Καλή Πρωτομαγιά

Μ' ονείρατα και χρώματα

να γεμίζει η ζωή σας!

Συναντήσεις

Οι συναντήσεις με τους συμμαθητές του Δημοτικού (που πρόσφατα αποφοιτήσαμε), όλο και αραιώνουν. Και μερικοι βαρέθηκαν, κι άλλοι είναι αδιάφοροι. Οταν χτυπήσω, κατά τα κέφια μου, συναγερμό συναντησης, τσακίζονται όλοι. 12 χρόνια η ίδια ιστορία. Φιλίες που ξαναγιναν, άλλες που έγιναν απο την αρχή.. Μια αγκαλιά ζεστή και ένα χαμόγελο για τους άλλους.



Απόψε μιλούσα σε ένα παιδί απο το φατσαμπούκι που τελείωσε το ίδιο δημοτικό μ' έμενα. τρείς τάξεις μικρότερος.


Δεν φανταζόταν τι θα "πάθαινε" όταν δειλά δειλά μου έστειλε το τηλέφωνό του να επικοινωνήσουμε γιατί τους είχα ξεσηκώσει με τις παλαβομάρες μου και τα σχόλιά μου και τις φωτό απο την αυλή του σχολείου!!!


Του τηλεφώνησα, και μετά το πρώτο τέταρτο, έχοντας κοινά, μια γειτονιά, ένα σχολείο, αρκετούς γνωστούς και μια πλατεία, όπου τα γόνατά μας, έφαγαν χαλίκι, τον άκουσα να απλώνει να ανοίγεται να γελά τρανταχτά, να το ευχαριστιέται.


Οταν του το επεσήμανα, είπε πως ναι. Ηταν καλύτερα. Είχε εκείνο που λέμε "ηλίθιο χαμόγελο" όταν ακουμπάμε στα παλιά και περνάμε καλά. Είχε ζωηρέψει, είχε ξεσηκωθεί, είχε ενθουσιαστεί, ήταν ένας άλλος, απο αυτόν που άκουσα στην αρχή.
Χαίρομαι. Μακάρι να ζήσετε αυτό που έχουμε ζήσει εμείς η τάξη του 72 του "ένδοξου" δημοτικού 32, Αθηνών στην πλατεία Βικτωρίας και να βρίσκεστε και να μένετε φίλοι.

Δεν το αλλάζω με τίποτα. Και η χαρά μου είναι διπλή, όταν το ζούν και άλλοι.

Δημήτρη μου, δεν θα κοιμηθείς απόψε, είμαι σίγουρη. Εχεις τόση χαρά, που φτάνει ως εδώ! Ανάβεις τσιγάρο και αναπολείς. Ξέρω πως θα μου στείλεις μεηλ να μου περιγράψεις.
Μήπως μου κολλάει ύπνος εμένα? Θυμήθηκα τόσα πολλά κι εγώ.
Και το ηλίθιο χαμόγελο αύριο? Μες την τρελλή χαρά απο το πρωι θα είμαι...
πάω να κάνω ένα καφέ να απολαύσω αναμνήσεις.