Αυγουστος ο μεγαλοπρεπής

Αύγουστε καλέ μου μήνα, νάσουν δυο φορές το χρόνο!
Κάποιος είπε κι εμεινε.
Δεν ξέρω τι αποθημένο είχε ο δόλιος, αλλά εμενα οι Αύγουστοι, δεν μου πήγαιναν.

Μικρή, όταν ήμην, διότι ναι υπήρξα ζουζουνα, η μανούλα, τα πρωινά με πηγαινε για μπάνιο με το πούλμαν στην Βουλιαγμένη και τ' απογεύματα πέρναγαν πλάτς Βικτώρια (λέγε με Κυριακού). Ως τις 8.30, καθημερινώς. Μετά εβαζα τα πόδια μου σε μια λεκάνη και τα ξέπλενα απο την άμμο και ζζζντουπ ύπνο.

Τον Αύγουστο, έφευγαν όλα τα παιδάκια απο την πλατεία. Ο Χρήστος, η Μάρη, η Νέλλη, η Λίλα... εμενα μόνη. Ολα πήγαιναν εξοχή. Εγώ πουθενά.
Μια οικογενειακή φιλοσοφία, μ' έμαθε να μην ξέρω τι ειναι η εξοχή, πλην Βουλιαγμένης.
Οι Αύγουστοι, ήταν άδειοι για μένα. Χωρις παρέα, μόνο μου, καθόμουν στην άκρη στο σκάμμα και μουρμούραγα. Περίμενα, πότε θα πάει 20 Αυγουστου να γυρίσει κάποιος.
Κάποια απογεύματα με πήγαινε η μαμά στο πάρκο. Εκει η μαμζέλ ...Λέλα, εβγαζε την Ροζαλία και τον Τονίνο. Κάτι πέρναγε, αλλα΄όχι ο πόνος μου.

Ερχόταν ο Χρήστος και για να με κάνει να ξεχάσω, έφερνε βραχιολάκια. Εχω ακομη, θα το πάρει προίκα η κόρη του πιά.

Οσο μεγαλώναμε, πήρα δίπλωμα αλλά οι διακοπες ήταν ως την βουλιαγμένη. Γμ την φιλοσοφία των γονιδίων μου μέσα. Κάτι καλοκαίρια, δεν μπήκα στην θάλασσα. Κάτι άλλα....δεν πήρα άδεια... δεν είχε νόημα. Ολοι έφευγαν κι εγώ εκεί.
Πέρασαν πολλά όμορφα όλα, μην είμαι αχαρίστου.

Πρώτη φορά, αποζήτησα να φύγω εφέτος. περισυ, ήταν όλα σκοτεινά. Εφέτος μου χαμογελούν κι αποφάσισα να μην τ' αφήσω.

μια και αύριο έμεινε. δεν με κρατά τίποτα.
φτού μην μας ματιάσουν πάλι!.

 

Μπονζούρ και μπον μην!

Την ώρα π' άνοιγα πανιά, για την απάνω γειτονιά, μου έκλεισε ο μπλόγγερ και δεν μέ άφηνε να ποστάρω. Κι εσείς, σκορδοκαϊλα σας, αλλά εγώ, τόχω παιχνιδι να γράφω.

Τι? Δύο και σήμερα.. και καλές μου διακοπές. να απλωθώ στα μαξιλάρια, να φάω τα χίλια καρπούζια, να περπατήσω όπου θέλω, να πιώ καφέ τα πρωινά με ησυχία..

Φύγατε ε? δεν φύγατε? Δεν εχετε αφήσει - ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ καλέ, ξεχάστηκα - την μπρωτεβ'σα μου άδεια? Η Φώκα Νέγκρα δεν έχει ησυχία? να πιω καφέ να ευχαριστηθώ? να δω γνωστούς που ξωμένουν πίσω?
Δεν αφήσατε τους δρόμους μου? οχι δεν περπατάω, με το αυτοκίνητο πηγαινω παντού. Καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκηνάνε... ετσι κι εγώ, αξια απογονη τους.
Οχι δεν παρκάρω στο δρόμο. Οπότε δεν με νοιάζει. Αλλωστε, με τόση αποχώρηση αλλεπουδών, αδειασαν οι θέσεις. Δεν φτάνει που μουρχεται το αλλεπουδό, θελει και αυτοκίνητο.. Κυψέλη μεριά. μη χ)@(*)@*.

Αλλά καφέ μου πίνει το αλλεπουδό, στη Φώκα και μιλάει δυνατά, να δεις πως το βάζω στη θέση του. στο διάλο, ενα γινηκαμ ούλοι.

ΟυκρανοΓεωργιανό κάτι, η μοδίστρα ο θιος να την κάνει... θα πάει Ντουμπάι. Μου θέλει και διακοπές... μη χ@$()*# ήξερε και στο χωριό της τι ειναι διακοπές. Και μάλιστα ήξερε τι ειναι Ντουμπάω.....

εμείς Ντουμπάι πάμε για ψώνια τον Φεβρουάριο, στις μεγάλες εκπτώσεις. Τι μου λεει αυτή, δεν ξέρω! Γιατί κατακαλόκαιρο πανε ... υποψιάζομαι αλλά ας μην μιλήσω.
Οχι θα μιλήσω. Ποιός μου το απαγορεύει... αυτή μου το έλεγε και γέλαγε πονηρά....
Ψηλές ασπρες χαριτωμένες, αρκεί να μην μιλάνε... μια χαρά για τα χαρέμια... κοστίζει φθηνά... και ματσώνονται...

Λάθος επάγγελμα, κάνω, το είπα απο παλιά... Αλλά δεν ήμουν και έτσι.. γμτ το Παρθεναγωγείο μου μέσα. Οχι δεν πήγα σε πανεπιστήμια του εξωτερικού να κανω φίλους απο όλη τη γη. Είχαμε φίλους σ' όλη τη γη. Δεν μας χρειάστηκαν άλλες γνωριμίες.
Να τώρα. εγώ στα ταπεινά κι αυτή στο Ντουμπάι... ανάθεμα κι αν ξέρει που πίπτει.

Τος παν. Φύγατε λέω? ξεκουμπιζόλ, απε την πόλη? Μ' αρέσει που η κρίση κρίση, αλλά οι διακοπές διακοπές.  

Οτι άλλα μάθω θα σας πω... μπονζούρ και μπον μην!