.... μας έμαθαν γράμματα και όχι μόνο !

Περιπλανόμενη στα blogs, διάβασα για Λύκειο και μου ήρθαν στο νου οι καθηγήτριες ! Δεν ξέρω πως. Τι κάνει το μυαλό !
Οτι θυμάμαι χαίρομαι μετά απο 30 χρόνια θα μου πείτε........ Ξέρω πως οι περισσότερες απο εσάς (συμμαθήτριες "Παρθεναγωγείου") δεν ..... τις "χωνεύατε". Είχατε μία αποψη ξεκάθαρη για την κάθε μία. Εγώ, δεν τόψαχνα. Ζώντας σε σπίτι με μεγάλους "μόνο", τις έβλεπα σαν μαμάδες και "γιαγιάδες" και θείες και μετά....... μετά πρέπει να τις δω.

Για να ξεκινήσω να τεστάρω ως που φτάνει το μυαλό μου. Ετσι ξαφνικά.
Απο που? Μα το ρωτάτε? Απο την Αννα Περάκη. Δύο εικόνες έχω. Μία φορά στην Ακρόπολη να στηρίζεται πάνω μου γιατί είχε πέτρες τριγύρω κι εμένα μου φαινόταν σαν την γιαγιά μου και φοβόμουν, μην μου πέσει. Και μία άλλη ακόμη στο Εθνολογικό Μουσείο (όχι, που είναι αυτό!!! Η παλιά βουλή στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη απο πίσω, στην Σταδίου, αχαρτογράφητες!). Τότε που βουρκωμένη, μας είπε ότι ο Ναύαρχος Κουντουριώτης ήταν ο παππούς της και μας τον έδειχνε σε ένα κάδρο. Ζωντανή ιστορία μπροστά μας !!!

Χρίστος Καραίνδρος. Δεν πρόλαβε να δει την Ελένη του να διευθύνει στο Μέγαρο. Εφυγε λίγες ημέρες πριν, απο όσο θυμάμαι.
Ελεγε της μαμάς μου "τόσο μπορεί να διαβάσει, τόσο διαβάζει. Αλλη κλείνει τα βιβλία στις 9 και δεν θυμάται τίποτα το πρωί, η δική σας, τα κλείνει στις 6 και έχει πάρει κάτι. αυτό να το χαίρεστε". Τον είδα την 10ετία του 90 λίγα χρόνια πριν πεθάνει ένα πρωί στο φούρνο στους Αμπελοκήπους και δεν του μίλησα. Βιαζόμουν να παώ στο γραφείο. Είπα "άλλη φορά". Ντροπή μου. Δεν υπήρξε άλλη φορά.

Ξανθή Θεοχαροπούλου Εχω φυλάξει την κουβέντα της προ 10 ετών "παιδί μου, είμαι πολύ μεγάλη, πονάνε τα πόδια μου, δεν μπορώ να βγώ έξω, να έρθω να σας δω". Δεν ξέρω αν ζει.....

Αγνή Βλάχου. Για μερικά χρόνια μετά το σχολείο με κερνούσε παγωτό σπίτι της. Είμαστε
κοντά. Με έβλεπε στο δρόμο και μου έλεγε "έλα το απόγευμα να φάμε παγωτό. Λέγαμε τόσα για τις μαθήτριες που είχαν περάσει απο τα χέρια της, όσο και για την πολυτάραχη ζωή της.

... κόλλησα για ποιά θα γράψω ? Για την "δεσποινίδα" Παπαδέδε. Την Σούλα, που της καναμε το βίο πατίνι. Την θυμάμαι μαυροφορεμένη, όταν έχασε τον πατέρα της. Μου είχε κάνει τόση εντύπωση. Πάντα "χάζευα" το ασπρο της δέρμα με το κραγιόν. Με το πένθος, δεν θυμάμαι να ξαναέβαλε κραγιόν.

Την καθηγήτρια των Θρησκευτικών. Εκείνη την κυρία που ξεχνώ το όνομά της μονιμως, γιατί τα διαβόλια την έλεγαν με το παράνομα "απίδω" ή "αχλάδω" στην δημοτική. Ποιός ξέρει απο που και πότε είχε βγεί. Μπορεί να ξέρει η μεγάλη (ε, όχι σαν την ακρόπολη, εξαδέλφη της Ντίνας, που μου το είπε αυθόρμητα ξεφωνίζοντας "απίδωωωωωωωωω")
Μωραίτου. Το θυμήθηκα βλέποντας την φωτό που έχει τραβήξει πρόσφατα η Ρίκα. Κάπου έχω και τις παλιές. Θα τις ποστάρω κι αυτές στο κείμενο.
Δεν θυμάμαι ώρες μαθήματος μαζί της. Ωρες εκδρομών θυμάμαι, απο φωτογραφίες. Αντεεεεε, χαμένο το έχω.
Επίσης θυμάμαι την χαρά μου, όταν την είχα δει προ 20ετίας στο παγκάκι μιας στάσης στους Αμπελόκηπους. Ξεφώνησα........ και τότε και προσπάθησα να της θυμίσω σε ποιά τάξη ήμουν.

Ιωάννα Μαλεφάκη. Ποιά δεν θυμάται την χαρακτηριστική κίνηση να φτιάξει τον κορσέ και το "τσάκ" που ακουγόταν........ Ψηλή και αγέρωχη. Πόσο χρονών να ήταν τότε.
Θυμάστε που μας είχε καλέσει στο σπίτι της. Μια μονοκατοικία με μεγάλο κήπο (που δεν είχε φυτά) με δένδρα και στο μουντόχρωμα καθίσαμε και συζητούσαμε. Εχω την εικόνα, με τα χρώματα, στην δύση του ήλιου. Να μπλέκουν οι ηλιαχτίδες μέσα απο τα δένδρα, με ένα περίεργο χρώμα μπεζουλί που είχε το σπίτι. Πως φύγαμε απο εκεί μετά???????

Η κυρία Μαργαρίτου. Ξεχνώ το μικρό της όνομα. Πως φεύγουν οι πληροφορίες....... Μόνο το γλυκό της βλέμμα θυμάμαι. "Εγραψες για 19 ιστορία στην Γ' Λυκείου" μου είχε πει. "Συμβαίνουν και αυτά" της είχα απαντήσει. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν είχα αντιγράψει. Οχι στην Ιστορία τουλάχιστον.
Μαύρα φορούσε όσο την θυμάμαι. Το γιατί δεν το γνώριζα. Εφυγε, είναι εδώ..... ποιά ξέρει να μου πει.

... έλα, πολλά σας έγραψα. Συγκινήθηκα. άλλη ώρα τα υπόλοιπα.

Κάτω απο το κείμενο, που θα διαβάσετε είμαι σίγουρη, γράφει "σχόλια". Πατήστε και μπείτε και περιμένω.

Τα "μωρά" μου

Με τον όρο "μωρά μου" αποκαλώ συνήθως ότι "γλυκό" και "μικρό".
Απο το πρασινούλι νεραντζάκι, στο δένδρο έξω απο το σπίτι της Αντας και τα στρουμπουλά μωρά που τρέχουν πίσω απο ένα τόπι, ως τα "μεγάλα" μωρά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ.

Σήμερα το πρωί, αναφώνησα το ίδιο και για τα τοσοδούλια αγγουράκια που τα δύο πρώτα, έχουν ξεπεταχτεί και έγιναν όσα το μικρό δακτυλάκι του χεριού μου. Οπως και για τα μικρά τους αδελφάκια 4-5 ακόμη που "έδεσαν" . Με υψωμένο το κεφαλάκι πρωί-πρωί να περιμένουν τον ήλιο να τα θρέψει και λίγες σταγόνες νερό απο την χάρη μου.
Μικρά με αγκαθάκια που στην άκρη, όσο μεγαλώνουν, αποβάλλουν τα αγκαθάκια και γίνονται λεία. Τόσα, τοσοδούλια, χαριτωμένα, με μία βαθυπράσινη απόχρωση. Ευχάριστη πρωϊνή έκπληξη, με τον καφέ.

Οσο για σένα "άπιστε" που ρώταγες 2 και 3 φορές να καταλάβεις αν τα καλλιεργώ στην γλάστρα, ένα έχω να πω. "ναι, στο παρτεράκι μεγαλώνουν και η αγγουριά έχει τυλιχτεί στα κάγκελα της βεράντας και τρέχει. "δένουν τα χρυσούλια μου, το ένα πίσω απο το άλλο και μεγαλώνουν. Χωρίς βοήθεια. Μόνο με νεράκι". "θα γίνουν βιολογικά" κορόϊδεψες. Ε, ναι θα γίνουν αγνά. θα περιμένουμε όλοι να μεγαλώσουν και να σας κάνω το τραπέζι. Μαζί με τις ντοματούλες απο την διπλανή γλάστρα. "τι μέγεθος έχουν αυτές?" αυθαδίασες. Σαν καρπούζι, ήθελα να σου πω "μικρή γροθιά" απάντησα μόνο και γέλασα. Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι. Εδώ Κυψέλη. Εδώ γλάστρα.

Για τις προόδους των υπολοίπων σας είπα? δεν σας είπα.
Οι κολοκυθιές δίνουν τόσα πολλά κολοκυθοπούλια, όσα να φάει γεμιστά το στράτευμα. Αρνούνται όμως να δέσουν καρπό. Κάτι που έδεσε, το μετάνοιωσε. Τις κοιτούσα το πρωί που τις πότησα και έχουν πάρει την "τρέχουσα" και πάνε στο περβάζι της βεράντας βόλτα. Δεν τις συμμαζεύει τίποτα. Απο την γειτονιά θα ζητώ τα κολοκύθια μου σε λίγο. "Παντελή, φέρε το κολοκύθι να το κάνουμε γεμιστό", θα καταντήσω. και καλά με τον Παντελή. Με την κινεζούλα τι θα κάνω? Τσιν, κολοκύθι, τσόν, τσάν?"
Λίγο πιό πέρα οι μελιτζάνες του καπετάνιου. Απλωσαν φύλλα, σε ένα βαθύ όμορφο χρώμα και αναμένω να δω τι θα γίνει.

Μην με κοροϊδεύετε εσείς "εξοχόπαιδα". Εδώ είπαμε, κάνω καλλιέργεια στις γλάστρες. Οχι, μαζεύουμε κουκούτσια απο βερύκοκα και κάνουμε παραγωγή στο χώμα. Που να το βρώ το χώμα στην Κυψέλη. Ούτε Θεολόγος είναι, ούτε τίποτα άλλο. Είδε ο Νικάκης τις ντομάτες, κι εγώ που νόμιζα πως του έδειξα τον "ουρανό με τ' άστρα", πέφτω ακόμη απο την απάντησή του. "έχουμε στο Θεολόγο" και προχώρησε παρακάτω.
Είδα κάποιες κατασκευές κήπου, σε βεράντα, αλλά ποιός με γλυτώνει απο την μπουγάδα τις Αννούλας και τα φυτώρια του καπετάνιου. Δεν υπάρχει χώρος για "δύσκολα" πράγματα. Τώρα, πως έχουμε καταφέρει και δεν υπάρχει χώρος σε 40m2 δεν ξέρω.

Τα υπόλοιπα "μωρούλια" φυτώρια δεν σας ενημέρωσα πως πάνε. Παντζάρια, μεγαλώνουν. αλλά τι κόπος αλήθεια χρειάζεται για να μεγαλώσει το φυτωριάκι. Σαν παιδάκι. Υπομονή και φροντίδα. Πω, πω ! τι υπομονή.

1 μήνας και ακόμη να "ξαναβγούνε" τα καρπούζια. Τι δύσκολο..... τα παλιά, θολοπλέουν στο παρτεράκι, υπομονετικά "χώμα πολύ τους έβαλες" φωνάζει ο θαλασσοκηπουρός. Ηξερε και απο "κόντρα γέφυρα" που είχε κήπο........
Μήπως ήξερα πόσο χώμα να βάλω, πως να μεταφυτέψω, πως να καλλιεργήσω τρομάρα μου? Πειράματα και ότι πιάσει. Δεν θα σκάσω. Μία πεπονιά μας αποχαιρέτισε και αυτή, ενώ τα καινούργια, ακόμη να βγούνε. Δεν θα το πω στην θεία Ντίνα γιατί ποιός ξέρει τι θα ακούσω και απο εκεί.
Μεταφύτεψα σε μεγαλύτερο μπώλ παγωτού τα καροτάκια και περιμένουμε....... Ηλιο, θέλουν, σκιά θέλουν, τι θέλουν μήπως ξέρουν να μου πούνε? πειράματα κάνω εγώ, και στου "κασίδη" το κεφάλι καλιεργώ. Και ο μεν "Κασίδης" απο τα Στύρα, δεν έβγαλε ποτέ μαλλιά (μιας και γέρο τον γνώρισα), τα καροτάκια μου έχουν φυλλαράκια, τόσα δούλια μικρούλια. Αυτά τα αναγνώρισα. Τα έχω δει στην λαϊκή !!, γιατί μέχρι να έρθουν σπίτι τα έχουμε πετάξει. Αμε, τι. Είναι νομίζω και τα μόνα που μπορώ να αναγνωρίσω. Με τα παντζαρόφυλλα δεν έχουμε ξανασυστηθεί ποτέ. Το μόνο που μου τα θυμίζει είναι το χρώμα του κορμού του φύλλου............ σώθηκα!!!

Που είμαστε? Α, στους σπόρους καρπουζιού. Επιμένουν να μην θέλουν να βγούνε.
ε, κάποτε θα σκάσουν και θα βγούνε. στο χέρι τους δεν είναι. Περνώ καθημερινά και απο μία γειτονιά και κοιτώ τα καρπούζια που στοιβάζονται τόόόόσα μεγάλα στον μανάβη και σκέπτομαι πόσες ορμόνες θα έχουν για να είναι κιόλας έτοιμα (πρώϊμα??) και μεγάλα........ τι τρώμε..... Μα, δεν γίνεται να είμαστε όλοι αγρότες. Και οι βιολογικές καλλιέργειες είναι λίγες και πανάκριβες. Ας βολευτούμε με ότι βγάλει η γλάστρα να δοκιμάσουμε και μετά....... ας φάμε ότι τρώμε πάντα.

Οι δικές μου μελιτζάνες, αρνούνται πεισματικά να βγούνε.
Καλοκαίρι έρχεται θα φυτέψω κι άλλες. Γιατί αυτές που πήρε ο θαλασσοκηπουρός, μεγαλώνουν και τα σποράκια μου δεν......α, δεν παίζω έτσι.
Εδώ βγάλαμε γλαδιόλες, και αααααααααααααα, βγήκε ντάλια, δεν σας είπα! Βγήκε μία πορτοκαλένια ντάλια τόοοση.
Φωτογραφίες θα σας βγάλω αργότερα. Δεν το ξεχνω, γιατί πρέπει να κάνω αρχείο, αλλά με "τρώει" η παραλία αυτη την εποχή.
ή βεραντο-αγρότισσα ή θαλασσόλυκος, διάλεξε, θα μου πείτε. Δεν μπορώ και τα δύο. Ολα τα μπορώ και όλα τα προλαβαίνω όταν θέλω.

Τα γλαστρονέα μου, εδώ τελειώνουν. Ελπίζω ότι την ερχόμενη εβδομάδα, θα έχουμε ειδήσεις.