Καλή Πρωτομαγιά

Μ' ονείρατα και χρώματα

να γεμίζει η ζωή σας!

Συναντήσεις

Οι συναντήσεις με τους συμμαθητές του Δημοτικού (που πρόσφατα αποφοιτήσαμε), όλο και αραιώνουν. Και μερικοι βαρέθηκαν, κι άλλοι είναι αδιάφοροι. Οταν χτυπήσω, κατά τα κέφια μου, συναγερμό συναντησης, τσακίζονται όλοι. 12 χρόνια η ίδια ιστορία. Φιλίες που ξαναγιναν, άλλες που έγιναν απο την αρχή.. Μια αγκαλιά ζεστή και ένα χαμόγελο για τους άλλους.



Απόψε μιλούσα σε ένα παιδί απο το φατσαμπούκι που τελείωσε το ίδιο δημοτικό μ' έμενα. τρείς τάξεις μικρότερος.


Δεν φανταζόταν τι θα "πάθαινε" όταν δειλά δειλά μου έστειλε το τηλέφωνό του να επικοινωνήσουμε γιατί τους είχα ξεσηκώσει με τις παλαβομάρες μου και τα σχόλιά μου και τις φωτό απο την αυλή του σχολείου!!!


Του τηλεφώνησα, και μετά το πρώτο τέταρτο, έχοντας κοινά, μια γειτονιά, ένα σχολείο, αρκετούς γνωστούς και μια πλατεία, όπου τα γόνατά μας, έφαγαν χαλίκι, τον άκουσα να απλώνει να ανοίγεται να γελά τρανταχτά, να το ευχαριστιέται.


Οταν του το επεσήμανα, είπε πως ναι. Ηταν καλύτερα. Είχε εκείνο που λέμε "ηλίθιο χαμόγελο" όταν ακουμπάμε στα παλιά και περνάμε καλά. Είχε ζωηρέψει, είχε ξεσηκωθεί, είχε ενθουσιαστεί, ήταν ένας άλλος, απο αυτόν που άκουσα στην αρχή.
Χαίρομαι. Μακάρι να ζήσετε αυτό που έχουμε ζήσει εμείς η τάξη του 72 του "ένδοξου" δημοτικού 32, Αθηνών στην πλατεία Βικτωρίας και να βρίσκεστε και να μένετε φίλοι.

Δεν το αλλάζω με τίποτα. Και η χαρά μου είναι διπλή, όταν το ζούν και άλλοι.

Δημήτρη μου, δεν θα κοιμηθείς απόψε, είμαι σίγουρη. Εχεις τόση χαρά, που φτάνει ως εδώ! Ανάβεις τσιγάρο και αναπολείς. Ξέρω πως θα μου στείλεις μεηλ να μου περιγράψεις.
Μήπως μου κολλάει ύπνος εμένα? Θυμήθηκα τόσα πολλά κι εγώ.
Και το ηλίθιο χαμόγελο αύριο? Μες την τρελλή χαρά απο το πρωι θα είμαι...
πάω να κάνω ένα καφέ να απολαύσω αναμνήσεις.

Ετοιμάζω ταξίδι !

Eτοιμάζω ταξίδι,

μονάχαααααααα για πάρτη σου

στα μεγάλα νησιάααααα

..............

της καρδιάς και του χάρτη σου!!!

ε, μην θέλετε να θυμάμαι και τι λέει ακριβώς.

Τα πολύ απλά τα κάνω σύνθετα και μου φαίνονται βουνό.
Τα δε απλουστατα τα ξανά - συνθέτω τα αναλύω και "φιόγκο" ο άλλος!!
Πως τα καταφέρνω, δεν γνωρίζω. Με θαυμάζω ώρες-ώρες!!!

Μεγάααααααλη μμμμπππιιιιπ! Ουπς, κακά λόγια. Θα μας βάλουν σημαιάκι.
Βρε, δεν πα' να βάλουν!
Οποιανού αρέσει και επειδή είμαι σπίτι μου, ότι θέλω, κάνω κι έχω αγριέψει !

Φαντάζομαι πως εντός της σήμερον θα σας ανεβάζω ένα "κουσκουσιάρικο" στο εξοχικό!!! Τα φτιάρια σας, και ετοιμαστείτε!!!

Προς το παρόν, πάτε μια βόλτα στο φοινικάκι κι επιστρέφετε αργάμιση!!

Κι άλλη χοντρή !!!!

Τα λόγια είναι περιτταααααααααααα, θεωρώ.
Αλλά επειδή μπορεί να μην καταλάβετε και να προσβληθεί κανείς, καλύτερα να το ξεκαθαρίζουμε.

Η νέα μας πρόσληψη !

Την έκανε Η ¨ορκα", θυμάστε? Η Χοντρέλω με το μπαλούν, Ομοιως ομοίω αεί πελάζει, και άλλα τέτοια!!! Αυτή απο πάνω, μοιάζει στην Ορκα, φατσικώς, που την πέτυχαν, αλλά είναι ίδια η νέα στο σουλούπι.
Ναι, είναι αυτή που ήθελε για να έχει μια δούλα, γιατί εγώ δεν είμαι στο τμήμα της.
Την πηγαινοφέρνει. Laptop στο -1 και εκτυπωτής στο 2. Και πως θα την έπερνε? Στα μέτρα της. Πως είναι αυτό το πράμα στο σκίτσο απο πάνω? Ταμάμ. "Τρέχα θορηκτό ποτέμκιν να φέρεις την εκτύπωση". Ανεβοκατεβαίνει το ποτέμκιν ! Μάλλον το ασανσέρ θα θέλει συντήρηση 2 φορές τον μήνα, με τα πάνω κάτω... να θυμηθώ να το πω του όμορφου που το συντηρει... Να κοιτάξει τα φρένα, μην πάθουμε καμμια ζημιά.

Αυτό λοιπόν, το ποπουδάκι, κυκλοφορεί, όχι με μαγιώ (αλλά θα το βάλει κι αυτό, ζεσταίνει ο καιρός) με παντελονάκι και μπλουζάκι κοντό μέσα στο γραφείο. 2μετρη. Με γοβίτσα και τακουνάκι. Γαμώ το κέρατό μου ! Τάχω πάρει και μαζί όποιος την είδε!!! Που πάνε ρε? Η αισθητική μου! Τα μάτια των άλλων! Που πας με το μαλλί, ανταύγες απο το καλοκαίρι, την ρίζα μαύρη 2 παλάμες κάτω, αλλά το ίσιωμα ίσιωμα στο κομμωτήριο και με το ίδιο παντελόνι 2 μέρες τώρα...!
Πας να πιάσεις δουλειά! Βάλε κάτι, φτιάξου λίγο. Εχεις ένα ελάττωμα. Κάλυψέ το κάπως, δεν βλέπεις την όρκα? Με τα ράσα. Επι του θέματος έρχεται άλλο ποστ. Μάθαμε γιατί τα φορά. ... για να κάθεται ευκολότερα με τα πόδια πάνω στο γραφείο....
Ανάγκη για δουλειά η γενιά των 700? Να ρε γιατί δεν σας παίρνουν και καλά σας κάνουν!!!! Γιατί είστε ατσούμπαλες και δεν ξέρετε και να ντυθείτε. Στα 700 θα μείνετε και άν. Ούτε γκαρσόνες. Γιατί έχει κάτι μ@@ά στο flocafe στο Γαλάτσι, να πίνεις καφέ και να εφραίνεσαι...


Ε, όχι αυτή ούτε για το Περιστέρι, το Λιόσο και το ..... γαμώτο, τάχω πάρει άσχημα. !!! Αει στο διάλο πρωί πρωί και απο εχθές, έλεγα πως θάχω μια καλή εβδομάδα!!!



να θυμηθώ τον συγχωρεμένο, που "γκάριζε", όταν κάτι του χαλούσε την αισθητική. Πως γίναμε έτσι.
κι εσύ, κι εσύ που έφυγες νωρίς και μας παράτησες, που είσαι, που αν ήσουν εδώ, ΤΙΠΟΤΑ απο όλα αυτά δεν θα γινόταν!!

παραφέρθηκα, το ξέρω. αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ! ούτε και κανείς άλλος!!!!

Μετακόμισα !!!

Ομως στο εξοχικό γίνονται κανονικές αναρτήσεις.

Εδώ, για λίγες ημέρες, θα έχουμε τις κούτες μές τη μέση.

copy παστες και νάμαι εδώ. Με όλη την συρμαγιά μου!

Μετακόμισα - όχι όχι δεν χώρισα... μια χαρά είμαι... πήρα τα τζουμπλέκια μου και νάμαι εδώ!

with a very good life,

όπως βλέπετε, σε πείσμα των καιρών!!!

Μόνη μου, τελείως τα κατάφερα...!!!

καλώς ήλθατε, καλώς με βρήκατε.

Το εξοχικό παραμένει ως έχει, και είστε κι εκεί ευπρόσδεκτοι. Προσοχή έχει μέλι εκεί, μην μου κολλήσετε... προειδοποίησα.

Ως γνήσια Γλυκο-κερασο-Ζουζούνα, ένα γλυκό του κουταλιού, πρέπει να το κεράσω.

κι ένα λικεράκι!

back to the ίδια !

Ξεφυσώ, ξεφυσάς, ξεφυσά!!!!

Πάλι στα ίδια γυρίσαμε, ρε παιδί μου, τι είναι τούτο πιά! Back to reality!
Μέσα τα κεφάλια, ανάμεσα σε χαρτιά, μολύβια, φαξια, μέλια, ουφ !

Η άνοιξη δεν με θέλει στο γραφείο. Στην εξοχή με θέλει αραχτή.

Αντε καλή μας ημέρα και καλή κουτσή εβδομάς !!

Εχετε το νού σας, μετακομίζω εντός των ημερών, θα λάβετε μέηλ με το νέο όνομα του βλογίου της Ζουζουνός γιατί βαρέθηκα αυτό το απαγορευτικό !

Χριστός ανέστη !

Χριστός ανέστη

Χρόνια πολλά...

... και μ' ένα γερό αυγό !!!

Μονή Καισαριανής.

Μην χάσετε την ακολουθεία και την περιφορά του επιταφίου στην Μονή Καισαριανής σήμερα Μ. Παρασκευή, κατά τις 2.30-3.00.
Η Χ.Α.Ν. ανοίγει κάθε τέτοια ημέρα το μεσημέρι την Μονή και γίνεται μια υπέροχη λειτουργία.
Θα είνα μια ευκαιρία να επισκεφτείτε το τοπίο, και να βρείτε ηρεμία ψυχής με ετούτη την λειτουργία.

Τα δώρα της Πασχαλιάς

Προ πάντων όλων να μην ξεχαστώ.

Την Μ. Παρασκευή στις 14.00 στη Μονή Καισαριανής,

η ΧΑΝ, έχει λειτουργία επιταφίου και περιφορά.

Αξίζει, πιστέψτε με!

Το ξέρω πως θαρθείς. Πως θα έχεις και την ευγενή καλοσύνη να φέρεις το κάτι τις σου. Δεν περνάς απο του Faberge (τονίζεται στην λήγουσα, δεν βρίσκω τόνο στο σύστημα), και κοίτα να ζητήσεις και την άμαξα που την δίνουν δώρο.

Ναι για το αυγό λέω. Μιας και θα φέρεις, να φέρεις κάτι που μου αρέσει. Κάτι μου με αφήνει με ανοικτό στόμα. Ναι ναι είναι ολόχρυσο. Και η άμαξα επίσης. Και σε φυσικό μέγεθος, παρακαλώ γιατί τα άλογα, είναι έτοιμα στο στάβλο και λόγω του ότι δεν ιππεύω, θα ήταν καλύτερα να τα χρησιμοποιήσουμε τοιουτοτρόπως. Να σέρνουν την άμαξα.
Καλάααα, καλά, θα έχεις βέβαια και θέση δίπλα μου, μέσα. Οχι, έξω θα κάθεται ο αμαξάς. Ναι, ναι, βρήκα και συμφώνησα με έναν ευγενέστατο κύριο. Εχει και δίπλωμα οδήγησης άμαξας.
Να περάσεις απο την θυρίδα σου να βγάλεις την ράβδο χρυσού να το πληρώσεις. Τι δεν αξίζω ένα δωράκι για το Πάσχα? Δεν με λένε Αναστασία ούτε Λαμπρίτσα, αλλά τέλος πάντων όλοι παίρνουν το κάτι τις τους. Η λαμπάδα θα καεί, άσε που δεν πηγαίνω στην Ανάσταση....

Και μετά επειδή ξέρεις πόσο μου αρέσει το μπλέ, να ξαναπάς, απέναντι που έχουν τα κοσμήματα να μου πάρεις και το παρακάτω. Ναι αυτό με το κοτοπουλάκι που φοριέται στο λαιμό. Οχι, όχι, δεν θέλω δακτυλίδι ασορτιμάν, δεν τα φορώ σετ. Προτιμώ του λαιμού μόνο.

Το ξέρεις πως μου αρέσει το μπλέ ως χρώμα. Μην μου πάρεις το αυγό αυτο, γιατί δεν μου αρέσουν οι κόκκινες πέτρες και τα ποδαράκια του. Εχει και πράσινες. Πολύ φορτωμένο είναι. Ασε, θα βρω κάτι άλλο για την Πρωτομαγιά, δεν πειράζει.


Νάσαι καλά που πέρασες. Εχω μια αγκαλιά και δυο φιλιά για σένα και σου εύχομαι Καλή Ανάσταση με Υγεία και Χαρά να σε βρεί η Πασχαλιά !

Κι εσύ που εορτάζεις, την ονομαστική σου εορτή, εύχομαι εφέτος νάναι η καλύτερη γιορτή. Να σε βρει η Πασχαλιά με Υγεία και Χαρά. Δεν προλαβαίνω να κάνω επισκέψεις, θα με συγχωρέσεις. Ομως ενα δωράκι αν περάσεις έχω για σένα στο πνεύμα των ημερών. Ενα κοκόρι να σου λαλεί όλα τα καλά στο σπιτικό σου και ένα ρολόγι να σου δείχνει τις ευχάριστες ώρες μόνο.

Τα τσουρέκια της Ραλλούς, τα κουλουράκια δικά μου !

Η φίλη μας η Ραλλού, μεγαλούργησε εφέτος. Μου έστειλε εχθές θριαμβολογόντας ένα μεηλ, με το τσουρέκι για να μ' ευχαριστήσει γιατί της είχα δώσει την συνταγή ! Τα μπράβο δεν είναι δικά μου, ανήκουν στον θείο Σταμάτη τον ζαχαροπλάστη με τα μικρά του μυστικά που φέρουν αποτελέσματα.

ΜΠΡΑΒΟ ΡΑΛΛΟΥ. ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ !

Είναι χαρά μου να δίνω τις συνταγές (γιατί κάτι Κατινάρες δεν τις δίνουν σωστά) και να γίνονται μικρά έργα τέχνης!!! Και χαίρομαι διπλά, γιατί έχω απέναντι μου, χαρούμενους ανθρώπους που ευχαριστιούνται με το αποτέλεσμα !
Πάνε χρόνια που μαζεύω συνταγές, που μ΄αρέσει να φτιάχνω γλυκά και φαγητά. Απο το 79-80 που εικοσαετής αποφάσισα συστηματικά να έχω το δικό μου βιβλίο συνταγών.
Μερικά τα φτιάχνω ακόμη, τα δίνω σε νεώτερες φιλενάδες και ευχαριστιούνται. Μην μου πεις να κάνω φακή. Η πεζή πραγματικότητα, δεν με συγκινεί. Μπάμιες, π.χ. δεν τις τρώω, δεν τις φτιάχνω. Κάποτε για κάποιο τραπέζι που αποφάσισα μπαμιούλες με κοτοπουλάκι κοκκινιστό, τι έφαγα. Μέχρις εκεί.

Τα σμυρνεϊκα κουλουράκια τα έκανε η μάνα της κουμπάρας μου κι εμείς πλάθαμε, τότε. Μικροπαντρεμένη αυτή, έλεγαν πως τάφτιαξε η νύφη και τα μοστράριζαν στα πεθερικά.... Τις συνταγές της δεν τις έδινε ποτέ σωστά και δεν ξέρω γιατί, κάποτε, ζήτησα να την δώσουν, πιστεύοντας πως εγώ άνθρωπος του σπιτιου τους θα τύχω άλλης μεταχείρισης.
Α, χα, χα, χα, χα, !!!

Παίρνω την συνταγή και την φωτογραφική μου μνήμη και πάω σπίτι. Αποφασίζω Κυριακή των Βαγιών να ξεκινήσω το πρωί να φτιάχνω. Αυτά που σας περιγράφω κατά το 1990.
750 γρ βούτυρο στο μίξερ να χτυπιέται. Ο κύριος Kenwood νάναι καλά, να βοηθά.
βάζω και τα διάφορα άλλα και ξεκινά το αλεύρι. Η συνταγή ήταν "όσο πάρει".... όταν ζήτησα διευκρινίσεις, το όσο πάρει, έγινε "κανα κιλό, και λίγο παραπάνω".
Η βιασύνη μου, κύριο χαρακτηριστικό μου, δεν με είχε αφήσει να σκεφτώ την δόση συγκριτικά με το βούτυρο.
Βάζω το ένα κιλό, το χτυπά μια χαρά ο γαντζος, αλλά εδώ ήταν σούπα.
Το βγάζω απο το μίξερ, το βάζω στην λεκάνη, αρχίζω να συμπληρώνω, ζήμωνε-συμπλήρωνε-ζήμωνε- συμπλήρωνε... πέρναγε η ώρα, κουραζόμουν και το αλεύρι, δεν έφτανε, φτάσαμε τα 2 κιλά, τα περάσαμε, είχα καλέσει γενικό προσκλητήριο, τον θείο Μίμη να ζημώνει και η λεκάνη γέμιζε και τα κουλουράκια πόσα θα γίνονταν καλέεεεεε? Κάτι τόσα δούλια ζημώνανε οι κουμπάρες. Με την προοπτική που είχα, θα γίνονταν 10 λαμαρίνες φούρνου μεγάλες.
Κάποτε ήρθε το μίγμα στα ίσα του! Δόξα σοι, είπα με αλλά ήταν τόσο πολύ που με είχε πιάσει απελπισιά! Καθόμουν στη μέση της κουζίνας, αλευρωμένη και κοιτούσα μια την λεκάνη, μια τον Μίμη, μια την μαμά, που γελούσε σαρδόνια "άμα σου λέω, μην τις εμπιστεύεσαι..."

Πλάσαμε, πλάσαμε, πλάσαμε, τραγουδήσαμε "πλάθω κουλουράκια" και ότι άλλο μας βρισκόταν απο τα παιδικά μας, φουρνίσαμε 3 φορές επι 2 ταψιά του φούρνου. Πως να πετάξεις το ζυμάρι. Εν τω μεταξύ, είχαμε αρχίσει τις πλάκες. να το κάνουμε ένα για το γκίνες, να το κάνουμε έτσι να το κάνουμε αλλιώς.
Γλύκα τα κουλουράκια, φάγαμε πριν το φαί και "γκόσαμε" που έλεγε η γιαγιά βασιλικούλα.
Εχωσα, το υπόλοιπο, μεταξύ πλάκας και νεύρου μέσα στο ψυγείο και για μία εβδομάδα, έφτιαχνα και φούρνιζα 2 ταψιά φούρνου κάθε βράδυ. Ως του Θωμά, είχαν τελειώσει.
Εφαγε το μισό λεκανοπέδιο, απο τα πολλά που ήταν.
Ξαναφτιάχνω εγώ κουλουράκια? Μη φάω ποτέ μου. Κάποτε την σινιάρισα την συνταγή, την μίσιασα, την δοκίμασα και των έχω σωστή. Στην διάθεσή όποιου την θέλει. Για ένα κιλό αλεύρι και για την πλάκα μας.
Ανέκδοτα να περνά η ώρα. Κάποτε ρώτησα τον Σταμάτη μας. "πες μια συνταγή για παντεσπάνι". "Γράφε μου λέει. 60 αυγά...." "τι λες ρε, του λέω, τι είναι τα 60 αυγά"? "Βρε γράφε, θα στην φτιάξω μετά για λιγο. Εκείνος ήξερε αυτό που έκανε σε ποσότητα ζαχαροπλαστείου... Μετά, αποφάσισα πως είναι δύσκολο, πως δεν μ' ενδιαφέρει και το άφησα απλώς να βρίσκεται.

Ωά, αυγά, και ο Λαμπριάτης !

" Μια κότα στρουμπουλή
μια όμορφη πουλάδαααααα"
τραγουδούσε ο Ν. Γούναρης, νομίζω (καλά κι άλλος να είναι μην βαράτε), προ ετών... και τις σκέπτομαι τις αυγομηχανές, απο ημερών που δεν έχουν άλλο παρά να γεννούν ωά!
Γιατί? για να βάψουμε κατά το έθιμο, όπως τα βρήκαμε ας τα τηρήσουμε, για ν' ανέβει η χολυστερινούλα, για να χτυπήσουν ταβάνι τα τριγλικεριδάκια!
Ορίστε ο κος Koulpa μας, το βρήκε... merci, δεν παίζεσαι.... (χρωστώ - ξέρεις εσύ) !
Μια κότα στρουμπουλή, μια κάτασπρη πουλάδα
ξεκίνησε η τρελή για βόλτα στη λιακάδα
Κι ένα μαύρο πετεινάρι κικιρίκου την κορτάρει
κικιρίκου την κορτάρει ένα μαύρο πετεινάρι
Η κότα η πονηρή λοξές ματιές του ρίχνει
κι εκείνος το λειρί με πονηριά της δείχνει.
Κρίμα κότα στο κοτέτσι, αχ να περνάει η ζωή σου έτσι
να περνάει η ζωή σου έτσι, κρίμα κότα στο κοτέτσι
Να μην πολυλογώ, φιλάκι με φιλάκι
εβγήκε απ' τ' αυγό μαύρο κοτοπουλάκι
Κι ο θυμός του κόκορά της ξέσπασε στ' άσπρα φτερά της
ξέσπασε στ' άσπρα φτερά της ο θυμός του κόκορά της
Η κότα η στρουμπουλή, η περιφρονημένη
γεμάτη προσβολή στο φίλο της πηγαίνει
Μα το μαύρο πετεινάρι άλλη κότα πια κορτάρει
άλλη κότα πια κορτάρει το μαύρο πετεινάρι

Ε, λοιπόν, εχθές, όπως φύτευα καρπουζάκια και πεπονάκια, σκεπτόμουν ότι αυτά θα γίνουν, έχουν ξαναγίνει άλλωστε. Αν τα ποτίσω on time, γιατί ξεχνώ κιόλας. Αν βαρεθώ, θα τα πετάξω την Κυριακή και όξω απο την πόρτα. Οτι κάνω, μια φορά, γιατί να το ξανακάνω....
Αυγά όμως δεν έχω βάψει ποτέ. Εχει η μάνα μια κατσαρόλα απο το 1961 που μου έβραζε τα μπιμπερόν, και βάφει ωά. Αθάνατο εργαλείο, μην μου πείτε. Που την έχει κρυμένη δεν ξέρω. Εμφανίζεται κάθε τέτοια εποχή και εξαφανίζεται αυθημερον.
Μόνη της τ' αγοράζει, μόνη της τα βράζει, μόνη της τα βάφει. Τα μοιράζει επίσης. Σιχαίνομαι το τσούγκρισμα και δεν τα τρώω επίσης. Εγώ θέλω το τηγανητούλι μου να κάνει πλίτσ η μπουκίτσα. νιάμ, γλύφτηκα !
Θαρρώ πως ποτέ δεν θα βάψω αυγά, άμα φύγει η μάνα. Δεν βλέπω λόγο. Εν τάξει όπως τα βρήκαμε αλλά γιατί να γίνω κόκκινη, εγώ η αφρατούλα η ασπρούλα. Δεν γίνεσαι, με τις μπογές τώρα, θα μου πειτε. Ωραία και τα στόλισα. Για ποιον? Οποιος θέλει τρώει σπίτι του. Μανούλα έχει να του βάψει. Το πιάσατε το υπονοούμενο !

Τσουρεκάκια φτιάχνω όταν έχω κέφια... να θυμηθώ να πάρω και μαγιά... Μπορεί και να μην τα φτιάξω, δεν έχω και ώρες... προτιμώ τις βόλτες.

Νατα, δεν γεννήθηκα υπόδουλη νοικοκυρά εγω. Δεν είσαι υπόδουλη, άμα έχεις οικογένεια, το κάνεις για την χαρά της οικογένειας.
Εμείς κατά παράδοση και βάσει μητριαρχικού καθεστώτος απο την προγιαγιά μου, δεν είμαστε δούλες κανενός. Κυράδες κι αρχόντησες είμαστε. Εγώ τέτοια μαθήματα πήρα απο την μάνα μου. Ενα φαί για 3 ημέρες και σ' όποιον αρέσει και κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ και ποτέ τσουρέκι και άντε μια βασιλόπιττα απο τον φούρνο!!!
Η γιαγιά Βασιλικούλα, έβαζε την μάνα μου να τα κάνει και τον Μίμη, κι εκείνη έδινε οδηγίες. Καθιστή. Απο την βαρεμάρα της. Ο Θεός να την συγχωρέσει, την ευχαριστώ για τα γονίδια... Γιατί εδώ έχουμε και το "η νύφη εγεννήθηκε της πεθεράς να μοιάζει" ταμάμ!
Ασε που δεν τρώω τσουρέκι. Για το καλό μια μπουκιά στον θείο Σταμάτη. Στου ζαχαροπλάστη το σπίτι δοκιμάζεις λίγο...Ααααασε, τα πασχαλινά κουλουράκια. Απο αυτά δεν πρόλαβα στο σπίτι να φτιάχνουν, ομοίως κάποτε που έφτιαξα, θα σας πω, αύριο να γελάσουμε.... Δεν τα τρώω ομοίως...
Οσο περνάνε τα χρόνια, βλέπω τη μάνα και βαραινει. Πότε θα τους κόψω και το γεμιστό αρνί που το σηκώνω να το πάω φούρνο. Δηλαδή δεν το πάω. Ανέβασε κατέβασε, βάλε στο αυτοκίνητο... ωωωωωωχχχχ. Κοψομεσιάστηκα με την ιδέα, κι έρχεται Μ. Σάββατο. Αραχτός ο Λαμπριάτης στην λαμαρίνα γεμάτος..

Πολύ μ' αρέσει που είμαι τεμπέλα!



Α, και είπα Μ. Σάββατο. Εχετε πάει στην πρώτη Ανάσταση? Πάτε στο εξοχικό να σας πω....

Ωρα για καφέ !

KUTANI Hanazume Coffee cup and saucer

Υπάρχει μια "κίνηση" λόγω της ακρίβειας του καφέ στις καφετέρειες, το Σάββατο μεθαύριο, να μην πάει κανείς. Το διάβασα, το ξαναδιάβασα, πόσες φορές θα το βρω μπροστά μου ακόμη δεν ξέρω.
Με είπαν ψώνιο, εμμέσως πλην σαφώς, επειδή σχολίασα αρνητικά, δεν ξέρω τι άλλο θα με πούνε επειδή ξανασχολίασα. Δεν ιδρώνω. Τόχω αποδείξει. Αντε να αρχίσουν να πατάνε την σημαιούλα πάλι. Το συνηθίσαμε πλέον!!!

Μα δεν μπορώ. Κλαίγονται πως είναι η γενιά των 700 ευρώ και δεν έχουν χρήματα για καφε που έχει τσουχτερή τιμή. Να μην τον πιείς. Κάτσε παιδάκι μου σπίτι σου και πιές το καφεδάκι σου. Δεν μαζεύεστε σπίτια σας πιά.
Εμ, θέλεις να βγείς έξω... εμ να μην πληρώσεις γιατί εδώ είμαστε Ευρώπη. Ολα δικά μας δεν γίνονται.
Βρε άντε φύγετε απο δω, που θέλετε καφετέρεια. Μάθαμε τώρα. Γεμάτες οι καφετέρειες της Φωκίωνος, και λύνουν σοβαρά προβλήματα. Τι θα βάλουμε, που θα πάμε το βράδυ, ποιός θα μας πηδήξει... Εχουν αναζητήσεις μέσα στην φιλοσοφία. Ποιά του κάθισε, ποιά δεν θα καθίσει. Ωχχχχ, σας βαρέθηκα.

Ωραία, πιείτε καφέ σπίτι σας λοιπόν να έχουμε ησυχία εκεί που θα βγουμε να πιούμε τον δικό μας. Διότι δεν ανήκουμε σ' αυτή τη γενιά. Αφ' ενός είμαστε καλομαθημένοι απο τα σπίτια μας, έχουμε και απο μόνοι μας, να δώσουμε και 4 και 5 και παραπάνω ευρώ για ένα καφέ και ένα γεύμα! Ουπς, εδω θα δώσουμε παραπάνω !

Δείτε και ένα ωραίο άρθρο που έγραψε ο Marconi Radio, για τις πεταλούδες, μπας κι ανοίξει ο ορίζων, γιατί στην καφετέρια δεν ανοίγει παρά μόνο η πόρτα.


Η αυστηρή θείτσα Ζουζούνα

Παίζουμε?

Ποιός δεν έχει παίξει, ποιός δεν έχει τρέξει σε πλατείες και δρόμους, ποιός δεν έχει φάει τα γόνατά του παιδί, κλωτσώντας μια μπάλα. Πως περιμέναμε εκείνες τις ολοήμερες εκδρομές λες και δεν μας έφτανε ολόκληρη πλατεία, για να παίξουμε, όσο γινόταν περισσότερα.

Περνά περνά, η μέλισσα, με τα μελισσόπουλα
και με τα παιδοπουλα, παιδόπουλα.....

- Καλημέρα βασιλιά, με τα κόκκινα σπαθιά. τι δουλειά?
- τεμπελιά, απαντούσε ο ρεμπεσκές βασιλιάς !
- και τα ρέστα παγωτά, συνηθίζαμε να λέμε και γελούσαμε

- Αναψε μου το κεράκι...
δεν θυμάμαι τίποτ' άλλο, ου γάρ...

Αλάτι ψιλό, αλάτι χοντρό,
έχασα τη μάνα μου και πάω να την βρώ
παππούτσια δεν μου πήρε να πάω στο χορό

- Μέλισσα μέλισσα, μέλι γλυκύτατο
- σε ποιόν παραγγελετε?

και το υπεραγαπημένο

Ενα λεπτό κρεμμύδι γκέο βαγγέο,
ένα λεπτό κρεμμύδι, φράσε βαγγέο ( ή σκάσε βαγγέο, ποιός θυμάται πιά).
και δώστ του παντριές με τον πρίγκηπα....

Στη διαπασών οι φωνές, στην πλατεία Κυριακού. Και δώσ του τρεχαλητά και δώς του λαχάνιασμα και γέλια.

Ποιός δεν έχει παίξει με τα τσιγκάκια απο τα μπουκάλια, ποιός δεν έχει παίξει "στρατιωτάκια αμίλητα", "σπασμένο τηλέφωνο", "μήλα", "γερμανικό", "αγαλματάκια", "πούντο, πούντο το δαχτυλίδι", και πόσα άλλα που μου διαφεύγουν πιά, γιατί.. είπαμε.

Περιμενω να μεγαλώσουν τα σκασμένα να αρχίσουμε τίποτα "εκπαιδευτικά", έρχονται που έρχονται, κυριακάτικο και χάνω τον ύπνο μου και έχω βαρεθεί να κάνω παζλ που δεν μ' αρέσουν κιόλας, να μάθουμε κάτι πιο επικοδομητικό.
Τελευταίο αγαπημένο, παιγνίδι είναι το δένδρο. Εγώ δένδρο κι αυτά πιθικάκια και τα δυο πανω μου.... αντέχω ακόμη, ευτυχώς.

Αμ' εκείνο το "τα βγάζουμε". "Μπούφ.... άκατα μάκατα σούκουτου μπέ...". Χα, χα, ακαταλαβίστηκα.
Το άλλο "έχω ένα αυτοκίνητο που όλο όλο τρέχει και που θα σταματήσει?" το κλασικό "άμπεμπα μπλόμ", το .. έλα βοηθάτε κάποιος, κόλλησα.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στα παιδιά, που δεν παίζουν πιά. Η τεχνολογία προχωρά, αλλά χάνουν ασφαλώς άλλα πολλά.

Raindrops.....

Raindrops keep falling on my head.....
λέει ένα παλιό τραγούδι, αλλά δεν θέλω την βροχή καθόλου. Οχι πάνω μου...
Δεν είμαι πάπια ούτε χήνα, δεν μπορώ να οδηγώ με βροχή, δεν μ' αρέσει να περπατώ στην βροχή, ούτε θα τραγουδήσω ποτέ κάτω απο την βροχή. Ούτε σε νορμάλ κατάσταση, ούτε σε ερωτευμένη. Α, πα, πα, να περπατάς με τον καλό σου στην βροχή. Γιατί ? γιατί ειναι ρομαντικό... σιγά. Μια χαρά, δεν έχω περπατήσει με τόσες σχέσεις στη βροχή, δεν ξέρω τι πάθαμε....

Σιχαίνομαι το πρωί να βρέχει και να πρέπει να πάω στη δουλειά μου. Ντύσου και στολίσου και πάρε και ομπρέλλα, βάλε γαλότσες, αδιάβροχο... Δεν θέλω λέμε. Εχω πάει και ως απέξω απο το γραφείο όταν είμαστε στον Αη Στέφανο και εκανα μεταβολή και γύρισα σπίτι μου.
Τότε παρκάραμε 5 λεπτά περπάτημα μέσα στην αυλή των γραφείων και ταλαιπωριόμαστε.
Ξού. Υστερα απαίτησα να παρκάρω μέσα.

Εβλεπα καταρράκτες στον ύπνο μου. Δεν ήταν αυτό, άκουγε το υποσυνείδητο την βροχή και έπλαθε εικόνες.
Ενας πανικός στους δρόμους, μια ασυντονισιά, γιατί, δεν κατάλαβα ποτέ, πνιγόμαστε μέσα στην Αθήνα και μάλιστα στο κέντρο.
Εκτός της οφέλειας που έπλυνε το αυτοκίνητο, απο εκείνη την κιτρινόσκονη εξωτερικώς (γιατί εσωτερικώς σκ... είναι), δεν βλέπω άλλο όφελος. Ναι, δεν το πλένω και το δικό μου που είχα, μια φορά και αν στο τόσο. Πόσο μάλλον το νοικιασμένο.
Ξέρω, ξέρω, η βροχή οφελεί, μπλά, μπλά, μπλά... ναι ναι, γνωρίζω. Μπορεί να βρέχει βράδυ και το 10 ωρο που είμαι στο γραφείο. Και όλοι θα είμαστε ευχαριστημένοι.

Raidrops, keep falling on my head....

Alois, ο "έρωτας"

O Alois, φαντάζομαι στα νειάτα του, θα ήταν ξανθός, ώς Γερμανός.

Alzheimer's disease (AD), also called Alzheimer disease, Senile Dementia of the Alzheimer Type (SDAT) or simply Alzheimer's, is the most common form of dementia.
This incurable, degenerative, and terminal disease was first described by German psychiatrist Alois Alzheimer in 1906 and was named after him.[1]
Generally it is diagnosed in people over 65 years of age,[2] although the less-prevalent early-onset Alzheimer's can occur much earlier.
An estimated 26.6 million people worldwide had Alzheimer's in 2006; this number may quadruple by 2050.[3]

η συνέχεια στην wikipedia.

Κοροϊδεύουμε αλλά να μην μας εύρει.
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο τούτο.
Εκείνο το απλανές βλέμα του ασθενούς που δεν ξέρεις τι βλέπει και τι ακούει και η ασυνεννοησία, και ότι θυμάμαι χαίρομαι... ο φίλος του πατέρα μου, τραγουδά, αυτό που λέγανε στην ΧΑΝ το 50 κάτι....
Δεν εύχομαι σε κανεναν να το συναντήσει μέσα στο σπίτι του. Κοιτάξτε τα νούμερα όμως, είναι τραγικά. Το βιώσαμε και δεν το ευχόμαστε σε κανεναν.

Να το έχουμε μόνο σαν ανέκδοτο, λοιπόν, κυρά Αρτάνις μου, που αναρωτιέσαι ποιός ψηλός ξανθός Γερμανός μου έχει πάρει τα μυαλά !!!
Σαν ανέκδοτο και μόνο.....

Αφιερωμένο στη μνήμη της γιαγιάς Ελένης.

Η ρημάδα η αφηρημάδα !

Eχετε δει ταινιούλες κινουμένων σχεδίων και να σπαρταράτε απο τα γέλια? Κι εγώ. Βλέπω εμένα και....
Στο γραφείο μου επάνω, βρίσκεται σε μόνιμη θέση, το μποτιλάκι με το νερό.
Το μετακινώ προ ολίγου, μπροστά μου, απόσταση απο την μυτη μου, δυο μύτες ακόμη, με σκοπό να καταπιώ το παξιμάδάκι και να πιώ μια γουλιά. Καταπίνω, ρίχνω μια ματιά στη θέση του νερού, δεν το βλέπω, και αναρωτιέμαι "τόπια το νερό, τι στο διάβολο έκανα το μποτιλάκι?" Το βλέμμα, δεν έχει κοιτάξει ακριβώς κάτω απο την μύτη μου, κοιτά στην άκρη του γραφείου.
Μετακινούμαι να φέρω άλλο απο το ψυγείο, πεισμένη, πως το έχω πιεί.
Σκοντάφτει το χέρι μου, στο μποτιλάκι, μουρμουράω γιατί κάτι είναι στο διάβα μου και το βλέπω....

Δεν θέλω γελάκια. Δενννν, θέλω γελάκια λέω...

Δεν είναι το μοναδικό που "παθαίνω"... παθαίνω διάφορα του είδους και δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία ή τίποτα άλλο.Το θέμα είναι πως γελώ πολυ μόνη μου και περνώ την ώρα μου.

Να μην σας πω για το λογκάρισμα του pcιού μου. Που να θυμάμαι κωδικούς, βάλε εδώ, βάλε εκεί, δεν τα καταφέρνω. Τα γράφω λοιπόν παντού. Κανονική αφισοκόλληση. Οπως και τo password της τράπεζας. Λεπτά? απο την Τράπεζα? χα χα χα! Μια ώρα να θυμηθώ τον κωδικό και τρεις προσπάθειες να πάρω το ποσό που θέλω. Οταν το πάρω, θριαμβολογώ και τρέχω να καθίσω πάνω στο πορτοφόλι μου μέσα στο αυτοκίνητο!


Ασε το κλείδωμα του αυτοκινήτου. 52 στις 32, ανοικτό το αυτοκίνητο! με καμμία κυβέρνηση να το κλειδώσω. Μα τι διάολο τεχνολογία είναι κι αυτή. Πρέπει να του μιλάς και να κλειδώνει ! Είμαι δε τόσο σίγουρη πως έχω κλειδώσει που τσακώνομαι και με τον εαυτό μου, σιγά μην γυρίσω πίσω να ξανακοιτάξω...


Εψαχνα τους κωδικούς να μπω στο taxis net, να κάνω την φορολογική μου δήλωση.... Ναι. Κάπου τους είχα βάλει, κάπου θα ήταν το χαρτί, θυμώμουν 3 χρόνια πίσω που τα είχα, ανοίγω την περσινη δήλωση, κολλημένα μέσα..... (όχι που θα ήταν...).

Τους πληκτρολογώ, ανάποδα. Γιατί ίσια με ποιά λογική ! Δενννν μπαίνω. Μια δυο τρείς, με πετάει έξω. Ξανά εγώ, ρωτώ την αλεξ, "είναι φορτωμένο το δίκτυο" με ξεφορτώνεται...

Προσπαθώ σήμερα απο την αναποδη, μια χαρά.. θα πάρω και πίσω...
Είναι κάτι ώρες που ξεκαρδίζομαι. Είναι κάτι άλλες, που δεν με αντέχω, πως με αντέχουν οι άλλοι... Αδιαφορία, αφηρημάδα, κόπωση, το ψηλός κατάξανθος Γερμανός, που μούχει πάρει τα μυαλά... το ανέκδοτο με τις Χαρίκλειες το θυμάστε? Οταν τα λέω εγώ.....

Pinocchio !

Tην μύτη του Πινόκιο,
ολημερίς φορούσα
να σας γελάσω ήθελα
μα μήπως το μπορούσα?

Είπα κι εγώ μια φορά
να κάνω νταβαντούρι
και μέσα απ τα Ερτζιανά,
να γινω πρώτη μούρη !

Ηταν εχθές Πρωταπριλιά
σας γέλασα παιδάκια
φιλιά σας δίνω κι απο δω
στα δυό τα μαγουλάκια


Οχι, νομίσατε πως θα γλυτώσετε απο εμένα....
Καλάαααα....

Radio blog

Αφού ο blogger δεν με πολυπάει, αποφάσισα να βρώ άλλη μέθοδο για να μπορέσω να βρίσκομαι κοντά σας.


Ετσι μετά απο συζητήσεις όλο το Σαββατοκύριακο, μου δόθηκε βήμα.
Θα με βρίσκετε πλέον κάθε πρωί με το ξύπνημά σας, 7-8 στην συχνότητα των fm.

Θα ζουζουνίζει η ζουζούνα, να σας ξυπνά.
Με απαλή μουσική, με γλυκά σχόλια και θα σας συντροφεύει στον αχνιστό καφέ σας, στο δρόμο για την δουλειά σας, στο χουχούλιασμά σας.

Συντονιστείτε στην φιλόξενη συχνότητα του "Radio blog", 91.2, κάθε πρωί στις 7 για ζουζουνοπαρέα.
Δεν είναι πρώτη φορά που η ζουζούνα θα βρεθεί σε ραδιοθάλαμο. Ομως η τηλεφωνική συμμετοχή σας θα την εμψυχώσει.
Ξέρω πως θα είστε εκεί !