Σκηνή πρώτη. "Tι μαγιώ θα βάλεις εφέτος Μαριαννίτσα? "
"Σουτιέν", με αποστόμωσε....η απάντηση, ενώ συνέχισε να ξεφυλλίζει ένα περιοδικό μόδας! Διοτι η κοπέλα (πέντε, με ανοικτά τα δαχτυλάκια προς την έξω μεριά), μόλις είδε το μαγιώ που της πήρε η μαμά της, αναφώνησε. "Αχ, επιτέλους, θα βάλω και σουτιέν". Το πέντε, θα βάλει σουτιέν. Αμα στα 16 έρθει και μου πει, πως έκανε top less, μπάνιο, θα την στείλω να διαβάσει τούτη την ανάρτηση.
Πανάθεμά τα, τα μωρά, με κάνουν και γελώ, μέχρι δακρύων. Κι άντε να είσαι σοβαρός. Αντε να είσα γονιός να μην ξέρεις όλη μέρα, απο που σου "έρχονται" οι πετριές, που έλεγε ο πατέρας μου.
Σκηνή δεύτερη. Πλέναμε τα χέρια μας, απο τις κιμωλίες, να φάμε το λαδομπούκι μας, και την ακούω να σιγοτραγουδά (ναι ναι, έτσι πιάνει ξαφνικά, το τραγούδι όπως η γιαγιά της, η μάνα της κι εγώ). "... και με πιάνει μια μελαγχολίαααααα... " Σκύβω, μήπως δεν άκουσα καλά, και την ακούω ολόσωστα σε φωνή και ρυθμό να εκτελεί "το κλείσε κοριτσάκι τα βιβλία..." Αυτό βρε δεν είναι που πίσω απο τις λέξεις, έρχεται κοτζαμάν Αλέξης? Μου φαίνεται πως αυτό είναι. Κατουρήθηκα στο γέλιο, συνέχισα να τραγουδώ μαζί της και δεν πίστευα στ' αυτιά μου !
Ορίστε 40 χρόνια μετά, ήρθε η Μαριαννίτσα να μας πει, πως την πιάνει μια μελαγχολία...
αχ, δεν μπορώ! θα πεθάνω ΤΩΡΑΑΑΑΑΑΑ!!! φέρτε μου μωρά, να ζουλίξω, να τσιμπήσω να κάνω κι ένα νταχτιρντί, να μας βρίσκεται!
