Αποχαιρέτα τη, τη νιότη !

Ο κυρ Γουρούνης μάγειρας !

Ο Τζαζίστας με την τρομπέτα

Το ποντικάκι, χορεύει τσάρλεστον

Ο μάγος Κινέζος

εχω κι ελικόπτερο, πάμε μια βόλτα?

η Ρουκέτα του 1964 !!!

 Αποχαιρέτησα την νιότη προψές. Μετά απο μισό αιώνα ζωής, ας περάσουν σ' άλλα χέρια, που θα τα φυλαξουν ευλαβικά !

Κρατημένα απο το 1964 και μετά, τα κινέζικα παιχνίδια μου, πέρασαν στην αιωνιότητα.

Ο Νίκος πήρε το ελικόπτερο, ενα τάνκς, και το τρένο. η Μαριάννα, τον τζαζίστα, το γουρούνη μάγειρα και δεν θυμάμαι τι άλλο.

Τά καθαρισαν ευλαβικά και άστραψαν! Μου άφησαν την ρουκέτα μόνο με το κόκκινο κουρσάκι. Στολίδια μιας άλλης εποχής.

Πήραν τα βιβλία της θείας Λένας, μοιρασμένα απο εμένα κι αυτά, και δεν έβγαλαν άχνα.

Ούτε δικό μου, δικό σου, ούτε τίποτα. Μόνο χαμογέλασαν και υποσχέθηκαν να τα προσέχουν. Τόχουν άλλωστε αποδείξει.

Κουρδιστά που δούλεψαν.Αλλα με μπαταρία που ήθελαν λίγο σιάξιμο και θαναι πάλι καλά... θα μπούνε στο ράφι.

Την αποχαιρέτησα την νιότη. Την ανέβασα εδώ και στο φατσαμπούκι και θα στολίσω και φωτογραφίες.
Κράτησα και κάτι για το γμτ!



 

.... πουτάν...

Μεγαλομπουμπού ήμουν όταν βγήκε το κοσμοπουτάν με τις θεωρίες του. Ποτέ δεν το διαβάζαμε, οι κοκκώνες και όποια το διάβαζε την είχαμε στο πυρ το εξώτερον..! πουτάνα την ανεβάζαμε, ξέκωλο την κατεβάζαμε.

Οπότε τι χάσαμε, τι είχαμε δεν ξέρω.

Βαδίζαμε στην τύχη την δεκαετία των 20 το 1980. Στα ντυφλά, κι ότι γινόταν.
Ρε ποιός μας είπε εμάς ποτέ, πως θα κανουμε σεχ> σεχ κυρία μου, πως να το πω... Τι να ζητήσουμε, τι να κάνουμε.
Αφηνόμαστε στην φαντασία μας κι ότι γίνει... Γινόταν. δεν γινόταν? Ολο και κάποιος μεγαλύτερος, είχε περισσότερες γνώσεις και φαντασία απο εμάς.
Τι? με ποιόν παιδί΄μου να μιλήσουμε για σεχ!!!! Τι λες κι εσύ τώρα... Με ποιόν?
Μούγγα στην στρούγγα. Καλάαα να πάθω δεν είχα και φιληνάδες. "Μου έκανε, μου είπε... " . Μακριά απο τέτοιες συζητήσεις. ήμαστε όμως γενικώς σε άλλη σφαίρα. Και που άκουγα κάτι συμμαθήτριες παλαιότερα.. δεν μ΄άρεσε...

Προ ημερών...Ξεφυλίζω σε σπίτι φίλης, το κοσμοπουτανάκι της κόρης και διαβάζω "αμα θέλεις να του δείξεις τι θέλεις, πάρε του το χέρι και βάλ'το εκεί που θέλεις"... προσπαθώ να μεταφράσω, να το φέρω στα μέτρα μου...
Ημουν εγώ 20φεύγα? και του είπα τι? του έδειξα το δρόμο? Οχι μανα μου, δεν είχαμε τέτοια τότενες. Τότενες τα πράγματα ήταν αλλέος πέος.

Α, ρε πως περνούν τα χρόνια... Πως αλλάζουν τα πράγματα, οι καταστάσεις και το σέχ!

Τότε τα φτιάχναμε με τον μεγαλύτερο.. μην κοιτάς τώρα. Οι μεγαλύτεροι εγιναν ώριμοι, έτοιμοι να πέσουν απο την ωριμότητα. Ασε αλλους που μετακόμισαν νεότατοι στας αιωνίους μονάς.

Τότε ο μεγαλύτερος έστω και δύο χρόνια, είχε πείρα μανα μου. Κι αμα δεν είχε, το κάλυπτε καλυτερα...

τώωωωωρα. Δεν ξέρω πως είναι τα παιδιά. Εγώ τους γέροι της ηλικίας μου και άνω τους αποφεύγω... κάτι νεότερο με φαντασία...

κοσμοπουτάν, διάβασες? σελίδα 162, έχει και πολλές π' ανάθεμά το!!

Απόδειξη πήρες? Φορο...τέτοια/ε μου?

δεν το γράφω όλο, μπα και παρεξηγηθείς. Ναι ναι εσύ, που έκρυψες 3 ευρώ στο σεντούκι.

Φοροφυγάς. ορίστε ολόκρο, να ευχαριστηθείς.....!!!

Είναι λέει αυτός που βγάζει στα περβόλια, περτικάλια και λιμόνια και τα πουλά, μια γύρα στο χωριό, στους γειτόνοι και δεν τους δίνει απόδειξη. και δεν ζητά κανείς......

Μάαααλιστα, έχασκα εγώ. Που να ξέρω τι γίνεται?

Εχει λέει περβόλια και πουλα, ραπανάκια - όχι της ορέξεως - κι απόδειξη δεν κόφτει. και μελίσια και πουλά μέλι κι απο τα ίδια!!!

Και γεμίζει ο ντορβάς. Και σένα σου λένε, "κόψε απόδειξη".... τώρα μεταξύ μας, τι κέντρο, τι επαρχία, το ίδιο. Πήγα σε κατάστημα να ψωνίσω και απόδειξη δεν είδα, δύο φορές. να την ζητήσεις την τρίτη.. μου είπαν... σιγά.
Δεν θα ξαναπάω απλά.

Μην πάρεις κολοκυθάκια κι εσύ την άλλη φορά, ούτε μέλι, ούτε λάδι...

Αντίληψες, απο που ξεκινά η φοροδιαφυγή? Πλήρωνε κοροίδο...

αλλά..... είμαστε Ελληνες κι έτσι θα παραμείνουμε.

Τι θα ψηφίσω.

Λέω εγώ τώρα και πως το βλέπει καθείς, δεν ξέρω. Μάλλον ξέρω, γιατί απο κουβέντα αντιγραφω. Κουβέντα μεταφέρω.
και πρόσεχε τι στο διάλο διαβάζεις !

Ελεγε η θειά μου πως ο αδελφός της και της μάνας μου ομοίως, ψηφίζει γιατί εχει (που το βρήκε) και ελληνικό διαβατήριο και ειναι ελληνας. Μη χέσω, σκέφτηκα σε πρώτη φάση. Ελληνες είμαστε όλοι. Οι διαφορές......

Ο μπάρμπας, έχει φύγει απο την Ελλάδα, το 1961 και του πλήρωσαν το στρατιωτικό για να έρθει να δει την μάνα του. Το 89...
Κατά τα άλλα, πέθανε και η αδελφή του και ξανάρθε το 08.
Αυτό ήταν η Ελλάδα.. και γιατί να ξανάρθει... αει στο δαίμονα, όλο σε κηδείες τον βλέπουμε... ΄καλό ποδαρικό δεν έχει.
Αααα, ήρθε και για την κληρονομιά... να δει τι θα πάρει απο το σπίτι της πεθαμένης. Και οι μπατήρηδες, πήρανε τηγάνια.. τος παν.

Εχει διαβατήριο λέει.... βλακείες. ίσως έχει κρατήσει την υπηκοότητα, ή δεν ξέρω τι και πως το λέμε. και δεν μ' ενδιαφέρει.

Και σε κουβέντα, που το έμαθα, απάντησα, πως δεν δέχομαι να ψηφίζει αυτός..
Αρπαξε η θειά, γιατί δεν κατάλαβε. Και ξαναόρμηξα.... Με σιγοντάρησαν κι άλλοι.

Αφού μένει εκεί (Στην Αμερική μακριά στη μέση του πουθενά) και δεν ξέρει τι είναι μισθός και σύνταξη στην Ελλάδα.
Ας έχει αποψη, διότι ποιος δεν έχει.... αλλά δεν ξέρει για τον λογαριασμό της ΔΕΗ τίποτα...

Γιατί να ψηφίσει όταν δεν έχει πληρώσει ενοίκιο ποτέ. Οταν ποτέ δεν έχει δει χαρτί εφορίας. Δεν κάνει δήλωση, δεν δεν δεν. Ναι έκανε ως κληρονόμος της μάνας του, πήρε τα λεπτά και μην τον είδατε.

Πόσο πληρώνω τον καφέ μου, δεν το ξέρει, πως τον πληρώνω επίσης, τι ειναι νόμος του κράτους και άλλα.

Ε, δεν το δέχομαι. ΄Συμφώνησαν κι άλλοι. Λάθος δεν είμαι και το ξέρω.
Προς τι λοιπόν να αποφασίσει αυτός και με τι κριτήρια,  την τύχη της Ελλάδας. Που ζω εγώ.    Ελα και πές μου.
Θαρρώ δεν είναι ο μόνος.

Αυτά γίνονται απο τις ελληνικές κοινότητες. Βλακείες.

Πως θα εχουν αποψη αφού δεν ζουν εδώ.  Και ας εχουν για τον εαυτό τους στο κάτω κάτω.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ. Λέω γι αυτόν συγκεκριμένα !

...... και για όποιον εχει προγόνους έλληνες, αλλά δεν εχει εδώ κανει ποτέ του φορολογική δήλωση. Δεν ζουν εδώ. πάει και τελείωσε.

 Κι αν κάνει και μένει έξω.... γιατί να μου κρίνει το μέλλον? Ρε ποιοί ειναι? Εντάξει, πληρώνει φόρους.  ...

Ρε δεν μου πανε στο διάλο, που θα αποφασίσουν αυτοί για μένα?????

Δεν το δέχομαι. Υπ' αυτάς τα συνθήκας.

Υπο άλλας, δεν εξετάζω... και δεν μ' ενδιαφέρει. Υπο αυτάς και συμφώνησαν τόσοι...
Που να του κοπεί το χέρι, που θα ψηφίσει γμτ... το Αμερικανάκι....

* εδώ δεν ξέρει ποιός ειναι ποιός, τι θα ψηφίσει, μου λέει κάποιος

** σιγά μην σου πω τι θα ψηφίσω εγώ.. η ψήφος ειναι μυστική...! 

που που που, εδώ κι αλλού!

Ερχεται στόρμυ

Εφώναξε ο καπιτάν πατέρας, εψές αργά, δεν ξέρω γιατί.... Φαίνεται νόμισε πως ήταν ακόμη εν πλω. Ηθελε να τον ακούσει ποιός? Ο Καπτ Αντώνης, είναι αραγμένος στην Κεφαλλονιά. Ο Μαρκόνι, δεν ταξιδεύει πιά... "καλέ, κάτσε κάτω"... ανησύχησε η μητέρα. Είχαμε μια σκηνή πανικού, απιστεύτου κάλλους.

Αυτά παθαινουμε απο κοντρα γέφυρα κατά τις 10.30 την εσπέραν σπίτι μας.

Μισοξυπνά απο το έργο - πάντα καθιστός - κοιτά το βαρόμετρο και αρχιζει τις οδηγίες πλευσης.

"Ορτσα παπαφίγκο" , "φέρε παλαμάρι" "Το σπρίνγκ... άσε το σπρίνγκ... πιάσε ..."<ερχεται στόρμυ, ειναι η επωδός.

Τι ? δεν ξες, τι είναι το στόρμυ? Καλά, απο που σε φέρανε. Και στις πιο σικ πόλεις, κωμωπόλεις και χωρία, το στόρμυ, έρχεται συχνά !

Ναι παιδί μου, ναυτική διάλεκτος, τι πουλάμε τώρα... μαζί με τον ντουκουμάνη. Αυτά ειναι. Δεν τα σπουδασες, τάχασες. Σαν το φριτζιντέρι, ένα πράμα.
ε... αμα δεν ξες τα βασικά, πως να συνεχίσω μάνα μου.

Ξες, τουλάστιχον γιατί κάνει τέτοιο κακό καιρό?
Και ντάλα καλοκαίρι νάτανε, πάλι τον κακό μας τον καιρό, θα έκανε.

Πως όταν είμαστε παιδιά, άρρωσταίναμε κάθε αργια...? μόνιμος καημός των μανάδων... ετσι και τώρα.

Οταν αποφασίσει να ταξιδέψει η Ζουζουνοβασίλω με όλα τα τζιμπράνγκαλα... Στόρμυ... Καταιγίδα μάνα μου, μην το παιδεύεις. Storm...
 που μούθελες ο καπιτάν Αντώνης, καλή του ώρα να ξέρει Ιγγλέζικα. Απο τ' αυτί τάπιανε και τα μολόγαγε μετά... Σιγά μην ήξερε ο Ρόνυ και ο Ντουμανάο, Ιγγλέζικα... Ηταν απο Κενυα μεριά... αλλά το σπικάζ...

Ναι, μουά, αυτοπροσώπως είμαι η αιτία της κακοκαιρίας. Κλείσανε λιμάνια, διέκοψαν αεροδρόμια. Τι νόμιζες χρυσό μου... Ταξιδεύει η κυρά Ζουζουνα

Ξεκινάει μια ψαροπουουουυυυυλα, ολο γιαλόοοοοο
ολό γυαλό...(πως το γράφουνε).

Αμα ακούσετε πως πάω απο εκδρομή, ως διακοπές, να μου το θυμάστε.

Στόρμυ παιδί μου, στόρμυ !

ΜεταΠασχαλινά

 Στην μικρή εκκλησία, των Εισοδίων της Θεοτόκου, εκκλησιάζομαι εκάστη Μ. Παρασκευή, απο ετών.
Ανήκει σε φίλους παιδικούς και με την συνήθεια των ετών ζούμε.
Στολίστηκε η εκκλησια.. ναι αυτή η φωτό ειναι μετά την αποκαθήλωση... τος παν... καταλαβες έσύ.

Ο Σταυρός... και παρακάτω ο επιτάφιος.

Ολος στολισμένος απο τον κτήτορα και με βοήθειες (κράτα την σκάλα, φέρε μπουκέτο) απο δυο τρείς βοηθούς. Εκεί κι εγώ να στολίζω....

Μεγάλωσε εφέτος ο επιτάφιος, νάναι καλά ο που τον έφτιαξε. Χειροποίητος ολόκληρος . Τον καμάρωσα, όπως χρόνια τώρα, αφού βοηθώ ( η καλάμω) και ολοι όσοι επισκέφθηκαν το απόγευμα την λειτουργία.

Αλλά λέει η θειά μου, άλλ΄ακούν τ' αυτιά μου.

Φτούνου φτού τόγραψα μεγαλοβδομαδιάτικο... τι διάβασα, τι μούρθε, τι μου πέρασε.. μη και ρωτάς......
===================================

Δεν μπορεί, το στενόμυαλο να αντιληφθεί παραπέρα.
Δεν σ' αρέσει.. ξου σου, ρε παιδί μου..
Μιλάω εγώ, κρίνει ο άλλος. Αμα εκτίθεσαι λέει. δεν με νοιάζει μανα μου, μην περνάς, μην διαβάζεις. Σκοτίστηκα για την άποψη σου.
Ναι πάντα εκανα παρέα με ανθρώπους που λίγα λέγαμε πολλά καταλαβαίναμε.

Οι γυναικοπαρέες δεν είναι της τάξεώς μου. (Ελα, δεν θα ακούσω του καθενός την άποψη που λέει για τις φιλίες μεταξύ γυναικών και ανδρών... δεν με νοιάζει....) Ναι δεν. Και αφού δεν καταλαβαίνεις, άσε με ήσυχη. Και ποιά είσαι που θα με κρίνεις. Και γιατί να με κρίνεις. Δεν συμφωνείς. ξου σου!!
Και γιατί πάντα γυναίκες... Μωρεέ ποιός ασχολήθηκε απο ανδρικό πληθυσμό?

Οχι... εκείιιιι, να πούνε, να μεταφέρουν να ξεφωνίσουν... Δεν αντιλαμβάνομαι.

Αραααα, έχεις την μύγα και μυγιάζεσαι.. Δεν εξηγείται διαφορετικά...

Και μονομερώς αντιλαμβάνεσαι πολλά.

Δεν ζήτησα παρέα απο την καθε μια. Και αν και όποια βρέθηκε,  ή μου κάνει, ή όχι. Εγώ ξέρω.

δεν πάω.. επισκέψεις. γιατί μούρχονται και βρίζουν.

Τάπαμε τα συμφωνήσαμε.

Δεν ξέρω πως... και γιατί και που και τι..

Παρεξηγού, μωρέ, δεν σκοτίστηκα, μεγαλοβδομαδιάτικο.
αμα δεν αντιλαμβάνεσαι, εγώ σου φταίω που λέω?
γιατί τα παίρνουν προσωπικά
Το καινούργιο.....
Ρατσίστρια.. λέει με χαρακτηρίζουν. Καλέ, είμαι.. σιγά το νέο

και τι άλλω. Μαλάκω.. ναι μερσί, όμοιος ομοίω αει πελάζει.

ρε δεν σου κάνω.. δρόμο απο δω...
οοοχι κόλλα εχω.

αλλιώς μαθημένη. αμα σ' αρέσει. δεν υποχρέωσα κανέναν ναρχεται.
οχι, εκεί, επιμονή οι απασχες !!!  νάρθουν να βρίσουν.
ορίστε. άμα σ' αρέσει, σουκλεισα τα σχόλια. Θυμίσου να ερθεις μετά το Πάσχα, που θα τ' ανοίξω. ελα μπράβο...

Σκοτώνονται για καυγά.. Δεν αντελήφθην. Οταν έχω κατι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, δεν λέω για σένα. Αλλάαααα. ο εχων την μύγα.... αρπα την.

Κι όταν σ' έχω στο νου, κάποιο λόγο εχω που σε κράζω.. αλλά που να εξηγώ, αφού είμαι κομπλικέ, που να αντιληφθείς εσύ..... η πτωχού....

Ναι καλά κάνω, κι ειμαι η ψηλομύτα.
ετσι ήμουν απο μικρή.
της γιαγιάς Βασιλικούλας. Καλημέρα σ' ολο τον κόσμο.. αλλά...
ρε γιατί μου κάνεις περατσάδες?
αφού το ότι γράφω δεν το πιάνεις.
είσαι μειωμένου!!!!! χιχιχιχιχιχι
πάμε γι άλλα και βλέπουμε !


=======================
αυτάααααααααααααααααα!!!!

Γύυυυρίιιιιισατεεεεε?

γιατί εγώ τώρα θα φύγω !


Πριν φύγω όμως, να σας γράψω πως πέρασα, Εγώ και Αυτός.
Ο Ενας ο Μοναδικός.

Πήρατε αρνι? εμείς πήραμε, να μην σας τα πολυλογώ, με μια μέρα καθυστέρηση... γιατί άργησε η Αννούλα, δεν ξέρω, όμως την βρήκα να κοιτιούνται με τον αμνόν.... ο οποίος σημειωτέον ήτο χωρίς πόδια... αλλά με κοιλιά ανοικτή δια γέμισμα.. θα σου πω για την γέμιση..

Κοιτιόσαντε η Αννούλα και ο αμνός.. "Θα κοιμηθώ κι άμα ξυπνήσω, θα το πλύνουμε", απεφάνθη.. και τον ξάπλωσε στο έξω ψυγείο.

Παναπεί, δεν κοιμήθηκα, δεν παρακολουθησα την ακολουθεία του Επιταφίου νωρίς (θα σου δείξω τι λέω, εμείς στολίζουμε σε εκκλησία σπιτιού), και γενικώς ήμην στην τσίτα για τον αμνόν....                                                      
Πιρίμινα το πλύσιμο, το οποίο, ως άλλη άξια ανηψιά του Μιμία, έπλυνα.... πάνω που ψιλοβαρυγκόμισα γιατί τόσο πράμα που να το γυρίσεις.... ερχεται ο Αννουλικός κεραυνός "εμ, βλέπεις, εκείνος που τοπλενε, έφυγε" σφύριξε δίπλα στο ους μου.... "εεε, να του ζητήσεις τα ρέστα"... της αντιγύρισα..
Πάνω, κάτω, πλύνε ξέπλυνε ο αμνός ήρθε και καθάρισε...
παλουκώθηκε στο ταψί..Τον παρέλαβε η Αννούλα μας γλυκειά .... και που τον πήγε θα σας γελάσω...

Τον ξανάδα Σάββατο πρωί, στρογγυλοκαθισμένο στο τραπέζι της κουζίνας. Αρτι αφιχθείσα (και μην αργήσεις !!!) στις 10 παρά απο το κομμωτήριο. Χαιρετηθήκαμε... τον τσίμπησα... ολοζώντανος...

Ετοιμη η γέμιση, έτοιμος ο αμνός και η μυυυυιιήηητέρα με την καπλαντοβελόνα στο χέρι με τον σπάγγο περασμένο να μουρμουρά "γιατί δεν εβαζα σπαγγο τόσα χρόνια και παιδευόμουν με την βελόνα, δεν ξέρω"...
μούγγα εγώ, γιατί όταν το είχα πει... επέμενε. Ξες την Αννούλα? καλύτερα....

Ηρθε και έδεσε η βελονιά και τον ξαπλώσαμε... ρίξαμε και τα πατατούλας του και σήκωσέ το Παινεμένη μου εγώ, να το βάλεις στο φούρνο. Ζοριίιιιστηκα... αλλάάααα, τα κατάφερα....

( Η Αννούλα με γάντια παραλλαγής, ράβει τον αμνόν...)
"5 ώρες θα το ψήσω".. απεφάνθη η μυυυυιιιιιητέρα. Δεν με απασχόλησε, μόνο βγήκα για καφέ και δήλωσα πως θα γυρίσω στις 2 ώρες να το γυρίσω τα μπρούμητα.

Και γύρισα.... που να καθόμουν καθιστή.

Και άντε άνοιξα τον φούρνο, πήρα σχετικά σύνεργα ακαίας και ... εεεε ωωωωωωπ. Το ταψί.... ακίνητο..
Ελα μια ξανά...εεεεεεεεεεεε, ωωωωωωωωωωωπ... τίποτα. Ασήκωτο... αδυνατον...

Κλείνω τον φουρνο, συγχισμένη. "δεν μπορώ σε λίγο να ξεκουραστώ'...

γκλοοοοοοοοοοοοιιιιιιιιιιινγκ η μάνα. Να στρυφογυρνά και να μουρμουρά "να το βγάλω εγώ"... εεεε, δεν μ' εφθανε ο αδυνατισμένος μυικός... "θα μου μείνεις εκεί γρια΄γυναίκα να σε φορτωθώ  μετά "ούρλιαξα μέσα στην ευγένεια.
Εμ, μισερή εμ να σηκώσει 10 κιλά ταψί. οϊ μάνα μ' γιατί ποιός θα σε περαιτά ύστερις....

Εξαλλη, στην τρίτη προσπάθεια,΄το μόνο που κατάφερα ήταν να μείνει ο φουρνος ανοικτός, κολλημένος απο ενα μικρό προβληματάκι που εχει. Εκεί παρέδωσα.
Τον έφτιαξε η Αννουλα και κάθισα ένα τέταρτο ακόμη. Οτι ψιλοκαιγόταν δεν το βλέπαμε. Εγώ μέσα στην σύγχιση και η Αννούλα να στριφογυρνά μουρμουρίζοντας 'εεε, είναι που με βλέπεις... να το σηκώσω εγω".. εξαλλη ουρλιαξα για τελευταία φορά "στο λέω για τελευταία φορά, αλίμονό σου μακριάαα"...

Σκηνές απείρου κάλλους... ηρθε και ο καπιτάν πατέρας, που δεν ξέρω που τριγυρνούσε... δεν τόλμησε, όπως μας είδε με το μάτι ανάποδα.

Αααντεεεεε εεεε ιιιιιιιιπωωωωωωωωωωωωπ.
Τοοοοο σήκωσα ως πάνω στον φούρνο. Με το ζόρι.
Αδύνατον να το φθάσω ως το τραπέζι. Κοίταξα τον καπιτέν πατέρα και πήρε αμέσως το πανί να τον μεταφέρουμε.

αντε και το γυρίσαμε, άντε και το αποψήσαμε...

Γμ τον αδυνατισμένο ιστό μου... Ξαπλώνω επι του καναπέος και πάνω που ηρεμούσα ενας πόνος να με διαπερνά χαμηλά στην κοιλιά και τον πισινούλη γύρω γύρω...εεεεεεε, αφου εβαλα κέντρο βάρους αλλού, τι να σου κάνει. Ευτυχώς πέρασε.. αφού τον πέρασα εγώ γεννεές δεκατέσσερεις.

οχι, δεν υπάρχουν άλλες λύσεις... τελείωσε. Είναι να η μοναδική... ψητό στο σπίτι, γεμιστό. άσε τις συμβουλές. τις εχω εξαντλήσει όλες τις ιδέες, πριν μου τις πεις και είμαι η μικρότερη να κάνει αυτή τη δουλειά...

Ευτυχώς όλα πήγαν καλα, κατά την Αννουλέα, οπότε πήρα και τα συγχαρίκια ολονών για το ψήσιμο (το ξεραμένο, τόφαγα και δεν μίλησα, όλως περιέργως ήταν μαλακό). Χρώμα δεν είχε σωστό.... τος παν..

Εεετσι επέρασε με τον αμνόν η Βασικούλα....

Εφαγα? ααα, κάτι ψιλά... δεν είναι και το φόρτε μου. Περιμένω τα μπιφτεκάκια μου.. και του χρόνου, ένα χεράκι.. είπε η μητέρα και απο κάτω γέμιση να πάρει την νοστιμιά.. !
δεν ξέρω. κάθε χρόνο κάτι λιγοστεύουμε. Πάνε τα χρόνια που σήκωνα αμνόν γεμιστόν 10 κιλον και βάλε και την γέμιση και τας πατάτας στην λαμαρίνα του φούρνου.. πάνε και πίσω δεν γυρνάνε....

και του χρόνου να είμαστε καλά και μην τολμήσει κανείς να κάνει εξετάσεις αίματος... Σε 20 μέρες το λιγώτερο.
σε βλέπω, ακόμη τρώς.....

Λαμπρινθώμεν !

Ηρθε Λαμπρή, μεγάλη Γιορτή.

Μ' ένα γερό αυγό, και υγεία !

Το φως της Λαμπρής, να φέρει γαλήνη, ηρεμία και αγάπη στα σπιτικά σας.

Ανέστη ! και χαρμόσυνες καμπάνες να φέρνουν μόνο χαρούμενα νέα σ' όλους μας


*μην φας πολύ.... πρόσεχε !

Σπείραμε....

Είπα εφέτος, πάλι, να το παίξω η μικρή κηπουρού. Ναι αυτη που βάζει γάντια και δεν πιάνει χώμα... αυτή, εγώ.

Ανοιξα τα φακελάκια των κολοκυθιώνε πρώτα μιας και είχα 3 ποικιλίες.... ιιιιιιιιιιι ιησους τα μπρούμητα. Βαμένα κόκκινα μαλλιά οι σποροι. Ωρέ που πάμε?

συνεχάω με καρπούζι... Μπλέ οι σπόροι του σακουλακίου... ΓΚλοιιιιιιιιιιιιινννννννννγκκκκκκ! 
τους σκορπώ στα φυτώρια...
κοιτώ το άλλο.
Κατακίτρινοι... αμάν ! μας πιάσανε.
Που πάμε ωρέ...ωρέεε λέω που πάμε?

Είπαμε τους κλειδώνουν να μην ξανακάνεις για να υποχρεώνεσαι ν' αγοράζεις.
Βάλε χριστιανέ μου, ενα πράμα να μην χρωματίζεται...Μου τον θέλεις κόκκινο ααα, και πράσινο το αγγούρι... μην και βγεί περτικαλί, σε προδιαθέτει...

Οχι δεν θα τον έτρωγα τον σπόρο, όπως δεν έφαγα τόσα χρόνια σπόρο για φύτεμα... αλλοι καιροί άλλα έθιμα....

τιν' τουτ... Τι τρώμε? που θα μου πεις εσύ.. πως δεν έχουν χημικά...

Τώρα ετοιμάζομαι να βάλω τα παλιά. Εχουν λήξει οι σπόροι... με ημερομηνία...
αντε να δω τι θα βγεί.... παλιοπεπονο... χιιχι.

Πιάνει η κοντύλω Βασίλω, που λες με το γάντι τον σπόρο.... και τον φυτεύει στο ποτηράκι... για να δω απο τα τόσα ποτηράκια τι θα βγεί. είμαι και βιαστική.
μου τα πότησε η βροχή.... για να δω..

καλη σπορά και φύτρα.. πως το λέμε τούτο. και συγκομοιδή... ετσι γράφεται...? αντε να φάμε καρπουζάκι τον Σεπτέμβριο.

Σσσσσ, άκου.....

ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΡΕΜΑΤΑΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ.....

πάει πάει !

Απο σήμερα, κυρίω τω Θεώ μου, εχω άδεια....

να κάαααααθεσαι, πως τόλεγε? Αυτό ακριβώς!!!
Δεν γράφω, δεν μπαίνω, δεν βγαίνω.

Μονο κάθομαι αραχτή !

μην με ψάχνεις....

με το καλό απο εβδομάδα.

Τρίτη τι θα κανουμε? παρέα....

οοοχι, το τηλ δεν το απαντώ... μην χτυπάς και εκνευρίζομαι...

και το μεηλ.... ας το,  θα τα πούμε.... δεν χανόμαστε.

αυτάααααα!

Να περάσετε όμορφα, Καλή Ανάσταση και Υγεία σε όλους.

ααα, και τα φιλιά μου, αμφιτερομαγούλως και σταυρωτώς !

Ο σηκοκράτης και ο σηκοχτύπας.

Προ πάντων όλων, είχαν ευφιία (πως γράφεται) !. Το τι γινόταν δεν λέγεται. Ζούσα με ευφιείς ανθρώπους στο σπίτι και στην συγγενική γύρα και στην γειτονιά. Παλιά λέμε. Πως μεγάλωσα λέμε.

Αρχής γενομένης απο την γιαγιά Βασιλικούλα που δεν την προλάβαινες στις ατάκες. Υστερα οι θείες Βασιλείου και το αποκορύφωμα η θεία Μαρία με τον Γρηγοράκη.
Οταν μαζεύονταν, γέλια μέχρι κατουρήματος. Μπουκιά δεν σταυρώναμε, τα κυριακάτικα μεσημέρια. Πνιγμός απο τα γέλια...
Ο Γρηγοράκης, απόστρατος αξιωματικός, πλέον, μια ατάκα πέταγε και μετά εκανε να μιλήσει μισή ώρα. Απολάμβανε τους άλλους που χαχάνιζαν και συμπλήρωνε? μα τι είπα? γιατί γελάτε....
Η θειά Μαρία, ανεκδιήγητη. Χωρίς παιδιά, απο εκεινα τα ζευγάρια, που ζήσαν αγαπημένα ως τον θάνατο του θείου. Αχνά θυμάμαι. που τηλεφώνησε και μου το είπε.... εγώ μπροστάντζα γραμματεία σπιτιού... 9 ετών?... όχι παραπάνω.

Ερχονταν του Αγίου Νικολάου και απο κάτω, μόλις έμπαινε, φώναζε ο Γρηγοράκης. Ψηλός ντερεκωτός, λιγνός. "Να χαιρόμαστε τους Νι-κολάκηδές μας" και γινόταν πανηγύρι. Οταν έφθαναν απάνω, συνέχιζε "α, Νίκο, εδώ εισαι? χρόνια πολλά βρε, δεν το ξέραμε, έτσι περάσαμε"...

Το σπίτι της γιαγιάς, ήταν δύο πατώματα, που έμεναν στο πάνω, το πρώτο, με 8 σκαλιά και το υπόγειο που ενοικιάζοντο.
Απο που να αρχίσω τι είχε περάσει ως το 69 που κατεβήκαμε στο πρώτο. Στο υπόγειο, δεν θυμάμαι, πότε έφυγαν η Κυρά Ντίνα με τις κόρες της.. καλά που θες και να θυμάμαι...

Αυτά που γνώρισα, ήταν ο Μπρίκμαν, ο Ζωγράφος, και
Η σίτσα Μπάφου, με την Νίτσα και τον Σάκη, και στο άλλο δωμάτιο, ο κυρ Νίκος ο Αλίμονος, μπογιατζής ων, η κυρά Ντίνα που είπαμε, η κυρία Μάρθα παλαιότερα. η κορη της παντρεύτηκε έναν Εβραίο (τώρα πρόσφατα), που τον έκρυβαν.

Στον πρώτο είχε καθίσει η Σοφία που έγινε Μπαρού μετά και πήγε παραπάνω και η Βάσω με τον αδελφό της που παντρεύτηκε την Σοφία.
Η Κα Κολλοκα (Μερόπη, ώρα το παιδεύω) με τον Χρήστο τον γιό της, πατέρα δεν ξέρω τι και πως είχαν....
αυτούς θυμάμαι απο τα λεγόμενα και γνώρισα εκτός απο την κυρία Μάρθα.
Ελεγε καφέ, έλεγε χαρτιά, αγαπημένη της Ασημίνας και της Χαρίκλειας, η οποία έμεινε και μαζί της για λίγο καιρό.

Σκόρπια απο δω κι απο κεί. Η Βασιλικούλα, είχε εφεύρει διάφορα, τύπου Ιορδάνη καφέ και σηκοκράτει και ένα άλλο που μου διαφεύγει. Ως να το σκεφτώ, ήρθε... φωναζε η γιαγιά τον Σηκοχτύπα και απειλούσε για μπούφλες !

Αφού ήπιαμε τον μισο Ιορδάνη ποταμό, νομίζοντας πως πίνουμε καφέ, ενας ένας που μεγαλώναμε, το μαθαίναμε...
Υστερα έμαθα για τον παλιό,  σηκοκράτη... "πήγαινε Μίμη στη θεία Μάρθα και πες της να σου δώσει το σηκοκράτη. Κατέβαινε ο Μίτσος χαρούμενος στο υπόγειο και ξέμενε εκεί κανα δυο τρείς ώρες. Ηταν το συνθηματικό να τον κρατήσει η Μάρθα, γιατί απάνω, είχαν ή επισκέψεις ή δουλειές....

Υπέροχοι άνθρωποι, ευρηματικοί, που πέρασαν και μας άφησαν τα χνάρια τους, βαθιά χαραγμένα στην καρδιά.

Συν τω χρόνω, εκτός των παιδικών φίλων και οικογενειακών γνωστών, συναντώ ανθρώπους με εξαιρετική ευφιία. Δεν μπορώ να συντονιστώ.

Το χιούμορ μου είναι αλλού. Δεν ξέρω τι κληρονόμισα αλλά άμα το βρείτε, στείλετε το απο διώ....

Ο Ιορδάνης - κοινώς Τζόρνταν !

Oταν ήμανε μικράκι, ήθελα και καφεδάκι.

πίνανε όλοι καφέ, γιατί εγώ, οχι? στο πηγάδι κατούραγα? δεν είχαμε και πηγάδι...Φερρών 34. Οι πίσω αυλές των άλλων είχαν  !

Κάθε μέρα στις 11 περίπου το πρωί, η γιαγιά Βασιλικούλα και ο παππούς, Νίκος,  πίνανε το καφεδάκι τους, βουτώντας παξιμάδάκι. α, ρε κάτι αξέχαστα παξιμαδάκια. πάμε παρακάτω.

Απαραίτητα. Ηταν η ώρα της χαζομάρας ! ε, πως να το πω αλλιώς. Η μαμά μου, καφέ δεν έπινε, καθόταν με κανα ψωμοτύρι.. δεν θυμάμαι.

Ελα μου, που ήθελα καφέ...Οπωσδηποτεμάν... Είχα και ειδικό φυλτζανάκι. Οχι, τι θαρρείς? μ οτι κι ότι... απο το καλό σερβίτσιο-δαχτυλίθρα... τόσο μικρό...

Εβαζαν μια σταγόνα καφέ απο το μπρίκι, πάρε και νερό μετά... που τόξερα εγώ ! και πιές "Ιορδάνη"... καφέ...!

εγω δεν ήξερα, λουμίδηδες και μπράβοι και ότι άλλο. Εγώ επεινα μάρκα Ιορδάνη. Κατάλαβες εσύ τώρα. ναι.
απο τον Ιορδάνη ποταμό. Μόνο νερό με λίγο χρώμα... αντελήφθης.

Ετσι για χρόνια, ερχόταν η ώρα του Ιορδάνη και στρωνόμουν κι εγώ. Εννοείς, βουτούσα και μισή φέτα ψωμί μέσα.. ε, τι...

και μετά.. μετά μεγάλωσα πήγαινα σχολείο και κάπου στο Λύκειο, με τα διαβάσματα, μούρθε και ρώτησα...
Κυριακή μεσημέρι στο τραπέζι, μπουκωμένοι όλοι, πνίγηκαν κανα δυό, πανικός και γέλια μετά..

"Ρε παιδί μου, νερό σου βάζαμε και νομιζες πως ήταν καφές"...

μπλόοοοοιιιιινννννγκκκκκξξ ! ξερή εγώ, που νόμιζα....

Ελα, έναν Τζόρνταν να ανοίξει το μάτι, με τάραξε η άνοιξη..

Ξάαααααπλες !!!!!

Γιατι... γιατί εχει η ουρά γατί! και το αρνί ψυχή !

και μου λες γιατί παινεύομαι πως ειμαι Αθηναία.
Γιατί δεν έφυγα κανέναν Πάσχατον, μακριά απο την Αθήνα. Που να πάω?
Κάτι Χριστούγεννα, κι αυτά... τα παλιά χρόνια.

Γιατί δεν έχω χωριό να πάω και οι γνωστοί και φιλοι μου, πάλι δεν έχουν... τι να κάνουμε, είμαστε του δακτυλίου.
κι όταν κάποιος με κάλεσε στο εξοχικό, απάντησα. Είχα ν' απαντήσω.

Γιατί το αρνί δεν το περνάμε σε σούβλα. Πρώτη φορά, σούβλα, είδα στα 17 μου.. στο καράβι πάνω.. Πηγαμε κάμποσα γυναικόπαιδα στ Ασπρα σπίτια χριστουγεννιάτικο και μας υποδέχτηκαν με αρνιά σουβλιστά. Και κοίταζα καλά καλά...  Εμένα μ' ένοιαζαν τα σμαράγδια που πήρα... τα λοιπά... ελληνικά εθίματα.

Γιατι οποια εποχη του χρόνου,΄ερχόταν ο καπετάν πατέρας, ψήναμε γεμιστό αρνί, να χαρεί λίγο... Και δεν μας έκανε εντύπωση ύστερα...

Γιατί η μάνα του και γιαγιά μου, δεν έκανε σαν τρελλή για το Πάσχα. Κανα τσουρέκι και πολύ ήταν. Ούτε γενικές καθαριότητες, ούτε τίποτα. Ενα σκούπισμα και εξω απο την πόρτα.

Γιατί η μάνα μου και νύφη της, κληρονόμησε τις συνήθειές της. Και δόξα τω Θεώ, δεν γίναμε υστερικές νοικοκυρές. Καλέ, δεν είμαστε νοικοκυρές, πάει και τελείωσε. Και η σκόνη, θρέφει τα έπιπλα. Τα θέλω σιγυρισμένα, αλλά βαριέμαι κιόλας και δεν κουνάω χέρι.

Γιατί δεν εβαψα ποτέ, αυγά, αυτές τις βρωμοδουλειές τις κάνει η μανούλα κι άμα φύγει κάποτε... ε, λέμε τώρα, δεν θα ξέρω και δεν θα με νοιάζει κιόλας ! Και άσπρα μια χαρά τα τρώω. Εθιμα? καλά.. δεν πειράζει... Οχι δεν θέλω τα δικα σου, κράτα τα !

Γιατί εγώ το τσούγκρισμα, το κάνω με την κάσα της πόρτας... ή με το τραπέζι..
Οταν θέλω αυγό εγώ και δεν είναι κανείς τριγύρω... με ποιόν να τσουγκρίσω?
Και άμα είναι.. ωχ, που να ενοχλώ τώρα...

Γιατί ως φύση και θέση είμαι αντιδραστική. Αμα δεν το πιστεύεις μέσα σου, ολο αυτό το κάθε χρόνο το ίδιο, βαρέθηκα, άς το να πάει.

Είπαμε, δεν τρώω σουβλάκι, ανήμερα Μ. Παρασκευή, να κοροίδεύω τα θεία (εσένα βλαχάκι το λέω, που ήρθες Αθήνα να τα κάνεις, αυτά, να μην σε βλέπει η μάνα σου)...

Τηρώ τα απολύτως απαραίτητα, που ειναι δικά μου. Καλώς κακώς, δεν καλέσαμε κανεναν να κρίνει.

α και πούσαι... πάνε στο χωριό σου, αδειασε μου την Αθήνα, να βολτάρω και άμα θες να καθίσεις εκεί...με χαρά, μην πω τιποτα άλλο, διότι συνήθως λέω.
Επειδή δεν θέλεις απο επιστήμονας να γίνεις αγρότης, πάνε μετανάστης, κι άσε με ήσυχη!  ψιτ... με το πτυχίο σου, μαζί ε?

και να σου πω.. Πριν πάρεις σβάρνα τις εκκλησίες του δακτυλίου κλπ να δεις επιτάφιο, μην μας το γράψεις... τα κάναμε προ αμνημονεύτων εμείς αυτά.

βαρέθηκα πιά !

* και όταν είμαι θυμωμένη και όταν γκρινιάζω εγώ... κάτι κακο θα γίνει. Ως θανατικό....
να μου το θυμάσαι.

Ετσι γίνεται και το έχει και ο μικρανηψιός μου... ανάθεμα την κληρονομικότητα!

πλάθε κουλουράκια !

Είναι που ήταν Σμυρνιά, η Κοντύλω.

Ηταν που ήταν κουτοπονήρου η Πόπη.

Ηταν που ολο ίντριγκες ήταν.

Ηταν που δεν έδινε συνταγή και σχέδιο κεντήματος, μακάρι και τι!

Ηταν που μου έλεγε η μάνα, ΄"τι θες με τις αγράμματες"... η μάνα όταν μιλά, ξέρει.

Ηταν που της βάπτισα το κοριτσάκι.

Ηταν που, δεν ήθελαν λαμπάδα.. και θύμωσα, προσεβλήθην και αει στο διάλο, τους έκοψα την καλημέρα.


Πάσχατα μας ξημέρωναν πολλά τα 20 χρόνια που είμαστε παρέα. Και κοίταγα... κάποτε ειπα "δώσε μου την συνταγή των κουλουρακίων να τα φτιάξω".

Ηταν που την έδωσε με το 750 γρ. βούτυρο και αλεύρι ένα κιλό και όσο πάρει.
Τι κατάλαβες, γιατί εγώ... τι ημουν? νεότατη.. δεν ασχολιόμουν, η μάνα κουλούρια δεν ήθελε... μες τα πόδια της κιόλας, την Μ. Εβδομάδα, μόνο κατόπιν ραντεβού δεχόταν στην κουζίνα.

Ετσι μου ξόμενε η Μ. Τρίτη και το ΣΚ των Βαγιόνε.

Βάζω τα υλικά στο μίξερ, φτάνω στο αλεύρι, υγρό παντού. Το μεταφέρω σε λεκάνη και πήρε 3 κιλά αλεύρι.

Απεγνωσμένα ρωτάω την μάνα, μου λέει: "σου είπα, η Σμυρνιά η κουτοπόνηρη, δεν θα σου δώσει συνταγή σωστά"... ε, καλά δίκιο ειχε.

Και, έλα πάμε όλοι μαζί, "πλάθω κουλουράααακια με τα δυο χεράααακια.."

τραγούδα και φτιάνε... εφτιασα τρείς λαμαρίνες φούρνου, φούρνισα αλλά πόσες φορές ... τοσο ζυμάρι.
Την άλλη μέρα Κυριακή των Βαγιόνε, έρχεται ο Μίμης, και βοηθά. Με πήρε το παράπονο... πόσα κουλουράκια, θα φτιάχναμε. Να πετάξουμε το ζυμάρι? "Οχι θα σε βοηθήσω εγώ.."

Ελα πάλι.. "πλάθω κουλουράααααακια, με τα δυο χεράααακια"... μύριζε το σπίτι, απειλούσε η Κυρ' Αννα, να τελειώνουμε, μπαινόβγαινε η λεκάνη στο ψυγείο με το ζυμάρι.

Εφθασε Μ. Τρίτη κι εγώ φούρνιζα. Μανα μου, τρία κιλά αλεύρι, ξέρεις πόσο είναι....? για τόσα δα μικρούλικα κουλουράκια? Σμυρνέικα.
Μωρέ στο λαιμό να της καθίσουν. Μίσιασα την συνταγή την έκανα ακόμα λιγότερη στο ένα κιλό αλεύρι... ουφ και δεν ξανάφτιαξα. Ισως μια φορά κάποτε ακόμη. Ποιός θυμάται?

Μη δω κουλουράκι, τριγύρω. Δεν το τρώω, έτσι κι αλλιώς. Νομίζω πως τρώω χώμα. Το σιχαίνομαι γενικώς απο παλιά...

Κι όποιος νομίζει πως θα φέρει σπίτι μας.. ξουτου... στη γειτονιά.

η κουμπαρομητέρα,  δεν έμαθε ποτέ πως η συνταγή μου βγήκε λάθος. Ισα που της την είπα... "Ευτυχώς και ξέρω και την είδα... λάθος μου την έδωσες"...

οχι θα την άφηνα...

για τα κεντήματα, άλλη ώρα..

Αντε πάλι.....

Σεις τι κάμνετε? Μεις περίκαλα. Αλλά βαριέμαι. Αυτή την εβδομάδα, την βαριέμαι απο παιδί.
Τίποτα δεν γέμιζε τις ατελείωτες ώρες βουβαμάρας γιατί είχαν τις δουλειες τους και τις ώρες εκκλησιασμού. Δεν ξαναπήγα απο ετών. απο παιδί... ύστερα απο τα 15 τα εκοψα όλα. και εκκλησίες και κατηχητικά.
Βόλτες δεν είχαν ποιός να μας πάει, γιατί είπαμε.. Ετσι... βαριόμουν.

Οπως φυσαγε ο άνεμος....

Υστερα μεγαλώσαμε. Τηρώ ότι μου αρέσει πιά. Δηλαδή τίποτα. Καταναγκαστικά έργα το αρνί και εφέτος δεν το γλυτώνω..... πάλι.. και να τότρωγα...

Ολοι φεύγουν.. είτε για εξοχικά, είτε για τα χωριά, στο διάλο πιά, να μην ξαναγυρίσουν... μπορούν? βαρέθηκα.

εγώ μένω.. μέσα στα νεύρα. και οποιος τολμήσει την Τρίτη το πρωι να μου πει και Χριστός Ανέστη, τον πήρε ο διάολος και τον σήκωσε.

Το μάθαμε, του απαντώ... Κάθε χρόνο τα ίδια. Καμμία αλλαγή. Και άσε το "χρόνια πολλά"... δεν το λεμε, ρε ζώον. Το μήνυμα είναι ότι ο Χριστός Ανέστη. Τίποτα άλλο....

κατα κει πηγαίνω και το ξέρω. κι εκείνος βαρέθηκε και δρόμο..
Ολα μου φταίνε.
Απο όλα φτιάξαμε. Απο όλα κάναμε. Βαριέμαι πιά. Τίποτα νέο. Βρήκα εχθές σε φίλους... ενα ποτήρι κοιτα το..

δεν θυμάμαι πότε το έκανα... τι ειναι? Ενα ποτήρι με κερί διάφανο και μέσα ένα κοτοπουλάκι... και μια πασχολίτσα απο την άλλη. Το βγάζουν κάθε χρόνο.
Και αυγοθήκες έφτιαξα με κανέλλες και κεριά και φιόγκους και λαμπάδες. Ασε με....

Κάποτε, κάτι καλές μέρες, η πλατεία είχε κάποιους καλούς φίλους. Ετσι περάσαμε 5-6 χρόνια όμορφα Πάσχατα. Τώρα πιά.. δεν θέλω εγώ πιά...

Μην περιμένετε, λαμπάδες και στολίδια. Είπα και δήλωσα. Βαριέμαι.

Και τα σχόλια και τις ευχές.
Γράφω για να εκτονωθώ και για τίποτα άλλο. κι άρχισε η βιδομάς με γκρίνια. Και πούσαι ακόμα.....

Και μη δω καμμια λαμπάδα να περιφέρεται. Δεν πάω στην Ανάσταση.
Αμάν και πότε θα περάσουν οι ημέρες !!!

Ερχεται Πάκ, στολίσου !

Στην προηγούμενη ζωή, δεν ήμουν βασίλω σίγουρα. Η Μεγάλη Αυτοκράτειρα Βασιλεία, ήμουν, παίζω το κεφάλι μου!

Και είχα γιαγιά, μια Τσαρίνα. (όνομα και πράμα η Βασιλικούλα). Υστερα γεννήθηκα Φερρών 30.
Τι να σου κάνει... και η μήτηρ, πόσα να μεταφέρει. Οτι είχε... Απο εκεί ήμουν Βασιλίεβνα... τελείως... η γιαγιά Ελενίτσα, απο Βουλγαρία μεριά, αναντάμ.... Οχι Βουλγάρα, ελληνίδα, μην μπερδεγουέι....

Ετσι βλέπεις, δεν είμαι μια απλή θνητή.. Εϊμαι ενα μίγμα παλαιού και νέου. Πεθαίνει και η θεία Δέσποινα μας, προ 4 ετών και πάρε την πάνω στο καλάμι την νέα...

εεε, δεν πταίω εγώ... η κληρονομικότητα. Και η κληρονομιά !


Γεννήθηκα με λαμπρό άστρο.. φωτεινό.... και μ' αρέσει αυτό που οι μπανάλ τύποι, λένε γκλαμουριά... τσ τσ τσ κελς, εξπρεσιόνς!

 Θέλω τα ώπα μου, θέλω τα χάι μου...καλά μην φωνάζεις, θα προσέχω μην πέσω.... εντάξει θα κρατηθώ απο τον αμαξά.. α μα πιά!!!

κι ως πολυταξιδεμένου, τι μου πρέπει? το παραπάν...

κυαλάρισέ το, μήπως και βρεθεί στο δρόμο σου...

μη και στείλεις λαμπάδα, δεν πάω Ανάστασης... με τα αλλοδαπά!>

Φαμπερζέ τα λένε και είμαι φαν τους... ναι ναι χρυσουλιά και πανάκριβα. Στην γωνία !!!

Ερχεται Πάσχατο.. να μην βάλουμε το κατι τις μας !!!

To γαλάζιο πουλάκι !

Οχι ξύπνιοι μου. Δεν ομιλώ για την νέα τεχνολογία.

Πίσω πήγα, σε μια φλασιά, όπου θυμήθηκα πως το γαλάζιο πουλάκι, μας το έμαθε η Θεία Λένα, αλλιώς Αντιγόνη Μεταξά. Κάθε πρωί στις 9. ή στις 9:15? περνουν τα χρόνια. Ξεχνώ.

Ερχόταν το γαλάζιο πουλάκι στα παραθύρια μας, ξέραμε και μολογουσε ότι παλιοδουλειά καναμε, στις μαμαδούλες μας.
Ενίοτε πήγαινε και στην Θεία Λένα. Μαρτυριάρικο ήταν. Δεν του ξέφευγε κανείς μας. Και δώστου,βάζαμε ψυχουλάκια στο παράθυρο για να μην πεινάσει. Και βέβαια ποτέ δεν τα βρίσκαμε.

Ετσι μεγαλώσαμε την δεκαετία του 60. Με το ραδιόφωνο και την Θεία Λένα και το γαλάζιο πουλάκι.

Τώρα απο ποιόν παραμυθά, ερχόταν το γαλάζιο πουλάκι, δεν γνωρίζω. Γνωρίζω καλά πως το είδα στο twitter και γέλασα.
Αν δεν ειναι Γκρίμ, θα είναι Αντερσεν, άντε και κάποιος λαίκός μύθος.

Αυτοί που το έφτιαξαν, ήξεραν. Εσείς που πολυλογείτε, μάλλον δεν!!!!

Θα ψάξω και στα παραμύθια μου, να σας το φωτογραφίσω. Προς το παρόν, βολευτείτε μ' αυτό. Το δικό μας το παλιό, έμοιαζε με σπουργιτοπουλο!

Μαριαννούλα μου!

Ετσι ειναι η ζωή, μια χαρά μια λύπη.

Σήμερα, έχουμε χαρές στο σπιτικό μας. Γιορτάζει γεννέθλια το Μαριαννάκι μας.

Το κοριτσάκι μας, κλείνει τα 7. Λιλιπουτίου και ψιλόλιγνου γωνία, σαν την μανούλα της.

Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω

τα φανάρια των κρίνων

να σου φέγγουν το δρόμο σου

αυτό θυμάμαι απο τα νιάτα μου και στο αφιερώνω.!

Να σε χαιρόμαστε λουλουδάκι μου!

Ελα να σου πω......

 Θέλω μια χάρη να μου κάνεις σήμερα.

Ετσι γιατί η μέρα ξεκίνησε μ' ένα δάκρυ.

Διάβασε... Εδώ  


Την χάσαμε και που πήγε θα σας γελάσω.

πες πως με τα γέλια θα την ξεπροβοδίσουμε όπως ήθελε.

Την αγαπούσαμε όλοι. και μας αγαπούσε όλους.

α, ρε Ζαμπέτα !!! ας αναπαυθείς στα χώματα που γεννήθηκες !
δεν έχω λόγια !  

Ανθίσαμε !

Cherry blossom, όπως΄λέμε ανθισμένες κερασιές !!!!

Κοίτα μας !

Είμαστ' εμείς οι θεές , που περνάμε καλά!

Καλημέρα

ξέρω γω τι λέω...

Υστερα θα ρίξω την χολή και θα σας πω για την φίλη με τον γιο.....

Ορμηξε όταν της είπα, πως είχα σχόλια που συμφωνούσαν μαζί μου.

Ορμηξε, όταν της είπα "δεν νοώ, να πηδιέται ο γιός σου, στο διπλανό δωμάτιο με την γκόμενα" εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά.

"Δεν πηδιέται" μου απαντά η πανηλιθίου. Οχι θα την ρωτήσει.. ελααα μου!!

Είναι προοδευτική εκει που θέλει... επειδη ήταν στερημένη ως παιδι.

Και ζει μέσα απο την ζωή του γιού. Ο οποίος πήρε τηλέφωνο και της έδωσε αναφορά που ήταν και έπιασαν την κουβέντα. Εμ βέβαια, με αυτόν που έχει για άνδρα... που να δει, ότι βλέπει ο γιός...

Ορμηξε, γιατί εγώ δεν είμαι φυσιολογική που ζω με τους γονείς και δεν είμαι ανεξάρτητη... και πως δεν μπορώ να εχω σωστή σχέση άμα δεν μένω μόνη..!!!

Μέχρις εδώ ήταν.. Με αυτό τελειώνει και όποια σχέση είχαμε... Δεν επιτρέπω να με κρίνει κανείς...

Αυτό βάλε το σε παρένθεση μην σου πω για τον μπέκρο πούχει πάρει και έχει την ΄τελεια σχέση με τον τεμπελη... και θα δούμε.

με τι κριτήριο με κρίνει.. δεν ξέρω...

Με το ζόρι ανεχόταν την μάνα της στο μαγαζί και ερχονταν οι φιλενάδες, και την έπερναν και πηγαιναν στην πλατεία για καφέ.. η μάνα κράταγε το μαγαζί..

 και την πεθερά, δούλα την είχε σπίτι της..... μην λέμε τώρα.

Οπως θέλω,  είπε ότι τάγραψα. Φώναζε και στο θέμα "που θα μείνει η φίλη του γιου μου" "στο ξενοδοχείο"...απάντησα απλά.. οπου θέλει.

Εμείς σπίτι μας, κρεβάτι δεν έχουμε. Και γενικώς, όποιος θέλει στο ξενοδοχείο. Δεν έχουμε και κανέναν απο την επαρχία. Αν και αν και αν.. θα βλέπαμε..

Το σαλόνι μας, δεν είναι κρεβατοκάμαρα, και δεν θα φύγω ποτέ απο το κρεβάτι μου για κανέναν λόγο! 

Διότι ένα σωρό παραδείγματα γνωστών της μου έφερε.

Εγώ στον Καναδά, είχα δική μου κρεβατοκάμαρα με μπάνιο... ετσι πήγα... Αλλιώς.. δεν !

και στην Σουηδία, στην φίλη μου... το ίδιο.

Ρε παιδί μου, δεν είμαστε όλοι ίδιοι... Δεν το καταλαβαίνει.

Δεν διαφωνώ με τους φίλους μου, άρα - αργά το κατάλαβα - δεν είναι φίλη.

ναι μαθαίνει και ανακατεύεται παντού και τριγυρνά τα νέα σου, στις φίλες και γνωστές.

Υπάρχουν λέει κι άλλες απόψεις. Ε, και? πρέπει να συμφωνώ εγώ ντε και καλά?

Είναι της εμμηνόπαυσης αυτά της φίλης... και που ζούνε μέσα απο τα παιδιά τους. Και της στέρησης και που δεν έχουμε χρήματα.... αυτό κι αν.. γιατί κλέβαμε στο 100% κέρδος είχαμε απο τον πελάτη και πολλά λέγαμε...

Αχ, πως φχαριστιέμαι!!!

Πρωταπριλιά !!!! Μπά? Ψέμματα δεν λέω.

Καλό μας μήνα. Με το  καλό και οι γιορτές και η Λαμπρή.

Να Ευχηθώ στην Σεμινούλα μας, να ζήσει σαν τα ψηλά βουνά, που εχει τα γεννέθλιά της σήμερα, να της στείλω αγκαλιές και φιλιά και να σας πω πως, εγώ σιχαίνομαι τα ψέμματα και την πρωταπριλία και τα παιχνιδάκια του είδους.

χιχι, βαράτε, δασκάλοι και καθηγητές. μια πρόταση μεγάλη απο πάνω...

Λοιπόν, τι έλεγα... εγω σιχαίνομαι αυτή τη μέρα, δεν σηκώνω παιγνίδια γιατί το χιούμορ μου είναι αλλού.. (άμα το δείτε σφυρίχτε του.. )

Ναι ! Δεν με αφορά ως έθιμο και ημέρα...

Αλλά μιας κι είναι Κυριακή και στρώνεστε στο πισί και τριγυρνάτε, να σας ενημερώσω.

ΘΑ ΚΑΝΩ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ.... ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟ ναι...

Ετοιμάζομαι απο καιρο αλλά οι βίστες, κάνανε βίζιτες και αρνούντο να συνεχίσουν. Με ζήλευαν. Τις τακτοποίησα εγώ να δουνε....διακοπές επ αόριστον

Μετά την Λαμπρή γιορτή λοιπόν και κάθε Κυριακή θα εκπομπάρω μουσική και λόγια για φαί.. Στις 12.00 το μεσημέρι. Και για μια ώρα, μην κουραστεί η Θειά Ζουζούνα ε?  φτάνει.

Δώρα για τους ακροατές και μουσική.
Δεν σας τάζω για να παρακολουθείτε.
Σας ανταμοίβω επειδή θα παρακολουθείτε... να ξεκαθαρίζουμε τα εννοίας.

Επίσης, κουβέντα για φαγητό να μας ανοίγει η όρεξη.