Ερχονται, έρχονται!!!!!

Tα δώρα, παιδί μου, τι θαρχόταν, τα αντιαεροπορικά, ο Θεός να φυλάει!!!
Ερχονται Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά με τα συνεπακόλουθα. Δώρα (εκεί εγώ - το μυαλό μου στα δώρα... που χάνω λόγω γιορτής, με βγάζουν με ένα), και τα κάλαντα (να μην ακούω...) και τα κουραμπιέδια και οι μελομακαρόνες και οι δίπλες.
Και μετά "αχ, πάχυνα". Ναι μωρή , πάχυνες, αφού κατέβασες μια πιατέλα μελομακάρονα για δοκιμή! Εφαγες μισό γουρούνι για το καλό.
Τίποτα απο αυτά δεν τρώω και έχω απο χρόνια να φτιάξω. Γιατί? για το καλό λέμε. Ναι σιγά, θα κουραστω εγώ να μου τα φάνε. Εδώ, με τα κέφια μου, κάνω τραπέζια. Οταν μαγειρεύω εγώ, θέλω να μένουν έτσι! Ατοφια για το μουσείο. Αμα μου τα τρώνε, νευριάζω... ναι ναι, τέτοιες δημοκρατικές διαδικασίες σπίτι μου. Ευτυχώωωωωωωωωωως που δεν έχω παιδιά. Δεν θάχαν δει χριστούγεννα και στολίδια.
Ααααααααααα, είπα στολίδια. Τα έλατα. Ναι καλά, σιγά μην στολίσω... ότι στόλισα στο μπλόγκ και πολύ είναι. Και απο τώρα, νωρίς νωρίς, όχι εκείνες τις ημέρες που στολίζουν όλοι !

είχε μια φαεινή ιδέα η μητέρα, τι θα κάνει για Χριστούγεννα (γιορτάζει ο πατέρας, θαρθούν η κόρη, ο γαμπρός και τα εγγόνια). Μμμμμ την ώρα που μου είπε, όλο χαρά, πως σκέφτηκε κάτι, ντάλα νύστα εγώ, της έκοψα την φόρα και απάντησα... "άσε με την προηγούμενη δουλεύω να σου λείπει! " Διότι σε μένα στηρίζεται... ναι καλά.
και συνέχισα "Πέρισυ που ετοιμάσαμε, πήγαμε τον Μίμη μας νοσοκομείο". "Φτύσε βρε" με κατακεραύνωσε. "Εγώ να φτύσω, αλλά βαριέμαι και μόνη σου δεν τα βγάζεις πέρα, θυμάσαι?". Θυμάται και το ξέρει, πολύ καλά. Τα καλά ξενοδοχεία, έχουν brunch, και πολύ μας είναι.

Γιορτάζει το όνομά μου, την Πρωτοχρονιά κυρίες και κύριοι.
Ολοι με ξεχνάνε, γιατί άλλοι ξενυχτάνε χαρτοπαίζοντας και άλλοι θεωρούν πως είναι η πρώτη του χρόνου. Εγώ πουθενά!
Γι αυτό κι εγώ το κατήργησα πολύ μικρή, μιας και η γιαγιά, μου έκλεβε την παράσταση... Δεν έχει γιορτή και ας τολμήσει κανείς να μου πει χρόνια πολλά εκείνη την ημέρα... Δεν με βρίσκει πρώτον και δεύτερον, θεωρώ πως είναι γρουσουζιά να σου λέει ο καθ' ένας χρόνια πολλά την πρώτη του χρόνου. Κάποιος γρουσούζης θα είναι, να σου χαλάσει ο χρόνος.
Οποιος θέλω κι αν!

Ετσι παίρνει ο χάρος και τις γιορτές και ή φεύγω ή σέρνω ένα αδιάφορο ύφος και ξεχνώ όλους τους εορτάζοντες, επίτηδες! την περσινή χρονιά, αγόρασα ένα έλατο, το έβαλα στο μπαλκόνι και έμεινε έτσι ως που βλαστημώντας την ώρα και την στιγμή, το κόψαμε με τον πατέρα και το πετάξαμε, αφού με παρακάλαγε κανα μήνα.... . Ναι χωρίς φωτάκια, σιγά μην θέλει και φωτάκια, στόλιζε ξεστόλιζε!

Αυτές είναι οι γιορτές μου. Πεισμώνω γιατί παίρνω ένα δώρο, ο Μίμης, μου αγοράζει δύο μόνο και δεν γιορτάζω. Γλυκά? Ολος ο κόσμος έχει την επωδό "αχ, κι άλλο? πολύ φάγαμε" Αει στο διάλο που θα κεράσω και γλυκό!
Εβραία με λέει η μανα μου. Απο παιδί. Ετρωγα μόνη πρωτοχρονιάτικο, για να μην πάω στην γιαγιά. Επαναστάτρια! Και όταν πέθανε η γιαγιά, δεν ερχόταν κανείς, γιατί μεγαλώσαμε, πιάσαμε τα 25 και όλοι κάπου ξενυχτούσαν. Και με ξεχνούσαν! ή νύσταζαν ή είχαν κόσμο σπίτι. Γιορτή εγώ? τίποτα!

Πάντοτε λοιπόν, έτοίμαζα ότι είχα να ετοιμάσω νωρίτερα, απο τώρα και μετά, το ξεπέρναγα!
Την πρωτοχρονιά, κάνω σχέδια για τα γεννέθλιά μου! τον Φλεβάρη. Εκεί αλίμονο ποιός θα με ξεχάσει!

Μπαστουνόβλαχοι γεννήθηκαν... όρνια θα πεθάνουν !

Δεν είμαστε άνθρωποι, πάει και τελείωσε. Είμαστε ξεχωριστή φάρα. Ελληνες! Τώρα το κατάλαβες, θα μου πεις. Οχι, τόχω συνειδητοποιήσει, πολλά χρόνια πριν, αλλά κάθε φορά, νευριάζω και "φουντώνω" περισσότερο. Πως λέει ο Παπαγιαννόπουλος "φούντωσες" φούντωσες", αυτό!

Οταν η παιδεία λείπει απο τα παιδικά σου, δεν πα νάσαι γιατρός, δικηγόρος, μεγαλο- όλα αυτά, επιχειρηματίας, δεν ξέρω τι στο διάλο άλλο, δεν θα μάθεις ποτέ, να φέρεσαι.

Καλά, μην μου την πέσετε, όλα τα φιλοζωϊκά συνεργεία, μαζεμένα. Το δίκιο μου τόχω. Tο είχε πει ο Μητρόπουλος πριν απο μένα. Παιδεία μουσική ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ.

Μουρμουράω? ναι. Παρακολούθησα μετά απο πάρα πολλά χρόνια, συναυλία στο ΜΜΑ. Ο μέσος όρος ηλικίας, άγγιζε τα 1000 έτη. Δεν βαριέσαι. Οπου νέος, φορούσε τζήν. Να μην ξέρει ο κόσμος να ντυθεί... τσ τσ τσ! Τος παν, αυτο είναι αλλού.

Στρώθηκαν τα διαμαντικά που λες, χτύπησαν δυο τρία κινητά, ξεχασμένα, κάθισαν ήσυχα οι μεγάλες ηλικίες και μπηκε το πρώτο βιολί με μερικά άλλα. Εκεί άρχισαν τα νεύρα μου να παίζουν.

Ρε μαλακοπίτουρες ελληνάρες. Το διάσημο πρώτο βιολί της Συμφωνικής της Βιέννης, σας έκανε την χάρη να σας χαιρετήσει. Και ο μουσικό και το βιολί, ιταλικό του 1700.... Βάρατε τα χεράκια, δεν κάνει κακό. Υποδέξου, πλήρωσες που πλήρωσες, μια απο τις μεγαλύτερες ορχήστρες της Ευρώπης! Δειλά εδώ κι εκεί κάτι χλιαρά παλαμάκια, λες και κόστιζαν. Οι περισσότεροι απο αυτούς είχαν ακριβοπληρώσει το εισιτήριο.

Τι περιμένει ο μουσικός? την υποδοχή και την αποδοχή! Εχουν χορτάσει θα μου πεις. Ενα ακόμη, παρατεταμένο περιμένουν και ένθερμο. Γι αυτό ζουννννννε λέμεεεεε!

Αντε και μπήκε και ο μαέστρος. Αντί να σίεται η αίθουσα απο το χειροκρότημα. Βρε, 86 χρονών, πόσο ακόμη θ' ανεβαίνει στο πόντιουμ... μια τέτοια διασημότητα, ο Ζωρζ Πρέτρ, χτύπα να πονέσουν τα χέρια σου. ΜΜΜΜΜ, οι μεγαλογιατροί... χλιαρότατα.. και κάτι κυρίες με το ζόρι. Τις βάραιναν τα δαχτυλίδια!!! Αει στο διάλο, να χαστουκίσω. Χορτασμένος είναι αυτός, αλλά αυτό το χειροκρότημα τον κάνει ν' ανεβαινει επάνω ακόμη στο πόντιουμ.

Αντε και τελειώνει, ότι εχει να τελειώσει και περιμένει το χειροκρότημα. Χλιαρότατον!! κι αυτό! Μα δεν μπορώ να σε καταλάβω. Αντί να σηκωθείς επάνω να χειροκροτήσεις, να βάλεις και καμμιά φωνή, μπράβοοοοοοοο, σε παρατεταμένη γωνία, μπά... τυπικά.

Και έρχεται η ώρα του "καλού" προγράμματος. Δυο απο τα μεγαλύτερα ονοματα μπαίνουν... Κλάπ κλάπ και ξανακλάπ! Μούρχεται να σφυρίξω, να ξεφωνίσω απο την χαρά μου, να σηκωθώ όρθια να το ευχαριστηθώ... Αλλά... μονη? μα γι αυτο ήρθα για να τις δω. Οι πιανιστες, οι καταπληκτικές αδελφές Λαμπέκ! ναι και, το ίδιο της κάνει της κυρίας Μαρίας, που δεν είχε που να περάσει την ώρα της και λεπτά έχουμε, πάμε Μέγαρο να μας δουνε. Διότι μας είδαν και είδαμε.. Ναι ναι!

Το ένα και μοναδικό μπράβο, που ακούστηκα όταν τελειωσαν, και ξεστόμισε κάποιος, ήταν ξενικό. Δεν ήταν ελληνικό. Η ίδια η ορχήστρα έδινε το σύνθημα για ανκόρ και μερικοί που αντιλάμβάνοντο περί τίνος επρόκειτο, παλαμάκιζαν. Δίπλα μου μια σειρά ολόκληρη, έμενε βουβή κι ακίνητη. Μουρχώταν να τους πλακώσω στα χαστούκια. Μα την παναγία δηλαδή. και στις φάπες, τους μπροστινούς !

Ανκόρ, και ανκόρ και ανκόρ! και το χειροκρότημα ήσυχο με ένα ελαφρύ κρεσέντο απο συγκεκριμένους. Αλλά δεν παρεσύρετο κανείς. Στούρνος ο μπαστουνόβλαχος, κι ας σπούδασε.

Εχετε ακούσει τι γίνεται έξω σε συναυλίες? οχι, έχετε? καλύτερα να ήταν η αιθουσα άδεια και να σιώταν παρά αυτό!

Το διαλειμμα να μην το σχολιάσω γιατί ομοίως θα συγχιστώ.

Δεν αντιλαμβάνομαι την παιδεία του ελληνα και λυπάμαι γιατί δεν θα γίνει ποτέ άνθρωπος. Οχι δεν λυπάμαι. Αξιος της τύχης του είναι!

Ναι ναι, εγώ ευχαριστήθηκα, απόλαυσα, σιγοτραγούδησα στον ρυθμό. Χτύπησα το πόδι ρυθμικά, τα χέρια μου, με μεγάλη χαρά και φώναξα μπράβο όσο ήθελα. Που θα το ξαναβρώ? που θα το ξαναδω?

γι αυτό πήγα !

και βιντεάκι, τράβηξα κι εγώ κι άλλοι! !!!

Allons-y

Οι Κατερινούδες, γιορτάζουν.... !!!!

Στην πιό γλυκειά Μarilise, που έχω γνωρίσει



Στην Κατερίνα, την Εκατοστή (ξές συ!!!!)

Στην Κάτια, την Κατιούσα,

το Κατερινάκι

Με πολλή αγάπη

Λουλουδιασμένη κι ευωδιαστή νάναι η ζωή σας !

Αργείτε, αργείτε......!

Οι μοδίστρες, αργούν και θα παγώσει ο έρμος !

Οαση !

Aκόμη κι αν δεν περάσατε ένα hot ΣΚΟΥ, εχουμε καιρό και σας εύχομαι να περάσετε ένα επόμενο! Προς το παρόν, σας εύχομαι μια καλή εβδομάδα και όλα τα υπόλοιπα να τα βάλετε σε τάξη και στην σειρά που θέλετε. Ταξιδεύουμε σήμερα? Κάνουμε ένα ταξίδι? Ε, νοερό, τι εννοείτε ξαφνικά, να πετάξουμε για μια όαση? Κομμάτι δύσκολο, δεν έχω κάνει εμβόλια.

Παρ' ότι ο καθ' ένας έχει την δική του όαση, προτιμώ αυτές τις πραγματικές της Σαχάρας. Αυτές που ο ταξιδιώτης αντικρίζει, όταν ταξιδεύει με το καραβάνι στην έρημο.
Φαντασία εχεις πρωί πρωί, θα μου πείτε. Οχι, κοιτάξτε και μόνοι σας.

'

Με τι ανταλλάσετε αυτό το τοπίο? Προσωπικά με τίποτα!

Εντάξει, αν ήταν εκεί και ο αρμόδιος Τουαρέγκ, στο μαύρο άλογο, δεν θα με χάλαγε!

Hot weekend !

κι άσε τους εχθρούς στην πυρά να καίγονται !!!!

την δικαιολογία μου μέσα!!!

Για όλα, υπάρχει μια δικαιολογία. Μα για όλα. Με μαθηματική ακρίβεια. Και για κάθε ερώτηση υπάρχει μια ψεύτικη απάντηση. Και μια δήλωση ψεύτικη. Γενικώς ο κόσμος ζει με ψέμματα, δικαιολογίες και αει πιά...!
Ξεκινάς το πρωί, τραγουδώντας, με πλουσιότατο ρεπερτόριο. Τι "ρίκοκο βερύκοκο", τι "μιάου βρε γατούλα", τι "το πρωί με ξυπνάς με φιλιά", τι και τι δεν...!
Φτάνεις στην τράπεζα και κάνεις χαβαλέ με τους αγουροξυπνημένους υπαλλήλους, πάς να πάρεις το αυτοκίνητο και έρχεται ο κεραυνός. Χτυπά το τηλ. το οποίο ποτέ μα ποτέ δεν χτυπά για καλο, ορκίζομαι, τέτοιες ώρες ! "Μπρόόόόόόοόός, απαντάς και αρχίζει να σου κόβεται το τραγούδι... Διότι άμα ακούς την συνάδελφο, κάτι κακό συμβαίνει.
Συνέβη ότι το παιδί έχει κατι δεκατάκια, και "ότι θέτε, στο σπίτι θάμαι". Δεν θέμε βασικά, δικαιολογίες του κώλου. Θέμε να είστε στην δουλειά σας, γμ τον Ηρώδη μου μέσα.
Δουλέψαμε 3 ημέρες μισή ώρα παραπάνω σύνολο και είπαμε, σήμερα δεν καθόμαστε σπίτι να ξεκουραστούμε γιατί ειμαστε πολύ κουρασμένες.
Γιατί δεν φωνάζεις μάνα ή πεθερά, που έτσι κι αλλιώς σου τα κρατάνε να καθίσουν με τον πυρετό?ε εεε?
Γιατί βρίσκετε και κάνετε ! Γιατί δεν σας απολύει κανείς, μέρες πούναι να γλυτώσουμε μια και καλή και απο την άλλη, να πάρουμε ένα νέο κορίτσι να κάνει δουλεια!
Ρε δεν το χωνεύω, δεν έλλειψα παρά μια φορά το χρόνο που έπεφτα κάτω απο την κούραση με τις χριστουγεννιάτικες κάρτες, τοοοοτε που ήμουν μονη μου στο γραφείο και τις έγραφα στο χέρι. Και βέβαια μετά απο ατελείωτα 15ωρα στο γραφείο, κλάταρα. Ενδοξες εποχαί της νιότης. Και μετά άντε πάλι 15ωρα και ξανά προς την δόξα τραβά.

Ναι γκρινιάζω και φωνάζω απο το πρωί "Γμ τα παιδιά σας, δεν φταίω τίποτα εγώ". Και τι βγαίνει? Τίποτα. Απλά είμαι θυμωμένη και βρίζω θεούς, δαίμονες, παιδιά, εγγόνια, ότι βρεθεί μπροστά μου. Και πικρόχολη γίνομαι γιατί δεν αντέχω τα ψέμματα, τις υποκρισίες "ήρθα στις 8 το πρωί να ετοιμάσω" και μετά λείπω και μια μέρα, νάρθω στα ίσα μου, κι εγώ και οι ώρες μου. Γιατί όλα υπολογισμένα είναι σε αυτό τον κόσμο. Ολοι τα υπολογίζουν. Βλέπω κι άλλους. Δεν σου δίνει δεκάρα παραπάνω, εφέτος, στις 5 και 1 λεπτό είναι έξω απο το γραφείο.
Τους βαρέθηκα όλους! Μα όλους!
Και θα βρίζω όσο θέλω, όποιον θέλω. Και δεν με νοιάζει η εικόνα, της γραμματικιάς, που τσαλακώνει το πανέμορφο (χα χα χα τι γράφω η πτν), ρούχο και το καταπληκτικό μαλλί !!!! (έλα ν' ανέβω...!!!).
Είναι να μην πάρω τις ανάποδες, κι όταν τις πάρω, δεν βλέπω μπροστά μου. Γιατί έχω δίκιο ! πάει και τελείωσε!

Ο αγριόγατος !

Με την σκέψη κολλημένη στο ότι σήμερα ειναι Παρασκευή (στον κόσμο μου εγώ...) και ήθελα να σας ανεβάσω ένα μπλίνκι μπλίνκι , άνοιξα εχθές ένα e-mail απο το σόι μας στην Αμερική, απο την απο κει πλευρά. Στον κόσμο τους οι Αμερικάνοι, κοιτώ να καταλάβω τι γράφει. Αγνωστες λέξεις. Γμτ, άντε πάλι, τι στείλανε, μουρμούρισα. Ανοίγω το βίντιο και λιέπω ένα λύγκα. Κοιτώ την λέξη.... οι αμερικάνοι το λένε bobcat. της θειάς τους, ξέρουν τίποτα. Lynx, και η ρίζα ελληνική. Γράψε μαρή κι εσύ wild cat και εγώ θα καταλάβω. Μην πω για τις αμερικανιές, κολλημένοι μ' ένα λεξικό είμαστε άμα γράφουν. Αμα μιλάνε, δεν τους δινω σημασία και ξεμπερδεύω. Υστερα, άκουσα στον Καναδά, το "μιλάς πολύ καλά αγγλικά και καθαρά", εμ καθαρά μιλάω. Εμείς είμεθα τις Οξφόρδης, δώθε μεριά του Ατιλαντικου, μην και ξέρετε που πέφτει!!!!
Βρήκα ένα κι έφερε απο Καναδά και το στόλισα στο αυτοκίνητο. Προ ημερών με ρώτησαν αν είναι ζωντανό. Ναι είπα. Δεν έβλεπαν, μεγάλοι άνθρωποι ήταν ωχ!
καμαρώστε το! εγώ πάντως το έκανα ζακέτα ανέτως !!!

Ντίγκυ Μπέλ, σου λέω την λένε !

Βρήκαμε εδώ λοιπόν, τα περίφημα χαρτάκια απο τις σοκολάτες ΜΕΛΟ, των νιάτων μας.
Ομως βρήκα και τον λόγο που την νεραϊδούλα την λέω Ντίγκι Μπελ, και όχι όπως έμαθα πέρισι πως την λένε Τίνγκερ Μπέλ.
Ορίστε. Και επρεπε να βρω τον παιδικό σύντροφο Χρήστο να τον ρωτήσω να μου πει το ίδιο, να θυμηθεί τα χαρτάκια και μην μου κάνετε τους έξυπνους αγγλομαθείς φίλοι.
Εμείς οι πενηντάρηδες, κυρίες και κύριοι, έτσι την λέγαμε. Αυτό διαβάζαμε !
Ετσι μας την έμαθαν. Δεν είχαμε ταινίες στον κινηματογράφο!
Είχαμε χαρτάκια απο σοκολάτες ΜΕΛΟ... ε, ρε νιάτα.. και πόσα μάθαμε.

Γίνεται των ΚήτσοΜήτσων !!!

Mετά μεγάλης καθυστερήσεως...., εορτάζομεν, τους κυρίους ΚίτσοΜήτσους !
Γεννεθλίασαν το Σάβατο, αλλά που να σε προλάβω η θεία... !!!! Τοσες τουρτες, ως να τις φτιάξω, μου πήρε λίγο.....

Ενα τρένο, να πάει τα όνειρά σου μακριά !!!....

Ολίγον σούσι... ναι ναι ζαχαρωτό είναι, για τις μαγειρικές σου ικανότητες

Η πρασινομάτα δεν ήρθε γιατί δεν προλάβαινε....

και.... κλείσε τα μάτια τώρα....

κατέβα.......

κλείσε μάτια μην κλέβεις λέωωωωωωωωω

Να είναι η ζωή σου, γεμάτη εκπλήξεις !!!!!

Ολόδροσα κορίτσια, να σου εύχονται, ως τα βαθιά γεράματα

(κοίτα, οι ξανθιές δεν ξέρουν αριθμητική... οπότε συμφέρουν )!!!

* και τα 30 απο τα 50 έχουν μεγάλη διαφορά, πίστεψέ με !!!!

Τι θα πιούμε?

- Να βάλω ένα ποτάκι, να χαλαρώσω
- Βάλε μου το φαί στο στόμα, κι άσε τα "σάπια", πατέρα !
- Καλά, να πιώ μια γουλιά
- Πατέρα, φέρε το γάλα λέω, πεινάω. ΤΩΡΑ !
- Ναι, βρε παιδάκι μου, κοίτα, μια γουλιά, σου λέω..
- Αααααααα, δεν ακούς ΠΕΙΝΑΩ.
- Καλά, αλλά θα το πιείς όοοοοολο! Αντε πίνε
- Νιαμ, νιάμ, φαί... γλου, γλου, γλου, νόστιμο και ζεστό
- Είπα να χαλαρώσω να πιώ ένα ποτάκι ...
- Γλου, γλού, γλού, τι με κοιτάς, κράτα καλά το μπουκάλι μου !
- Οοοοχι, ζαβολιές, όοοοολο είπαμε!
- εεεε, καλά, κράτα με τώρα και πιές το ποτό σου κι εσύ
άντε εβίβα !

... αμαρτίες γονέων...

Aθήνα μου και πως σε καταντήσαν!

* βρήκα και φωτό, κι έδεσε το γλυκο. Μου φαίνεται πως θαρχίσω να σας ανεβάζω φωτογραφίες της παλιάς Αθήνας, βρε κοίτα να δεις πόσο γέρασα!!!
Διάβασε παρακάτω.

Το γνωρίζουμε όλοι καλά, πως την "καταντήσαμε" διότι αρχής γενομένης απο τους πολεοδόμους και τους νομικούς, μπάχαλο την εκάμανε. Εχθές το βράδυ, πήρα ακόμη μια σύγχιση! Προτιμώ να μην κυκλοφορώ και βλέπω τα χάλια και στεναχωριέμαι, άλλα έπρεπε να πάω ως την Αίγλη του Ζαππείου. Δεν έπερνα το τραίνο να πάω Εβρο, καλύτερα!


Η γνωστή Αίγλη, καφέ εστιατόριο και ο γνωστός καλοκαιρινός κινηματογράφος δίπλα!
Με είχαν πληροφορήσει πως έχει πάρκινγκ! Μάλιστα ! Είχα μείνει στο παρκινγκ για τον κινηματογράφο, που έμπαινες απο Ηρώδου, συγκεκριμένες ώρες. Κάποτε.! ναι καλά.
Ρώτησα την ευγενική κυρία που με κατατόπιζε, τηλεφωνικώς, αν το παρκινγκ ήταν δίπλα στις παλιές κούνιες... η απάντησή της ήταν"είμαι 6 μήνες εδώ, δεν ξέρω" Τις κούνιες εκεί τις έκοψα, απο που μπαίνει το ζώον!!! Επίσης μου έκανε εντύπωση, που μίλαγα με τους μέτρ και κανεις δεν ήξερε πως ήταν η Αίγλη πρώτα... Βλάχοι, άμα σας λέω... μου λέτε... διάφορα και με κράζετε ! Καλάααααα !


Εφθασα περί την 7.30 απογευματινή. Στην Β. Ολγας, όπου αν δεν προσέξεις, σεφαγε ο τράμης. Μπάρες μπροστά μου κλειστες. Περιμένω, περιμένω, περιμένω και προσπαθώ να βρω το τηλέφωνό μου να τηλεφωνήσω να δω τι γίνεται και πως ανοίγουν. Ανοίγει για λίγο η μία και μου κλείνει, ανοίγει η άλλη ξανα τα ίδια, έρχεται κι άλλος απο πίσω μου, οπότε ανοίγει η μπροστινή μου μπάρα διάπλατα. Ενας φακός αναβόσβυνε στην ανηφόρα, και με προσπέρασε ο άλλος, τρεχαλητός για εκεί. Ακολουθώ. Αλλες μπάρες... λέω πως πήγα να δω τις αίθουσες και παρκάρω στο πλάι. Σ' απόσταση αναπνοής απο το Μέγαρο και τις καθέκλες του καφέ.

Απογοητεύτηκα. Ολη η ανηφόρα ως εκεί που είναι η Αίγλη, γεμάτη αυτοκίνητα. και μπροστά στο μέγαρο, άντε απέναντι μεριά. Μ' έπιασε θυμός, κλάμματα, θυμήθηκα μια φωτογραφία, που έχω ίσαμε 5 ετών με τις θείες, σ' εκέινη την ανηφόρα, (κατεβαίνοντας εμείς) απο τον πλανόδιο φωτογραφο. Τώρα ήταν γεμάτη αυτοκίνητα.... γμτ. απογοητεύτηκα.


Κοιτούσα γύρω. Κάτι μου θύμισε την Αίγλη, κάτι δεν μου θύμιζε. Που είναι η Αίγλη που περάσαν όλα τα παιδικά μου? Που περάσαμε τόσες απόκριες μασκαράτες, τόσες κυριακές πρωϊνά.. χωρίς αυτοκίνητα? Με ταξί πηγαίναμε, μην της κουραστούμε της μαμάς, ειτε στην Αίγλη, είτε στον κήπο και γυρίζαμε με ταξί. Η πηγαίναμε με το τρόλλευ και γυρίζαμε με το ταξί, κουρασμένοι απο την "καλοπέραση" και το τρεχαλητό. Αυτοκίνητο Βικτώρια-Ζάππειο, δεν χρειαζόταν ποτέ. Ούτε τώρα. Κι αν, στην χειρότερη... δεν πας. Δεν χαλάς το πάρκο, για να το κάνεις πάρκινγκ. Σκάβεις, όπως στην Βουλή. Κι αν δεν μπορείς, λίγο πιο πέρα. Δεν είναι πολιτισμός αυτό.
Απογοητεύτηκα. Επρόκειτο να κάνω μια συνάντηση εκεί. Δεν θέλω να ξαναπατήσω. Δεν μπορώ να το βλέπω έτσι. Δεν μοιάζεις σε τίποτα Αθήνα μου, με την παλιά δική μου Αθήνα!

** Ομοίως δεν είναι πολιτισμός, να πουλάς το πεδίο του Αρεως στον κύριο Κυριακού για να κάνει στάδια! Εχει οικόπεδα, να τα αγοράσει να τα φτιάξει. Ναι, στην γειτονιά! και να μην πειράξει το πάρκο των παιδικών μας χρόνων.
Τίποτα δεν μοιάζει ίδιο, πιά !



* οτι "πλήρωσα" ένα "ότι θέλετε" για να βγώ, σας το είπα? γμτ! να πληρώνω στα παρκινγκ στα εμπορικά κέντρα και όπου θέλω να πάω εγώ με την θέλησή μου. Αλλά τον κήπο των παιδικών μου χρόνων που τον κατέστρεψαν να τον πληρώνω? γιατί ρε γαμώτο? γιατί?

Καρμίρης Νεοέλληνας !

Εννέα ευρώ και πενήντα λεπτά (9.50), πληρώσαμε προ ημερών σ' ένα καφεστιατόριο, για δυο καπουτσίνο (ζεστά) και έπρεπε να ζητήσουμε την κανέλα απο το βαριεστημένο γκαρσόνι. Οχι, δεν ήταν τετράστερο, να πεις τουλάχιστον πως πληρώνεις σέρβις και κάπνιζαν παντού. Σε όλη την αίθουσα, που είχε μια πόρτα ανοικτή. Και τα μαξιλάρια στους καναπέδες, "καθισμένα". θα ξαναπάς? θα μου πεις. Οχι γιατί ο καφές ήταν κάτω του μετρίου, τα μαξιλάρια σας είπα και γιατί ο βλάχος που τόχει, έχει και την μουσική δυνατά μετά τις 7 για να μην του μαζεύονται ... δεν ξέρω ποιοί και δεν μπορείς να κουβεντιάσεις. Αν ήταν καλό, θα ξαναπήγαινα. Δεν με νοιάζει πόσο θα πληρώσω τον καφέ μου. Να τον απολαύσω θέλω. "κόβω απο αλλού" αν θέλεις να το πω έτσι...

Σας βαρέθηκα και με τον καπνό σας πιά. Κάθομαι χειμωνιάτικο έξω να πιω καφέ με τις αλβανές τριγύρω που μιλάνε δυνατά στην γλώσσα τους και κάνουν φασαρία, γιατί ο άλλος καπνίζει!!! Χειμωνιάτικο στους 26 βαθμούς, να καθίσω έξω αλλά το βράδυ έχει ψύχρα.

Και ο ευγενικός είναι αυτός που θα βγείς μαζί του για καφέ, θα καθίσει μέσα και δεν θα καπνίσει. Και δεν θα πει και κουβέντα. Ετσι είναι οι φίλοι. Σε ανέχονται όπως είσαι, μέσα στην γενική απαγόρευση !

Προτιμώ το 5άστερο ξενοδοχείο, να πληρώσω και καφέ και σέρβις και να ακούσω μια φινετσάτη κουβέντα απο το γκαρσόνι ! Και να βρω και τις τουαλέτες πεντακάθαρες! Επίσης τα ολόχρυσα πολυκαταστήματα, γιατί κι εκεί, έχουν καλό σέρβις και καλό καφέ. Και φθηνό. Πληρώνεις πάρκινγκ, θα μου πεις. Αμα θέλει η μούρη σου να πίνει καφέ πιο πέρα απο την γωνία του σπιτιου σου, πληρώνεις. Και δεν μπορώ εγώ τα "θα πληρώσεις το παρκινγκ, εγώ τον καφέ" που άκουσα.

Και να με λένε σνόμπ, γιατί έτσι είμαι! Οταν είναι να κάνω οικονομία, την κάνω χωρίς να το πάρει κανείς είδηση. Θα σας το πω για να το πάρετε, γιατί θέλω ! Ρώτησα στο δημοτικό κολυμβητήριο. "8 ημέρες, είσαστε κλειστά με τις εκλογές, δεν θα μας δώσετε τουλάχιστον δύο, χάρισμα?" και εσταξα μέλι. Με το ίδιο μελιστάλαχτο ύφος ο κυριος, μου απάντησε "όταν λήξει βεβαίως, ήταν απρόβλεπτο και θα το διορθώσουμε". Δεν είναι θέμα καρμιριάς. Δεν είναι τα 1,60 ευρώ που μου στοιχίζει το κολυμβητήριο κάθε φορά και τα έχω προπληρώσει. Είναι η κοροϊδία, του "κάθομαι γιατί ειμαι του - δημοσίου". Αει στο διάλο ρε! κατέβασα το επίπεδο μου.

Ενα "έχουμε κρίση" πλανιέται παντου. Αφού έχουμε κρίση, κόψε τον καφέ έξω και παράτα μας. Δεν αντέχω την γκρίνια! Αν χάσουμε τις μικροαπολαύσεις, χάσαμε την ζωή. Στο "ντάουν ντάουν οφ δε ραϊτερ", δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. Ξεχνάνε πως δεν έχω υποχρεώσεις και παιδιά, έχω ένα κοντύλι για μένα, που κι εσύ θα είχες αν δεν γκρίνιαζες.

Ασε αυτό το "μπά, τι μας λες, τζιπ, βλέπω'. Μια χαρά βλέπεις. Τόχω και το πληρώνω και του πληρώνω και παρκινγκ, μην μου κρυώνει και για να μου διατηρείται καλά. Το αν εγώ, η καλομαθημένη, πήρα ένα γιαπωνέζικο "παιδικό παιγνίδι' και κατέβασα την κλάση μου, σκάλες στα τάρταρα, για νάχω αυτοκίνητο ψηλό να ξεπεράσω τους φόβους μου, δεν το βλέπει κανείς, γιατί δεν ξέρει. Τους τυφλώνει το κόκκινο χρώμα, κι είναι κι άπλυτο! Τόσα είχα, τόσα διέθεσα! 576 το μήνα, για να μην αναρωτιέστε, οι κακόβουλοι !

Α, ρε Νεοέλληνα, μυαλο δεν θα βάλεις ποτέ! Μα ποτέ! "κι η κοσκινού τον άνδρα της με τους πραμματευτάδες" έλεγε η γιαγιά Βασιλικούλα... ναι ναι ναι!!! σωστή!

Κτίνος ο Καλλικράτης!

Νομίζω πως δεν έχω συστηθεί με την μούρη του. Κι αν έχω, πάνε τόσα χρόνια, που δεν θυμάμαι αν στην Ακροπολη, ή στο Αρχαιολογικό! Ομως ξέρω καλά ποιός είναι. Πολύ καλά. Αποτελούσε SOS κεφάλαιο, της ιστορίας!!! Φαίνεται όμως πως δεν το έμαθαν όλοι, ή τουλάχιστον την ημέρα που το μαθαίναμε οι άλλοι, μερικοι είχαν κάνει κοπάνα.

Τι λέω? Μούρλες !!! ότι θυμάμαι χαίρομαι. Λέω για το ποιός ήταν ο Καλλικράτης. Θα μου πεις, συγγενής μας δεν ήταν, σκοτούρα μας. Μάλιστα... ετσι συνήθως απαντούν οι ανιδέου γωνία, που θέλουν να το "ξορκίσουν". Συγγενής μας είναι και μάλιστα εκ των παλαιοτέρων.

Περνώντας απο το σαλόνι, το Σάββατο θαρρώ, άκουσα την ερώτηση σε τηλεπαιγνίδι και γέλασα γιατί απάντησα αυθορμήτως στο "τι ήταν ο Καλλικράτης?". "Κτίνος ο Καλλικράτης". Με κοίταξαν αμφότεροι, οι γονιοί και προσπάθησαν να καταλάβουν τι λέω.


Εξήγησα λοιπόν, πως σαν παιδιά, είχαμε πολλά παιγνίδια, για να θυμώμαστε και να μην ξεχνάμε... Ετσι για τους "καλλιτέχνες" της Ακρόπολης - πράγμα το οποίο, δεν απάντησαν στην απάντηση της ερώτησης πέταξαν μόνο ένα "αρχιτέκτονας" για να τσεπώσουν παραδάκι- είχαμε τον κωδικό που προανέφερα, προκειμένου να θυμώμαστε τους Ικτίνο τον Καλλικράτη. Στημένα είναι, δεν μου το βγάζετε απο τον νού!
Γέλασαν οι γονιοί.
Επίσης άλλο ένα που θυμήθηκα κι έλεγα στους γονιοί, ήταν εκείνοι οι έρμοι πλανήτες στην Κοσμογραφία με σειρά απόστασης. Αντε να τους θυμηθείς. Στα χρόνια μας, η παπαγαλία δεν ήταν της μόδας. Ηταν λοιπόν ο κωδικός "ΕΑΓΑΖΚΟΥΠ -το π στο τετράγωνο-, με προτεραιότητα, στις κυρίες". Πρώτα η Αφροδίτη και μετά ο Αρης. Για να θυμώμαστε δε τον Πλούτωνα και τον Ποσειδώνα, στο τέλος, είχαμε άλλο κωδικό αλλά μου διαφεύγει.. ε, 30 χρόνια... 32... αει στο καλό τους.

Κτίνος ο Καλλικράτης !!! λοιπόν, που είναι και επίκαιρος! Που τον μασοφτύνει το Πανελλήνιο, αλλα άν ρωτήσεις 99.8% θα σου πούνε μλκς !!!
Κι αυτός, φαντάζομαι πως κλαίει, για την κατάντια του έργου του και την αντιμετώπιση απο τους απογόνους του. Μετά μου λες γιατί σκοντάφτουμε. Γιατί... με τις ευλογίες του περπατάμε !

*** το κτήνος, ξέρω πως γράφεται. το Ικτίνος, επίσης!

Σημερα, γιορτάζει ολ' η γή!!!

Χρόνια πολλά

Αγγελικούλα,

Αντζελίνες,

Μιχαλάκηδες,

Μικούλη,

Σταμάτηδες

Ματίνες,

Αγγελε,

Γαβρίλη
Γαβιελίτσα

Ταξιάρχη,

Στράτο,

να σας χαιρόμαστε που σας αγαπάμε!

** είπαμε, σήμερα παντού οι φωτός, είναι απο γλυκά φτιαγμένα απο εμένα για τους αγαπημένους!

Habemus Δήμαρχο, απο Δευτέρας.....!!!

και καλό ταξίδι σ' όποιον φύγει και να προσέχετε και καλή ψήφο και καλά αποτελεσματα!

Γεννεθλιάζει ο Κούλπα μας !

Ιππότη μου Καγκελάριε, σου εύχομαι τα καλύτερα!!!!!

Μια μηχανή που πάντα έχει ενδιαφέρον για σένα!

(μην ρωτήσεις τι μηχανή είναι, μακαρόνια κάνει)

Ενα καράβι να ταξιδεύουν τα όνειρά σου!

Ενα καινούργιο τηλέφωνο, να μην κλείνει το άλλο!

Γνωρίζω, πως είσαι υπεράνω χρημάτων

αλλά γι αυτό......

α, ξέχασα, ήρθε μια Ρουσλάνα, κι έφερε μια τούρτα κι επέμενε να μείνει !

γνωστή σου είναι ή να την διώξω?

Ζουζούνα εναντίον Ταχυδρομείου...

Το "ποιανού πέρασε, τελικά' δεν είναι ερώτηση για εμένα.
Το παιγνίδι με τις τρελλές, αγράμματες και αστοιχειώτες δημοσίους υπαλλήλους, το ξέρετε?
πάρετε μια ιδέα. Ταύρος μαινόμενος σε υαλοπωλείο, πάω να παραλάβω πακέτο απο το ταχυδρομείο, που έλεγε ογκώδες. Πρώτα, πηγαινες σε άλλη θυρίδα και σου το έδιναν. "Πάρτε νούμερο και θα σας φωνάξουμε" μου απάντησαν. Εντάξει.
Ομοίως δεν παραδίνουν πάνω απο 2.500 κιλά, απλό ταχυδρομείο, στο σπίτι μην τους πέσει ο κώλος. Τος παν.
Ηρθε η σειρά μου και πάω στο γκισέ. Μου δίνει ένα φακελλάκι που το βάζει και στην ζυγαριά και γράφει 1.240... Μα το είχα οργανώσει εγώ στον Καναδά και ήξερα τι θα παραλάμβανα. Αρχίζω τον πόλεμο. Δεν είχα πέτρες, αλλά η βλαχάρα (κόψη και υφή) που βρισκόταν μπροστά μου, θα την πλήρωνε. "Κυρία μου, με φωνάζετε για 1.240 γρ. να χάσω εγώ την δουλειά μου, ενώ πρέπει να μου το παραδώσετε σπίτι μου?". "να μην το παραλάβετε" μου απαντά το δημόσιο υπάλληλο. Αααα, την βλαχάρα του κερατά, απο την πέρα πάνω ραχούλα, που ήρθε Κυψέλη μεριά και νομίζει πως έχει να κάνει με αλλοδαπά (τσιγγάνες που θέλουν χρήματα να βγάλουν απο την φυλακή κάποιον... στο αυτόφορο, μάνα μου που ήρθα εγώ η δεσπινίς πριμαντέλ) !
Ανάβω, γιατί ηξερα το βάρος και είχα πάει για καυγά ετοιμοπόλεμη, είπαμαν.
"Δεν είναι απάντηση αυτή, είστε υποχρεωμένοι να μου το παραδώσετε σπίτι μου" εγώ και οι εμμονές μου.
"Αλλοι δεν θέλουν μην τα χάσουν"... το ζώον...
"Εγώ δεν έχασα 50 χρόνια τίποτα απο τα ελτα, με πατέρα ναυτικό, που θα μου πεις εμένα"..... ωρίωμαι.
με κοιτά μια αλλη του δημοσίου απο το πλάι. "τι με κοιτάς, εμένα, έτσι, κάνε δουλειά σου" τρώει μερικές, όχι θα την άφηνα... και συνεχίζω.
"Ετσι γινόταν απο παλιά, τώρα φοβάται ο ταχυδρόμος, μην του πέσει το πάκι" - άρχισα ευγενικά το στόλισμα. Πήρε στροφή το ζώον. "τα παράπονά σας, στον ταχυδρόμο" . "ΟΟΟΟΟχι, τον υπεύθυνο των ταχυδρόμων θέλω', ωρίομαι εγώ, στην απάνω σκάλα!
"πάρτε σ' αυτό το τηλέφωνο", μου πετά ένα χαρτί, η βλαχάρα, η δημόσια να με ξεφορτωθεί.
"να μου τον πάρετε απο εδώ, δεν θα χαλάω εγώ το κινητό μου"....
"δεν γίνεται, να τον πάρετε εσείς' "φέρε ένα τηλέφωνο" ωρίωμαι και φέρνει, τι να κάνει.
Η υπεύθυνη των ταχυδρόμων μαθαίνω απο έναν ευγενικό κύριο, έχει πάει για πιπί της και να ξαναπάρω. Πάνε ρε για πιπί τους οι υπευθυνοι? εγώ παίρνω και το τηλ, στο πιπι ρουμ μαζί... αει σιχτίρ.
Λύνω το θέμα, αργότερα, περπατώντας να με ακούει ολη η Κυψέλη, με το κινητό με την υπεύθυνη έμπλεη απορίας, πως αφού γνωριζόμαστε με τον ταχυδρόμο δεν μας τόφερε. Τον έθαψα κανονικά. Σας γνωρίζω δε, ότι "είμαι το φόβητρο" κάθε ταχυδρόμου στο χαλάνδρι όπου εργάζομαι...όχι το δικό τους θα περάσει. Τον νόμο τον ξέρω καλύτερα απο τον καθενα τους. Τα όρνια... τος παν...
Συνέχεια του σκηνικού. Κρατώ ένα πακέτο, με πράγματα για επιστροφή, απο αυτά που ψωνίζουμε στο νετ. Εχει μια ετικέτα, που λέει πως το τέλος είναι πληρωμένο. Στην ξενόγλωση, αγάπη μου, τι σε ποιά γλώσσα... Αγγλιστί.
Της το δίνω, της ιδίας ηλιθίας δημοσίου καρεκλοκρατούσας! Το κοιτά και μου το δίνει πίσω με αναίδια. "δεν το παίρνουμε αυτό". "Το παίρνετε". "Δεν το παίρνουμε" μου φωνάζει. "Μην μου φωνάζεις εμενα, το παίρνετε, απο αρχαιοτάτων ως νάσιοναλ ταχυδρομίο, αστοιχείωτη". "Εγω δεν το παραλαμβάνω" λέει ο φωστήρας, νάρθει ο διευθυντής" "ναι φώναξε κάποιον να ξέρει γράμματα, γιατί είσαι αγράμματη εσυ και πιάνεις τόπο" της απαντώ. Μούγκα το δημόσιο !
η άλλη δίπλα με κοιτά και δυσανασχετεί "μην κοιτάς σου είπα, θα την πληρώσεις εσύ". της λέω και γυρνά στην δουλειά της. Ολα αυτά με στεντώρια φωνή και με την γνωστή διαταγή στην φωνή μου.... διότι διαθέτουμε και φωνάρα.
Εμφανίζεται μια κοντούλα λεϊμονιά, η οποία εχει ακούσει τον καυγά και έχει εξαφανιστεί, ώρα πολλή. Το κοιτά και της λέει "το παίρνουμε'. "Δεν το παίρνουμε" επιμένει η αστοιχείωτη. Εγώ γελώ δυνατά και αρχίσω το λέγειν εις άπταιστον λιμανιακή!
"Το παίρνουμε", της λέει η διευθύντρια, "μην επιμένεις, υπάρχει ειδική συνθήκη". "Στην πάνω ραχούλα" επεμβαίνω "η λέξη συνθήκη είναι άγνωστη. Αει πλυνε πιάτα, κυρά μου, που πιάνεις τον τόπο".
Αφήνω το πακέτο και συμπληρώνω, μην πέσει και τίποτα κάτω... "καλά σας κάνει και σας κόβει, μισθά και επιδόματα, να πάτε σπίτι σας, βλαχάρες στα χωριά σας".
Μούγκα. Το παίζουν ευγενικοί. Κανείς δεν μιλά.
Ηταν μια παρασκευή που είχα άδεια. Αχ, πολύ το ευχαριστήθηκα. ναι εγώ του παρθεναγωγείου. Οχι ρε καράβλαχοι αγράμματοι, δεν θα μας πιάνετε τις θέσεις. αει σιχτιρ.
Εχετε εργασίες, να σας λύσω στο δημόσιο? εδω, εγώ... Εσείς δίπλα, δεν θα μιλάτε, θα απολαμβάνετε! Και η δουλειά σας θα γίνει.

Μαχμούρλω !

Οταν μετά απο θαυμάσιο τετραήμερο, μου θέλετε και καλύτερα? Κι αυτό πολύ είναι !