Διάβασε παρακάτω.
Το γνωρίζουμε όλοι καλά, πως την "καταντήσαμε" διότι αρχής γενομένης απο τους πολεοδόμους και τους νομικούς, μπάχαλο την εκάμανε. Εχθές το βράδυ, πήρα ακόμη μια σύγχιση! Προτιμώ να μην κυκλοφορώ και βλέπω τα χάλια και στεναχωριέμαι, άλλα έπρεπε να πάω ως την Αίγλη του Ζαππείου. Δεν έπερνα το τραίνο να πάω Εβρο, καλύτερα!
Η γνωστή Αίγλη, καφέ εστιατόριο και ο γνωστός καλοκαιρινός κινηματογράφος δίπλα!
Με είχαν πληροφορήσει πως έχει πάρκινγκ! Μάλιστα ! Είχα μείνει στο παρκινγκ για τον κινηματογράφο, που έμπαινες απο Ηρώδου, συγκεκριμένες ώρες. Κάποτε.! ναι καλά.
Ρώτησα την ευγενική κυρία που με κατατόπιζε, τηλεφωνικώς, αν το παρκινγκ ήταν δίπλα στις παλιές κούνιες... η απάντησή της ήταν"είμαι 6 μήνες εδώ, δεν ξέρω" Τις κούνιες εκεί τις έκοψα, απο που μπαίνει το ζώον!!! Επίσης μου έκανε εντύπωση, που μίλαγα με τους μέτρ και κανεις δεν ήξερε πως ήταν η Αίγλη πρώτα... Βλάχοι, άμα σας λέω... μου λέτε... διάφορα και με κράζετε ! Καλάααααα !
Εφθασα περί την 7.30 απογευματινή. Στην Β. Ολγας, όπου αν δεν προσέξεις, σεφαγε ο τράμης. Μπάρες μπροστά μου κλειστες. Περιμένω, περιμένω, περιμένω και προσπαθώ να βρω το τηλέφωνό μου να τηλεφωνήσω να δω τι γίνεται και πως ανοίγουν. Ανοίγει για λίγο η μία και μου κλείνει, ανοίγει η άλλη ξανα τα ίδια, έρχεται κι άλλος απο πίσω μου, οπότε ανοίγει η μπροστινή μου μπάρα διάπλατα. Ενας φακός αναβόσβυνε στην ανηφόρα, και με προσπέρασε ο άλλος, τρεχαλητός για εκεί. Ακολουθώ. Αλλες μπάρες... λέω πως πήγα να δω τις αίθουσες και παρκάρω στο πλάι. Σ' απόσταση αναπνοής απο το Μέγαρο και τις καθέκλες του καφέ.
Απογοητεύτηκα. Ολη η ανηφόρα ως εκεί που είναι η Αίγλη, γεμάτη αυτοκίνητα. και μπροστά στο μέγαρο, άντε απέναντι μεριά. Μ' έπιασε θυμός, κλάμματα, θυμήθηκα μια φωτογραφία, που έχω ίσαμε 5 ετών με τις θείες, σ' εκέινη την ανηφόρα, (κατεβαίνοντας εμείς) απο τον πλανόδιο φωτογραφο. Τώρα ήταν γεμάτη αυτοκίνητα.... γμτ. απογοητεύτηκα.
Κοιτούσα γύρω. Κάτι μου θύμισε την Αίγλη, κάτι δεν μου θύμιζε. Που είναι η Αίγλη που περάσαν όλα τα παιδικά μου? Που περάσαμε τόσες απόκριες μασκαράτες, τόσες κυριακές πρωϊνά.. χωρίς αυτοκίνητα? Με ταξί πηγαίναμε, μην της κουραστούμε της μαμάς, ειτε στην Αίγλη, είτε στον κήπο και γυρίζαμε με ταξί. Η πηγαίναμε με το τρόλλευ και γυρίζαμε με το ταξί, κουρασμένοι απο την "καλοπέραση" και το τρεχαλητό. Αυτοκίνητο Βικτώρια-Ζάππειο, δεν χρειαζόταν ποτέ. Ούτε τώρα. Κι αν, στην χειρότερη... δεν πας. Δεν χαλάς το πάρκο, για να το κάνεις πάρκινγκ. Σκάβεις, όπως στην Βουλή. Κι αν δεν μπορείς, λίγο πιο πέρα. Δεν είναι πολιτισμός αυτό.
Απογοητεύτηκα. Επρόκειτο να κάνω μια συνάντηση εκεί. Δεν θέλω να ξαναπατήσω. Δεν μπορώ να το βλέπω έτσι. Δεν μοιάζεις σε τίποτα Αθήνα μου, με την παλιά δική μου Αθήνα!
** Ομοίως δεν είναι πολιτισμός, να πουλάς το πεδίο του Αρεως στον κύριο Κυριακού για να κάνει στάδια! Εχει οικόπεδα, να τα αγοράσει να τα φτιάξει. Ναι, στην γειτονιά! και να μην πειράξει το πάρκο των παιδικών μας χρόνων.
Τίποτα δεν μοιάζει ίδιο, πιά !
* οτι "πλήρωσα" ένα "ότι θέλετε" για να βγώ, σας το είπα? γμτ! να πληρώνω στα παρκινγκ στα εμπορικά κέντρα και όπου θέλω να πάω εγώ με την θέλησή μου. Αλλά τον κήπο των παιδικών μου χρόνων που τον κατέστρεψαν να τον πληρώνω? γιατί ρε γαμώτο? γιατί?
