δεν έχει όρια. είμαι φοβερή, σε σημείο που ανησυχώ με τον εαυτό μου. Τόση καχυποψία ούτε ο Πουαρώ, η Αγκαθα και ο Μπέκας μαζί! Τι είναι ετούτο που βλέπω πίσω απο τα πράγματα και τις καταστάσεις. Το τι σενάρια, κάνω... χαμένη πάω. Στην Σκότλαντ, θα ήμουν καλό λαγωνικό.
Το δεν περιεργότερο όλων είναι πως πέφτω και μέσα. Εκεί που μου λένε "μην μιλάς πιά, ότι λες, γίνεται". Δεν το θέλω. Κοιτώ πίσω απο τις εικόνες. Αυτό δε με τα σενάρια.... ποιός Φώσκολος και ποιός Σπήλμπεργκ... είναι αιώνες πίσω...
Και με τους ανθρώπους ακόμα χειρότερα. Βλέπω κάποιον και αφήνομαι να κοιτώ απο μακριά, το μυαλό ταξιδεύει σε κινήσεις και λέξεις, το συμπέρασμά μου είναι το χειρότερο. Ξέρω ποιόν έχω απέναντί μου.
Για φαντάσου, έναν ντεντέκτι, με την καμπαρντίνα και τον γιακά σηκωμένο και το καπέλο κατεβασμένο στη μύτη και το μαύρο γιαλί ? σ' ένα τέτοιο πράμα φέρνω.
Α, πα, πα, δεν είναι καλό ετούτο. Απορρίπτω στη στιγμή ανθρώπους που οι άλλοι τους κάνουν παρέα χρόνια με την έκφραση "να τον λουστείς' και τελικά αποδεικνύομαι αληθινή.
Δε 'ν καλο ετούτο. Γιατί δεν με αφήνει να αφεθώ να χαρώ τίποτα. Με το μικροσκόπιο στο μάτι είμαι. Το ξέρω. Αλλά δεν μπορώ να κάνω και διαφορετικά. Αυτή είμαι. Ως εκεί που νευριάζω τόσο πολύ με την καχυποψία μου, που με τιμωρώ εγώ πιά.
κι εδώ μέσα, μην το πάρετε πάνω σας, για μια δυό περιπτώσεις έπεσα έξω. Γιατί δεν τόψαξα και δεν έδωσα σημασία.
Είμαι πολύ περήφανη που έχω αυτό το ελάττωμα... χα χα χα !! Εχω κάτι να ασχολούμαι στο κάτω κάτω... Κάνω σενάρια να έχω να μου βρίσκονται.
στο εξοχικό σήμερα τάχω πάρει! με κράνος μόνο τις επισκέψεις σας ! προειδοποίησα!
