Μη και ρωτήσεις...... ναι εγω είμαι, πριγκήπισσα στα σιέλ... και δεν μ' άρεσε και καθόλου και φαντάσου 62 πρόβες ως να μου το ράψουν... και σαράντα δυο μπλούζες και 57 ζακέτες απο μέσα, χώρια εκείνο το καλσόν το χοντρό που δεν παιζόταν... τσιμπαγεεεεεε ε!
Η πλατεία μας "στην γλάστρα"... την πρόλαβα. πλατεία Κυριακού τότε, έμεινε Βικτώρια, λόγω του σταθμού...
μπροστά μου το σκάμμα... το τι παιχνίδι εκεί μέσα... το τι παιχνίδι..! εγώ ήμουν το κοριτσάκι με το μπρίκι.
Δεν είχα κουβά.. γέμιζα ένα μπρίκι χωρίς χερούλι κιόλας!!! Πυργάκια δεν έκανα. Το μπρίκι, στενεύει απάνω, πως να βγεί το πυργάκι...
και πίσω μου το παρτέρι... καγκελάκι, πράσινο το περιέφρασσε (όχι πες το στη δημοτικιά) και δεν πατουσαμε ΠΟΤΕ μας... Οταν μεγαλώσαμε λίγο, κάναμε ισορροπία στο καγκελάκι...
Η Λίλα, μάζευε μυρμιγκάκια γύρω γύρω στο παρτέρι. Στο βάθος ολίγον απο το άγαλμά... καθαρό !
καλέεε, το είδες? φοράω και στέμμα. Χάρτινο, σιέλ με χρυσόσκονη λαμπιρίζουσα. Με λαστιχάκι πίσω να μην φεύγει... σαν τα καπέλα το πάρτυ ένα πράμμα.
Τα χεράκια μπουνιές (μπα και συμβεί τίπ'τις) και το χαμόγελο μισό. μα... ντάλα στον ήλιο... ναι για τη χάρη του μπαμπά στηνόμουν οπουδήποτε... οποτεδήποτε...!
με μεγάλη όρεξη.
Αλλάααα, ΔΕΝ πολυχαμογελούσα. ήμουν μουρτζούφλικο. γενικώς. Η μανούλα, έλεγε πως μου έλειπε ο μπαμπάς μου. Κολοκύθια. Ο Νίκος, έχει μονίμως την ίδια έκφραση. Τον κοιτώ και γελώ.
Αντε, καλή Τσικνοπέμπτη..... και μην το παρατραβήξετε. Δεν μπορώ μουρτζουφλιές το πρωί.. !
* ναι βρε, έχω και τούλι.. μανικώθεν και γιακαδώθεν. Τι με πέρασες. χωρίς τούλι!
* ναι βρε, έχω και τούλι.. μανικώθεν και γιακαδώθεν. Τι με πέρασες. χωρίς τούλι!
