Πρίν πέσουν τα χιόνια, το ήθελα ένα ταξιδάκι στον βορρά! Οχι στο δάσος απαραίτητα (διότι ποιός και με τι πατά την γής!), στην εξοχή. Βόρεια, πολύ βόρεια, εκεί που οι θερμοκρασίες, πλησιάζουν το -10, ακόμη και τέτοια εποχή! Εκει που το μάτι, χορταίνει πράσινο και ίσιωμα. Λίμνες και ποτάμια. Εκεί που φθάνει να σταθείς στην άκρη του δάσους, στον δρόμο (να πατάμε σίγουρα άσφαλτο), και να αφουγκραστείς την σιωπή! Εκεί, που η ηρεμία της λίμνης, είναι μεταδοτική και ο ήχος του ποταμιού στην άκρη στο φράγμα, μοιάζει μελωδία.
Εκεί που τα τοπία σε μαγεύουν, σε ταξιδεύουν αναγκαστικά! Εκεί που συναντάς, πράγματα που δεν τάχεις ξαναδεί. Ενας αντιπροσωπευτικός μύλος, στην άκρη του νερού. Χρωστώ στον εαυτό μου ένα τοπίο, όπως αυτό.
Θα μου πείτε, πρέπει να ξενιτευτώ για να δω τοπία? Ναι, όταν είμαι στην Ελλάδα, πνίγομαι να γυρίσω σπίτι μου το βράδυ. Και τόχω κάνει άπειρες φορές. Δεν είμαι για κοντά.
Οταν είμαι σε απόσταση 5 ωρών με το αεροπλάνο, το παίρνω απόφαση πριν φύγω. Οταν δεν το πάρω, τα τινάζω όλα στον αέρα, ακόμη και 3 ημέρες πρίν....
Εκεί στην άκρη του βορρά, η tomteland, περιμένει επισκέψεις. Τώρα, που είναι όλα ήσυχα και γαλήνια, γιατί όσο πλησιάζει η μεγάλη εορτή, η ανακατωσουρα, περισσεύει !
Τι περιμένω? να κάνει άδεια για να φύγω. Γιατί όσο κρύο και αν κάνει, αν δεν κάνει άδεια, δεν γίνεται τίποτα!
