν υπάρχει (ε, όλο και κάπου θαναι). Και το λάτρεψα. Και είμαι ευχαριστημένη γιατί κάποιοι δικοί μου, το απολαμβάνουν.

Πέρασα εκεί 15 ημέρες τον Αύγουστο και κάθε μέρα ήταν καλύτερη απο την άλλη.
Νέο σπίτι η θεία μου και σε νέα περιοχή για την οποία έμαθα τα εξής.
Δίπλα στην λίμνη σε μια ονειρεμένη περιοχή, που έχει σπίτια μονόροφα και χαριτωμένα με κήπους και και και (εγώ παιδί της πόλης, δεν θα μείνω εκεί για πάντα με τίποτα.. και με την βαρυχειμωνιά), ξέρετε απο αυτά που βλέπουμε στις αμερικανιές.
Μου εξήγησαν λοιπόν, πως πήραν το σπίτι σ' εκείνο το σημείο "γωνια" να το κοιτά το πρωί ο ήλιος της ανατολής (όταν βγαίνει εκεί) και να λουζεται το σύμπαν και όχι πιο πέρα, γιατί " σ' αυτό το οικοδομικό τετράγωνο, πουλάνε σπίτια σε ανθρώπους μόνο πάνω των 55 ετών. Απο στο παραπέντε για σύνταξη κι απάνω. Και αν πεθάνουν - χτύπα ξύλο - ο γιός δεν μπορεί να πάει να μείνει. Πρέπει να το πουλήσει... χι χι χι !!! πολύ μ' αρέσει.
Ανοιξα δι ολίγον το στόμα, και το ξανάκλεισα. "Α, για αυτό δεν βλέπω παιδάκια τέτοια εποχή αμολυμένα στους δρόμους, είπα.
Και καθισα και το σκέφτηκα....Μια χαρά, η γειτονιά, χωρίς φασαρία, να ακούγεται η άκρα σιγή και να ηρεμεις - άλλωστε αυτό μου χρειαζοταν .
Οργανωμένη κοινωνία, με πάρτυ τύπου - ασμπέτε - (to know as better, ντε, ξέρετε)... γίνονται, παιγνίδια στην "λέσχη" της περιοχής γίνονται, εκδρομές, κάνουν και ένα ασμπέτε να τους βρίσκεται. Σκαρόνονται στο πιτς φιτίλι και μοιράζονται προσκλησεις πορτα πορτα.
Οι τάδε δρόμοι, τα μονά νούμερα, θα φέρουν χάμπουργκερ και χοτ ντόγκια, τα ζυγά τις μπύρες και τα αναψυκτικά, οι άλλοι δρόμοι, θα φέρουν γλυκά. Για να δεις τι ώρα στήνεται η απόλαυση. Ποιες χολυστερίνες μου λέτε. Αυτά σπίτι τους. Εκεί, απο λίγο για την διασκέδαση.
Μιλάνε όλοι με ολους, στο δρόμο, προκειμένου να γνωριστούν και αααα, το καλυτερο. Δεν δέχονται αλλοδαπούς. Πρέπει νάσαι Καναδός, για να μείνεις εκεί. Χα χα χα χα χα !!! και γμ τις δημοκρατίες. Δεν περνάνε κι απο Αθήνα μεριά να φτιάξουν τίποτα!!! Ενα σκούπισμα απο Αγιο Παντελεήμονα μεριά. Απο Κυψέλη...

Οταν ρώτησα για το χιόνι, είπαν ότι αν χιονίζει δεν πάνε πουθενά, δεν χρειάζεται, κι αν χρειασθεί, θα τηλεφωνήσουν στην κοινότητα νάρθει κάποιος να φτιαρίσει το χιόνι να βοηθήσει να βγάλουν το αυτοκίνητο!
Στην πίσω πλευρά, δεν έχει κάγκελα για να περιφράξεις το σπίτι σου. εκεί που τελειώνει το χορτάρι σου αρχίζει του άλλου. Δεν περνά κανείς πεζός στο χορτάρι επάνω. Σας τα λέω, πως δεν πατώ στο χόρτάρι και με δουλεύετε. Είναι οπως ένας δρόμος. Οσο έχουν μπρος τα σπίτια, πρασινάδα, έχουν και πίσω. Θεωρείται κατοικία του άλλου και δεν πατάς, Τέλος!!! Βιάζεσαι? απο την ασφαλτο!
Στην απέναντι πλευρά του δρόμου, το οικοδομικό τετράγωνο, ήταν για αυτούς ως 45 ετών, χωρίς παιδιά. Παιδί γενικώς δεν συνάντησα. κάτι πιτσιρίκια με καροτσάκια, μοίραζαν πολύ ευγενικά εφημερίδες. Τους έχουν πει, πως μένουν "γέροι" εκεί, να μην ενοχλούν. Χα χα χα !!!
Ομως σταματούσαν όπου έβλεπαν κάτοικο, στην πόρτα του, του την έδιναν στο χέρι, ρώταγαν τι κάνει, έπιαναν συζήτηση. Μην φανταστείτε. 10χρονα και κάτω.
Τέτοια πρότυπα, που να βρεις εδώ. Και έρχομαι και το λέω σε κάτι, μην πω, γνωστές και λένε. "Οι ηλικιωμένοι θέλουν νέους τριγύρω, δεν κάνει να απομονώνονται". Μια χαρά κάνει. Ρε, αφού δεν αντέχεις την μάνα σου, γιατί αν την άντεχες θα έμενες μαζί της, τι μας λες τώρα. Αυτοί μια χαρά περνάνε.
Οι μεγάλοι λοιπόν, μια χαρά μένουν με τους μεγάλους, γνωρίζονται κάνουν σχέσεις, έ, μ' όποιον σου πάει ρε παιδί μου, δεν είπαμε μ' όλη την συνοικία και μια χαρά τους είδα να περνάνε.
Νέοι είναι οι κηπουροί, οι σερβιτόροι στο εστιατόριο της περιοχής, και πιο πέρα, οι τραπεζικοί, οι υπαλληλοι στο σούπερ μάρκετ, οι γυμναστές και οι άλλοι που πάνε στην λέσχη να "δείξουν" πράγματα να περάσει η ώρα.
Οσοι έχουν παιδιά τους επισκέπτονται. Και εγγόνια και στήνουν πάρτυ εκεί να δείτε. Πανζουρλισμός.
Αλλά, δεν ενοχλείσαι γενικώς απο τις φωνές και τις τσιρίδες! Πάρτυ έκαναν και τα παιδάκια απέναντι μας, στην Κυψέλη επροχθές και σηκώθηκε η γειτονιά στο πόδι απο την τσιρίδα. Μα, καμμιά μάνα, δεν ήταν εκεί να πει, χορεύτε αλλά μην τσιρίζετε? τι διάλο.

Στο προκείμενο... Ετσι που λέτε, συμβαίνει, στις πολιτισμένες κοινωνίες. Και όταν βγείς στην σύνταξη, σου επιτρέπει να εργάζεσαι αν το "γουστάρεις", μεχρι και τα 85. Παντού. Και αισθάνεσαι ότι προσφέρεις κάτι. Και ήταν ένας συμπαθέστατος στο σούπερ μάρκετ και σου έπερνε το καρότσι απο τα χέρια να το παει στην θέση του "άσε με, κάνω γυμναστική" μου είπε, όταν έφερα αντίρρηση. Ε, που να ξέρω, μετά κατάλαβα...

Αχ, πόσας παρασάγκας απέχουμε απο αυτά. Πόσας. Πείτε μου. Ναι θα μου πείτε, φταίει το κράτος.. καλά καλά, δεν μ' ενδιαφέρει. Εγω την εικόνα είδα. Οχι πως δεν εχουν στραβά κι αυτοί... Ολοι έχουν. Οταν βλέπεις τέτοια πράγματα ομως...

Και είδα τις κυρίες, παρέα απο την συνοικία (ναι ναι των ηλικιωμένων), στο αντίστοιχο Mall, να κάνουν ψώνια και να πηγαίνουν σινεμά και να τρώνε "βλακείες" ξέρετε, και να είναι χαρούμενες.
Το γαλακτομπούρεκο, θα τους το φτιάξω την άλλη φορά ! το υποσχέθηκα.
Αυτή είναι η καλή ζωή! Που σου προσφέρουν και την απολαμβάνεις. Οχι που ο κάθε αλλοδαπός, έρχεται και στρώνεται δίπλα σου να πιεί καφέ, στην Φωκίωνος"... γινίκαμ' ούλοι".... α!

Μουρμουρίαση !!!

Ετσι το λένε και το καμαρώνω. Και σ' όποιον αρέσω. Γιατί εγώ ξέρω τι είμαι και το αποφάσισα εγώ για μένα. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΝΑ και είμαι χαρούμενη.

Δεν μπορώ να μην γκρινιάξω. Δεν είμαι εγώ, αν δεν γκρινιάξω. Ξεκινάς σαν την καλή χαρά να πας στο γραφείο σου (άσχετο πόσες ακομα δουλειές έχεις να κάνεις στο δρόμο) και ξέρεις πως σήμερα αρχίζουν τα σχολεία. Λες, ε, ας μην φύγω με το χάραμα, και συγχιστώ. Ναι. Μάλιστα. Οι αγιασμοί, σώσον ευλόγησον, αρχίζουν αργότερα. Και δως του μανες με παιδιά, λαοθάλασσα, εδώ κι εκεί! Ρε τι τραβάω η γυναίκα! Και οι σχολικές - υστερικές - τροχονόμοι, ξεκινησαν, καιρό είχα να τις δω, τι μεγαιρες! Ας φτιάξω ένα καφέ, τα θυμήθηκα πάλι.

Αλλά το χειρότερο όλων έρχεσαι να το συναντήσεις στην δουλειά. Καλέ, περονόσπορος έπεσε? Ολαι αι μανούλαι, λείπουσι πρωί πρωί, να πάνε στους βλαστούς, το κολίο!. Μη χ@@@
Αμα λέω πως δυο δουλειές δεν γίνονται μαζί, πέφτουν να με φάνε. Ας έκανα παιδιά, να έβλεπα, λένε. Εγώ δεν ήθελα.
Να μην δουλεύετε κυράδες μου. Να καθισετε σπίτι σας, να μεγαλώσετε το παιδάκι-ια σας με ησυχία. Να απολαύσετε την οικογένεια. Οχι κάθε τρεις και λίγο, άδεια και γονική και "θα λείψω έχει πυρετό".
Χέστηκα αν έχει σχολείο ή πυρετό. Εγώ είμαι συνεπής. Καλείστε να είστε. Δεν είστε; σπίτια σας. Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει. Μεγαλώστε τα, και ξαναβγείτε στην πιάτσα (αν σας κοτάει, χα χα χα !!!). Τι απολαμβάνουν αυτά τα παιδάκια, όταν γυρίζετε μισότρελλες στις 4-5 και θέλουν διάβασμα? Και πρέπει να κάνετε και δουλειές για τις οποίες γκρινιάζετε και θέλετε να δείτε και ποιός σας απάντησε στο φατσαμπούκι και θέλετε και δεν ξέρω τι άλλο.
Αει κατσε κυρά μου σπίτι να ευχαριστηθείς εσύ και τα παιδάκια σου, και ο συζυγούλης. Κακό δεν είναι. Ο καθ' ένας επιλέγει κάτι. Ενα πράμα τη φορά. Εσείς επιλέγετε σκατά στα μούτρα σας και πρέπει να σας ανέχομαι. Και μου το παίζετε και θύματα, αυτό μ' εξοργίζει.
Τάλεγε η συγχωρεμένη η θεία Δέσποινα, πριν χρονια, την άκουγα και έλεγα πως υπερβάλλει. Οταν κλήθηκα να αναπληρώσω εγκυμοσύνη και όλα τα "θα λείψω" των μανάδων του γραφείου...εεεε, την κατάλαβα !!!!
Και βρίζω, βρίζω τρελλά, δεν κρατιέμαι. Και δεν με νοιάζει. ΕΓΩ ΤΙ ΧΡΩΣΤΑΩ????
και τα λέω πριν τα 30. Ασε οταν έχασα ταξίδι στην Κίνα, γιατί η άλλη γραμματέας, παντρευόταν και θα έλειπε και δεν μπορούσα να φύγω. Προηγείτο άκουσα και δεν σας λέω τι άκουσε αυτη και όλο της το σόϊ.....
Αν υποψιασθώ δε, πως ο νόμος, άφησε παραθύριον τινόν και η μικρή μου κατά 6,5 συναπτά έτη, θα πάρει σύνταξη όπου νάναι με τα ανήλικα, θα πηδηχτώ απο το παράθυρο!
Ολα δικά μου τα θέλω θα μου πεις. Μα δουλεύω εγώ και θέλω άλλα 10 να συνταξιοδοτηθώ και θάμαι 60, και θα πάρει το νιανιά, στα 45 με τα μισά χρόνια εργασίας? Τώρα που γίνανε μεγάλες ανακατατάξεις? Τώρα που υπολόγισε εμάς τους μεγάλους? Πάλι οι μανάδες στη μέση? Οι νεότερες?
Τουλάστιχον (όχι δεν θα κάνω σφεντόνα) δεν θα κοροϊδεύει τον εαυτό της και τους γύρω και δεν θα φορτώνεται κανείς την δουλειά της στο γραφείο. Θα μεγαλώσει παιδιά, γιατί είναι μικρά και την χρειάζονται! Και θα μου πίνει καφέδες δω κι εκεί το πρωί !

** τώρα εδώ που τα λέμε, μια χαρά σύνταξη πήραν και μερικές άλλες, είδα στο ΙΚΑ το πρωί...
λίγα ραντεβού πια και τα αποτελέσματα σε 2 ημέρες. Πρόοδος !!!

"γιατί?"

Λίγη βροχή !!.....

τι ήταν κι ετούτο το μεσημεριανό!

Ψυχογράφημα !

Πολύ περιέργα ζώα αυτοί οι Ζυγοί. Σας έχει τύχει να είστε Υδροχόος και όλοι οι Ζυγοί, νάναι τριγύρω σας? Ε, εμένα μου τυχαίνει παιδιόθεν. Κι όσο δεν... τόσο κολάνε. Και δεν είναι ένας και δυο και τρείς. Κι όλοι αγαπημένοι. Απο που ν' αρχίσω. Απο τα ελαττώματά τους.
Εγώ νερό που κυλά, τα θέλω όλα εδώ και πρίν. Και ως να το σκεφτώ, τόχω ξεπεράσει! Αμα είναι να ξυπνήσω το πρωί, ν' ανασάνω να δω τον ήλιο να πω καλημέρα, (σε σλόου μόσιον όλα αυτά), να, να, να, να, να.... και μετά να συνδεθώ με το πέραν κι άν... καλά κρασιά!
Οι Ζυγοί έχουν αυτό κι άλλα χαρακτηριστικά. Ως να ξεκινήσει τόνα πόδι, βρώμισε τ άλλο! Ως ν' αποφασίσουν ξύνησ ο τραχανάς! Ως να βρούνε ώρα να σε δούνε..... πέρασαν τρία τρένα, έχεις φθάσει Γερμανία, έχεις δει άλλους και΄γυρνάς με ψώνια.
Αμα δεν έχουν κέφια, δεν γίνεται τίποτα. Δεν πα, να σίεται η γης, ο Ζυγός δεν θα κουνήσει.
Βάρδα μην τον πιάσει η όρεξη. Σούζα όλοι να στέκονται και να κάνουν αυτό που "διατάζουν" οι Ζυγοί. Κι όποιος δεν υπακούσεις γιατί εκείνη την ώρα και μέρα, έχει απο ραντεβού με νέα γκόμενα, ως τα ρούχα, απλωμένα στο σχοινί και πρέπει ν' ανέβει στην ταράτσα, του κόβουν και την καλημέρα γιατί είναι και οι πήξης και ο δήξεις της κατάστασης! Και δεν του ξαναμιλάνε για το επόμενο τετράμηνο.
Δεν πα να χτυπιέσαι? Οι Ζυγοί, δεν βλέπουν και δεν ακούν, στην καρακοσμάρα τους και δεν τους νοιάζει τίποτα. Δεν πα να θέλεις, κάποτε σαν άνθρωπος, μια παρέα, μια κουβέντα. Αμα οι Ζυγοί, έχουν τον Ερμή, κάθετο, δεν θα τους ακούσεις ποτέ. Αν τύχει και σηκώσουν το τηλέφωνο, κατά λάθος, έχουν δουλειά, καίγονται, πήρε φωτιά η πάνω γειτονιά !
Οταν έχουν κέφι, σου πιάνουν την κουβέντα, να σου κλαφτούν να σου πούνε ό,τι ανούσιο, να σε πρήξουν με τα "ανυπαρκτα" κατα τα άλλα προβλήματά τους, που να σου καίγεται το φαί, να σε πεθαίνει ο πονοκέφαλος, να είσαι σε εστιατόριο, να μιλάς με Αμερική στην άλλη γραμμή.... εκειιιιιιι! θα σε πήξουν.
Αει το διάλο κωλόπαιδα, σας βαρέθηκα πιά. Σας αγαπώ, αλλά σας βαρέθηκα ! Εκεί στην λίμνη Οντάριο, φύσαγε άλλος αέρας ! Καναδίσιος. Με φύσηξε, με ολέθρια αποτελέσματα.
ναι ναι, είμαι εγώ η επίμονη Υδροχόα, που αν δεν γίνει και να περάσει το δικό μου, δεν ανέχομαι κανεναν!!! Ετσι με μάθατε! Πληρώστε τώρα!

Προτερήματα? Σιγά μην έχετε και προτερήματα!

Ενα τιραμισού και ένα κεϊκ για την όρεξη!

Δύο συνταγές γλυκών μία δύσκολη (και με ωμά αυγά) και μια ευκολη για καθημερινή χρήση..

Την πρώτη μ' αρέσει να την κάνω γιατί την τρώει όλος ο κόσμος, μόνο εγώ δεν... και κατά γενική ομολογία είναι νιάμ. Την έχω μεταφράση απο γαλλικό site. Προσοχή λίγη και πέτυχε.

TIΡΑΜΙΣΟΥ ΣΕ ΠΟΤΗΡΙ ΜΕ ΠΟΥΔΡΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ

6 αυγα, 250 γρ. ζάχαρη + 1 κουτ. Σούπας
500 γρ. μασκαρπόνε
20 μπισκότα
150 σοκολάτα σε πούδρα (σκόνη)
6 φλ. Καφέ espresso δυνατό
6 κουτ. σούπας ρούμι
1 πρέζα αλάτι

1. σπάστε τ αυγά και χωρίστε τα ασπράδια
2. στο μιξερ χτυπήστε κρόκους και ζάχαρη ως ν ασπρίσουν
3. δουλέψτε μαζί με το 2 το μασκαρπόνε μία μία κουταλιά την φορά. Ανακατέψτε καλά και βάλτε ψυγείο
4. χτυπήστε τ ασπράδια μαρέγκα με μία πρέζα αλάτι, ανακατέψτε στο μίγμα τυριού
5. ανακατέψτε το ρούμι στον καφέ και βουτήξτε τα μπισκότα γρήγορα 1 φορά από κάθε πλευρά, κόψτε τα και βάλτε τα στον πάτο του ταψιού (ή του ποτηριού.
6. Πουδράρετε με σοκολάτα.
7. βάλτε το μίγμα, στρώστε καλά και πουδράρετε ξανά με σοκολάτα
Επαναλάβατε με μπισκότα, σοκολάτα, μίγμα. Τελειώνετε με πουδράρισμα.

Tο επόμενο έχει ένα και μόνο μυστικό. Θέλει να χτυπήσετε ξεχωριστά την μαρέγκα (τ' ασπράδια ντεεεεεε!) για να γίνει αφράτο.
ΚΕΪΚ ΓΙΑΟΥΡΤΙΟΥ


Στον κεσέ του γιαουρτιού μετράμε όλα τα υλικά.
ΥΛΙΚΑ
1 κεσέ γιαούρτι (από αυτό με την πέτσα - τρώμε την πέτσα)
1 κεσέ βούτυρο βιτάμ, το σκληρό το τετράγωνο, όχι την μαργαρίνη
2 κεσέδες ζαχαρη
3 κεσέδες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
5 αυγά
ξύσμα από ένα λεμόνι (ή πορτοκάλι, αλλά έχει λιγότερη γεύση)

Προαιρετικά άχνη ζάχαρη ή έτοιμο σιρόπι σοκολάτα ΓΙΩΤΗ από το σούπερ μάρκετ, για το γαρνίρισμα.
Αν χρησιμοποιήσεις μεγάλο γιαούρτι, θα γίνει δόση για μεγάλη φόρμα ή δύο μέτριες. Αν η φόρμα σου είναι μικρή να προτιμήσεις μικρό γιαούρτι.

Εκτέλεση
Με καθαρά τα χτυπητήρια του μίξερ, ξεχωρίζω τα αυγά και χτυπώ τα ασπράδια μερικά λεπτά σε μαρέγκα (με μια πρέζα αλάτι). Αφήνω στο ψυγείο.

Βάζω το βούτυρο και το λιώνω όχι να κάψει. Το ρίχνω στο μπολ που θα χτυπήσω τα υλικά μαζί με την ζάχαρη και χτυπώ ως να λιώσει η ζάχαρη. Ρίχνω και το γιαούρτι και συνεχίζω το χτύπημα.
Σταδιακά ρίχνω το αλεύρι, αναλλάξ με τους κρόκους. Προσθέτω το ξύσμα λεμονιού. Θα γίνει μία σφιχτή ζύμη (μην τρομάξεις), ρίχνω και την μαρέγκα και ΑΝΑΚΑΤΕΥΩ ΜΕ ΚΟΥΤΑΛΙ.
Βουτυρώνω την φόρμα και ρίχνω το μείγμα. Ψήνω στους 180 βαθμούς στον αερόθερμο φούρνο για ¾ της ώρας. Γενικά σε μέτριο φούρνο όχι δυνατό.
Αν θέλεις να δοκιμάσεις πως είναι έτοιμο (αν και είναι) βυθίζεις το μαχαίρι κατά το γνωστό τρόπο (να βγεί στεγνό).
Αφήνεις στο φούρνο για ¼ της ώρας ακόμη και μετά βγάζεις και γυρίζεις ανάποδα την φόρμα σ’ ένα δίσκο, που τον έχεις στρώσει με σανιτας φοϊλ.


Περιμένεις να κρυώσει και στολίζεις με άχνη ζάχαρη ή με σιρόπι σοκολάτας (οδηγίες επάνω στο φακελάκι).
Καλή επιτυχία και καλή όρεξη !!!

... άντε πάλι!!!!

H πόλη επιστρέφει την ωμή πραγματικότητα της, σιγά σιγά. Τα λέω εγώ, αλλά ποιός με ακούει. Μια χαρά πάτε στις εξοχές και στα χωριά σας. Χάθηκε μια φορά, μια χρονιά να μείνετε εκεί... ΟΟΟΟΟΟΟΧι, εδώωωωωωω, στο άστυ. Τι να κάνω... πρέπει να σηκώνομαι πιο πρωί, να οδηγώ βρίζοντας η μισή έξω απο το παράθυρο και να φθάνω αργοπορημένη στο γραφείο.
Κι άντε να μην είναι η κουζίνα εκεί ελεύθερη να φτιάξω καφέ του μπός. Ασε που μόλις με βλέπουν να βγαίνω απο το ασανσέρ, ανοίγουν δρόμο, αλλά λέμε !
Τι έλεγα? Ναι πως γυρίσατε όλοι. Το παρατήρησα κι εχθές το βράδυ. Ευτυχώς και μούκοψε κι έκλεισα τραπέζι, τηλεφωνικώς σ' εστιατόριο, γιατί τα 20άρια, είχαν κάνει κάθετη εφόρμιση!!! Ηθελα να δουν τιβί με το φαί μαζί! Δεν θ' ανοίξουν οι σχολές? Δεν θα σας ξαναδούμε!
Υστερα, αντί να κατέβω την Κηφισίας με 100, κόλλησα σε δυο φανάρια. Μα στις 11.20, τι κάνατε όλοι έξω? Και οι ενήλικες, διακοπές πήγατε, κρίση έχουμε, λεφτά δεν έχουμε, κλαίγεστε γιατί σας κόβουν τα επιδόματα, ραπανάκια για την όρεξη, φαγητά έξω μου θέλετε και βενζίνη για τις μετακινήσεις.
Ασε σήμερα. Σταματώ το πρωί να πάρω τα περιοδικά της μητέρας, υπόθεση ενός διλέπτου και πιάνω κουβέντα με τον ψιλικατζή. Καλά, μην φανταστείς. "καλό χειμωνα, πως πέρασες" και τέτοια. Πιάνω με την άκρη του ματιου μου μια κυρία, να περιμένει έξω απο την πόρτα και να χτυπά νευρικά την μύτη του παππουτσιού. Απτόητος ο Ηρακλάρας, που την βλέπει, μιλά μαζί μου. Μπαίνουμε μέσα χαχανίζοντας και μπροστά στο ταμείο, βρίσκεται άλλη μία με τα περιοδικά της ακουμπησμένα να πιάνουν τον τόπο. Αφού είχα προτεραιότητα.
Η άλλη έχει μπεί πίσω μας και βιαζεται "μπορώ να πάρω...." σιγομουρμουρίζει και της απαντά "... η κυρία έχει σειρά"... Γυρίζει και φεύγει... Του δίνω τα περιοδικά και η άλλη δυσανασχετεί "μα περιμένω" "μετά την κυρία", της πετάει ο μεγάλος. Ε, αφού είχα προτεραιότητα.
Καλημερίζω και φεύγω. Φτού γμτ!!! θυμάμαι... πως αυτές είναι οι καθηγήτριες απο το απεναντι σχολείο. Κααααθε πρωί βιάζονται στον φούρνο, παίρνουν την σειρά, χτυπάνε την μύτη του παπουτσιού κάτω συνεχώς να τους γίνει το δικό τους. Μωρή επειδή έχεις πτυχίο, είσαι ανωτέρας υποσταθμης, πούλεγε κι ο Ψαθάς, δια στόματος Σουσούς?
"Δηλαδή κυρά μου, θα μας πηδήξεις κιόλας?" είπα σε μια, ένα πρωί... που πήρε το κουλούρι κυριολεκτικά μέσα απο το χέρι μου, απλώνοντας την χερούκλα της πάνω απο τον ώμο μου.
Επειδή τις προσκυνάνε τα παιδια, πρέπει όλοι? Ναι και τα παιδιά, σιγά την υπόλειψη που τους έχουν... Μα γι αυτό...!!!
Απο την άλλη εβδομάδα, θα βγούνε και οι αργοπορημένες τρελλομανάδες-μαινάδες, που θέλουν να σε πηδήξουν στο μονόδρομο για να πάει ο βλαστός στο σχολείο. Και φωνάζουν και χτυπάνε τις κόρνες μες το Ψυχικό... α, δεν δίνω σημασία πιά. Με πόσο θα πας κυρά μου, πάω με 50 με προσοχή, απο που θα περάσεις, πιο γκάζι να πατήσω να πάω που... Τι ώρα θα το κοκκαλώσω και δεν θα κουνιέται, θ ανοίξω και το καπώ να κοιτώ... ποιά θα βάλω να κάνει όπισθεν, δεν ξέρω. Αμα, τόχω τάξει...
Δεν ακούτε, δεν ακούτε. Ηρθατε όλοι εδώ πάλι! Μια χαρά είμαστε... Με τα γκάζια μας, με την ησυχία μας στα μαγαζιά, στις βεράντες... βρίζετε βρίζετε, αλλά όλοι εδώ μαζεύεστε! Κατσ, στου χουριό!
+++ παραπάνω η Πανεπιστημίου, διπλής κατεύθυνσης, σε ώρες αιχμής τα παλιά χρόνια. Βλέπετε πως την καταντήσατε?

Τι σ' κάνω μάνα 'μ?

Απο την εποχή της νιότης, που διάβαζα Αρλεκιν και Νορα, έχουν περάσει δεκαετίες συναπτές. Ανακάλυψα τα Νορα, όχι στο σχολείο αλλά αρκετά μετά, το 81, στην βιβλιοθήκη του καραβιου, όπου τρείς μήνες τι άλλο πια να διαβάσω εκτός απο την Ταβέρνα και τους Αθλιους, πέρασα και καμμια 100η Νόρα.

Το τι θεληματικά πηγούνια, το τι τετράγωνοι ώμοι, το τι γκριζοπράσινα (είχαν πέραση.. τοτε), μάτια, που σπίθιζαν, το τι λεπτές αέρινες φιγούρες, με μακριά καστανοξανθα μαλλιά, τι λεπτεπίλεπτες υπάρξεις, τι αγκαλιές που έκλειναν στο δασύτριχο στήθος την ηρωίδα, επιτέλους, να αναφωνίσουμε όοοοολοι μαζί, τι κρόταφοι, τι ζυγωματικά, τι χέρια, τι πόδια, φιλια με γεύσεις φρούτων και λιακάδας, τι, τι, να πρωτοθυμηθώ. Αντε και καμιά φλογισμένη σάρκα, πότε πότε.

Με τα χρόνια ως τα 25-27, δεν νομίζω παραπάνω, είχα καταφέρει να διαβάσω όλα τα Νόρα, που κυκλοφορούσαν και είχα χάσει. Με τα Αρλεκιν (ξεχνιέμαι) δεν είχα προκοπή. Τα άλλα ήταν στο φόρτε τους. Οταν θέλαμε να πούμε για μια ιστορία λίγο παραπάνω πιπεράτη, λέγαμε το νούμερο του βίπερ και συνεννοούμαστε. Οπότε μια ολόκληρη παρέα, ένα απόγευμα ολάκερο, μπορούσε να απαγγέλει νούμερα. "112", έλεγε η μία και πέφτανε σ' ονειροπόληση οι άλλες. "145", ξανάλεγε μετά απο νιρβάνα άλλη, κι άντε πάλι απο την αρχή... έτσι πέρναγαν οι ώρες, εκείνα τα χρόνια. Εντρυφόντας στις αμερικανιές χρόνια αργότερα, διάβασα διάφορες συγγραφείς. Τόμοι ολάκεροι με ιστορίες, για να μην φεύγει η γλώσσα και να εμπλουτίζεται με φράσεις. Δύσκολα τα νοήματα, καταλαβαίνετε. Οι τετράγωνοι ώμοι σκέπαζαν, με την σκιά τους, νεραϊδένιες υπάρξεις και υποθέσεις απο το παρελθόν, έρχονταν να ταράξουν ευτυχισμένοι γάμοι. Τέτοια πράγματα. Οι Αμερικάνες έχουν κι ένα στυλ, που γράφουν.

Εκείνη που είναι αξεπέραστη, όμως είναι η αγγλίδα γιαγιά της Νταϊάνας, να μουρχόταν και τ' όνομα, που διάβαζα όταν ήθελα ένα λούστρο στο Αγγλικό μου. Αυτήν την διάβασαμε και σε μετάφραση στα Νορα.

Νόρα, παιδί μου ήταν το βίπερ. "Βίπερ Νόρα" και "Βίπερ Αρλεκιν". " Μ' ένα Αρλεκιν, ξεχνιέμαι" ήταν η διαφήμηση. Εκείνο που δεν είδα πουθενα μα πουθενά τόσα χρόνια, τόσα που διάβασα σε δυο γλώσσες και τρεις διαλέκτους, ήταν οι τσόντες.
Παίρνω ένα μαζί μου, όοοοχι απο τα παλιά, αυτά είναι ευλαβικά στο μπαούλο φυλαγμένα. Ενα καινούργιο Αρλεκιν, που κυκλοφορεί κάθε 2 μήνες, προς ενημέρωσή σας και πριν κοιμηθώ άνοιγα 4-5 σελίδες. Ααααα, τι ωραία, που ήταν ... τι περιγραφές, άρχισα να ξαναθυμάμαι τα νειάτα μου. Ως που.... ως που... φτάσαμε στην πολυπόθητη σκηνή. Ε, δια καφαλοκλειδώματος, θα την έριχνε, δεν γινόταν. Αν ήθελα να δω γιου πορν, ήξερα που θα το βρώ. Εδώ, είχε τέτοια φραστική εμπάθεια, που νόμιζες πως γίνονταν δίπλα σου όλα. Κοιτάω ξανά, μπας και κάνω λάθος.... τι διάλο διάβαζα? ενα εποχής. Ε, γμτ, τι τσόντα ήταν αυτή. Τι του έπιανε και τι της άφηνε. Τι του κουνούσε και τι της δονούσε. Πως την τραβούσε πάνω στο δασύτρυχο (αυτό δεν άλλαζει με τίποτα φαίνεται), το πως διάβαζε το κορμί του με... α, αααααα! Τι εντάσεις ξυπνούσαν οι σάρκες κάτω απο τα χέρια του. Με τι επιδεξιότητα, καταγινόταν να της βγάλει την πουκαμίσα (μα κυρά μου που πας με την πουκαμίσα, κι εσύ). Που δεν ανεβοκατέβηκαν τα χέρια της, που δεν βυθίστηκαν τα δόντια, τι ήλιοι που έκαιγαν (μωρέ που τους είδαμε μεσάνυχτα?)..
Οι σκηνές εξελίσσονταν σε σκληρό πορνό, σε περιγραφή. Ρε που τάχαμε ξαναδεί εμείς αυτά. Εμείς διαβάσαμε και διαβάσαμε. Τέτοια αίσχη... α, πα, πα, η ηθικολόγου Παρθεναγωγού, ξύπνησε μέσα μου. Εκλεισα το βιβλίο και δεν έμαθα και τι απόγινε. Τι θα γινόταν θα μου πεις. Την παντρεύτηκε, ως συνήθως, ναι ρε σεις, έκλεψα!!! Ε, όχι quelle decadence, αν ήθελα τσόντα θ' άνοιγα τον πισί, όχι το Αρλεκιν για να ξεχαστώ. Μ" αυτό δεν ξεχνιέσαι μάνα μου. Μ' αυτό κάνεις τ ακατανόμαστα, επι τόπου.
Σε κανένα, μα σε κανένα απο αυτά, ποτέ δεν είχαμε διαβάσει τσόντα. Κάτι πιπεράτα και αυτά πολύ μας ήταν. Αν καμμια μεγαλύτερη θυμάται κανένα νούμερο να το πει τώρα βρε σεις!!!! χα χα χα !!!!

Κι όποια θέλει να διαβάσει να μορφωθεί να της το κάνω δώρο ! Οχι δεν το διάβασα Αγγλιστί. Ελληνιστί το διάβασα. Την γλώσσα την εξασκούσα απο το πρωι ως το βράδυ και τούμπαλιν, δεν μου έλειπε. Ελληνικότατα, σε μετάφραση και πλούτισα το λεξιλόγιό μου!

Οι περσόνες!

Μέσο ανεύρεσης εργασίας, μέσο προώθησης εργασίας, μέσο επίδειξης γνώσεων, μέσο, μέσο, μέσο μέσο... δεν ξέρω πιά τι είναι το διαδίκτυο.
Ο καθ' ένας ότι θέλει κάνει. Μοναξιά, που νομίζει πως θα την λύσει εδώ μέσα, απελπισία, που νομίζει πως οι υπόλοιποι είναι ψυχολόγοι, ανδρας μόνος ψάχνει, γυναίκα μόνη ψάχνει... για να μην επεκταθώ με κοσμητικά επίθετα και μου πει πάλι ο Αθεόφοβος, πως γύρισα ετοιμοπόλεμη απο το Αφγανιστάν!
Χαζή δεν είμαι ξανθιά μόνο!
Μάθαμε παααρα πολά εδώ μεσα τόσα χρόνια. οοοχι δεν πρόσθεσα τίποτα στις γνώσεις μου. να περνά η ώρα και δεν διαβάζω τα κατεβατά κανενός. Δεν μπορώ. Οτι εύκολο και διαγώνια. Η ζωή είναι έξω. Οτι προλάβω το πρωί που σε διαλείμματα, για να ξεδίνω πέφτει το μάτι κάτι ή γράφω κάτι.
Φύση καχύποπτη όμως, έχω αρχίσει και βλέπω πίσω απο τις γραμμές. Πολλοί παρουσιάζουν κάτι άλλο. Πίσω απο την ανωνυμία, όλα τα παιγνίδια επιτρέπονται. Και η ζωή είναι ένα παιγνίδι τους είπαν και μπορούν να παίξουν ελεύθερα. Και ποιός τους εμποδίζει και ποιός νοιάζεται... Κανείς ουσιαστικά. Εμένα δεν μ' αρέσει να με κοροϊδεύουν. Και με όσους συναναστράφηκα και γνώρισα δεν έπεσα έξω (είναι και το κληρονομικό χάρισμα !!!), αλλά είναι και κάποιοι που φυτρώνουν και χώνονται και ... και με υποψιάζουν. Θα μου πεις, μην τους δίνεις σημασία. Εγώ όχι, δεν θα πέσω στην παγίδα κανενός μαλάκα!!! Αλλά να προσέχουμε λίγο το ποιός μας επισκέπτεται τι γράφει σ' εμάς και τί εδώ κι εκεί!!
Θα μου ξαναπείς, αν ήταν να λύσουμε σταυρόλεξο, δεν ανοίγαμε το Internet. Εγώ ελάλησα και αμαρτία δεν έχω.
Το ωχ, αδελφέ που χαρακτηρίζει εμάς τους έλληνες, καμμια φορά δεν είναι έτσι. Καλό να ξέρουμε με ποιόν έχουμε να κάνουμε.

φωτογραφία ? ε, τι θέλετε, ν' ανεβάσω άβαταρ μπλόγγερ, που έχουν άλλη προσωπικότητα? χα χα χα χα !!!

** δυο κουταλιές βύσινο λιγότερες, τιμωρία μου για τις κακίες που γράφω.

Ενας σεισμός στην Ν. Ζηλανδία

Mια ευχή απο όλους μας για τους φίλους μας στην Ν. Ζηλανδία, την Artanis και την οικογένειά της, που ένας σεισμός 7.0, σας τάραξε ξημερώματα Σαββάτου, προ δύο ωρών εδώ, 4 το πρωί εκεί.

Ελπίζουμε να είστε απολύτως ασφαλείς. Η σκέψη μας κοντά σας.
Περιμένουμε τα νέα σας.
Στέλνουμε φιλιά και μια αγκαλιά για όλους !

S.N.O.B.!!!

Κατηγορούμαι ότι έχω μια ψιλομυτίαση για όλα. Ε, κληρονομικό χάρισμα απο την γιαγιά Βασιλικούλα. Οταν οι άλλες βόσκανε κατσίκες, εκείνη πήγαινε σε γαλλικο σχολείο!! Την έχω, και την καμαρώνω. Την ψιλομυτίαση, βρε, την γιαγιά την χάσαμε το 84!
Αντεεεε, όλοι ίσα κι όμοια είμαστε!! Οχι βέβαια. Ο αρακάς και το κουκί? άσε πια το ροβύθι...! χι χι χι !!!

τι πίνω? Εγώ τίποτα, μόνο νερό άντε και καμμια λάϊτ γιατί μ 'αρέσει η γεύση της. Οταν έχεις ζήσει μια ζωή γεμάτη, τι να σου λείπει πιά? Ασε που βαριέμαι να κάνω τα ίδια και τα ίδια. Οπότε... οπότε, τι να περιγράψω "πως πέρασα στο ταξίδι". Το πρώτο ήταν ή το τελευταίο. Ζω για τις στιγμές και πάλι καλά. !!!
όταν πρωτάνοιξε το Ολυμπιακό στάδιο, βλέπαμε αγώνες και συναυλίες, και παρκάραμε στον περίβολο. Σιγά μην περπατήσω η κοντέσα τώρα να πάω να δω ! Και τι έχει ο VIP, περισσότερο απο εμένα. Απο ποιό Νέστο έχει κατέβει, και μούγινε φίρμα στην Αθήνα και πάει ως την κερκίδα με το αυτοκίνητο. Διότι εγώ Φυλής και Φερρών. Στο Νέστο δεν έχει δρόμους. Καλά, καλά, μην παρεξηγηθούν οι βόριοι. Ούτε στο Κόρθι Ανδρου έχει δρόμους. Εκεί είχαν η γιαγιά το εξοχικό απο την μητέρα της!!! Μιλίζαβους τους ανεβαζε και μας έμεινε και γελάμε!!!

Σνομπισμός του κερατά με διακατέχει και πολύ καλά μου κάνει!
Ανοιξα στον Καναδά ένα Hello, περιοδικό ντε, για να διαβάσω κάτι και εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα πως τόσα χρόνια που διαβάζαμε με την μαμά ένα ξενόγλωσσο παρόμοιο, εγώ να μην χάνω την γλώσσα και εκείνη ναααα... "ενημερώνεται", μια χαρά κάναμε.
Μωρέ ποιές είναι όλες αυτές οι τσουλαρίες που κάνουν πασαρέλα και φωτογραφίζονται? Απο πιο χωριό έχουν κατέβει και τι το παίζουν? Αγραμμάτου και βλακισμένου γωνία με το "μν μου, βγάζω λεπτά". Α, δεν μπορώ να πω, τίμιο επάγγελμα, αλλά την Ιωσηφίνα δεν την είχα δει στα περιοδικά. Ναι μωρέ, όχι Ιωσηφίνα (καλή κι αυτή) πως την λέγανε, η Γαβριέλλα... Κι αυτή τίμιο επάγγελμα έκανε...Ούτε έβγαινε στο ραδιόφωνο.

Τώρα έχουμε και τα μπλόγια... Και η κουτσή Μαρία, και η κάθε μία περσόνα (κρυφή και φανερή), έχει μπλόγκ. Περσόνα εννοώ, πως μπορεί να είναι άνδρας και να γραφει γυναικεία και αντιστρόφως και τάδαμε κι αυτά!!! Και χαίρομαι που υποψιάζομαι κι άλλα. Γιατί χαίρομαι? Γιατί μου μπήκαν οι υποψίες κι όταν ξεσκεπαστούν, θα δικαιωθώ πάλι!!! χι χι χι !!
Εύκολος τρόπος προβολής. Είπα κι αλλωτε πως η μισή μπλογκόσφαιρα, γράφει βιβλία και η υπόλοιπη γράφει ποιήματα με απότερο σκοπό να τα δει να εκδίδονται ή να γράφουν οι Φανφάρες σχόλια! Και στο φατσαμπούκι. Οσους επώνυμους έχεις φίλους, τόσο ανεβαίνουν οι μετοχές σου. Μη χ@@@ !
Δεν καταλαβαίνω τίποτα πιά στα χρόνια μας. Και δεν θέλω να καταλάβω. Εχω ντουλαπάκια για την κάθε περίπτωση και ... μισό να απαντήσω ως morning glory, στο προηγούμενο.... διότι στέλνουν μηνύματα και συνεχίζω...
και βάζω την κάθε περίπτωση αρχειοθετημένη! Και βαριέμαι. Ναι, τάχω κάνει όλα και μόνο τα περίεργα με εξητάρουν. Τα υπόλοιπα.... δια τον Λαουτζίκο, που έλεγε και η Σουσού!

γειά σας, γιατί μου προέκυψε κάτι ενδιαφέρον και βιάζομαι!
Δεν ανεβάζω φωτογραφίες, γιατί είναι χρονοβόρο, κι ο χρόνος μου είναι πολύτιμος ετούτη την εποχή!
μάτς! απο γλυκό κεράσι
κεράσι δίνεις μαρή Νερένια δώρο στο καφέ σ' όποιον κερδίσει?
ή βύσσινο?

I am a περικοκλάς !!!

Είμαι λέει περικοκλάδα. Μωρέ κατι ελληνικές λέξεις που έχουμε! Αντε τώρα...
Ενώ στα αγγλικά "morning glory"
και Morning (δεν μ' έχει δει το πρωί...γι αυτό...) και glory. A, αυτό ο γκλόρυ, σε ανηψώνει ρε παιδί μου. Σε κάνει άλλον άνθρωπο. Ενώ η περικοκλάς! τσ τσ τσ, κάτι που ΄σερνεται σ' ένα τοίχο, μου θυμιζει εμενα κι έτσι είναι. Κι αν δεν είχε το λουλούδι να με μπερδέψει, που δεν τόχω ξαναδεί, απο το φύλλο τι να καταλάβω. Την είδα την περικοκλάδα, αλλά δεν ήθελα να την πιστέψω....

Εχω να κάνω τεστ χρόνια. Οχι ΠΑΠ, ρε σεις, τεστ, τι φυτό είστε, τι άρωμα σας πάει, είστε πιστή στο άλλο μισό και τέτοια. Τα βαριέμαι. Αλλά τούτο δω, ήθελα να το φτάσω στο τέλος. Και δεν θυμώμουν που το είχα δει κιόλας. Το βρήκα στην φίλη....χμ...χμ.. μήπως θυμάμαι. Ελα Marilise, σ' εσένα δεν ήταν? Μυαλό είναι αυτό? Οτι θέλει κρατάει, ότι θέλει πετάει, ρεζίλι με κάνει... σουπα κοινώς.
Και το πήγα διακοπές, να μην το πήγαινα..... Του έβαλα εικόνες, του πήρα τόσα πράγματα, νάχει ν' ασχολείται. Μπαααα, τίποτα! Το ίδιο έμεινε. Μόλις πάτησε ελληνικό έδαφος, κόλλησε. Στα ίδια. Τα πρώτα τα δικά του τα παλιά.

Κι επειδή καιρός είναι να μαθαινόμαστε λίγοι λίγοι, για πάτε δίπλα πατήστε, κάντε το τεστ και πείτε τι λουλούδι είστε? Να γνωριζόμαστε λέω, σιγά σιγά !!!

Γμ τα Α.Τ.Ι.Α μου μέσα !

Κι εκεί που γυρνάς απο τα ψώνια ενθουσιασμένη γιατί ο ελβετικός σουγιάς, που άφησες ενθύμιο στο αεροδρόμιο του Κανααδά, μη χ@@@, προκειμένου να σε τρέχουν για τρομοκράτη (αφού τόχες ξεχάσει στην τσάντα σου, και δεν τόχαν βρει σε τρία αεροδρόμια, τος παν), είχε κανα εκατομμύριο και τον βρήκες, ίδιο με τον δικό σου, μόνο 35 ευρώ, πας ν' αράξεις βεραντιακώς να χαζολογήσεις.
Αλλά να μην ξεντυθείς πρώτα? Ενα τέρας πετά στο δωμάτιό σου και ανοίγεις το έξω φως, να βγεί απο εκεί.... ξεχνιέσαι όοοχι με Αρλεκιν... Ερχεται η μητέρα, ανοίγετε τα περιοδικά των βασιλικών γάμων, σχολιάζετε, ετοιμάζεται περιβάλλον, λούζεσαι κιόλας να στεγνώσεις κουρούπα (ναι ναι έξω στην βεράντα, σκοτούρα μου, ποιόν ενοχλεί το πιστολάκιον), ονειρεύεσαι πως θα απλωθείς απόψενες.. Εχει κι ένα αεράκιιιιι, ααααχ... Αμ δε...

Σε μία ξαφνική εφόρμιση, στο δωμάτιό σου, σε κοιτά πάνω απο το κουρτινόξυλο ο μουστουλουτζής. Τι'ν τουτ? Τέρας ιπτάμενο είπαμε... ΄Φωνάζεις τον πατέρα με την ειδίκευση στα αντιαρματικά, ως να κουνηθεί... βλέπεις και παθαίνεις, παίρνεις και καβάλα την ταβανόσκουπα και του την δίνεις. Ευτυχώςςςςςς και το καθαρίζει. Το σημάδι στον τοίχο, θάρθει η κοντή να το καθαρίσει. Εικαστική παρέμβαση ως τότε. "Στόπα, πως στα αντιαρματικά έχω πείρα".... σου λέει κιόλας. Ναι σιγά, μην ασχοληθώ εγώ. Ολη μέρα, το κυνηγούσαν λέει η μητέρα.. και δεν τόβρισκε. Κλείσε καμμιά πόρτα κυρ-Αννα. Ανοίγεις κιόλας το παραθυρόφυλο για να μαζέψεις το νερό του αιρ... Ναι σιγά, μην το μαζέψω. Βρε δεν πα να τρέχει στην αποκάτω. Χέστηκα. Σιγά μην ανοίξω την μπαλκονόπορτα... Να τ' αποτελέσματα. Ανατριχίαση.
Αντε και ξαναστρώνεσαι με το λαπιτόπι να παίξεις κανα παιγνίδι, να μιλήσεις στο τηλέφωνο, να φας τίποτα και εκεί που μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ευρίσκεσαι και θες να κοιμηθείς.
Σβββββββββββββββββιιιιιιιιιιιιιιν, άλλο αγνώστου ταυτότητος ιπτάμενο αντικείμενο με δυο μάτια τεράστια και πτερά να σε κοιτά. Απλώμενη η φορεσιά πάνω απο το φως. Ουρλιάζω εγώ, ΑΚΡΙΔΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ παράλληλα, βρίζοντας Θεούς τε και Δαίμονες, μ' ακούει όλη η μισοκοιμησμένη Κυψέλη, μαζεύω άρον άρον και πιο άρον δεν γίνεται, λαπιτόπι, φορτώνω της μανας που περνοδιαβαίνει τα κινητά, και κάτι ψιλά, μένει κάγκελο να με κοιτά "μα πως μπαίνουν μέσα..." κλείνω τηλεοράσεις σε χρόνο dt και συνεχίζω να ουρλιάζω. ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΟ ΒΑΛΕΙΣ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ. Κάργα φιλόζωη, αντί να τα διώξει τα μαζεύει μέσα. Ε, βέβαια, αν του ανοίξεις την κουρτίνα μπαίνει. Μετά το κυνηγάνε με τον καπιτέν και την ταβανόσκουπα. Ξεθεωμένοι, το βράδυ δεν έχουν όρεξη να ξαναπάνε σαφάρι για πάρτη μου!!!

Μα τι σπίτι, βρίζω τον καπιτέν που δεν έχει ψεκάσει πολλές ημέρες, τους μουστουλουτζήδες τέρατα, μας πως τα λέτε σπίτι σας, παλιά πέταγε κανείς και τα λέγαμε μουσαφίρηδες. Τώρα έφαγαν και μεγάλωσαν. Σιχτίρ απο κεί.
Γμ, την αψεκασιά μου, ο καπιτέν με το ακουστικό της τηλεόρασης στ' αυτί αποφαίνεται πως θα ψεκάσει αύριο, η μάνα, κλείνει το έξω φως, να μαζέψει και την μπουγάδα, για να ξαναμπεί το τέρας μέσα, μα δεν είχε άννοια πριν απο μια ώρα. Ξαναουρλιάζω εγώ, ξυπνάνε και οι υπόλοιποι Κυψελιώτες που έχουν ήδη γυρίσει πλευρό... "Κλείσε χριστιανή μου, τα μαζεύεις μέσα, με κοιτά σαστισμένη απο την γκαρίδα μου...
Εγώ κλαίω στο μπάνιο απο τα νεύρα μου και βουρτσίζω δόντια. Σιχαίνομαι, ανατριχιάζω και πάω για ύπνο. Ας το διάλο με τα ιπτάμενα... δεν μπορώ, με πιάνει κάτι. Θέλω τον υάλινο κώδωνα παντού. Και ψέκασμα. Με χιλιάδες δηλητήρια να μην πλησιάζει τίποτα στην βεράντα. Οπως πάντα. Και χέστηκα και για το περιβάλλον. Αυριο μόλις φύγω, είπε θα ψεκάσει. Οχι ας κάνει κι αλλιώς. Εχω ξυπνήσει. όλη την περιφέρεια, τέως διοικήσεως πρωτευούσης.
Κλείστε τα παράθυρα, καλού κακού. Δεν εγγυώμαι τι βάζει μέσα αλλλλλάαα, δεν έχουμε
μήτε καρφίτσα πετάμενη, στην βεράντα. Αρα κατι αποτελεσματικό χρησιμοποιεί.
Αντε καληνύχτα. Ηταν που θα κοιμώμουν νωρίς σημερα, γμ τον μουστουλουτζή μου μέσα.

Ηθελα να σας τραβήξω βίντεο τον καπιτέν με το εσωβράκιον νούμερο 455 ριγε΄την απόχρωση και την ταβανόσκουπα ανα χείρας να δολοφονεί το τέρας, αλλά δεν πρόλαβα. Δρα σας Γιαπωνέζος στον πόλεμο, τούχει μείνει απο τις ταινίες...
Οπότε χωρίς φωτό το ποστ, γιατί δεν βρίσκω και την ανάλογη

Καλό μας μήνα !