Αφού εορτάσαμε μόνοι μας εχθές τα γεννέθλιά σου, ας συμπληρώσω και την υπόλοιπη ιστορία γιατί άλλος θα νομίζει πως πέθανες !!!!
κι ύστερααααα, κι ύστερα.... μα δεν υπάρχει ύστερα.... μας μάτιασαν!!! μας ζήλεψαν (αυτό είναι το μόνο σίγουρο) !!!
Τα χαχά και τα χουχού της και η ανοχή της προς όλους εμάς ήταν ως την ημέρα του γάμου. Υστερα, οι συναντήσεις σταμάτησαν! Απαγορεύτηκαν.
Ξέχασες και την εορτή μου, γιατί για τα γεννέθλιά μου λόγος δεν γίνεται. Και όχι μόνο τα δικά μου. Αντε πες πως σε κάτι έφταιξα. Σου απαγόρευσε να μας μιλάς γενικώς. Σε κανέναν. Αντε και στην αδελφή σου με το ζόρι. Σου έκανε μάγια? Α, δεν γνωρίζω να πω.
Ηθελε έναν πλούσιο, σε πήρε δόξη και τιμή και σε έκλεισε στην γυάλα!!!
Ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας και γύρισε, μας κοίταξε και είπε "σας τον πήρα!". Δεν είχαμε βλέψεις.... ποτέ καμμιά μας! Η πουτάνα, έτσι νόμιζε, τι νόμιζε δεν θα μάθουμε ποτέ! Ζήλευε απλώς.
Εγινε αγαπημένη μας συνήθεια (όοοοολης της παρέας) να μαζευόμαστε και να αναφέρουμε τα χειρότερα για την φουρδάκλα. Εσύ ζεις, χωρίς παρέες ΚΑΘΟΛΟΥ, σε μια σιωπή με την (γουρούνα, φουρδάκλα, χαμένη, πουτάνα, αρκούδα, ..... και δεν ξέρω τι άλλο μας έρχεται και την στολίζουμε). Σε διατάσσει και κάθεσαι σουζα. Εφυγε στα Γιάννενα (απο ποτε οι γουρούνες κάνουν μεταπτυχιακό?) η δασκαλίτσα (καλέ για να γίνει διευθύντρια... διέδιδε) και σου απαγόρευε να βγείς απο το σπίτι. Σπίτι-γραφείο-σπίτι, αναφορά.....
Η δασκαλίτσα, η οποία δεν είχε διδάξει σε δημοτικό πέραν του Ζεφυρίου, ούτε γι αστείο... Που έστελνε βιογραφικά και δεν την έπαιρναν ποτέ, στα ιδιωτικά ...... Κάτι θα ήξεραν !!!
Αααα, ψέμματα λέω. Απο το 93 που αρραβωνιάστηκες, σε είδαμε στο γάμο της αδελφής μου όπου τους στεφάνωσες. Θυμάσαι? Είστε κουμπάροι. Σε παρακάλαγε να πας να δεις το μωρό της, όταν γέννησε.... Σε άφησε να πας μόνος..... ζήλευε η γουρούνα, δεν σου έκανε ποτέ παιδιά, ούτε θα σου κανει, μην χαλάσει το κορμί. Το κορμί με το πεσμένο βυζί..... την κυτταρίτιδα που έκανε τζά απο το παντελόνι και... γμτ, το παρθεναγωγείο που τελείωσα και την ανατροφή μου!
Αντε, σε είδαμε πάλι στο γάμο της Αλέκας, το 95 που όλοι σε καμάρωναν (διότι απο τις σπάνιες εμφανίσεις, όταν σε έβλεπαν όλοι σε "αποθέωναν"). Η αρκούδα ήταν σε μιαν άκρη με μια φάτσα μπλιάχ, και γελάμε κοιτώντας τις φωτογραφίες...
Αγαπημένο σπόρ της παρέας, να μαζευόμαστε και να την στολίζουμε. Με ότι μαθαίνουμε, διότι μαθαίνουμε, με ότι θυμώμαστε και γελάμε. Και αφήνουμε να τα μάθει και όλα. Ε, όχι κυρά μου! Αφου το ζητάει το αρκουδοτομάρι σου !!!!
Αααααα, σε είδαμε και το 2003, βρε στην βάπτιση της ανηψιάς μου. Η χωριάτα δεν ήλθε. Και πολύ καλά έκανε.... μας φοβάται και κρύβεται... χα χα χα ! Μας ζηλεύει. Δεν πειράζει καλύτερα, γιατί βρεθήκαμε μια παρέα απο τα παλιά και πολύ το χάρηκα. Αν και... λέξη δεν ανταλλάξαμε οι δυό μας. Μια σιωπή μας βάραινε. Μιλούσαν τα μελαγχολικά σου μάτια κι έφτανε.
Κάθε χρόνο, ανελλειπώς ανήμερα στα γεννέθλιά σου, σου τηλεφωνώ, πρωί πρωί, τραγουδώντας σου το γνωστό τραγουδάκι.... γελάμε, ευχαριστείς, παρακαλώ και τέρμα. Που τηλεφωνώ ? στο γραφείο βεβαίως. Τι ερώτηση ....! Στο σπίτι η γουρούνα δεν σου επιτρέπει γιορτές και πανηγύρεις. να μην λερωθούν τα σαλόνια. Ούτε να απαντήσεις στο τηλέφωνο ! Απαντά ο τηλεφωνητής όπως σε όλα τα σικ σπίτια. Ε, βέβαια, ήξερε τρόπους απο το πατρικό της η βλαχάρα του κερατά! Οοοοχι, δεν είναι βλαχάρα, είναι χωριάτα! Απ' τ' αυλάκι και κάτω. Μανιάτισα !!! Η Αρσακειάς!
Φταίω, το λέω πολλές φορές στον εαυτό μου. Εχω τρόπο να σε "ξεσηκώσω", είχα πάντα τρόπο, θηλυκό είμαι ! αλλά δεν είναι της ανατροφής μου ! Ούτε σε γούσταρα σαν άνδρα. Ησουν απλά το άλλο μου μισό, ο σύντροφος, ο φίλος. Ούτε παιδιά σου έκανε ούτε εγγόνια θα δεις βεβαίως. Δυστυχή σε έκανε...... Αρκεί που ξοδεύει η γουρούνα.....
Ας έχεις υγεία και μετά.... θα βρεθουμε στον παράδεισο βρε, να κάνουμε παρέα βρε!
νόσο κόμα, νόσο τελεία και παύλα....
