Kοιτάξτε το, το ζουζούνι. Δεν είναι γλύκα? Είναι, είναι !!! Και μια πονηρή ματιά.......και ένα ροζουλί φορεματάκι και στεφανάκι στα μαλλάκια. Ετσι ήταν και το δικό μας κοριτσάκι προχθές που είχε γεννέθλια. Μια ζωγραφιά. Με ασπρο ζαχαρί και απαλό ροζουλί φορεματάκι, και στεφανάκι στα μαλλιά. Αχ, να την βλέπατε. Κι εγω απο φωτογραφίες την είδα και ξετρελλάθηκα. Τι σου είναι τα μικρά κοριτσάκια. Χαριτωμένα και τσαχπίνικα. Με είχε ξεμυαλίσει απο το πρωί με την πολυλογία της. Και τι δεν είπαμε!
Εγινε τρία. Και δώστου στράβωνε τα δακτυλάκια της να δείξει σε όλο τον κόσμο, πόσων χρονών είναι.
Ηρθε το πρωί με τον αδελφό της, στης γιαγιάς, να προλάβει η μαμά τους να κάνει καμμιά δουλειά. Με πήραν απο το χέρι να πάμε για "δουλειές" έξω και μετά βόλτα στην πλατεία. Οπου σταματήσαμε να χαιρετήσουμε γείτονα, σε όποιο μαγαζί και αν μπήκαμε να ψωνίσουμε, δήλωνε το γεγονός "έχω γεννέθλια σημερα. Γίνομαι τρία". "και ο άδελφός μου πέντε" συμπλήρωνε και σου έσκαγε μουτζίτσα στα μούτρα. Με τέτοιο τρόπο, που σε έκανε να ξεχάσεις την χειρονομία, βλέποντας τα μικρά δαχτυλάκια, τεντωμένα και να χαμογελάσεις πλατιά.
Στην βιτρίνα με τα κοκκαλάκια για τα μαλλιά, στάθηκε εκστατική, κοίταξε γύρω γύρω και αναφώνησε "και τι ωραία κοκκαλάκια που είναιαιαιαι", της τα χρωστώ! αν και μοιάζει στην μαμά της. "δεν θέλω στόλισμα στο κεφάλι" έλεγε όταν ήταν μικρή, σε αντίθεση μ' εμένα. Μπροστά της τα βρίσκει, τώρα που θέλει να κάνει "όμορφη" την κόρη.....
Αχ, τι μ΄ έπιασε! Ε, βλέπετε "τα παιδιά των άλλων είναι ευτυχία" ...... περνάς λίγες ώρες μαζί τους και γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Μετά "σπίτι τους και γρήγορα"!
Ενα κομμάτι απο την τούρτα της για σας, και απο εμένα ευχές να γίνει μεγάλη και να είναι γερή και γλυκεια σ' όλη της την ζωή !!!
