Να ζήσουν οι κοράκλες !!!

Δεν έχω γιο ,έχω κοράκλα και δεν την αλλάζω με κανένα μαντράχαλο, αν και έτσι εν μέσω θηλεογονίας το ένδοξο, τιμημένο, ιστορικό κτλ όνομα της οικογενείας μου θα χαθεί και ο θρόνος θα παραμείνει χωρίς διάδοχο.

Οταν διάβασα τούτο δω, του Αθεόφοβου, είπα να πάρω την άδειά του και να σας το μεταφέρω. εεε, δεν φταίω εγώ, που όλο για εκείνον μιλώ, σας είπα, να τον διαβάζετε.

Μου απάντησε βεβαίως τα εξής : Όλες τις ιστορικές ρήσεις που έχουν γραφεί από την μοναδική πένα μου μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις ελέυθερα και χωρίς τύψεις για τα αισθήματα ζήλειας που θα δημιουργήσεις στους άλλους μπλόγκερς που θα διαβάζουν τις μοναδικές αναρτήσεις σου στολισμένες με αθάνατα αποφθέγματα δικά μου! Περιμένω όμως γλυκό ευρωπαϊκής κουλτούρας!

Ετσι τρώμε γλυκά δυο μέρες !!!

Είναι κάτι πατεράδες, που πρέπει να κάνουν club, όλοι μαζί να μην τους κοιτάζουν ως μυάσματα της κοινωνίας οι υπόλοιποι, επειδή τους συναντάμε σπανίως! Αυτούς που έχουν κόρες και το χαίρονται !!!

Οταν γεννήθηκα (η πρωτότοκος !) και το νέο έφθασε μέσω τηλεγραφήματος στον πατέρα (που ταξίδευε στους 5 Ωκεανούς), απο την χαρά του, ήταν τρείς ημέρες μεθυσμένος, που έκανε κόρη !

Το αυτό και όταν απέκτησε την δεύτερη. "ενα τσάι περίμενε στα γεράματα", όπως συνήθιζε να λέει, αλλά όταν ζητά καφέ μουγκρίζω....
Που, υπέρηχοι τότε. Εψαχναν, τα εξωτερικά γνωρίσματα, "ομόρφηνες, θα κάνεις κόρη", "έχεις μυτερη κοιλιά, θα κάνεις ... " δεν ξέρω τι, "έχεις πανάδες, θα κάνεις γιό" και άλλα, που έβγαζαν δεν γνωρίζω απο που οι μαμές, οι γιαγιάδες και οι θειάδες.
Η Λενάρα, ήρθε στην ζωή μας, σαν σήμερα, μόνο που ήταν Κυριακή !

Μου έφερε παντοφλάκια όχι, της πήγα δώρο παντοφλάκια κίτρινα που μου τα είχε αγοράσει η Δέσποινά μας. Ηταν η πρώτη που ήρθε να με πάρει απο την γειτόνισα που με είχαν παρατήσει.

Μου "έφερε" ένα φόρεμα γκρί ανοικτό, τσόχα, με κόκκινα στολισματάκια, που δεν το φόρεσα ποτέ γιατί με τσίμπαγε... και κάτι άλλο. Σπάω το κεφάλι μου, δεν θυμάμαι. Μάλλον ένα παιγνίδι...

Η πρώτη εικόνα που έχω ήταν που πήγα με την γιαγιά να την δω. Φασκιωμένη με τον παλιό τρόπο, και με το δάχτυλο πιπίλα...

Το έπόμενο άκουσμα ήταν ένα νιαούρισμα, όπως ανέβαινα στις σκάλες στην Φερρών, ένα μεσημέρι μετά το σχολείο. "Γατί πήραμε?" μουρμούρισα σέρνοντας την σάκκα μου, "το μωρό ήρθε...' μου απάντησαν.

Πάνε 41 χρόνια !

Να ζήσεις Λενάρα, να είσαι ευτυχισμένη και να δεις τα παιδιά σου, όπως επιθυμείς, να σε χαιρόμαστε.